Sygnatura
III OSK 693/25
Wyrok NSA z 28 października 2026 r., III OSK 693/25 – sprawy kandydatów na studia i studentów
Wynik
Oddalono skargę kasacyjną
- Sąd
- Naczelny Sąd Administracyjny
- Data orzeczenia
- 28 października 2026
- Prawomocne
- tak
Treść rozstrzygnięcia
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Stasikowski (sprawozdawca) Sędziowie sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia del. WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 28 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 stycznia 2025 r. sygn. akt IV Sa/Wr 152/24 w sprawie ze skargi D.P. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej w Politechnice Wrocławskiej z dnia 20 grudnia 2023 r., nr 34/OKS/2023 w przedmiocie odmowy przyznania stypendium socjalnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od D.P. na rzecz Odwoławczej Komisji Stypendialnej w Politechnice Wrocławskiej kwotę 240 (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 16 stycznia 2025 r., sygn. akt IV SA/Wr 152/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu skargi D.P. ("skarżący") na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej w Politechnice Wrocławskiej ("organ") z dnia 20 grudnia 2023 r., nr 34/OKS/2023, w przedmiocie odmowy przyznania stypendium socjalnego, oddalił skargę w całości. Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym sprawy. Skarżący wniósł o przyznanie stypendium socjalnego na semestr zimowy 2023/2024. Decyzją z 16 listopada 2023 r. Komisja Stypendialna Politechniki Wrocławskiej (dalej "organ pierwszej instancji") nie przyznała skarżącemu stypendium socjalnego na semestr zimowy roku akademickiego 2023/2024. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z treścią art. 93 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2023 r., poz. 742 ze zm., dalej "ustawa", "p.s.w.n.",), powtórzonego w § 5 ust. 4 Regulaminu świadczeń dla studentów i doktorantów Politechniki Wrocławskiej w brzmieniu ustalonym przez zarządzenie wewnętrzne Rektora Politechniki Wrocławskiej nr 73/2023 z 8 września 2023 r., łączny okres, przez który przysługują świadczenia (w tym stypendium socjalne), wynosi dwanaście semestrów, bez względu na ich pobieranie przez studenta. Stwierdzono, że łączny okres studiowania przez skarżącego przekroczył dwanaście semestrów, zatem stypendium socjalne nie przysługuje. Następnie zaskarżoną decyzją z 20 grudnia 2023 r. (nr 34/OKS/2023) organ drugiej instancji utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na podstawie akt sprawy m.in. oświadczenia skarżącego i zaświadczenia z Politechniki Białostockiej Komisja ustaliła, że obecny semestr studiów jest piętnastym semestrem studiowania przez skarżącego (bez uwzględnienia studiów pierwszego stopnia rozpoczętych po uzyskaniu tytułu inżyniera). Podzieliła stanowisko organu pierwszej instancji, że wobec przekroczenia przez skarżącego dwunastu semestrów studiowania, stypendium socjalne nie mogło zostać przyznane. Odnosząc się do zarzutów odwołania podkreśliła, że w obecnym stanie prawnym okoliczność, czy stypendium było faktycznie pobierane podczas studiowania pozostaje bez znaczenia dla ustalenia prawa do niego. Akcentowała, iż wskazuje na to literalna wykładnia art. 93 ust. 4 ustawy (zwrot "bez względu na ich pobieranie przez studenta"), która prowadzi do wniosku, że podstawowym kryterium warunkującym możliwość otrzymania stypendium jest upływ określonego, wyrażonego liczbą semestrów okresu studiowania, a możliwy okres pobierania stypendium jest powiązany z okresem samego studiowania. Z tym rozstrzygnięciem skarżący nie zgodził się i wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu drugiej instancji na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji oddalił złożoną skargę podnosząc, że spór w sprawie dotyczy wykładni art. 93 ust. 4 ustawy w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 17 listopada 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 2223 ze zm., dalej "ustawa zmieniająca"), tj. ustalenia, czy