III OSK 653/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2026 r., sygn. akt II SA/Wa 848/25 o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2024 r., sygn. akt II SA/WA 1313/23 w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 18 kwietnia 2023 r., nr 43/2023 w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2026 r., sygn. akt II SA/Wa 848/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę T. K. (dalej także jako: skarżący) o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2024 r., sygn. akt II SA/WA 1313/23, na mocy którego oddalono skargę skarżącego na decyzję Komendanta Głównego Policji (dalej także jako: organ) z dnia 18 kwietnia 2023 r., nr 43/2023 w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skarżący w skardze o wznowienie postępowania wniósł o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 1313/23 z powodu naruszenia art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, art. 45 Konstytucji RP i art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, poprzez brak niezależnego i bezstronnego sądu (udział osoby powołanej na stanowisko sędziego z naruszeniem standardów niezależności) oraz ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny w składzie wykluczającym tzw. "neo – sędziów". Skarżący wyjaśnił, że w sprawie zakończonej ww. wyrokiem, Sąd I instancji wydał postanowienie z dnia 12 marca 2025 r. o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, a w składzie orzekającym jako sędzia sprawozdawca zasiadała asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, będąca tzw. "neo –sędzią", tj. osobą powołaną na urząd asesora WSA w wyniku konkursu przeprowadzonego przez Krajową Radę Sądownictwa w obecnym, "zreformowanym" składzie - powołanym ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw. W ocenie skarżącego status prawny tego organu, w szczególności sposób wyłaniania jego członków, budzi poważne wątpliwości konstytucyjne i systemowe. Skarżący podkreślił, że zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2019 r. (III PO 7/18), obecny sposób powoływania członków KRS, w tym wybór piętnastu sędziów przez Sejm RP, prowadzi do upolitycznienia tego organu i podważa gwarancje niezależności sądów. Autor skargi o wznowienie postępowania podniósł także, że zgodnie z art. 183 § 2 pkt 4 oraz art. 271 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi udział w składzie orzekającym osoby nieuprawnionej stanowi bezwzględną przesłankę nieważności postępowania i podstawę do jego wznowienia. Skarżący podkreślił przy tym, że informacja o okoliczności mającej zasadnicze znaczenie dla istnienia ww. bezwzględnej przesłanki wznowieniowej nie była znana skarżącemu w toku postępowania ani bezpośrednio po wydaniu wyroku. Skarżący wskazał, że nie miał żadnych podstaw ani możliwości, by w normalnym toku czynności dowiedzieć się o tej okoliczności z chwilą wydania orzeczenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Jak podkreślił powszechnie wiadomo, że dane dotyczące trybu oraz okoliczności powołania poszczególnych członków składu orzekającego nie są zamieszczane ani w sentencji, ani w uzasadnieniu wyroku, ani też nie są oficjalnie komunikowane stronom postępowania. Skarżący zaznaczył, że dopiero w następstwie prowadzonych przez siebie działań oraz po otrzymaniu w dniu 2 kwietnia 2025 r. postanowienia o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, wszedł w posiadanie informacji, że przy wydawaniu obu rozstrzygnięć (wyroku oraz postanowienia) udział brała asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak powołana z naruszeniem gwarancji niezależności sądownictwa, tj. w procedurze z udziałem obecnej Krajowej Rady Sądownictwa. Skarżący podjął wówczas dodatkowe czynności (weryfikacja osobowa, analiza orzecznictwa oraz informacji publicznych), które potwierdziły udział tzw. "neo-sędziego" w rozpoznaniu sprawy. Dlatego zdaniem skarżącego trzymiesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania został w niniejszej sprawie zachowany, gdyż została ona złożona niezwłocznie po powzięciu przez niego wiedzy o udziale sędziego powołanego z naruszeniem konstytucyjnych i międzynarodowych standardów niezależności sądownictwa. Sąd I instancji uznał jednak, że skarga o wznowienie postępowania sądowego podlega odrzuceniu jako wniesiona po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że stanowisko skarżącego, że nie miał żadnych podstaw ani możliwości, by w normalnym toku czynności dowiedzieć się o tej okoliczności z chwilą wydania orzeczenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w żadnym razie nie zasługuje na aprobatę. Zdaniem Sądu I instancji nie można w szczególności zgodzić się z argumentacją skarżącego, że dopiero w następstwie prowadzonych przez siebie