III OSK 6622/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z.F. i R.F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 125/21 w sprawie ze skargi Z.F. i R.F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie z dnia 29 grudnia 2020 r., nr SKO.II.41/1106/PW/2020 w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzje oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Włodawa z 24 września 2020 r., znak: GK.7000.8.2020; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie na rzecz Z.F. i R.F. kwotę 1287 (tysiąc dwieście osiemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrokiem z dnia 27 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 125/21 Wojewódzki Sad Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Z. F. i R. F. (skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 29 grudnia 2020 r., nr SKO.II.41/1106/PW/2020 w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z 24 września 2020 r. Wójt Gminy W., znak: GK.7000.8.2020 nakazał skarżącym właścicielom nieruchomości oznaczonej nr ewidencyjnym [...] o pow. 0,14 ha położonej w miejscowości U., przywrócenie stanu poprzedniego poprzez rozebranie przetamowania na rowie melioracyjnym znajdującym się na nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] w miejscowości U. oraz udrożnienie rowu. Decyzją z dnia 29 grudnia 2020 r., znak: SKO.II.41/1106/PW/2020 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., po rozpatrzeniu odwołania Z. i R. F., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia 24 września 2020 r. znak: GK.7000.8.2020. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w postępowaniu przed Wójtem Gminy W., przeprowadzony został dowód z opinii biegłego. W ocenie organów I i II instancji biegły sporządził opinię w sposób wystarczający na potrzeby przedmiotowej sprawy. W jej wnioskach końcowych wskazał, iż "Stwierdzone szkody na działkach nr [...], [...] i [...] spowodowane zasypaniem rowu "A" na działce nr [...] przez Państwo Z. i R. F., bezpośrednio poniżej wylotu przepustu 080 cm pod ulicą [...] są realne, objawiały się negatywnym uszczerbkiem majątkowym Państwa E. i S. B. poprzez zalewanie pomieszczeń mieszkalnych położonych na niskim parterze i obniżeniem wartości bonitacyjnej gleby na wyżej wymienionych działkach oraz utrudnieniami w użytkowaniu działek zgodnie z przeznaczeniem". Biegły zalecił w punkcie 2 opinii nakazanie w trybie pilnym rozebrania przetamowania na rowie "A" przywrócenie drożności rowu zapewniającego swobodny odpływ wód od przepustu pod ul. [...] i od rowów przydrożnych ul. [...]. Dodatkowo biegły Z. w piśmie z dnia 7 lipca 2018 r. odpowiadającym na zgłoszone zastrzeżenia Pana R. F. podtrzymał z pełną odpowiedzialnością ustalenia i zalecenia swojej opinii. Ponownie podkreślił, że wykonana przegroda z ziemi i popiołu na rowie "A" w kształcie grobelki blokuje swobodny naturalny spływ wód z pasa ul. [...] i z terenu działek położonych po stronie wschodniej ulicy i powoduje spiętrzenie wody w rowach przydrożnych ul. [...] i w przepuście pod ul. [...] . Przetamowanie rowu o kubaturze około 2 m3 zdaniem opiniującego winno być zlikwidowane w trybie pilnym (...). Przedmiotowy rów na badanym odcinku o długości około 135 m istniał od niepamiętnych czasów, co potwierdzają stare mapy, był urządzeniem wodnym melioracyjnym a obecnie po przekształceniu działek rolnych na działki zagrodowe jest urządzeniem wodnym i podlega tym samym przepisom prawnym. Oddziałuje korzystnie na wszystkie działki położone w tym rejonie. Rów "A" ciągle spełnia swoją funkcję zgodnie z przeznaczeniem, jest bardzo potrzebny. Przebieg rowu "A" na działce prywatnej nr [...] Państwa Z. i R. F. nie upoważnia jego właściciela do zasypania tego rowu. Na likwidację rowu wymagane jest pozwolenie wodnoprawne. Ponadto w piśmie z 27 maja 2019 r. biegły Z. nadal podtrzymał swoje ustalenia ponownie stwierdzając, iż: "Istnienie grodzy na rowie jest faktem i może to stwierdzić każdy bez względu na wykształcenie. Nad faktami się nie dyskutuje. Zlikwidowanie tej grodzy zakończy ten kuriozalny spór trwający od 2010 r. Czynność przetamowania rowu i zaniechanie utrzymania rowu w należytym stanie technicznym jest wykroczeniem opisanym w przepisach karnych ustawy Prawo wodne". Organ II instancji podkreślił, że przeprowadzone czynności dowodowe, w szczególności opinia biegłego wyjaśniły, że jednak doszło do zmiany stanu wody na gruncie a dokonane zmiany szkodliwie wpływają na sąsiedni grunt, zatem istnieje związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem stosunków wodnych a szkodą na gruncie sąsiednim, dlatego też organ był upoważniony do nałożenia określonych obowiązków na podstawie art. 29 ust. 3 Prawa wodnego. Zdaniem SKO nie było zatem konieczności powoływania innego biegłego - wykonana opinia jest wystarczająca na potrzeby tego postępowania. Ponadto organ II instancji odwołał się do argumentacji zawartej w decyzji Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w Warszawie nr 10/KPU/2020 z 19 maja 2020 r. badającego sprawę w przedmiocie przywrócenia poprzedniej funkcji rowu melioracyjnego w trybie art. 64b Prawa wodnego z 2001 r. Podniósł, że w uzasadnieniu decyzji Prezes PGWWP poinformował, że Starosta W. rozpoznając powyższą sprawę sięgnął do materiałów archiwalnych, tj. map geodezyjnych U. a w skali 1:5000 wykonanych w 1983 r. przez Wojewódzkie Biuro Geodezji i terenów Rolnych R/O we W.. Na arkuszu 2 mapy U. a rów występuje i położony jest pomiędzy ul. [...] a drogą krajową nr [...]