III OSK 7641/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: sędzia NSA Ewa Kwiecińska (spr.) sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: asystent sędziego Adam Płusa po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. S. i M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 647/21 w sprawie ze skargi E. S. i M. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 28 grudnia 2020 r. nr 141/2020 w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym lokalu mieszkalnego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 647/21, wydanym po rozpoznaniu sprawy ze skargi E.S. i M. K. (dalej "skarżący") na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 28 grudnia 2020 r. nr 141/2020 w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym lokalu mieszkalnego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej "p.p.s.a.", oddalił skargę. Wyrok został wydany w poniższym stanie faktycznym i prawnym. Komendant Stołeczny Policji (dalej jako "organ I instancji" lub "KSP") decyzją z dnia 15 października 2020 r. nr 13/2020 działając na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3, art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360 ze zm., dalej jako "ustawa o Policji") oraz § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania kwater tymczasowych przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2020 r. poz. 947, dalej jako "rozporządzenie MSWiA z 18 lipca 2005 r."), nakazał E. S., M. K. i J. K. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że ww. lokal mieszkalny i pozostaje w dyspozycji KSP. Na podstawie przydziału mieszkania służbowego nr 78/60 z dnia 9 lutego 1960 r., lokal ten przydzielono W. K. do wspólnego zamieszkania z małżonką W2. K. wraz z dwoma synami Z. i J. oraz córką E. K. W.K. zmarł [...] marca 1985 r., a [...] lutego 1987 r. zmarła jego małżonka. Po śmierci rodziców w przedmiotowym lokalu zamieszkała córka E. S. wraz z synem M. (ur. 1992 r.). Sąd Rejonowy [...] w W., prawomocnym wyrokiem sygn. akt [...] z [...] grudnia 1992 r. oddalił jej powództwo o wstąpienie w stosunek najmu przedmiotowego lokalu. W wyniku podjętych przez KSP czynności sprawdzających ustalono, że w ww. lokalu obecnie przebywają E. S. z synem M. K. oraz konkubentem J. K.. W dniu 25 września 2019 r. organ I instancji do ww. osób skierował pismo i powiadomił ich, że nie posiadają tytułu prawnego do tego lokalu oraz wezwał ich do dobrowolnego opróżnienia zajmowanego lokalu i przekazania go dysponentowi w terminie 30 dni od dnia otrzymania pisma. Zawiadomieniem zaś z dnia 24 stycznia 2020 r. KSP poinformował strony o wszczęciu postępowania w sprawie opróżnienia zajmowanego lokalu mieszkalnego i możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Organ I instancji wyjaśnił, że tytuł prawny do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji, może otrzymać tylko taki członek rodziny, który byłby uprawniony do policyjnej renty rodzinnej po zmarłym funkcjonariuszu. Nie ma przy tym znaczenia prawnego fakt, że dany członek rodziny zamieszkiwał z emerytem policyjnym i był w tym lokalu zameldowany. Jeżeli nie jest uprawniony do policyjnej renty rodzinnej po zmarłym emerycie policyjnym, nie może uzyskać tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego. Do mieszkań znajdujących się w dyspozycji organów Policji stosuje się tylko i wyłącznie przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. To zaś powoduje, że członków rodziny funkcjonariusza nie uważa się za uprawnionych w rozumieniu art. 88 ustawy o Policji. Status przedmiotowego lokalu, a więc lokalu pozostającego w dyspozycji Policji, przesądza również o tym, że do lokalu takiego nie mają zastosowania przepisy Kodeksu cywilnego, w tym art. 691 § 1 k.c. W konsekwencji organ I instancji stwierdził, że skarżący nie należą do żadnej z grup osób uprawnionych do zajmowania lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji, wymienionych w art. 88 ustawy o Policji i zajmują opisany lokal mieszkalny bez tytułu prawnego i bez możliwości jego uzyskania. Przepis art. 95 ust. 3 pkt 3 ww. ustawy zawiera zaś kategoryczny nakaz wydania decyzji o opróżnieniu lokalu, gdy osoba go zajmująca nie posiada do niego żadnego tytułu prawnego. Decyzja ta ma charakter obligatoryjny i nie została pozostawiona organowi do uznania administracyjnego. Uwzględniając powyższe, KSP jest zobowiązany przepisami prawa do wydania decyzji o opróżnieniu przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Po rozpatrzeniu odwołania E. S. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. (dalej jako "organ odwoławczy" lub "KGP"). KGP zauważył, że bezspornym jest, iż lokal zajmowany przez odwołującą się pozostaje w dyspozycji organów Policji od 1960 r. i objęty jest szczególną regulacją prawną ustawy o Policji oraz pozostałych przepisów resortowych spraw wewnętrznych. Nie mają więc do niego zastosowania regulacje wynikające z innych przepisów, w tym z Kodeksu cywilnego oraz z ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Organ odwoławczy wskazał, że bezsporny w niniejszej sprawie jest brak posiadania przez stronę własnego, ani jakiegokolwiek innego tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego, którego nakazano opróżnienie, zgodnie z art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. KSP ma obowiązek wydania decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego pozostającego w jego dyspozycji, jeżeli taki lokal zajmuje osoba nie posiadająca do niego prawa. Ponadto Komendant Główny Policji wyjaśnił, że niniejsza decyzja nie stanowi tytułu wykonawczego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r., poz. 1427). Sprawa prowadzona jest w oparciu o przepisy postępowania administracyjnego a nie egzekucji administracyjnej, zatem powołany przez stronę wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2017 r., sygn. akt K 27/15 w tym postępowaniu nie ma zastosowania. W skardze do WSA w Warszawie skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji KSP w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, umorzenie postępowania administracyjnego. WSA w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd I instancji wyjaśnił, że "lokale będące w dyspozycji" organów Policji na gruncie ustawy o Policji, to zgodnie z art. 90 ww. ustawy: "lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów". Toteż, jak stwierdził dalej Sąd I instancji, prawo do lokali będących w dyspozycji Policji, w tym możliwość uzyskania do nich tytułu prawnego przez członka rodziny zmarłego policjanta, podlega szczególnej regulacji, tj. wskazanym powyżej przepisom, a tym samym regulacje zawarte w Kodeksie cywilnym zostają w tej materii wyłączone. Sąd podkreślił, że pogląd ten nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1122/10, z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 220/12; publ. CBOSA). Sąd stwierdził też, że w świetle art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym tytuł prawny do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji zachowują lub mogą uzyskać emeryci i renciści policyjni. Ten sam przepis art. 29 ww. ustawy przewiduje możliwość uzyskania tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego przez członków rodziny, ale tylko i wyłącznie w takim przypadku, gdy byliby uprawnieni do renty rodzinnej po funkcjonariuszu, który w chwili śmierci spełniał warunki do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, albo już był emerytem lub rencistą policyjnym. A zatem, jak podkreślił Sąd, tytuł prawny do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji, po śmierci emeryta policyjnego, może otrzymać tylko taki członek rodziny, który byłby uprawniony do renty rodzinnej po zmarłym. Z tego powodu Sąd przyjął, że w rozpoznanej sprawie bezspornym było, że skarżący nie są osobami uprawnionymi do renty rodzinnej po zmarłym W.K. Oznacza to, że nie posiadają tytułu prawnego do spornego lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W., a nadto w świetle obowiązujących przepisów nie mogą tego tytułu prawnego uzyskać. Konsekwencją zajmowania lokalu mieszkalnego, będącego w dyspozycji organów Policji, przez osobę, która nie posiada tytułu prawnego do tego lokalu, jest wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu, a podstawą prawną takiej decyzji jest przepis art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli skarżący, reprezentowani przez adwokata. Skarżący kasacyjnie zaskarżyli wyrok w całości. Wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji Komendanta Stołecznego Policji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Rejonowego Policji, również w całości (tak w skardze kasacyjnej). Wystąpili także o zasądzenie kosztów postępowania w sprawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Z kolei na wezwanie Sądu I instancji skarżący kasacyjnie uzupełnili skargę kasacyjną o oświadczenie, w którym zażądali rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1. naruszenie przepisu postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi, pomimo że zaskarżona decyzja narusza przepis art. 107 § 3 pkt 1 k.p.a., albowiem niewłaściwie i niewystarczająco uzasadnia brak naruszenia słusznego interesu strony, tj. przepisu art. 7 k.p.a.; 2. naruszenie przepisu postępowania, mianowicie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niezasadnym oddaleniu skargi, podczas gdy skarga zasługiwała na uwzględnienie; 3. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na sporządzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wadliwego uzasadnienia wyroku, nie zawierającego wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia, dotyczącego istotnych naruszeń przez organy administracji przepisu postępowania, mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., poprzez prowadzenie przez organ II instancji postępowania polegającego na braku uwzględnienia słusznego interesu strony. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Ze względu na sposób skonstruowania skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) - w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Z faktu związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wynika wykluczenie możliwości domniemywania intencji strony składającej ten środek zaskarżenia, konkretyzowania jego zarzutów, czy też uzupełniania występujących w nim braków dotyczących podstaw skargi kasacyjnej i ich uzasadnienia. Ze względu na wymogi konstrukcyjne skargi kasacyjnej, ich sporządzanie zostało powierzone profesjonalnym podmiotom, których fachowość powinna gwarantować prawidłowe skonstruowanie zarzutów, zgodnie z przepisami p.p.s.a. Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji. Podkreślić należy, że zgodnie ze stanowiskiem przyjętym w uchwale pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, "Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny (...) obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych". Naczelny Sąd Administracyjny tylko wtedy może uczynić zadość temu obowiązkowi, gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało. W rozpoznawanej sprawie w ramach zarzutów naruszenia prawa procesowego wskazany został jako naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie przez WSA w Warszawie wadliwego uzasadnienia wyroku, nie zawierającego wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia, dotyczącego istotnych naruszeń przez organy administracji przepisu postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., polegającego na prowadzeniu przez organ drugiej instancji postępowania bez uwzględnienia słusznego interesu strony. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu, wyjaśnić należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez organy stanu faktycznego. Niemożliwe jest także kwestionowanie w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 22 maja 2014 r., II OSK 481/14). Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji odniósł się do wszystkich kwestii istotnych z punktu widzenia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i wskazał powody, dla których uznał, że skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 28 grudnia 2020 r. nr 141/2020 w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym lokalu mieszkalnego nie zasługiwała na uwzględnienie. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie czyni go więc w pełni poddającym się kontroli kasacyjnej i wprost wynika z niego rezultat i wnioski przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej. Podkreślić należy, iż Sąd I instancji oddalając skargę na ww. decyzję, wskazał, iż "w rozpoznanej sprawie jest okolicznością niesporną, że skarżący nie są osobami uprawnionymi do renty rodzinnej po zmarłym W.K. Oznacza to, że nie posiadają tytułu prawnego do spornego lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W., a nadto w świetle obowiązujących przepisów nie mogą tego tytułu prawnego uzyskać. Konsekwencją zajmowania lokalu mieszkalnego, będącego w dyspozycji organów Policji, przez osobę, która nie posiada tytułu prawnego do tego lokalu, jest wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu, a podstawą prawną takiej decyzji jest przepis art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji." Ponadto Sąd I instancji trafnie podkreślił, że kwestie dotyczące ochrony przed eksmisją na bruk "oceniane mogą być dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego, ponieważ wyłącznie w procedurze regulującej to postępowanie należy poszukiwać właściwych rozwiązań ochronnych. Problematyka ta wykracza jednak poza zakres sprawy, której przedmiotem jest decyzja o opróżnieniu lokalu, wydana na podstawie przepisów ustawy o Policji, które nie nakładają na organy obowiązku badania możliwości samodzielnego zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych przez osoby zobowiązane do wykwaterowania." Reasumując, przedstawiona przez Sąd I instancji argumentacja jest czytelna i sprawia, że wyrok poddaje się kontroli instancyjnej, a to wszystko czyni zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. bezskutecznym. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., polegającego na nieuzasadnionym oddaleniu skargi, pomimo że zaskarżona decyzja narusza przepis art. 107 § 3 pkt 1 k.p.a., albowiem niewłaściwie i niewystarczająco uzasadnia brak naruszenia słusznego interesu strony, tj. art. 7 k.p.a., wskazać należy, iż – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - stan faktyczny i prawny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, został prawidłowo ustalony i oceniony. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, iż niesłusznie skarga kasacyjna zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Zadaniem sądów administracyjnych jest kontrola działalności organów administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem (legalności), a nie badanie celowości, słuszności lub gospodarności podejmowanych rozstrzygnięć. W przepisach art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. ustanowiono zasady gromadzenia i oceny materiału dowodowego, w szczególności obowiązek organu do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, wyczerpującego zebrania dowodów oraz ich rzetelnej oceny. W rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono jednak, aby organy zaniechały któregokolwiek z tych obowiązków. W istocie nie budzi wątpliwości, że wszystkie istotne okoliczności sprawy zostały szczegółowo zbadane, a końcowe ustalenia udokumentowane. Rzeczą organów administracji oraz Sądu I instancji było wyłącznie zbadanie, czy decyzja w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym lokalu mieszkalnego zapadła w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Kwestie związane z ewentualną słusznością bądź celowością danego rozstrzygnięcia pozostają poza zakresem właściwości sądu administracyjnego i nie stanowią kryterium kontroli zgodnie z art. 1 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 2597). Podkreślić jednocześnie należy, iż decyzja wydana na podstawie art. 95 ust.3 pkt 3 ustawy o Policji ma charakter związany, co oznacza, że w sytuacji wystąpienia określonej w tej normie przesłanki polegającej na zajmowaniu przez daną osobę lokalu, o którym mowa w art. 90 ustawy bez tytułu prawnego, organ Policji jest zobligowany do wydania rozstrzygnięcia nakazującego jej opróżnienie tego mieszkania. Wobec związanego charakteru decyzji wydawanej na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy z 1990 r. o Policji, bez wpływu na jej treść pozostają poruszane w skardze kasacyjnej kwestie dotyczące sytuacji strony skarżącej, związane z ponad 50-letnim zamieszkiwaniu w spornym lokalu i traktowaniu je jako własne, bowiem przy wydaniu takiej decyzji nie ma podstaw do stosowania zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, ze względu na jednoznaczne zdeterminowanie treści decyzji wolą ustawodawcy (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2023 r., III OSK 2558/21, Lex nr 3707312). Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. nie znajduje potwierdzenia w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy. Wobec prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego oraz opartej na nim trafnej oceny stanu faktycznego, Sąd I instancji nie naruszył zasad postępowania określonych we wskazanych przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzut ten jest zatem nieuzasadniony i nie mógł doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Ze wskazanych powodów nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez niezasadne oddalenie skargi, podczas gdy zdaniem skarżących kasacyjnie, skarga zasługiwała na uwzględnienie. WSA w Warszawie oddalając skargę, nie naruszył art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., bowiem organy administracji dokonały prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i nie uczyniły tego w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego, kwestia zaś długoletniego zamieszkiwania skarżących kasacyjnie w przedmiotowym lokalu nie miała wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie i nie mogła zostać uwzględniona, gdyż słuszny interes strony, o którym wspomina skarga kasacyjna, w myśl ustawy o Policji dotyczy wyłącznie funkcjonariuszy tej formacji, a nie ich rodzin (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2025 r., III OSK 6506/21, LEX nr 3822606). Skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, to Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a.