działań oraz po otrzymaniu w dniu 2 kwietnia 2025 r. postanowienia o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, wszedł on w posiadanie informacji, że przy obu rozstrzygnięciach (wyrok oraz postanowienie) udział brała asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że z akt sprawy zakończonej prawomocnym wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 17 maja 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 1313/23 wynika, że skarżący otrzymał odpis sentencji ww. wyroku w dniu 4 września 2024 r. Tak więc, niewątpliwie wiedzę o składzie sądu skarżący powziął już 4 września 2024 r. Skargę o wznowienie ww. postępowania sądowego skarżący złożył zaś dopiero pismem z 14 maja 2025 r. Dokonując oceny formalnej skargi o wznowienie postępowania, Sąd I instancji stwierdził zatem, że skarżący nie zachował trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi, który wynika z treści art. 277 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powyższe zaś w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uzasadnia odrzucenie skargi o wznowienie postępowania sądowego. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wywiódł skarżący zaskarżając postanowienie w całości i oświadczając, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz przyznanie na rzecz pełnomocnika skarżącego kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu, zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 277 w związku z art. 281 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez błędne ustalenie początku biegu trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, polegające na przyjęciu, że termin ten rozpoczął bieg w dniu 4 września 2024 r., tj. w dacie doręczenia skarżącemu odpisu sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 1313/23, podczas gdy skarżący dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia – rozumianą jako udział w składzie orzekającym osoby powołanej w procedurze tzw. neo KRS – dopiero po doręczeniu mu postanowienia z dnia 12 marca 2025 r. o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia tego wyroku, kiedy to, analizując swoją sytuację procesową uświadomił sobie istnienie potencjalnej podstawy wznowienia postępowania w rozumieniu art. 271 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie podniósł, że termin z art. 277 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powinien biec od chwili, gdy skarżący dowiedział się o samej wadzie obsady sądu w jego sprawie, a nie od chwili gdy otrzymał sam wyrok. Skarżący kasacyjnie wskazał, że na etapie doręczenia mu wyroku w dniu 4 września 2024 r. poznał jedynie treść rozstrzygnięcia i dowiedział się, że jego skarga została oddalona. Nie koncentrował się jednak wówczas, jako osoba nieposiadająca przygotowania prawniczego, na sposobie powołania członków składu orzekającego ani na tym, że w składzie tym zasiadała osoba powołana w procedurze z udziałem tzw. neo-KRS, ani że okoliczność ta może stanowić podstawę wznowienia sądowoadministracyjnego. W związku z powyższym w ocenie skarżącego kasacyjnie nie sposób jest przyjąć, że już w dacie doręczenia mu wyroku dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia w rozumieniu art. 277 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż dowiedział się jedynie o samym rozstrzygnięciu. Skarżący kasacyjnie podkreślił, że dopiero po doręczeniu w dniu 2 kwietnia 2025 r. postanowienia z dnia 12 marca 2025 r. o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, przy pomocy pełnomocnika, przystąpił do szerszej analizy swojej sytuacji procesowej, w ramach której ustalono kto wchodził w skład rozpoznający jego sprawę i zwrócono uwagę na sposób powołania asesor WSA Anny Pośpiech-Kłak. Wówczas skarżący kasacyjnie zdał sobie sprawę z tego, że udział w składzie osoby powołanej w procedurze z udziałem tzw. neo KRS może stanowić potencjalną podstawę wznowienia postępowania na podstawie art. 271 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jako przypadek udziału "osoby nieuprawnionej" w składzie sądu. Skarżący kasacyjnie podkreślił, że dopiero w tym momencie realnie dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Tym samym skarżący kasacyjnie raz jeszcze zaznaczył, że dopiero po doręczeniu postanowienia z dnia 12 marca 2025 r. i dokonaniu opisanej analizy można było mówić o dacie, w której dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia w rozumieniu art. 277 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący kasacyjnie wskazał, że przyjmując prawidłową wykładnię, zgodnie z którą trzymiesięczny termin biegnie od chwili, w której skarżący, po doręczeniu postanowienia z dnia 12 marca 2025 r., dowiedział się o potencjalnej wadzie obsady sądu, skarga o wznowienie zostałaby