określony w tym przepisie limit semestrów przysługiwania stypendium socjalnego odnosi się do okresu studiowania, czy pobierania świadczeń. Ponadto rozstrzygnięcia wymaga, czy limit ten znajdzie zastosowanie tylko do świadczeń uzyskanych na podstawie tej ustawy, czy dotyczy również uprzednio obowiązujących ustaw. W ocenie Sądu pierwszej instancji, w sposób zasadniczy i jednoznaczny zmodyfikowane zostały warunki korzystania ze świadczeń, w tym stypendium socjalnego. W uprzednio obowiązujących w tym względzie przepisach - sprzed powoływanej zmiany - ustawodawca wskazał, że świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat (art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy). Przywołany przepis nie zawierał zatem wprowadzonego ustawą zmieniającą stwierdzenia "bez względu na ich pobieranie przez studenta". Obecne brzmienie ustawy wyraźnie i w sposób niebudzący wątpliwości interpretacyjnych ogranicza zakres czasowy przez jaki przysługuje prawo do świadczeń, odnosząc go do okresu studiowania, a nie pobierania świadczeń. Z tych powodów, wbrew zarzutom strony, orzecznictwo zapadłe na tle postanowień ustawy sprzed zmiany nie będzie miało istotnego odniesienia do obecnie obowiązujących regulacji. Przyjęta przez skarżącego w skardze i pismach procesowych wykładnia pomija dokonaną zmianę i jej znaczenie. Nowelizacja ustawy, co potwierdza uzasadnienie projektu do ustawy zmieniającej, miała na celu wyeliminowanie wątpliwości, które wystąpiły na tle sposobu ustalenia okresu przysługiwania świadczenia. Takie odczytywanie spornego w sprawie przepisu uzasadnia również wykładnia autentyczna wyprowadzana z uzasadnienia do projektu ustawy wprowadzającej opisywane zmiany. Jak wynika z zapisów druku Sejmu RP nr 1569, "celem wprowadzenia zmiany w art. 93 ustawy jest zróżnicowanie okresu przysługiwania świadczeń dla studentów w zależności od czasu trwania studiów, a także doprecyzowanie sposobu ustalania tego okresu. Obecnie okres przysługiwania świadczeń wynosi 6 lat, niezależnie od okresu trwania studiów. Proponuje się wprowadzenie regulacji przewidującej przysługiwanie świadczeń maksymalnie przez łączny okres do 12 semestrów, w tym w przypadku studiów pierwszego stopnia - do 9 semestrów, zaś w przypadku studiów drugiego stopnia - do 7 semestrów. (...) Ponadto - w celu usunięcia wątpliwości interpretacyjnych i ujednolicenia sposobu ustalania przez uczelnie prawa studentów do świadczeń - proponuje się doprecyzowanie okresów przysługiwania świadczeń przez wskazanie wprost, że do okresów przysługiwania świadczeń wliczają się wszystkie semestry studiowania, z wyjątkiem kolejnych studiów pierwszego stopnia rozpoczętych lub kontynuowanych po uzyskaniu tytułu zawodowego licencjata, inżyniera albo równorzędnego. Wyrażenie "rozpoczęty semestr" występujące w tym przepisie należy traktować jako pełny semestr, bez względu na to, czy kształcenie trwało przez okres całego semestru czy krócej. Zgodnie z intencją projektodawcy nie będzie miało znaczenia, czy kształcenie trwało miesiąc czy dłużej". Potwierdzenie poprawności przedstawionej wykładni wynika również z zamieszczenia w ustawie zmieniającej art. 16 stanowiącego, że do przyznawania świadczeń, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w pierwszym semestrze roku akademickiego 2021/2022 stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. Oznacza to, że ustawodawca zmienił dotychczasowe zasady (warunki) przyznawania świadczeń, odstępując od stwierdzenia "świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1, przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat" (art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy) na rzecz obecnej zasady stwierdzającej, że zależą one od okresu studiowania, nie zaś pobierania świadczeń. Okoliczność dokonania ww. zmiany i wskazany w uzasadnieniu projektu ustawy cel zmian dowodzą, że stanowi to świadomy i czytelny zamysł ustawodawcy, który nie może być wykładany odmiennie niż to przyjęto w zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze, że