. Działka, po której przebiega rów figuruje pod nr [...] (przed podziałem). Szerokość rowu została określona z wpisem na mapie 3 mb. Wynika z tego bezspornie, że rów istniał już przed podziałem działki nr [...] i budową domów jednorodzinnych. Rów ten nie był i nie jest w ewidencji urządzeń melioracji wodnych, co potwierdza pismo z 23 lipca 2019 r. z Nadzoru Wodnego we W. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Brak jest natomiast materiałów źródłowych, kiedy powstał i kto go wykonał. Jak wskazał starosta W. w decyzji z dnia 5 sierpnia 2019 r. brak powyższego rowu w ewidencji urządzeń melioracji szczegółowych prowadzonej przez Marszałka Województwa, nie dyskwalifikuje go w żaden sposób jako urządzenia wodnego niezbędnego wówczas, kiedy był wykonany jak obecnie. Jego główną funkcją było wtedy odprowadzanie wód opadowych i gruntowych z obszaru znajdującego się pomiędzy drogą gruntową - dzisiejsza ul. [...], a drogą krajową W.-.L., czyli z działki nr [...] i działek wydzielonych z działki nr [...]. Po wykonaniu modernizacji drogi gminnej - ul. [...], przedmiotowy rów został połączony z systemem odwodnienia powierzchniowego drogi poprzez rowy przydrożne. Wobec powyższego rów pełni teraz podwójną rolę, tj. odwadniającą teren w obszarze swojego oddziaływania oraz odwadnianie z odcinka drogi gminnej. Prezes PGWWP wskazał także, że co do zasady właściciel nieruchomości gruntowej jest właścicielem zlokalizowanych na niej urządzeń wodnych (art. 47, 48 i 50 kodeksu cywilnego). Z tym, że w odniesieniu do urządzeń wodnych o charakterze liniowym, czy też położonych na kilku działkach, właściciele gruntów, na których są zlokalizowane - są właścicielami tych części, które położone są na ich nieruchomości i w tym zakresie zobowiązani są do utrzymywania części urządzenia stanowiących ich własność. Zwrócił również uwagę, że Starosta W. przeprowadził wnikliwą analizę zebranego materiału dowodowego, w wyniku której wydał decyzję odpowiadającą ustalonemu stanowi faktycznemu i prawnemu sprawy, jednak pomimo prawidłowości rozstrzygnięcia w zakresie merytorycznym należało wyeliminować z obiegu prawnego rozstrzygnięcie w przedmiocie przywrócenia poprzedniej funkcji rowu znajdującego się na nieruchomości nr [...] bowiem organem, właściwym do wydania decyzji nie jest Starosta W. tylko Dyrektor Zarządu Zlewni w B. PGWWP. SKO wskazał, iż rację mają skarżący, że na niektórych etapach tego postępowania, organ I instancji zawiadamiał małżeństwa zamiast odrębnie każdego małżonka w szczególności dotyczy to Z. F. - jest to niewątpliwie uchybienie proceduralne, jednak niemające w tym konkretnym przypadku istotnego wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie. Podobnie, użycie przez biegłego zwrotu prawdopodobnie - co do zasady w opiniach biegłych nie powinien taki zwrot występować, jednak w kontekście w jakim zostało użyte w niniejszej sprawie tj. określające termin wykonania rowu "prawdopodobnie wykonany został w okresie międzywojennym" - również nie ma istotnego wpływu na podjęte rozstrzygnięcie w tej sprawie. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodzili się skarżący i w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zarzucili mu naruszenie art. 29 ust. 3 w związku z ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 1121 z pózn. zm.), art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne oraz art. 64b, art. 29 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne w zw. z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 z pózn. zm.), art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z pózn. zm.), art. 105 k.p.a. w zw. z art. 64b Prawa wodnego, art. 7, 8, 77 § 1 k.p.a., art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 79 k.p.a., art. 11 i 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji. Rozpoznając skargę Sąd I instancji wskazał, iż ustalenia organu w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy nie budzą zastrzeżeń, bowiem wynikają z przeprowadzonych w sprawie i wskazanych w uzasadnieniu decyzji dowodów. Część dowodów, które stanowiły podstawę ustaleń dokonanych w sprawie, to dowody w postaci dokumentów urzędowych, których prawdziwość w żaden sposób nie została podważona. Dalej Sąd I instancji wyjaśnił, iż organy obu instancji prawidłowo ustaliły przesłanki z art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 1121 ze zm.) zostały spełnione. To skarżący bowiem zasypali, istniejący już od kilkudziesięciu lat, rów na stanowiącej ich własność działce nr [...], którym w sposób naturalny odbywał się spływ wody z istniejącej tam zlewni, tj. z położonych wyżej terenów usytuowanych po drugiej - wschodniej stronie ul. [...] w kierunku drogi i dalej - rowem usytuowanym na działce nr [...] – w kierunku rzeki W.. Zatamowanie odpływu wód do rowu, oznaczonego na szkicach jako rów "A", skutkowało okresowym zalewaniem nieruchomości usytuowanych po drugiej strony drogi, w tym działek nr [...], [...] i [...], z czym wiązał się uszczerbek majątkowy związany z zalewaniem pomieszczeń mieszkalnych położonych na niskim parterze budynku należącego do E. i S. B. (działka nr [...]) oraz obniżeniem wartości bonitacyjnej gleby na działkach nr [...], [...] i [...] i utrudnieniami w użytkowaniu działek zgodnie z przeznaczeniem. Sąd wyjaśnił także, że w sytuacji, gdy w sprawie sporządzono dwie, częściowo ze sobą sprzeczne, opinie biegłych, trafnie organy dokonały krytycznej analizy obu opinii i za podstawę swych ustaleń przyjęły opinię rzeczoznawcy budowalnego w specjalności wodno-melioracyjnej F. Z.. To bowiem opinia jawi się jako opinia bardziej miarodajna, o wyższym stopniu motywowania sformułowanego w niej stanowiska i stanowczości wyrażonych w niej ocen, przy czym – jak wynika z analizy treści opinii – zawarte w niej ustalenia i oceny oparte zostały na wszechstronnej, obszernej i wnikliwej analizie obiektywnie istniejących okoliczności dotyczących nieruchomości usytuowanych w obrębie ul. [...] w U. . Wskazał również, że pominięcie, iż naturalny spływ wody na tym terenie odbywa się z obszaru zlewni w kierunku ul. [...] i dalej rowem "A" usytuowany na działce nr [...] w kierunku rzeki W., sprawia że za prawidłowe nie mogły zostać uznane zasadnicze wnioski zawarte w opinii R. K.. W konsekwencji też za błędny należy uznać wywód R. K. dotyczący tego, że to podwyższenie działki nr [...] związane z budową drogi w formie ul. [...] spowodowało powstanie przeszkody w naturalnym odpływie wody z tych terenów. Tak by było, ale jedynie w sytuacji, gdy przedmiotowa droga nie została wyposażone w przepusty. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jednoznacznie wynika jednakże, że ul. [...] jest wyposażona w przepusty, dzięki którym nadal został zachowany na tym obszarze naturalnie istniejący kierunek spływu wody z terenów zlewni w kierunku ul. [...] i dalej rowem "A" usytuowanym na działce nr [...] w kierunku rzeki W.. Podkreślił, że roboty budowlane wykonane na podstawie pozwoleń udzielonych w 2004 r. dotyczyły jedynie przebudowy ul. [...] , sama zaś droga istniała w tym miejscu już wcześniej. Tym samym to nie budowa, czy też przebudowa ul. [...] , doprowadziły do zmiany kierunku spływu wód opadowych na tym obszarze. Zmiany takie były wynikiem działania skarżących, którzy wykonując przegrodzenie na rowie "A" naruszyli dotychczas istniejący i wynikający z naturalnego ukształtowania terenu kierunek spływu wód opadowych. Z tych też względów, zdaniem Sądu I instancji, błędnie biegły zinterpretował także zasadniczą kwestię dotyczącego tego, czy doszło do naruszenia stosunków wodnych i czy ma to negatywny wpływ na grunty sąsiednie. Dalej wskazał, iż w tym kontekście za chybiony uznać należy argument biegłego dotyczący tego, że ogrodzenie jest budowlą trwałą i w związku z powyższym zabezpieczenie fundamentu ogrodzenia było uzasadnione. Konieczność dbania o stan obiektów budowlanych w żaden sposób nie usprawiedliwia zmiany stanu wody na gruncie ze szkoda dla gruntów sąsiednich. Po drugie błędnie, zdaniem Sądu, biegły przyjął także założenie o nielegalnym odprowadzaniu wody ściekowej i wód opadowych z działek nr [...] i [...] na działkę nr [...] oraz o tym, że w sprawie nie doszło do naruszenia stosunków wodnych z winy właścicieli działki nr [...] ale z winy właścicieli działek nr [...] i [...] odwołując się w tym zakresie do stwierdzenia, że odprowadzanie obcych wód opadowych i ścieków jest zabronione przepisami prawa wodnego i budowalnego. Sąd I instancji wyjaśnił także, że biegły R. K. niewłaściwie zinterpretował tu przepisy obowiązującego prawa. Istotnie przepisy prawa budowlanego dotyczą także i tej kwestii, jednakże § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.) stanowi, że zabronione jest dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości. Powyższy przepis zabrania więc wykonywania robót budowlanych w sposób skutkujący zmianą naturalnego spływu wód opadowych. Czym innym jednak jest zmiana, w skutek działania inwestora, naturalnego spływu wód opadowych, a czym innym sytuacja, w której spływ wód opadowych na teren sąsiedniej nieruchomości wynika z istniejącego już wcześniej naturalnego ukształtowania terenu. W niniejszej sprawie spływ wody z obszaru zlewni w kierunku ul. [...] i dalej rowem "A" usytuowany na działce nr [...] w kierunku rzeki W. jest spływem naturalnym, wynikającym z istniejącego tam ukształtowania terenu. Zdaniem Sądu tego rodzaju wadliwości pozbawiona jest natomiast opinia biegłego F. Z.. W opinii tej wskazano, że po wybudowaniu ul. [...] w nasypie, przegradzającym naturalne linie spływu wód, wody opadowe z ww. działek spływają w sposób naturalny do rowu przydrożnego ul. [...] od strony wschodniej i dalej do przepustu Ø 80 cm z wylotem do rowu melioracyjnego "A" w obrębie działki nr [...] i dalej rowem melioracyjnym o długości około 2 km do rzeki W.. Największe zagrożenie zalania lub podtopienia działek nr [...], [...], [...] i [...], położonych w obrębie rowów przydrożnych ul. [...] i innych działek w obrębie rowu "A" może wystąpić w czasie rozlewnych i ekstremalnych opadów lub gwałtownych roztopów, powodujących tzw. powodzie punktowe, nazywane obecnie powodziami błyskawicznymi. Zasypanie rowu "A" polega na wykonaniu tamy w kształcie grobelki do wysokości przyległego terenu pod cokołem betonowym ogrodzenia działki nr [...] przez właściciela działki. Powodzie punktowe błyskawiczne mogą wystąpić w każdym czasie. Ryzyko powodziowe na badanym terenie jest duże z uwagi na całkowity brak odpływu z powodu zasypania rowu "A". Biegły w opinii wyjaśnił pojęcie zlewni wskazując, że rozumie się przez to obszar lądu, z którego cały spływ powierzchniowy wód jest odprowadzany przez system strug i linii spływu do wybranego punktu biegu linii spływu lub cieku. W badanej sprawie tym punktem jest wlot do przepustu Ø 80 cm pod ul. [...] z wylotem do rowu melioracyjnego "A" w obrębie działki nr [...]. Dalej Sąd wyjaśnił, iż opinia ta została opracowana przez powołaną do tego osobę, posiadającą niezbędne uprawnienia i kwalifikacje, tj. osobę posiadającą uprawnienia biegłego stwierdzone przez Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa, legitymującą się przy tym decyzją o stwierdzeniu przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, tj. projektanta i kierownika budowy i robót w specjalności wodno-melioracyjnej oraz posiadającą tytuł rzeczoznawcy budowlanego w specjalności wodno-melioracyjnej obejmującego projektowanie i kierowanie budową i robotami w zakresie budowli melioracyjnych. Jest jasna i jednoznaczna, jak też wyczerpująco odnosi się do przedstawionych biegłemu zagadnień. Stopień motywowania sformułowanego w nim stanowiska oraz stanowczości wyrażonych w nim ocen jest wysoki, przy czym – jak wynika z analizy treści operatu – zawarte w operacie ustalenia i opinie oparte zostały na wszechstronnej, obszernej i wnikliwej analizie okoliczności dotyczących przedmiotowych nieruchomości. Oceny stopnia stanowczości ocen biegłego nie zmienia w żaden sposób użycie w opinii zwrotu prawdopodobnie. Sformułowanie to dotyczyło bowiem jedynie daty wykonania rowu "A", której nie udało się ustalić w sposób bardziej precyzyjny. Jednocześnie w sprawie nie budzi wątpliwości, że rów ten istnieje już na gruncie od kilkudziesięciu lat. Także odwołanie się do wskazań wiedzy ogólnej, doświadczenia życiowego i zdrowego rozsądku, w powiązaniu z okolicznościami obiektywnie istniejącymi takimi jak ukształtowanie przedmiotowego terenu (rzędne poszczególnych nieruchomości), prowadzi do konieczności uznania za opinię bardziej miarodajną opinii F. Z.. Sąd zauważył, że z opinii tej wynikało niezbicie, że zasypanie przez skarżących rowu melioracyjnego "A" spowodowało zmianę stanu wody na gruncie i zmiany te wywierają szkodliwy wpływ na grunty sąsiednie. Skoro naturalny spływ wody z terenu zlewni odbywa się w taki sposób, że wody z działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] spływają w kierunku ul. [...] i dalej - poprzez rów "A" usytuowany na działce nr [...] - pod ul. [...], rowem melioracyjnym, w kierunku rzeki W., to zasypanie rowu "A" musiało skutkować zmianą naturalnego i istniejącego już wcześniej, kierunku spływu wód na tym obszarze. Powyższe zaś stanowiło uzasadnioną podstawę do zastosowania przez organy dyspozycji art. 29 ust. 3 Prawa wodnego i nałożenia na skarżących obowiązku przywrócenie stanu poprzedniego poprzez rozebranie przetamowania na rowie melioracyjnym oraz udrożnienie tego rowu. Jednocześnie Sąd wyjaśnił, iż możliwa jest sytuacja, w której zachowanie właściciela nieruchomości skutkujące zmianą stanu wody na gruncie, oprócz dyspozycji art. 29 ust. 3 Prawa wodnego, wyczerpywać będzie także hipotezę art. 64b Prawa wodnego. Będzie tak wtedy, gdy zmiana stanu wód na gruncie wiązać się będzie ze zmianami w zakresie urządzeń wodnych, usytuowanych na nieruchomości stanowiącej własność prywatną. Podniósł także, że zaskarżona obecnie decyzja wydana została w sprawie dotyczącej zmiany stosunków wodnoprawnych w trybie art. 29 ust. 3 Prawa wodnego. Nie było więc podstaw do stosowania w tej sprawie przepisu art. 64b, albowiem przepis ten dotyczy innego zagadnienia związanego z nienależytym utrzymywaniem urządzenia wodnego i co do którego toczy się odrębne postępowania administracyjne. W konsekwencji Sąd stanął na stanowisku, że wbrew zarzutom skargi, nie sposób jest uznać, że organy nie wykonały wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 157/17. Sąd I Instancji wyjaśnił również, że nie ma racji skarżący twierdząc, że brak ujęcia spornego rowu w ewidencji urządzeń melioracji wodnych, dyskwalifikuje ten rów jako rów melioracyjny, bowiem sam fakt nie ujęcia danego urządzenia w ewidencji urządzeń melioracji wodnych nie wyklucza możność zakwalifikowania takiego obiektu jako urządzenia wodnego. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodzili się skarżący i w skardze kasacyjnej zarzucili mu: art. 29 ust. 3 w związku z ust. 1 Prawa wodnego poprzez jego błędne zastosowanie i oddalenie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 29 grudnia 2020 r., znak: SKO.II.41/1106/PW/2020, utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia 24 września 2020r., znak: GK.7000.8.2020.MZ, nakazującą skarżącym, właścicielom nieruchomości oznaczonej nr ewidencyjnym: [...] o pow. 0,14 ha, położonej w miejscowości U. , przywrócenie stanu poprzedniego poprzez rozebranie przetamowania na rowie melioracyjnym, znajdującym się na tejże nieruchomości oraz udrożnienie przedmiotowego rowu; art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne poprzez jego zastosowanie oraz art. 64b tej ustawy poprzez jego niezastosowanie, pomimo przyjęcia, iż przyczyną naruszenia stosunków wodnych jest wykonanie prac na nieruchomości skarżących, skutkujących niewłaściwym utrzymaniem urządzeń wodnych, co skutkuje wydaniem decyzji przez organ niewłaściwy rzeczowo i co winno skutkować umorzeniem prowadzonego postępowania na podstawie art. 29 ust. 3 Prawa wodnego; art. 145 § 1 pkt 2, § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., polegające na niezastosowaniu tych przepisów i utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu II instancji, pomiń zaistnienia przesłanki do stwierdzenia nieważności tej decyzji; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1, oraz art. 79 k.p.a., polegające na niezastosowaniu tychże przepisów i utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu II instancji, wydanej z pogwałceniem przepisów k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu, w tym z udziałem biegłego oraz nieuwzględnienie żądania skarżących przeprowadzenia dowodu z opinii kolejnego biegłego w związku z faktem, iż w sprawie wywołano dwie sprzeczne ze sobą opinie biegłych, co w ocenie skarżących skutkowało koniecznością wywołania kolejnej opinii celem prawidłowej oceny stanu poddanego ocenie; art. 145 § 4 p.p.s.a. polegające na lakonicznym ustosunkowaniu się zarzutów i argumentacji skarżących, poprzez przytaczanie dosłownych stanów organu II instancji, zawartych w odpowiedzi na skargę i opinii biegłego, które stanowiska były kwestionowane przez skarżących art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 77 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie ustaleń zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zawartych w wyroku z dnia 8 czerwca 2017 r. w sprawie oznaczonej sygn. akt II SA/Lu 157/17, niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie w sposób podważający zaufanie obywateli do organów państwa, a także w sposób pomijający całkowicie interes społeczny m.in. na skutek nieuwzględnienia faktu, na co zwracał uwagę Sąd, iż wnioskodawca domagała się rozstrzygnięcia całokształtu spraw związanych z zalewaniem nieruchomości oraz zaniechanie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy poprzez niewyjaśnienie i brak ustaleń faktycznych dotyczących tego, czy przed wykonaniem przebudowy drogi gminnej ul [...] i prac na działce skarżących nr [...] dochodziło do zalewania nieruchomości stanowiących własność wnioskodawcy, następnie czy sami uczestnicy postępowania nie przyczynili się do zalewania ich posesji przez wody opadowe, jak wynika to wprost z opinii biegłego R. K.; art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego w sprawie, polegającą na bezkrytycznym przyjęciu za miarodajną i cytowaniu opinii biegłego F. Z. i jego wniosków z wyłączeniem rozważali dotyczących możliwości wykorzystania innych dowodów, w tym pierwszej opinii, którą Sąd akceptował, i oparcie wszystkich ustaleń dotyczących sposobu usunięcia rzekomych naruszeń stanu wody na nieruchomości skarżących na tym dowodzie, w sytuacji gdy został opracowany w sposób rutynowy, a tym samym nierzetelnie i nieobiektywnie, a wręcz tendencyjnie, nie uwzględniając wszystkich okoliczności sprawy. W oparciu o przytoczone zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpatrzenie skargi i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto oświadczyli, że zrzekają się rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazali, iż wbrew stwierdzeniu Sądu I instancji, zawartemu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, organy administracji publicznej nie zastosowały się do wytycznych i oceny prawnej zawartej w wyroku z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 