III OSK 6410/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Arkadiusz Windak (spr.) Protokolant: asystent sędziego Olga Libiszewska po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa [...] spółka z o.o. z siedzibą w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 2534/20 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa [...] spółka z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [..] r. nr [..] w przedmiocie wstrzymania działalności polegającej na przetwarzaniu odpadów oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 27 kwietnia 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 2534/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. [...] Spółka z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 13 września 2020 r. nr DKGO-420/544/2020/aa w przedmiocie wstrzymania działalności polegającej na przetwarzaniu odpadów palnych: oddalił skargę. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Małopolski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w dniach od 26 sierpnia do 9 września 2019 r. przeprowadził kontrolę interwencyjną w P. [...] Spółka z o.o. - Zakład [...] w G., ul. P. (działka o nr [...]). Przeprowadzono oględziny instalacji i ustalono, że suszarnia suwakowa została dostarczona do Spółki w dniu 5 lipca 2019 r. i uruchomiona w dniu 26 lipca 2019 r. Przedstawiono informację z dnia 1 lipca 2019 r. od P.R. (wydaną dla kontrolowanego podmiotu), że urządzenie do suszenia RDF typu SS 4.0 jest instalacją, która służy wyłącznie do badania, rozwoju lub testowania nowych produktów lub procesów technologicznych. Z informacji wynika, że P. [...] Spółka z o.o. wyraziła zgodę na montaż i próby takiej instalacji na terenie swojego zakładu. Ustalono w wyniku kontroli, że w okresie od 29 lipca 2019 r. do 6 września 2019 r. kontrolowany podmiot w tej instalacji poddał suszeniu 240,69 Mg odpadów o kodzie 19 12 10 i otrzymał po przetworzeniu 211,58 Mg odpadów. W tym samym okresie wytworzono łącznie 3562,92 Mg takich odpadów. Marszałek Województwa Małopolskiego pismem z 18 października 2019 r. wyraził stanowisko, że z dokumentacji nie wynika powiązanie technologiczne przedmiotowej suszarni z inną instalacją dla której wymagane jest pozwolenie zintegrowane. Suszarnia ta nie znajduje się także w grupie instalacji wymienionych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. z 2014 r., poz. 1169), zatem nie wymaga pozwolenia zintegrowanego. Przy czym z Instrukcji użytkowania suszarni nie wynika konieczność jej badania, rozwoju lub testowania. Małopolski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z 31 marca 2020 r. orzekł o wstrzymaniu opisanej działalności. Skarżąca złożyła odwołanie. Główny Inspektor Ochrony Środowiska zaakceptował stanowisko organu I instancji, że przetwarzanie odpadów paliwa alternatywnego (o kodzie 19 12 10) poprzez suszenie i separację, nie podlega przepisowi art. 201 ust. 1 P.o.ś. Powyższy proces nie stanowił etapu prac badawczych, a przedmiotowa suszarnia znajduje szerokie zastosowanie w przemyśle i rolnictwie (co wynika z okazanej przez stronę Instrukcji), nie ograniczając go jedynie do badań, rozwoju lub testowania nowych produktów lub procesów technologicznych. W związku z powyższym strona zobligowana była do uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach, czego nie uczyniła. P. [...] Spółka z o. o. wniosło skargę na powyższą decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wskazał, że materialnoprawną podstawę decyzji stanowi art. 32 ust. 1a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, zgodnie z którym, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wstrzyma w drodze decyzji, działalność posiadacza odpadów, w przypadku gdy posiadacz ten zbiera lub przetwarza odpady bez wymaganego zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Czynność ta ma charakter obligatoryjny, organ I instancji jest zobowiązany - w przypadku stwierdzenia zbierania lub przetwarzania odpadów bez wymaganego zezwolenia - do wstrzymania działalności kontrolowanego w tym zakresie. Sąd I instancji opisał wyniki kontroli i oględzin instalacji skarżącej i podkreślił, że zgodnie z zapisem zawartym w Instrukcji użytkowania, suszarnie typu SS są stosowane w rolnictwie, przemyśle drzewnym oraz gospodarce komunalnej, m.in. do suszenia zrębek tartacznych, plastiku, płodów rolnych, pulpy papierniczej, RDF i innych odpadów. W trakcie kontroli przekazano zestawienie ilości odpadów poddanych suszeniu w okresie od 29 lipca do 6 września 2019 r. Sąd I instancji zaznaczył, że decyzją Starosty G. z 31 grudnia 2015 r., zmienioną decyzją z 2 listopada 2016 r., udzielone zostało skarżącej pozwolenie zintegrowane m.in. dla instalacji do produkcji paliwa alternatywnego zlokalizowanej na terenie Zakładu [...] Sp. z o.o. w G. przy ul. P. i przy ul. C. Działka nr [...] przy ul. P. nie jest wymieniona w ww. pozwoleniu zintegrowanym. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, stan faktyczny został dokładnie wyjaśniony przez organy, a materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania działalności polegającej na przetwarzaniu odpadów. Organ odwoławczy zasadnie wyjaśnił, że przetwarzanie odpadów paliwa alternatywnego (o kodzie 19 12 10) poprzez suszenie i separację, nie podlega przepisowi art. 201 ust. 1 P.o.ś. Powyższy proces nie stanowił bowiem etapu prac badawczych, a przedmiotowa suszarnia znajduje szerokie zastosowanie w przemyśle i rolnictwie (co wynika z Instrukcji użytkowania Suszami SS suwakowej, moduł 2 x 30m2), nie ograniczając go jedynie do badań, rozwoju lub testowania nowych produktów lub procesów technologicznych. W tej sytuacji strona była zobligowana do uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach. Sąd I instancji uznał, że stwierdzenie w protokole kontroli o braku naruszeń popełnionych przez skarżącą nie było dla organu orzekającego wiążące. Organ prowadzący postępowanie zobligowany jest bowiem wziąć pod uwagę ustalenia faktyczne z przeprowadzonej kontroli i dokonać ich oceny zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. W ocenie Sądu Wojewódzkiego, trafnie stwierdził organ odwoławczy, że podnoszony przez stronę zamiar uzupełnienia dotychczas funkcjonującej linii do produkcji paliwa alternatywnego poprzez wykonanie przedmiotowej suszarni, nie zwalnia strony z obowiązku uregulowania stanu formalno-prawnego suszarni. Sąd podkreślił, że postępowanie prowadzone w trybie art. 32 ust. 1a ustawy o odpadach ogranicza się do ustalenia, czy posiadacz odpadów posiada na taką działalność zezwolenie, czy też nie. Ponieważ skarżąca nie posiadała zezwolenia na przetwarzanie odpadów w takim zakresie organ zobowiązany był do wstrzymania tej działalności. Od opisanego wyżej wyroku skargę kasacyjną wniosło P. [...] Spółka z o.o. w T., reprezentowana przez radcę prawnego. Zaskarżając wyrok w całości Spółka podniosła zarzuty: 1. naruszenia prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2018 r. poz. 992 ze zm.) poprzez jego niezasadne zastosowanie, pomimo braku stosownych podstaw faktycznych; 2. naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj.: - art. 135 i art. 145 § 1 lit. "a" p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organ II Instancji prawa materialnego wskazanego w pkt 1, - art. 135 i art. 145 § 1 lit. "a" p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organ II Instancji przepisów w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w następstwie tego, że Sąd I instancji nie dokonał rzetelnej i logicznej oceny całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niezgodne ze stanem faktycznym przedstawienie sprawy w zakresie przyjęcia, że: 1. skarżąca zbiera lub przetwarza odpady bez wymaganego zezwolenia, 2. skarżąca była zobligowana do uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach, czego nie uczyniła, 3. instalacja nie jest częścią instalacji objętej pozwoleniem zintegrowanym i nie można w tym wypadku zastosować art. 201 ust. 1 P.o.ś., w związku z czym eksploatacja suszarni wymaga pozwolenia na przetwarzanie odpadów i zgłoszenia instalacji energetycznej o nominalnej mocy cieplnej powyżej 1 MW. Skarżąca kasacyjnie zgłosiła również zarzut naruszenia art. 134 ust. 1 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem, w następstwie nieuwzględnienia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem: - art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11 w związku z art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w związku z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2020 r., poz. 995) poprzez zaniechanie ze strony organu podjęcia działań mających na celu wszechstronne i dogłębne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i oparcie aktu stosowania prawa nie na własnych ustaleniach faktycznych, lecz na "ustaleniach kontroli i opinii Marszałka Województwa Małopolskiego", - art. 32 ust. 1a, 5 i 5a ustawy o odpadach w związku z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie w sytuacji, gdy z protokołu kontroli nie wynika, że Spółka prowadzi w będącej przedmiotem postępowania instalacji przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia, - art. 7 w zw. z art 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów polegającej na przyjęciu odmiennych ustaleń od wynikających z protokołu kontroli w zakresie popełnionych przez Spółkę naruszeń, zwłaszcza przetwarzania odpadów bez zezwolenia, tudzież wydanie decyzji na podstawie ustaleń, które nie wynikają z materiału dowodowego, a także z nieuwzględnieniem, że: - zamiarem Spółki jest, poprzez wykonanie suszarni, uzupełnienie funkcjonującej (zgodnie z wszystkimi przepisami) linii do produkcji paliwa alternatywnego - dosuszone paliwo alternatywne wraca bowiem na tą samą linię, gdzie poddawane jest dalszemu przetwarzaniu; - instalacja została wykonana na zlecenie kontrolowanego podmiotu i w dacie kontroli była w fazie testów. Urządzenie to, zgodnie z informacją, zostało kupione z prawem zwrotu. W związku z problemem przyjmowania przez cementownie paliwa alternatywnego o dużym zawilgoceniu kontrolowany testował nową instalację do suszenia odpadów. W sytuacji obniżenia wilgotność odpadów z ok. 30% do ok. 20% lub mniej, instalacja pozostanie w zakładzie, a Spółka wystąpi o zmianę posiadanego pozwolenia zintegrowanego w związku z dalszym etapem przetwarzania odpadów paliwa alternatywnego. Gdy zaś spadek wilgotności odpadów nie będzie zadowalający instalacja zostanie zwrócona producentowi; - pismem z 23 sierpnia 2019 r. Spółka przedłożyła informację o testowaniu, w ramach nowych technologii i urządzeń, suszarni do paliwa alternatywnego; - nadinterpretacją jest stwierdzenie organu I instancji, że w procesie suszenia odpadów w instalacji dochodzi do wytwarzania odpadów o kodzie 19 12 09. Suszarnia nie posiada urządzeń do oddzielania tego typu frakcji, a piasek i szkło pochodziły z samoczynnego oddzielania się z paliwa alternatywnego podczas przesuwania po taśmociągu. Odpady te stanowiły zatem naturalną konsekwencję pracy suszami. W konsekwencji powyższego doszło do naruszenia art. 138 § 1 k.p.a. oraz art. 32 ust. 1a ustawy o odpadach poprzez ich błędne zastosowanie mimo braku podstaw faktycznych i prawnych. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła również Sądowi Wojewódzkiemu naruszenie art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez niepodjęcie działań zmierzających do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, podczas gdy jej wydanie nastąpiło z naruszeniem ww. przepisów. W konsekwencji powyższych uchybień naruszono art. 151 p.p.s.a. poprzez niezasadne oddalenie skargi, albowiem o ile Sąd uwzględniłby wskazane okoliczności, winien był na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., uchylić zaskarżoną decyzję. Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie od organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego. Strona wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 - "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., dlatego skarga kasacyjna podlegała rozpoznaniu w granicach zarzutów w niej zgłoszonych. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i zarzuty naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a.). Wobec tego w pierwszej kolejności ocenie podlegały zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po ustaleniu, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania zarzutu wadliwego zastosowania prawa materialnego. Na wstępie należy zwrócić uwagę, że zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 lit. a p.p.s.a. (winno być: "art. 145 § 1 pkt 1 lit. a") zostały bardzo ogólnie sformułowane jako zarzut nieuwzględnienia skargi, pomimo że zaskarżona decyzja narusza, zdaniem autora skargi kasacyjnej, przepis art. 32 ust. 1a ustawy o odpadach i przepisy procedury administracyjnej. Nie zostało w zarzutach sprecyzowane na czym to naruszenie polegało, które konkretnie przepisy procedury zostały naruszone oraz jaki mogło to mieć to wpływ na wynik sprawy. Przypomnieć trzeba, że z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wprost wynika obowiązek przytoczenia i uzasadnienia podstaw kasacyjnych. Prawidłowe zredagowanie podstaw kasacyjnych jest o tyle istotne, że zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają zarzuty kasacyjne oparte na ustawowych podstawach i uzasadnione w treści skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą kasacyjnie. Dlatego istotna jest poprawna konstrukcja skargi kasacyjnej w taki sposób, aby Sąd odwoławczy miał możliwość w pełni skontrolować kwestionowane orzeczenie. W orzecznictwie wielokrotnie zwracano uwagę, że art. 145 § 1 p.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Zawiera on wskazanie, jakie rozstrzygnięcie podejmuje sąd administracyjny w przypadku uwzględnienia skargi ze względu na stwierdzone inne naruszenie przepisów. Jest to norma kompetencyjna (wynikowa), jej naruszenie jest zawsze następstwem uchybienia innym normom prawnym (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 11 października 2018 r., sygn. akt I OSK 2674/16; z 26 września 2018 r. sygn. akt II OSK 104/18). Z uwagi na sposób redakcji omawianych zarzutów Sąd odwoławczy przyjął, że skarżąca kasacyjnie za ich pomocą jedynie ogólnie zakwestionowała rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji. Zarzuty te podlegały zatem oddaleniu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych przypomnieć należy, że zgodnie z art. 1 § 1 zd. 1 ww. ustawy, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 1 § 2 ww. ustawy, kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przywołane normy mają charakter ustrojowy. O naruszeniu powołanych przepisów można mówić tylko wówczas, gdy sąd I instancji wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego (tzn. poza kontrolę działalności administracji publicznej, rozpoznając skargę na akt lub czynność nieobjęte jego kognicją), bądź uchyli się od badania legalności działalności organów, ewentualnie oceni działalność administracji przyjmując inne niż legalność kryterium kontroli, przykładowo dokona kontroli decyzji pod kątem jej słuszności, czy celowości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 września 2014 r. sygn. akt II GSK 1293/13). Opisane sytuacje w rozpoznawanej sprawie nie miały miejsca. Sąd I instancji dokonał kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem. której wynikiem było oddalenie skargi. Ze względu na treść powyższego zarzutu wyjaśnić należy, że w ramach zarzutu naruszenia art. 1 § 2 ustawy ustrojowej nie można kwestionować dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego, ani prawidłowości oceny materiału dowodowego, jak uczyniła to strona wnosząc skargę kasacyjną. To, że skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z oceną materiału dowodowego i oceną okoliczności sprawy dokonaną przez Sąd Wojewódzki nie oznacza, że doszło do naruszenia art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Z tego względu zarzut ten również podlegał oddaleniu. Za nieprawidłowe należało uznać kwestionowanie sądowej oceny okoliczności sprawy za pomocą zarzutu naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten określa niezbędne elementy uzasadnienia, których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania sądu, który doprowadził do określonej treści wyroku. Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy określone przez art. 141 § 4 p.p.s.a. Z uzasadnienia wynika jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd I instancji oraz ocena i rozważania w zakresie mających zastosowanie przepisów prawa materialnego i procesowego. To, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną okoliczności faktycznych i prawnych sprawy nie oznacza, że doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Z tego względu zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. okazał się chybiony. W ramach pozostałych zarzutów procesowych skarżąca kasacyjnie wskazuje, że Sąd Wojewódzki nie przeprowadził prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji, ponieważ nie uwzględnił, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem wymienionych w petitum skargi kasacyjnej szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i prawa materialnego, co doprowadziło do niezasadnego zastosowania art. 151 p.p.s.a. W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. skarżąca kasacyjnie kwestionuje ocenę okoliczności i materiału dowodowego sprawy, której wynik doprowadził Sąd I instancji do wniosku, że rozstrzygnięcie organu podjęte w oparciu o art. 32 ust 1a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2020 r., poz. 797) było zgodne z prawem. Przepis art. 32 ust. 1a ustawy o odpadach stanowi, że wojewódzki inspektor ochrony środowiska wstrzymuje, w drodze decyzji, działalność posiadacza odpadów, w przypadku gdy posiadacz ten zbiera lub przetwarza odpady bez wymaganego zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ocena stanu faktycznego sprawy dokonana przez organ administracji publicznej i zaakceptowana przez Sąd Wojewódzki, była prawidłowa. Zebrany w sprawie materiał dowodowy uzasadniał przyjęcie, że funkcjonowanie na terenie działki nr [...] w obrębie G. suszarni paliwa alternatywnego, tj. przemysłowej instalacji - suszarni suwakowej typu SS, stanowiło przetwarzanie odpadów. Niesporne jest, że P. [...] Spółka z o.o. nie dysponowała właściwym zezwoleniem na przetwarzanie odpadów paliwa alternatywnego (o kodzie 19 12 10) przy wykorzystaniu przedmiotowej suszarni, ani też pozwoleniem zintegrowanym, które obejmowałoby zezwolenie na przetwarzanie odpadów przy użyciu opisanej instalacji na działce nr [...] obręb G. Z obowiązku tego mogłoby zwolnić stronę dokonanie zgłoszenia zamiaru uruchomienia instalacji w ramach prac badawczych, rozwojowych lub testowania nowych produktów lub procesów technologicznych w trybie przepisu art. 201 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2019 r. poz. 1396 ze zm. - "P.o.ś"). Stosownie do tej regulacji, pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie, ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności, może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, z wyłączeniem instalacji lub ich części stosowanych wyłącznie do badania, rozwoju lub testowania nowych produktów lub procesów technologicznych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, trafnie ocenił Sąd Wojewódzki, że w realiach niniejszej sprawy brak było podstaw do przyjęcia, że użytkowanie przedmiotowej suszarni miało charakter badawczy, rozwojowy lub służyło testowaniu nowych produktów czy też procesów technologicznych w rozumieniu art. 201 ust. 1 P.o.ś. Zasadnie Sąd Wojewódzki zwrócił uwagę, że ze znajdującej się w aktach sprawy "Instrukcji użytkowania suszarni SS suwakowej moduł 2 x 30 m2" nie wynika, aby jej przeznaczeniem było prowadzenie badań, rozwoju lub testowania nowych produktów lub procesów technologicznych. Z Instrukcji użytkowania suszarni wynika natomiast jednoznacznie, że suszarnie typu SS produkowane przez P.P.U.H. [...] są sprawdzane pod względem parametrów oraz prawidłowości działania oraz że przestrzeganie instrukcji zapewni bezawaryjną pracę suszarni oraz osiągnięcie założonych parametrów pracy. Dalej podano, że suszarnie typu SS znajdują zastosowanie w rolnictwie, przemyśle drzewnym oraz w gospodarce komunalnej, m.in. do suszenia zrębek tartacznych, plastiku, płodów rolnych, pulpy papierniczej, RDF i innych odpadów. W Instrukcji określono konkretne parametry techniczne suszarni, obejmujące m.in. rodzaj suszonego materiału, jej efektywności ("zbija wilgotność o 10% przy temp. 80 st. C", "1 - moduł 30 m2 zbija wilgotność o 10% przy parametrach jak powyższej" w zależności od rodzaju suszonego materiału). Instrukcja określa również zasady i okres gwarancji suszarni. Gwarancją naprawy urządzenia jest przestrzeganie przez użytkownika zaleceń z dokumentacji techniczno-rozruchowej. Z przedstawionych względów prawidłowości oceny organów orzekających i Sądu Wojewódzkiego co do charakteru przedmiotowej instalacji nie zmienia przedłożone w trakcie kontroli interwencyjnej pismo producenta z 1 lipca 2019 r., że urządzenie do suszenia RDF typu SS 4.0 jest instalacją mającą służyć wyłącznie do badania, rozwoju lub testowania nowych produktów lub procesów technologicznych. W świetle powyższego nie zasługują na uwzględnienie wyjaśnienia skarżącej kasacyjnie, że sporna suszarnia jest urządzeniem prototypowym i jako takie urządzenie wymagała okresu testowego, na podstawie którego zostaną określone parametry emisyjne oraz potwierdzona funkcjonalność i wydajność rzeczywista dla paliwa alternatywnego (RDF). Czym innym są bowiem prace badawcze i testy nad nowym produktem, czy nowatorską metodą lub technologią danej instalacji z rodzaju przetwarzania odpadów od uruchomienia zakupionej i objętej gwarancją suszarni o określonych parametrach w celu ustalenia, czy spełnia ona oczekiwania użytkownika (tu skarżącej kasacyjnie) w zakresie deklarowanej przez producenta wydajności. Odnosząc się do powoływanego przez skarżącą kasacyjnie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 listopada 2015 r. sygn. akt II OW 114/15, jako przykład możliwości prawnej działalności w ramach testowania urządzeń czy technologii przetwarzania odpadów bez pozwolenia zintegrowanego, zwrócić należy uwagę, że w postanowieniu tym Sąd wypowiedział się przede wszystkim na temat organu właściwego do rozpoznania sprawy i związania w tym zakresie wnioskiem strony inicjującej postępowanie. Sprawa ta nie dotyczyła możliwości przeprowadzenia przez organ, działający z urzędu, charakteru funkcjonowania określonej instalacji. Podsumowując, skoro skarżąca kasacyjnie nie zgłosiła faktu uruchomienia spornej instancji do przetwarzania odpadów właściwemu organowi to istniały przesłanki do wstrzymania jej działalności na podstawie art. 32 ust. 1a ustawy o odpadach. Nie mogły odnieść oczekiwanego skutku wyjaśnienia skarżącej kasacyjnie, że na nieruchomości sąsiedniej (przy ul. P. w G.) prowadzi ona działalność w zakresie przetwarzania odpadów, w tym produkcję paliwa alternatywnego, co powoduje, że posiada możliwość dysponowania materiałem niezbędnym do prowadzenia prac badawczych, a działalność prowadzona przy ul. P. w G. odbywa się na podstawie pozwolenia zintegrowanego. Z akt sprawy nie wynika powiązanie techniczne i technologiczne instalacji przy ul. P. w G. z suszarnią na działce przy ul. P. Poza tym fakt, że na działce o nr [...] skarżąca kasacyjnie posiada odpowiedni obiekt magazynowy zapewniający warunki dla bezpiecznego korzystania ze środowiska, nie sanuje braku dopełnienia obowiązku zgłoszenia użytkowania odrębnej instalacji przetwarzającej odpady. W literaturze przedmiotu wskazuje się ponadto, że nawet w sytuacji gdy podmiot prowadzi działalność "mieszaną", czyli prowadzi instalacje wykorzystywane do celów badawczych i jednocześnie do celów gospodarczych to wówczas ma obowiązek uzyskania pozwolenia zintegrowanego ("Prawo ochrony Środowiska. Komentarz" K. Gruszecki, wydanie 5, Warszawa 2019 – komentarz do art. 201 ust. 1). Z przedstawionych względów nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. i zarzucanym uchybieniem przepisom art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2020 r., poz. 995). Wyrok Sądu Wojewódzkiego wydany został w ramach prawidłowej oceny działań organów administracji, obejmujących wszechstronną ocenę materiału dowodowego i okoliczności sprawy. Organy ochrony środowiska były uprawnione do wyciągnięcia samodzielnych wniosków na podstawie informacji zawartych w protokole kontroli, co też uczyniły w sposób niewadliwy. W konsekwencji tego, że zarzuty kasacyjne natury procesowej okazały się nieusprawiedliwione, a przez to nieskuteczne, to również zarzut wadliwego zastosowania przez Sąd Wojewódzki prawa materialnego (art. 32 ust. 1a ustawy o odpadach) należało uznać za niezasadny. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.