III OSK 7145/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 2275/20 w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 9 września 2020 r. nr 119/2020 w przedmiocie nakazu opróżnienia lokalu mieszkalnego uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonym wyrokiem z 7 maja 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt II SA/Wa 2275/20) oddalił skargę A. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z 9 września 2020 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z 23 lipca 2020 r. w przedmiocie nakazu opróżnienia lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że tymczasowa kwatera nr [...] przy ul. [...] jest własnością m. st. Warszawy i pozostaje w dyspozycji Komendy Stołecznej Policji. Została przydzielona M. M. decyzją Komendanta Stołecznego Policji z 13 sierpnia 2003 r. o przydziale tymczasowej kwatery. Oświadczeniem z 17 marca 2020 r. M. M. zrzekł się prawa do tymczasowej kwatery nr [...] przy uI. [...] w związku ze zmianą sytuacji rodzinnej, w związku z czym Komendant Stołeczny Policji zawiadomieniem z 22 czerwca 2020 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie opróżnienia ww. tymczasowej kwatery. Decyzją z 23 lipca 2020 r. Komendant Stołeczny Policji na podstawie art. 95 ust. 2 pkt 8 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 360 – zwanej dalej ustawą o Policji) w związku z § 13 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2020 r., poz. 947) nakazał M. M., A. M., B. M. oraz małoletniej M. M. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym tymczasowej kwatery nr [...] przy ul. [...]. Jak wskazał organ I instancji, M. M. aktualnie jest osobą rozwiedzioną od 2014 r., a w przedmiotowej tymczasowej kwaterze zamieszkuje jego była żona – A. M. wraz z dorosłym synem – B. M. i małoletnią córką M. M. M. M. wyprowadził się z przedmiotowej tymczasowej kwatery 23 grudnia 2019 r. i zamieszkuje pod innym adresem, o czym powiadomił organ I instancji. Ponieważ M. M. oświadczeniem z 17 marca 2020 r. zrzekł się uprawnień do przedmiotowej kwatery, zaistniała obligatoryjna przesłanka do wydania decyzji administracyjnej w sprawie opróżnienia tymczasowej kwatery na podstawie art. 95 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła A. M. Decyzją z 9 września 2020 r. Komendant Główny Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 97 ust. 5 ustawy o Policji, a także § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego, Komendant Stołeczny Policji, który jest dysponentem przedmiotowej kwatery, był zobligowany do wydania decyzji nie tylko wobec funkcjonariusza M. M., ale również wobec wszystkich osób zamieszkałych w tym lokalu, co wynika z przepisu art. 95 ust. 4 ustawy o Policji. Tym samym organ I instancji prawidłowo zobowiązał do opróżnienia i przekazania w stanie wolnym spornego lokalu mieszkalnego (tymczasowej kwatery) zarówno funkcjonariusza, jak i jego byłą małżonkę oraz ich dzieci, w tym małoletnią. Organ odwoławczy wskazał na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 15 listopada 2017 r. sygn. akt SK 29/16, w którym uznano, że ustawa o Policji nie nakłada na organy wydające decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, aby w toku prowadzonego postępowania administracyjnego badały, czy osoby zobowiązane do opróżnienia lokalu są w stanie samodzielnie zaspokoić swoje potrzeby mieszkaniowe. Obowiązek zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych gospodarstw o niskich dochodach należy do gminy. Skargę na powyższą decyzję złożyła A. M., podnosząc, że organy obu instancji nie rozważyły sytuacji, w której się znalazła i nawet jeśli zgodzić się z twierdzeniem, że była żona nie może być traktowana na równi z pełnoprawnym członkiem rodziny, to jednak dzieci, w tym jedno małoletnie a dodatkowo niepełnosprawne są członkami rodziny funkcjonariusza. Ponadto, skarżąca wskazała, że jest w trudnej sytuacji finansowej, nie ma prawa do innego lokalu mieszkalnego i nie stać jej na wynajęcie mieszkania na rynku komercyjnym. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Oddalając powyższą skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że organy obu instancji, wydając sporne decyzje, nie dopuściły się naruszenia norm procedury administracyjnej, w tym przede wszystkim przepisów art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Organy prawidłowo zebrały i wszechstronnie oceniły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, ustosunkowując się jednocześnie do wszelkich wątpliwości i argumentów strony skarżącej. W działaniu organów obu instancji Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek istotnych nieprawidłowości, zarówno, gdy chodzi o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego, w szczególności przepisów art. 95 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji oraz § 13 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów. W uzasadnieniu decyzji organów zostały w sposób dostatecznie jasny i przekonywujący podane motywy ich wydania, zaś przytoczona w tym zakresie argumentacja jest wyczerpująca i w pełni odnosi się do stanowiska skarżącej podniesionego w toku postępowania. W konsekwencji tego, zdaniem Sądu, organ odwoławczy nie dopuścił się w powyższym zakresie istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 K.p.a. i art. 7 in principio K.