skarżący w dacie ubiegania się o sporne świadczenie studiował już piętnaście semestrów a więc przekroczył wynikający z art. 93 ust. 4 ustawy limit dwunastu. semestrów, organy zasadnie odmówiły mu przyznania wnioskowanego świadczenia. Wyrok Sądu pierwszej instancji stał się przedmiotem skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której skarżący, zaskarżając go w całości, zarzucił: a) rażące naruszenie przepisów postępowania, mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 769 ze zm., dalej "k.p.a.") poprzez niedokonanie ustaleń w zakresie okresów przysługiwania skarżącemu świadczeń, istotnych dla ustalenia przysługiwania prawa do stypendium socjalnego, b) rażące naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną interpretację, tj. art. 93 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce polegającą na przyjęciu, że okres dwunastu semestrów, o którym mowa w tym przepisie, odnosi się do semestrów nauki na studiach, bez względu na to czy podczas tych semestrów przysługiwało skarżącemu prawo do świadczeń, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 u.p.s.w.n. Na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego .rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, przeprowadzenie dowodu z kopii Zaświadczenia z dnia 31 marca 2023 r. Dyrektora Archiwum Uczelnianego i Centrum Historii Politechniki Białostockiej, zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wg norm prawem przepisanych, powiększonej o należny podatek VAT. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie wskazał, że nie wnosi o przeprowadzenie rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. W takiej sytuacji, co do zasady, jako pierwsze podlegają rozpatrzeniu zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdyż weryfikacja prawidłowości wykładni lub zastosowania przepisów prawa materialnego, dokonana przez Sąd pierwszej instancji, jest możliwa jedynie w przypadku stwierdzenia braku uchybień natury procesowej, mogących mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie kolejność ta musi zostać odwrócona, gdyż zarzuty naruszenia prawa procesowego mają charakter wtórny względem zarzutów naruszenia prawa materialnego. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie zasługuje na uwzględnienie. Jego treść czyni koniecznym wskazanie na stan prawny obowiązujący przed nowelizacją z 17 listopada 2021 r., jak i istotę dokonanej nowelizacji ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Podstawy i tryb przyznawania stypendiów studentowi regulują przepisy art. 86 i następne ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Przepis art. 93 ust. 2 p.s.w.n. przed nowelizacją stanowił, że świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1: "1) przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat". Ustawa nowelizująca dokonała zmiany przesłanek materialnoprawnych przyznawania uprawnień studentowi w zakresie świadczeń materialnych z art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 p.s.w.n. Na gruncie poprzednio obowiązującego stanu prawnego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmowano, że pod pojęciem "przysługiwania świadczenia" użytego w art. 93 ust. 2 ustawy sprzed nowelizacji należy rozumieć tylko taką sytuację, że w danym okresie dana osoba posiadała status studenta, ubiegała się o oświadczenie i wobec spełnienia warunków jego otrzymania, dane świadczenie materialne faktycznie otrzymała. Oznacza to, że na gruncie poprzedniego stanu prawnego okres otrzymywania świadczeń przez studenta nie był powiązany z okresem studiów, a do ustalenia prawa do świadczenia badano czas faktycznego pobierania świadczenia. Limitowanie okresu świadczeń następowało przez czas ich pobierania. Nowelizacja ustawy doprowadziła do zmiany przesłanek materialnoprawnych przyznawania świadczeń studentowi, uzależniając prawo do nich dodatkowo od okresu studiowania, co nastąpiło w sposób jednoznaczny na poziomie językowym przez zmianę treści art. 93 ust. 4 