uznana za wniesioną w terminie i podlegałaby merytorycznemu rozpoznaniu. W konkluzji skarżący kasacyjnie podniósł, że błędna wykładnia art. 277 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi doprowadziła do bezpodstawnego odrzucenia skargi o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie, co w sposób oczywisty miało istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zgadzając się z Sądem I instancji, że skarżący już w dniu doręczenia wyroku, tj. w dniu 4 września 2024 r. mógł dowiedzieć się lub powinien był wiedzieć, że w wydaniu przedmiotowego wyroku brała udział asesor, która w jego ocenie nie była uprawniona do udziału w wydaniu tego wyroku. Ponadto, organ dodał, że kwestie wątpliwości związanych z prawidłowością powoływania sędziów i asesorów przez tzw. neo KRS istnieją co najmniej od 2017 roku, a przedmiotowa sprawa zawisła przed Sądem I instancji w czerwcu 2023 roku. Organ zaznaczył, że informacje i komunikaty różnych organów i podmiotów, a także mediów w tym zakresie są publicznie udostępniane, a więc jest to wiedza powszechnie znana. W ocenie organu nie było zatem żadnych przeszkód formalnoprawnych, jak i faktycznych, aby kwestię powołania przywoływanej asesor WSA zweryfikować już w 2023 roku, w toku pierwotnego postępowania, zwłaszcza, że nominacje sędziowskie są ogłaszane przez Kancelarię Prezydenta RP oraz publikowane w Dzienniku Urzędowym Monitor Polski dostępnym dla każdego obywatela RP. Ponadto, organ dodał, że z dniem 15 lipca 2022 r. wszedł w życie art. 5a ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, który wprowadza dopuszczalność badania spełnienia przez sędziego wymogów niezawisłości i bezstronności z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących powołaniu sędziego i jego postępowaniu po powołaniu, a skarżący z wnioskiem na podstawie art. 5a ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych nie wystąpił. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 182 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U z 2026 r. poz. 143 ze zm.) - dalej: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Znajdując podstawę do zastosowania powołanego przepisu, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie oparta została wyłącznie o drugą z podstaw kasacyjnych (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. o zarzuty naruszenia przepisów postępowania mające, zdaniem skarżącego kasacyjnie, istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie zarzucił bowiem Sądowi I instancji naruszenie art. 277 w związku z art. 281 p.p.s.a., którego upatruje w błędnym ustaleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie początku biegu trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, polegającym na przyjęciu, że termin ten rozpoczął bieg w dniu 4 września 2024 r., tj. w dacie doręczenia skarżącemu odpisu sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 1313/23, podczas gdy skarżący kasacyjnie dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia – rozumianą jako udział w składzie orzekającym osoby powołanej w procedurze tzw. neo KRS – dopiero po doręczeniu mu postanowienia z dnia 12 marca 2025 r. o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia tego wyroku, kiedy to, analizując swoją sytuację procesową uświadomił sobie istnienie potencjalnej podstawy wznowienia postępowania w rozumieniu art. 271 pkt 1 p.p.s.a. Zarzut ten nie mógł jednak odnieść skutku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo bowiem stwierdził, że w sprawie doszło do wniesienia skargi o wznowienie postępowania z uchybieniem trzymiesięcznego terminu wynikającego z art. 277 p.p.s.a. Zgodnie z art. 270 p.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w Dziale VII ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie postępowania polega na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem, a zatem jest to instytucja, która ma na celu obalenie prawomocnych orzeczeń sądowych, umożliwiająca ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty w celu zagwarantowania zgodności z prawem wydanego w tej sprawie rozstrzygnięcia. Postępowanie o wznowienie składa się z dwóch etapów, co wyraźnie wynika z treści art. 280 § 1 p.p.s.a. Etap pierwszy dotyczy badania na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie wniesiona jest w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Chodzi w tym przypadku nie o badanie, czy rzeczywiście przyczyny wznowienia istnieją, ale czy skarżący wskazał w skardze podstawę wznowienia i czy wskazana przez niego podstawa odpowiada jednej z podanych w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyczyn uzasadniających żądanie wznowienia. Dopiero stwierdzenie dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania otwiera