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP. W ocenie Sądu pierwszej instancji istota sporu w sprawie sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy były małżonek funkcjonariusza Policji oraz jego dzieci posiadają prawo do dalszego zajmowania tymczasowej kwatery w sytuacji, w której wspomniany funkcjonariusz zrzeka się uprawnień do zajmowanego lokalu mieszkalnego (tymczasowej kwatery). W tym zakresie Sąd wskazał na art. 97 ust. 5 i art. 95 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji oraz § 13 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 18 maja 2005 r., zaznaczając, że w niniejszej sprawie M. M. jako osoba posiadającą tytuł prawny do tymczasowej kwatery w przesłanym do organu pisemnym oświadczeniu z 17 marca 2020 r. wyraźnie zrzekł się uprawnień do zajmowanego lokalu mieszkalnego (tymczasowej kwatery). W związku z tym, w ocenie Sądu, Komendant Stołeczny Policji, który jest dysponentem przedmiotowej kwatery, był – w świetle art. 95 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji – zobligowany do wydania decyzji nakazującej opróżnienie wspomnianego lokalu mieszkalnego, kierując ją nie tylko wobec funkcjonariusza, ale również wobec wszystkich osób zamieszkałych w tym lokalu, a więc wobec skarżącej i jej dzieci, co wynika jednoznacznie z art. 95 ust. 4 ustawy o Policji. Organ I instancji prawidłowo zobowiązał zatem do opróżnienia i przekazania w stanie wolnym spornego lokalu mieszkalnego (tymczasowej kwatery) zarówno funkcjonariusza, jak i jego byłą małżonkę oraz ich dzieci. Odnosząc się do zastrzeżeń strony skarżącej, Sąd pierwszej instancji zauważył, że problematyka mieszkań dla funkcjonariuszy została objęta odrębną regulacją prawną w przepisach resortowych i w tym zakresie nie mają zastosowania, wynikające z innych regulacji prawnych, rozwiązania dotyczące najmu lokali mieszkalnych, czy też ochrony praw lokatorów. Do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów nie mają zastosowania przepisy kodeksu cywilnego, w tym przepis art. 691 k.c., bowiem wstąpienie w stosunek najmu nie jest w odniesieniu do lokali będących w dyspozycji organów Policji instytucją prawa cywilnego, lecz regulują ją przepisy szczególne, zawarte w ustawie o Policji oraz w ustawie z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jed. Dz. U. z 2020 r., poz. 723). W tej sytuacji, prawidłowo wskazał organ odwoławczy, że ustawa o Policji nie nakłada na organy, które wydają decyzję w przedmiocie nakazania opróżnienia lokalu mieszkalnego, obowiązku badania w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, czy osoby zobowiązane do opróżnienia lokalu będą w stanie samodzielnie zaspokoić swoje potrzeby mieszkaniowe. Obowiązek zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych gospodarstw o niskich dochodach należy do właściwych miejscowo gmin, a nie do organów Policji. Nie było również powinnością organów zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych skarżącej i jej dzieci, albowiem to na organach gminy spoczywa obowiązek zabezpieczania tych potrzeb, zgodnie z regulacjami wynikającymi m. in. z przepisów ustawy z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, organy obu instancji, uwzględniając zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa (art. 8 § 1 K.p.a.), zobowiązane były przede wszystkim dokładnie wyjaśnić okoliczności sprawy, konkretnie ustosunkować się do żądań i twierdzeń strony skarżącej oraz uwzględnić w decyzji zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony skarżącej. Ponadto organy dochowały obowiązkom wyczerpującego zebrania i oceny całego materiału dowodowego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.) oraz uzasadniły swoje rozstrzygnięcia według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 K.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. M., zaskarżając go w całości i zarzucając mu: 1) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. oraz w związku z naruszeniem art. 119 pkt 1 i 2 i art 15zzs4 ust. 2 i 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842), skutkujące rażącą wadliwością postępowania stanowiącą o nieważności postępowania poprzez pozbawienie skarżącej możliwości obrony swoich praw, z uwagi na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, pomimo iż zaskarżona decyzja nie była dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 K.p.a. lub w innych przepisach ani nie została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, a także żadna ze stron nie wnosiła o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym; 2) naruszenie art. 145 §1 pkt 1 lit c P.p.s.a. mające wpływ na treść wyroku poprzez niedostrzeżenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazywanych naruszeń obowiązujących zasad (w tym w szczególności zasady współżycia społecznego) i przepisów w toku postępowania administracyjnego, a tym samym brak kontroli działania organu. Wskazując na powyższe zarzuty, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi co do istoty lub o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Ponadto skarżąca wniosła o przyznanie i zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącej kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych oraz oświadczyła, że tytułem wynagrodzenia za zastępstwo procesowe nie została uiszczona żadna kwota, tj. że pełnomocnik nie otrzymał ani całości, ani części wynagrodzenia. Skarżąca oświadczyła, że nie wnosi o wyznaczenie rozprawy w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podkreśliła, że w sprawie nie została wyznaczona rozprawa przy użyciu środków technicznych, a skarżąca nie otrzymała żadnej informacji (zawiadomienia) o zarządzeniu wyznaczenia posiedzenia niejawnego. Ponadto nie zostały podjęte żadne czynności mające na celu ustalenie czy można przeprowadzić rozprawę na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Oceniając wniesioną w sprawie skargę kasacyjną, zauważyć należało, że najdalej idący zarzut skargi kasacyjnej dotyczy nieważności postępowania ze względu na pozbawienie strony możliwości obrony swoich praw, poprzez rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym (art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a.). W okolicznościach niniejszej sprawy została ona skierowana zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 14 kwietnia 2021 r. na posiedzenie niejawne w trybie uproszczonym w składzie trzech sędziów w dniu 7 maja 2021 r., bez informowania strony i ich pełnomocniku o tym fakcie. W samym zarządzeniu nie wskazano podstawy prawnej skierowania sprawy do rozpoznania na posiedzenie niejawne, również trudno doszukać się omówienia tej okoliczności sprawy w uzasadnieniu skarżonego wyroku. W samej sentencji wskazano, że sprawa została rozpoznana "w trybie uproszczonym". Ponieważ nie budzi wątpliwości, że w sprawie nie zaistniała żadna z podstaw wymienionych w art. 119 P.p.s.a., rozważyć należało także, czy z uwagi na ogłoszenie na terytorium kraju stanu epidemii – rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U., poz. 491 ze zm.), a także związane z tym ograniczenia i wymogi w zakresie podejmowania działań zmierzających do eliminowania nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób uczestniczących w czynnościach sądowych zarządzenie o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym mogło znaleźć swoje umocowanie w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374, 567, 568, 695, 875). Zgodnie z tym przepisem: "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów". Powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 P.p.s.a. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ww. ustawy z 2 marca 2020 r. jest m. in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości (zob. uzasadnienie do uchwały 7 sędziów NSA z 30 listopada 2020 r. sygn. akt II OPS 6/19 – orzeczenia przywołane w uzasadnieniu są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zwrócić również należy uwagę, że z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie uprawnienia przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno zatem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego. Do takich należy z pewnością zaliczyć obowiązek zawiadomienia strony o terminie posiedzenia jawnego na co najmniej siedem dni przed terminem posiedzenia, z uwzględnieniem przypadków pilnych (art. 91 § 2 P.p.s.a.). Jak podkreśla się przy tym w orzecznictwie, przeprowadzenie rozprawy z naruszeniem dyspozycji art. 91 § 2 P.p.s.a. może, w zależności od okoliczności sprawy, stanowić przesłankę nieważności, określoną w art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. (pozbawienie strony możliwości obrony swych praw) lub naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Brak zawiadomienia o terminie posiedzenia jawnego z reguły prowadzi jednak do pozbawienia strony możności obrony swych praw (por. wyrok NSA z 25 października 2005 r. sygn. akt FKS 2405/04, 23 lipca 2014 r. sygn. akt II FSK 3257/12, 13 października 2017 r. sygn. akt I OSK 2711/16 i 15 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 1627/17). Zauważyć również należy, że prawo do rzetelnego procesu sądowego w świetle art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) obejmuje prawo stron procesu do przedstawienia uwag mających ich zdaniem znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Celem Konwencji nie jest gwarantowanie praw teoretycznych lub iluzorycznych, ale praw rzeczywistych i skutecznych. Prawo to jest skuteczne tylko w razie faktycznego wysłuchania ich przez sąd, a więc właściwego uwzględnienia. Z art. 6 wynika obowiązek sądu dotyczący właściwego zbadania przedstawionych wniosków, argumentów i dowodów, bez przesądzania ich znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy (Perez przeciwko Francji - wyrok ETPC z 12 lutego 2004 r., skarga nr 47287/99, [w:] M.A. Nowicki, Nowy Europejski Trybunał Praw Człowieka. Wybór orzeczeń 1999-2004, Zakamycze, 2005, s. 682). Wskazując na powyższe, stwierdzić należało, że skierowanie sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, bez poinformowania stron o tym fakcie i umożliwienia stronie skarżącej zajęcia pisemnego stanowiska w sprawie (art. 15zzs4 ust. 3 ww. ustawy z 2 marca 2020 r.) oraz przy braku podstaw do orzekania przez Sąd pierwszej instancji w trybie uproszczonym (art. 119 P.p.s.a.) spowodowało, że gwarancje strony skarżącej w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji okazały się być iluzoryczne, a ona sama pozbawiona możliwości obrony swoich praw (art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a.). Czyniło to również zasadnym zarzut opisany w punkcie 1 skargi kasacyjnej, aczkolwiek zakres tego naruszenia był oceniany przed Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną, z urzędu (art. 183 § 2 P.p.s.a.). Stanowisko zbieżne z powyższym zostało również wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 28 czerwca 2022 r. sygn. akt II OSK 1442/21, 5 lipca 2022 r. sygn. akt II GSK 2402/21, 19 lipca 2022 r. sygn. akt II GSK 2127/21 i 9 listopada 2022 r. sygn. akt I OSK 110/22 – orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym: orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na postawie art. 185 § 1 w związku z art. 182 § 2 orzekł, jak w sentencji wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia za sporządzoną i wniesioną skargę kasacyjną, albowiem wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 254 § 1 i art. 258-261 P.p.s.a.