ustawy. Z przepisu tego wynika, że łączny okres, przez który przysługują świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 p.s.w.n., wynosi 12 semestrów, bez względu na ich pobieranie przez studenta, z zastrzeżeniem, że w ramach tego okresu świadczenia przysługują na studiach: 1) pierwszego stopnia - nie dłużej niż przez 9 semestrów, 2) drugiego stopnia - nie dłużej niż przez 7 semestrów. Sformułowanie "bez względu na ich pobieranie przez studenta" łączy zatem prawo do świadczenia także z okresem studiowania, a nie jak uprzednio z okresem korzystania przez studenta ze świadczenia. Warstwa językowa tego przepisu nie pozostawia w tym zakresie wątpliwości. Natomiast art. 93 ust 6 stanowi, że do okresu, o którym mowa w ust. 4 i 5, wlicza się wszystkie rozpoczęte przez studenta semestry na studiach, o których mowa w ust. 1, w tym semestry przypadające w okresie korzystania z urlopów, o których mowa w art. 85 ust. 1 pkt 3, z wyjątkiem semestrów na kolejnych studiach pierwszego stopnia rozpoczętych lub kontynuowanych po uzyskaniu pierwszego tytułu zawodowego licencjata, inżyniera albo równorzędnego. W przypadku kształcenia się na kilku kierunkach studiów semestry odbywane równocześnie traktuje się jako jeden semestr. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że skarżący w dniu wydania decyzji odbywał 15 semestr studiów. Do tego okresu należy zaliczyć również, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, studia pierwszego stopnia na Politechnice Warszawskiej podjęte w 1998 r. i zakończone 21 lutego 1999 r. (1 semestr), a także podjęte w 1999 r. na Politechnice Białostockiej, zakończone 4 czerwca 2004 r. (9 semestrów). Okoliczność, że na podstawie ówcześnie obowiązujących przepisów studenci studiów niestacjonarnych nie byli uprawnieni do pobierania stypendium socjalnego, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Podkreślenia wymaga, że art. 93 ust. 6 ustawy nie czyni rozróżnienia na okresy, w których pobieranie stypendium było możliwe lub niemożliwe na podstawie przepisów obowiązujących w czasie odbywania studiów i tym samym nie przewiduje wyjątku dla takich osób przy obliczaniu liczby semestrów na potrzeby ustalenia prawa do stypendium socjalnego. Jedyny wyjątek to kształcenie się na kilku kierunkach studiów, gdy semestry odbywane równocześnie traktuje się jako jeden semestr. Innych w ustawie nie przewidziano. Stąd niesłuszne jest zapatrywanie skarżącego, że skoro przepisy obowiązujące w okresie od 1 października 1998 r. do 31 grudnia 2003 r. nie uznawały studentów studiów niestacjonarnych za beneficjentów pomocy socjalnej to semestry studiów wówczas odbywane nie powinny zostać zaliczone do okresu wskazanego w art. 93 ust. 4 ustawy. Nie ma racji skarżący, że do tego okresu można zaliczyć wyłącznie semestry, w czasie których student posiadał możliwość skutecznego ubiegania się o świadczenia. W ww. przepisie nie ma mowy o takim ograniczeniu. Zasadnie w tym zakresie Sąd pierwszej instancji odnosi się do wykładni autentycznej, wyprowadzanej z uzasadnienia do projektu ustawy wprowadzającej ww. zmiany, gdzie wskazano, że "(...) w celu usunięcia wątpliwości interpretacyjnych i ujednolicenia sposobu ustalania przez uczelnie prawa studentów do świadczeń - proponuje się doprecyzowanie okresów przysługiwania świadczeń przez wskazanie wprost, że do okresów przysługiwania świadczeń wliczają się wszystkie semestry studiowania, z wyjątkiem kolejnych studiów pierwszego stopnia rozpoczętych lub kontynuowanych po uzyskaniu tytułu zawodowego licencjata, inżyniera albo równorzędnego. Wyrażenie "rozpoczęty semestr" występujące w tym przepisie należy traktować jako pełny semestr, bez względu na to, czy kształcenie trwało przez okres całego semestru czy krócej. Zgodnie z intencją projektodawcy nie będzie miało znaczenia, czy kształcenie trwało miesiąc czy dłużej". Należy także zaznaczyć, że treść art. 93 ust. 6 jednoznacznie wskazuje, że do okresu, o którym mowa w ust. 4 i 5, wlicza się wszystkie rozpoczęte przez