sądowi drogę do badania zasadności wskazanych w niej przesłanek wznowieniowych. Ustalenie, iż skarga o wznowienie postępowania została wniesiona z uchybieniem terminu, wyklucza możliwość badania, czy zasadna jest wskazana w niej podstawa wznowienia, ponieważ skarga taka jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo odstąpił od merytorycznego rozpoznania skargi o wznowienie stwierdzając, że została ona złożona po terminie i jako taka podlega odrzuceniu. Istota skargi kasacyjnej sprowadza się natomiast do próby zakwestionowania prawidłowości stanowiska Sądu I instancji w tym zakresie, wyrażającego się w stwierdzeniu, że w sprawie doszło do wniesienia skargi o wznowienie postępowania z uchybieniem trzymiesięcznego terminu wynikającego z art. 277 p.p.s.a. Z treści zarzutu skargi kasacyjnej wynika, że skarżący kasacyjnie uzależnia okoliczność dotrzymania przez niego terminu od subiektywnego stanu wiedzy zarówno jego, jak i reprezentującego go w postępowaniu profesjonalnego pełnomocnika w zakresie okoliczności powołania jednego z sędziów składu orzekającego w jego sprawie i tym samym możliwości jego uczestniczenia w składzie orzekającym rozpoznającym sprawę skarżącego. Twierdzenia te pozbawione są jednak usprawiedliwionych podstaw. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie zakwestionował tego, że w skardze powołano ustawową przyczynę wznowienia, lecz stwierdził niezachowanie terminu do złożenia żądania wznowienia. Zachowanie terminu oceniał z uwzględnieniem specyfiki wskazywanej przyczyny wznowienia (art. 271 pkt. 1 p.p.s.a.). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowa jest ocena Sądu I instancji, że skarga o wznowienie postępowania została wniesiona z uchybieniem terminu. Skarżący kasacyjnie argumentował bowiem, że dla zachowania terminu znaczenie miał subiektywny stan jego (oraz reprezentującego go profesjonalnego pełnomocnika) wiedzy na temat wystąpienia podstaw wznowienia, a wiedzę tę powziął jego zdaniem dopiero po doręczeniu mu postanowienia z dnia 12 marca 2025 r. o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia tego wyroku, kiedy to, analizując swoją sytuację procesową "uświadomił sobie" istnienie potencjalnej podstawy wznowienia postępowania w rozumieniu art. 271 pkt 1 p.p.s.a. W związku z powyższym wyjaśnienia wymaga, na co zresztą słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji, że w doktrynie i orzecznictwie prezentowany jest pogląd, iż: "świadomość o istnieniu podstaw wznowienia należy rozumieć w ten sposób, że strona wiedziała lub powinna była wiedzieć, że wykryte przez nią okoliczności faktyczne mogą mieć prawne znaczenie przy ponownym rozpoznaniu sprawy prawomocnie zakończonej. Dla oceny rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania nie jest natomiast istotna świadomość prawna strony, to jest jej wiedza o prawnej możliwości wznowienia postępowania" (zob. J. Drachal, A. Wiktorowska, K. Wojciechowska (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M Wierzbowskiego, Warszawa 2015, s. 1122 oraz postanowienie NSA z 13 kwietnia 2010 r., sygn. akt II GZ 59/10). Dlatego argumentacja podnoszona przez skarżącego kasacyjnie w tym zakresie nie mogła odnieść skutku. Ponadto, analiza akt sprawy o sygn. II SA/Wa 1313/23, daje podstawę do konstatacji, co pominął wprawdzie w swych rozważaniach Sąd I instancji, a co jednak nie miało wpływu na wynik postępowania i jego rozstrzygnięcie, że pełnomocnik skarżącego został poinformowany o składzie orzekającym wyznaczonym do rozpoznania sprawy o sygn. akt II SA/Wa 1313/23 już 11 kwietnia 2024 r., kiedy to doręczono mu pismo z dnia 5 kwietnia 2024 r. zawierające informacje o terminie rozprawy wyznaczonej w jego sprawie, a także o składzie orzekającym wyznaczonym do jej rozpoznania. Skarżący oraz jego pełnomocnik wiedzę o składzie sądu powzięli już zatem w dniu 11 kwietnia 2024 r. i bez znaczenia pozostaje tu argumentacja podnoszona przez pełnomocnika skarżącego dotycząca ich "świadomości" w zakresie rzekomej wadliwości powołania sędzi będącej w składzie orzekającym wyznaczonym do rozpoznania sprawy, jak i tego, że okoliczność ta mogłaby stanowić podstawę wznowienia postępowania. W związku z tym, że skarżący kasacyjnie jako podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego wskazał na art. 271 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia kluczowe znaczenie ma data zawiadomienia pełnomocnika skarżącego o składzie orzekającym wyznaczonym do rozpatrzenia jego sprawy, a także data wydania prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 1313/23. Jak bowiem wynika ze wskazanego przez skarżącego kasacyjnie jako podstawy wznowieniowej postępowania przepisu art. 271 pkt 1 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności postępowania, jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia. Niesporne pozostaje przy tym, jak już wskazano, że skarżący kasacyjnie został zawiadomiony o składzie orzekającym wyznaczonym do rozpatrzenia jego sprawy. W związku z powyższym podkreślenia wymaga, że z dniem 15 lipca 2022 r., na podstawie przepisów ustawy z 9 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 1259), wszedł w życie przepis art. 5a ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.; dalej jako: p.u.s.a). W jego treści przewiduje się możliwość zbadania spełnienia przez sędziego sądu administracyjnego lub sędziego delegowanego do pełnienia obowiązków sędziego w sądzie administracyjnym wymogów niezawisłości i bezstronności z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowania po powołaniu, przy uwzględnieniu dalszych wymienionych w § 1 tego przepisu okoliczności. Badania dokonuje się na wniosek strony skarżącej lub uczestnika postępowania na prawach strony (art. 5a § 3 p.u.s.a.). Uwzględniając wniosek sąd wyłącza sędziego od rozpoznania sprawy (art. 5a § 13 p.u.s.a.). Obowiązujący zatem w momencie orzekania przez Sąd I instancji przepis art. 5a p.u.s.a. wprowadza szczególną podstawę wyłączenia sędziego - związaną ściśle z okolicznościami jego powołania na stanowisko - oraz reguluje postępowanie w tym przedmiocie. Powyższe prowadzi zatem do wniosku, że skarżący kasacyjnie, reprezentowany przy tym przez profesjonalnego pełnomocnika, uprawniony był do złożenia wniosku w trybie art. 5a p.u.s.a. domagając się wyłączenia asesor WSA, która ich zdaniem była nieuprawniona do tego, aby rozpoznawać sprawę skarżącego. Wniosek taki nie został jednak złożony przez skarżącego kasacyjnie, a argumentacja dotycząca braku wiedzy zarówno jego, jak i przede wszystkim reprezentującego go profesjonalnego pełnomocnika, który zwłaszcza powinien posiadać wiedzę w zakresie przepisów prawa, z oczywistych względów nie może zasługiwać na uwzględnienie. Skarżący kasacyjnie jako podstawę wznowienia postępowania wskazuje na okoliczność, że w składzie sądu orzekającego, który wydał wyrok w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1313/23 uczestniczyła "osoba nieuprawniona", podnosząc wyłącznie wątpliwości co do okoliczności odnoszących się do powołania wskazywanej asesor WSA, a zatem okoliczności, które mogłyby być podstawą badania w trybie przepisów art. 5a p.u.s.a. Skoro zatem ww. asesor WSA uczestniczyła w wydanym w dniu 17 maja 2024 r. prawomocnym orzeczeniu WSA w Warszawie, a skarżący kasacyjnie żądający wznowienia postępowania – będąc poinformowanym uprzednio o składzie orzekającym w sprawie – nie złożył wniosku o wyłączenie asesor w trybie art. 5a p.u.s.a., to trzymiesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania z powołaniem się na art. 271 pkt 1 p.p.s.a. oraz argumentację w istocie odwołującą się do przesłanek z art. 5a § 1 p.u.s.a., należy zacząć liczyć właśnie od daty wydania wyroku o sygn. akt II SA/Wa 1313/23, jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, a nie jak chciałby tego skarżący kasacyjnie – dopiero od daty "uświadomienia sobie", że powyższa okoliczność może stanowić podstawę wznowieniową. W świetle przywołanych argumentów, należało zgodzić się z Sądem I instancji, że skarga o wznowienie postępowania została wniesiona z uchybieniem terminu. Skoro zaś skarga o wznowienie postępowania została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 277 p.p.s.a., to skargę należało odrzucić na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. To wszystko prowadzi zaś do uznania zarzutu skargi kasacyjnej za bezskuteczny, a rozstrzygnięcia Sądu I instancji za prawidłowe. Z tych wszystkich względów, skarga kasacyjna jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie zasądził jednocześnie dochodzonego przez organ zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzeka jedynie wówczas, gdy rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku, ponieważ przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. wiążą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego z wyrokiem Sądu I instancji uwzględniającym lub oddalającym skargę, co nie ma miejsca w przypadku rozpoznawania skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę o wznowienie postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł również w postanowieniu o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy (art. 250 § 1 p.p.s.a.). Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa przyznawane jest bowiem przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach w art. 254 § 1 i art. 258-261 p.p.s.a. Pełnomocnik skarżącego powinien zatem złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stosowny wniosek w tym przedmiocie.