157/17 wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. Sąd w ww. wyroku jednoznacznie opowiedział się za prowadzeniem postępowań z wniosku E. B. wg właściwości z art. 29 Prawa wodnego i art. 64b tejże ustawy, co winno skutkować przekazaniem sprawy do Starosty W. w zakresie niedrożności rowu melioracyjnego i w przypadku uznania przez ten organ ostateczną decyzją braku zasadności wniosku w tym zakresie do wójta, wyznaczonego przez SKO w związku z wyłączeniem z postępowania Wójta Gminy U. , na które również wskazywał WSA w uzasadnieniu tegoż wyroku, w zakresie naruszenia stosunków wodnych na skutek innych zdarzeń, na co wskazywali skarżący, w swojej skardze do WSA. W ocenie skarżących, jeżeli szkoda jest wywołana nienależytym utrzymaniem urządzeń melioracji szczegółowych występuje zbieg norm właściwych do orzekania w sprawie usunięcia przyczyn naruszenia stosunków wodnych. Wybór normy, którą należy zastosować w danej sprawie, jest istotny z uwagi na właściwość organu prowadzącego sprawę oraz środki zaskarżenia od wydanej przez ten organ decyzji; w sprawach melioracji wodnych szczegółowych wówczas rozstrzygał starosta w drodze decyzji natomiast w sprawie innego naruszenia stosunków wodnych orzekał wójt, burmistrz, prezydent miasta w drodze decyzji, od której odwołanie rozpatruje samorządowe kolegium odwoławcze. Przy takim zbiegu norm, zastosowanie powinny mieć przepisy normy; szczególnej, jaką są przepisy dotyczące melioracji wodnych i rozpoznawanie sprawy przez starostę. Prowadzący postępowanie wójt, burmistrz, prezydent miasta, który w jego trakcie stwierdzi, że przyczyną naruszenia stosunków wodnych jest brak konserwacji urządzeń melioracji szczegółowej winien umorzyć swoje postępowanie w trybie art. 105 k.p.a. i przekazać sprawę staroście w trybie art. 65 § 1 tejże ustawy. Skarżący kasacyjnie wskazali, iż sporny rów na działce nr [...] zalicza się do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, wymienionych w art. 73 ustawy Prawo wodne (pismo Nadzoru Wodnego we W. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 23 lipca 2019r., do którego odwołuje się SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji); fakt ten potwierdza też opinia biegłego R. K., z której wynika że celem rowu było uregulowanie stosunków wodnych na przyległych użytkach rolnych w obszarze oddziaływania, tj. odwodnienie podmokłych terenów zagospodarowanych rolniczo i pod zabudowę gospodarczą oraz mieszkaniową, a który został wyłączony z ewidencji urządzeń melioracji wodnych szczegółowych w latach 90-tych. W przypadku nienależytego utrzymywania urządzenia wodnego, powodującego zmianę jego funkcji (dotyczy to też sytuacji, gdy urządzenie wodne przestaje taką funkcję pełnić, jak w niniejszej sprawie) lub szkodliwe oddziaływanie na grunty, ma zastosowanie przepis 64b Prawa wodnego, a więc nie jest to kompetencja wójta (burmistrza), o której stanowi art. 29 Prawa wodnego. Dalej podnieśli, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że spowodowanie przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie, o którym mowa w art. 29 ust. 3, to takie działanie, które ingeruje w naturalny stan wody na danym terenie, związany z jego ukształtowaniem, warunkami przyrodniczymi i hydrologicznymi (wyrok WSA w Łodzi z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 336/13), co oznacza, że działania zorientowane wprost na urządzenia wodne i polegające na takiej czy innej ingerencji w nie, nie mogły być oceniane przez pryzmat powołanego przepisu. W konsekwencji wobec niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych mających znaczenie dla sprawy, w ocenie skarżących, co najmniej przedwczesne było również stanowisko organów, iż stan sprawy uzasadniał wydanie decyzji na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne. Podnieśli, że bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności, stan faktyczny nie został w sprawie wszechstronnie i jednoznacznie ustalony. W postępowaniu występują całkowicie przeciwstawne stanowiska stron zarówno w zakresie zasypania odcinka rowu, jak również przyczyny podtapiania budynku usytuowanego w sąsiedztwie nieruchomości skarżących. Wskazane okoliczności determinują zaistnienie przesłanek określonych w dyspozycji przepisu art. 29 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. W ocenie skarżących w niniejszej sprawie nie wyjaśniono, w szczególności jednoznacznej przyczyny podtapiania sąsiednich posesji; organ w tym względzie poprzestał wyłącznie na ustaleniach wynikających z opinii biegłego F. Z., dokonanych podczas oględzin, a kwestionowanych przez skarżących, z pominięciem istotnych ustaleń biegłego R. Konarskiego w zakresie znacznego przyczynienia się samych zainteresowanych stron, właścicieli sąsiednich posesji, w tym Gminy U. i wnioskodawcy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna jest zasadna i choć nie wszystkie zawarte w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Jako oparty na usprawiedliwionych podstawach należało uznać zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa materialnego, to jest art. 153 p.p.s.a., mylnie zakwalifikowany przez skarżących kasacyjnie jako zarzut naruszenie przepisów postępowania. W odniesieniu do powyższego zarzutu zauważyć należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 8 czerwca 2017 r. uchylając decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 10 stycznia 2017 r., zwrócił uwagę, że żądanie wniosku dotyczy całokształtu spraw związanych z zalewaniem nieruchomości, a więc zarówno w oparciu o art. 29 ust. 3 Prawa wodnego, jak i art. 64b Prawa wodnego, dla załatwienia, której to sprawy właściwy był wówczas Starosta W.. Sąd zwrócił uwagę, że naruszenie stosunków wodnych, zgodnie z twierdzeniami skarżącej, wynika z przebudowy przez Gminę U. drogi gminnej, to jest ul. [...] w U.. Drugim elementem sprawy jest zaś zasypanie rowu melioracyjnego, a więc dotyczy dyspozycji art. 64b Prawa wodnego, co rodzi obowiązek wszczęcia postępowania przed właściwym organem (wówczas - w dacie wydawania orzeczenia) - starostą. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. w dniu 4 czerwca 2019 r., wskazało jako organ właściwy dla załatwienia sprawy w przedmiocie przywrócenia poprzedniej funkcji rowu melioracyjnego znajdującego się na nieruchomości nr [...] Starostę W.. Postępowanie w tej sprawie jest w toku, co zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny, jednakże nie wyciągnął z powyższego właściwych wniosków. Zwrócić bowiem należy uwagę, że decyzja będąca przedmiotem kontroli w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczy przywrócenia stanu poprzedniego poprzez rozebranie przetamowania na rowie melioracyjnym położonym na nieruchomości oznaczonej nr ew. [...] w miejscowości U. . Należy podkreślić, że art. 29 ust. 1 ustawy Prawo wodne stanowi, iż właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich (pkt 1) oraz odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie (pkt 2). Na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich (art. 29 ust. 2). Natomiast jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom (art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne). Z kolei art. 77 Prawa wodnego jednoznacznie stanowi, że utrzymywanie urządzeń melioracji wodnych szczegółowych należy do zainteresowanych właścicieli gruntów, a jeżeli urządzenia te są objęte działalnością spółki wodnej - do tej spółki (art. 77 § 1). Z dyspozycji art. 77 § 2 Prawa wodnego wynika zaś, że jeżeli obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie jest wykonywany, właściwy organ do wydania pozwolenia wodnoprawnego ustala, w drodze decyzji, proporcjonalnie do odnoszonych korzyści przez właścicieli gruntu, szczegółowe zakresy i terminy jego wykonywania (art. 77 § 2). Przepis art. 77 ustawy Prawo wodne stanowi lex specialis wobec art. 29 tej ustawy. Jeśli więc działanie właścicieli gruntów zmieniające stosunki wodne dotyczy funkcjonowania urządzenia melioracji wodnej szczegółowej, to w sprawie nie ma zastosowania art. 29 Prawa wodnego, lecz przepisy szczególne tej ustawy, to jest art. 77 i 64b. Niezasadnie więc Sąd I instancji stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że nie ma znaczenia, czy przedmiotowy rów jest urządzeniem wodnym w rozumieniu prawa wodnego. Jeżeli bowiem spowodowanie zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływającym na grunty sąsiedzkie nie jest spowodowane podnoszoną we wniosku okolicznością związaną z przebudową przez Gminę U. drogi gminna, to jest ul. [...] , co wynika z opinii biegłego F. Z., a spowodowane jest jedynie zasypaniem rowu na działce nr [...], to istotne znaczenie dla sprawy ma ustalenie, czy rów ten jest urządzeniem wodnym szczegółowym, gdyż wówczas Wójt Gminy W. nie byłby organem właściwym do rozpoznania sprawy, a organem takim byłby wówczas właściwy dyrektor zarządu zlewni Wód Polskich (art. 397 ust. 3 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, Dz.U. 2022 r., poz. 2625). Ponownego podkreślenia wymaga, że sprawa taka toczy się obecnie przed właściwym organem prawa wodnego (patrz decyzja Prezesa państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 19 maja 2020 r., k. 49 akt administracyjnych). Z powyższych przyczyn zasadny jest zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. Ustalenie, czy przedmiotowy rów jest urządzeniem melioracji wodnej szczegółowej ma więc istotne znaczenie dla oceny właściwości organu oraz możliwości zastosowania art. 29 ust. 3 Prawa wodnego. W związku z czym na obecnym etapie postępowania przedwczesne jest ocenianie prawidłowości zastosowania art. 29 ust. 3 Prawa wodnego oraz ocena, czy decyzja została wydana przez organ właściwy. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 10 § 1 i 79 k.p.a. Stosownie do art. 79 k.p.a. strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem (§ 1). Strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia (§ 2). Podkreślenia wymaga jednakże, iż chodzi tu wyłącznie o takie spośród czynności, które przeprowadza bezpośrednio organ administracji. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się jednolicie, że wynikający z art. 79 § 1 k.p.a. obowiązek zawiadomienia stron o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z biegłych nie oznacza obowiązku zawiadomienia o miejscu i terminie dokonywania przez biegłego oględzin koniecznych do sporządzenia opinii (por. np. wyroki NSA z dnia 29 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 561/16 i z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 1390/14, publ. CBOSA.). Mając na względzie konstrukcję zarzutu skargi kasacyjnej, dodać należy, że w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez sąd pierwszej instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyroki NSA z: 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; 7 marca 2014 r., II GSK 2019/12; 28 czerwca 2013 r., II OSK 552/12; 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12; 27 marca 2012 r., II GSK 218/11; 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10). Rozpoznana skarga kasacyjna w zakresie zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów postępowania wymogu tego nie spełnia. Ponadto skarga kasacyjna oparta na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może być uwzględniona jedynie wtedy, gdy uchybienie wojewódzkiego sądu administracyjnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Użycie w omawianym przepisie słowa "wpływ" oznacza, że pomiędzy uchybieniem procesowym a wydanym w sprawie orzeczeniem zachodzi związek przyczynowy. Wykazanie wpływu na wynik sprawy sprowadza się więc do wyjaśnienia związku przyczynowego między naruszeniem prawa a wynikiem sprawy, tj. podania stosownej argumentacji uzasadniającej twierdzenie, że gdyby nie doszło do zarzucanego naruszenia, to w sprawie mogłoby zostać wydane inne rozstrzygnięcie niż kwestionowane skargą kasacyjną. Innymi słowy chodzi o wykazanie, że naruszenia prawa były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyroki NSA z: 11 marca 2014 r., II GSK 2103/12; 20 lutego 2014 r., II GSK 1933/12). Mając na względzie powyższe wywody podkreślić należy, że autor skargi kasacyjnej nie wykazał, nie przedstawił żadnej argumentacji wskazującej na zasadność tak skonstruowanego zarzutu skargi kasacyjnej. Podstawy takiej nie stanowi brak uwzględnienia żądania skarżących o dopuszczenie dowodu z kolejnej opinii biegłego. Zauważyć należy, że dopuszczenie dowodu z opinii biegłego zgodnie z art. 84 § 1 k.p.a. jest prawem, a nie obowiązkiem organu. W rozpoznawanej sprawie organ przeprowadził dowód z dwóch opinii biegłych i dokonał szczegółowej oceny ich wartości dowodowej. Zasadnie Sąd I instancji uznał, że ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności opinii biegłych została przez organ dokonana prawidłowo. Zwrócić należy, uwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w sposób szczegółowy i wyczerpujący dokonał analizy prawidłowości przeprowadzenia przez organ postępowania dowodowego. W sposób wyczerpujący wyjaśnił z jakich przyczyn uznał, że procedura ta jest prawidłowa i co przemawia za przyjęciem jej jako podstawy rozstrzygnięcia opinii sporządzonej przez F. Z.. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej biegły uwzględnił bowiem wszystkie okoliczności sprawy, wyjaśnił z jakich przyczyn w opinii przedstawiono, że to właśnie zasypanie rowu spowodowało zmianę stanu wody na gruncie szkodliwie wpływającą na grunty sąsiednie i dlaczego na zmianę stanu wody na gruncie nie miało wpływu wybudowanie ul. [...] . Sporządzając opinie biegły uwzględnił ukształtowanie terenu. Sąd I instancji szczegółowo wyjaśnił także dlaczego uznał, że opinia biegłego R. K. nie może stanowić podstawy rozstrzygnięcia. Okoliczności te wskazywały na brak konieczności przeprowadzania dowodu z kolejnej opinii biegłego. Powyższe przesądza jednoznacznie o nietrafności zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzje Wójta Gminy W. z dnia 24 września 2020 r. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ ustali czy przedmiotowy rów jest urządzeniem melioracji wodnej szczegółowej. W przypadku negatywnej odpowiedzi na to pytanie wyda rozstrzygnięcie przy odpowiednim zastosowaniu art. 29 Prawa wodnego, natomiast w przypadku pozytywnego ustalenia tej kwestii umorzy postępowanie mając na względzie okoliczność, że organem właściwym w sprawie jest właściwy dyrektor zarządu zlewni Wód Polskich, a postępowanie takie toczy się już przed tym organem, a w związku z tym nie zachodzi konieczności przekazywania temu organowi sprawy w oparciu o art. 65 § 1 k.p.a. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 203 pkt 1 p.p.s.a. Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, bowiem strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała, stosownie do treści art. 182 § 2 p.p.s.a., jej przeprowadzenia.