studenta semestry na studiach, o których mowa w ust. 1 (...). Nie ma zatem racji skarżący, że doszło do błędnej wykładni art. 93 ust. 4 poprzez przyjęcie, że samo posiadanie statusu studenta (rozpoczęcie studiów) w danym semestrze warunkuje możliwość zaliczenia tegoż semestru do łącznego okresu przysługiwania świadczeń, bez względu na to, czy podczas tych semestrów były pobierane świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 p.w.s.n. Przepis art. 93 ust. 6 nakazuje zaliczać do okresu wskazanego w art. 93 ust. 4 każdy rozpoczęty semestr studiów, jak zasadnie przyjął organ, bez względu na możliwość ubiegania się stypendium. Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokonanie ustaleń w zakresie okresów przysługiwania skarżącemu świadczeń, istotnych dla ustalenia przysługiwania prawa do stypendium socjalnego. Art. 7. k.p.a. stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast art. 107 § 3 k.p.a. stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organy wywiązały się z wymagań określonych ww. przepisami. Uwzględniając przyjętą wykładnię stosowanej normy materialnej uznać należało, że materiał dowodowy był wystarczający i kompletny do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Organ na jego podstawie sformułował właściwą ocenę umożliwiającą w stwierdzonym stanie faktycznym sprawy zastosowanie art. 93 ust. 4 ustawy. W toku postępowania przed organem bez wątpienia prawidłowo ustalono łączny okres studiowania przez skarżącego, natomiast fakt odmiennej interpretacji ww. przepisu, a co za tym idzie zaliczenia przez organ do ww. okresu studiów pierwszego stopnia na Politechnice Warszawskiej podjętych w 1998 r. i zakończonych 21 lutego 1999 r. (1 semestr), a także podjętych w 1999 r. na Politechnice Białostockiej, zakończonych 4 czerwca 2004 r. (9 semestrów), nie może stanowić podstawy do formułowania zarzutu naruszenia przepisów postępowania, gdyż opierał się on na błędzie wykładni prawa materialnego. Należy również zaznaczyć że art. 151 p.p.s.a. ma charakter jedynie wynikowy, co oznacza, że określa on sposób rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej przez wojewódzki sąd administracyjny w zależności od tego, czy organy administracji publicznej dopuściły się takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też do takiego naruszenia nie doszło. W ocenie Sądu pierwszej instancji takie naruszenie przepisów prawa przez organy administracyjne nie miało miejsca, a zatem Sąd ten zastosował art. 151 p.p.s.a. Wobec bezzasadności zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu kasacyjnie z urzędu w ramach przyznanego prawa pomocy, bowiem wynagrodzenie dla pełnomocnika skarżącego za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa w oparciu o art. 250 p.p.s.a., przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258-261 p.p.s.a.
Informacje o sprawie
- Data wpływu
- 11 kwietnia 2025
- Symbol z opisem
- 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
- Hasła tematyczne
- Szkolnictwo wyższe
- Skarżony organ
- Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
- Sędziowie
- Rafał Stasikowski /przewodniczący sprawozdawca/ Sławomir Pauter Zbigniew Ślusarczyk
Powołane przepisy
- Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t. j.)
art. 86 ust. 1 pkt 1-4, art. 359 ust. 1, art. 93 ust. 4 i 6 · Dz.U. 2023 poz. 742
- Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
art. 7, 77 § 1, art. 107 § 3 · Dz.U. 2024 poz. 572
Inne orzeczenia w tej sprawie
Powiązane dokumenty
Sygnatura: II SA/Po 563/26 · 28 października 2026
Wyrok WSA w Poznaniu z 28 października 2026 r., II SA/Po 563/26 – sprawy kandydatów na studia i studentów
Sygnatura: III OSK 957/25 · 28 października 2026
Wyrok NSA z 28 października 2026 r., III OSK 957/25 – sprawy kandydatów na studia i studentów
Sygnatura: IV SA/Wr 200/26 · 27 października 2026
Wyrok WSA we Wrocławiu z 27 października 2026 r., IV SA/Wr 200/26 – sprawy kandydatów na studia i studentów
Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny