III OSK 634/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 14 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 655/24 w sprawie ze skargi K.W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 7 marca 2024 r., nr 14/2024 w przedmiocie cofnięcia uprawnień do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, wyrokiem z 9 stycznia 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 655/24, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K.W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z 7 marca 2024 r., nr 14/2024 w przedmiocie cofnięcia uprawnień do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, uchylił tę decyzję i zasądził od Komendanta Głównego Policji na rzecz funkcjonariuszki 497 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Komendant Stołeczny Policji, decyzją z 29 grudnia 2020 r., nr 1673/2020, przyznał K.W. równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego od 29 grudnia 2020 r. Policjantka, raportem z 23 września 2021 r., zwróciła się do Komendanta Stołecznego o wynajęcie lokalu mieszkalnego z zasobów m.st. Warszawy na czas pełnienia służby. Następnie 30 października 2021 r. funkcjonariuszce zaproponowano mieszkanie przy ul. 1. W oświadczeniu z 5 listopada 2021 r. policjantka odrzuciła proponowany lokal z powodów rodzinno-prywatnych. Wskazała, że czuje się zagrożona przez byłego męża a zaoferowano jej mieszkanie na parterze budynku, co nie dawałoby jej i jej córce poczucia bezpieczeństwa. Następnie zaoferowano funkcjonariuszce mieszkanie przy ul. 2. W raporcie z 24 sierpnia 2023 r. policjantka zrezygnowała z zaproponowanego mieszkania. Podniosła, że jest jedyną opiekunką swoich dziadków, których stan zdrowia fizyczny i psychiczny wymaga stałego nadzoru, tym samym mieszkania w tej samej dzielnicy, tj. na Bielanach. Wskazała również, że Ośrodek Pomocy Społecznej przeprowadził wywiad środowiskowy, w którym funkcjonariuszka zadeklarowała całodobową opiekę nad swoimi dziadkami. Ponadto, z uwagi na zaburzenia psychiczne swojego dziadka, które stanowią zagrożenie dla jej babci, policjantka zmuszona była wzywać Policję. Tym samym czuje się odpowiedzialna za bezpieczeństwo swojej babci, która sama wstydzi się poprosić Policję o interwencję. Wydział [...] Komendy Stołecznej Policji, w piśmie z 12 października 2023 r., poinformował funkcjonariuszkę, że 20 września 2023 r. zostało z urzędu wszczęte postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnień do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Komendant Stołeczny Policji, decyzją z 20 grudnia 2023 r., nr 1814/2023, cofnął policjantce uprawnienia do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W odwołaniu od tej decyzji z 5 stycznia 2024 r. funkcjonariuszka raz jeszcze, szczegółowo opisała swoją sytuację rodzinną, która była powodem rezygnacji z przyjęcia zaproponowanego jej lokalu przy ul. 2. Komendant Główny Policji, decyzją z 7 marca 2024 r., nr 14/2024, utrzymał w mocy decyzję z 20 grudnia 2023 r. Powołanym na wstępie wyrokiem, WSA w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej: P.p.s.a.) uchylił decyzję z 7 marca 2024 r. W uzasadnieniu przedmiotowego orzeczenia Sąd pierwszej instancji zauważył, że w sprawie miał zastosowanie § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 649, ze zm.), zgodnie z którym decyzję o cofnięciu uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego wydaje się, jeżeli policjant bezzasadnie odmówił przyjęcia lokalu mieszkalnego odpowiadającego przysługującym mu normom zaludnienia i znajdującego się w należytym stanie technicznym i sanitarnym. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że policjantka zrezygnowała z pierwszego proponowanego lokalu z przyczyn rodzinno-prywatnych, a następnie odmówiła przyjęcia kolejnego, wskazanego lokalu. Istotą sprawy jest rozstrzygnięcie czy doszło tu do bezzasadnej odmowy przyjęcia lokalu mieszkalnego odpowiadającego przysługującym normom zaludnienia i znajdującego się w należytym stanie technicznym i sanitarnym. WSA w Warszawie podkreślił, że z powołanego § 6 pkt 3 rozporządzenia wynika jednoznacznie, że przesłanką negatywną dla pobierania świadczenia jest nie tylko odmowa przyjęcia lokalu, który odpowiadał normom zaludnienia oraz jest w należytym stanie technicznym i sanitarnym, ale także sama odmowa musi być tego rodzaju, aby można ją było określić jako działanie "bezzasadne". Sąd pierwszej instancji zauważył, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazano, aby przesądzano w danym postępowaniu, czy policjantka w istocie bezzasadnie odmówiła przyjęcia lokalu. Wręcz przeciwnie, z uzasadnienia tej decyzji wynika, że wprawdzie lokal odpowiadał normom zaludnienia oraz był w należytym stanie technicznym i sanitarnym, ale podnoszone w toku postępowania kwestie, dotyczące szczególnych uwarunkowań rodzinnych funkcjonariuszki, nie były w ogóle rozważane. WSA w Warszawie podkreślił, że stwierdzenie organu a priori, że względy natury osobistej nie mogą usprawiedliwiać odmowy, pozbawione są jakiegokolwiek uzasadnienia. Odmowa rozważenia kwestii związanych z szczególnymi uwarunkowaniami, dotyczącymi sytuacji osobistej policjantki, prowadziło do faktycznego pominięcia treści normatywnej § 6 pkt 3 rozporządzenia, przy czym nie można uznać, aby nie mogło to mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. W ocenie Sądu pierwszej instancji wadliwa ocena uwarunkowań faktycznych i prawnych rozpatrywanej sprawy doprowadziła do braku wyjaśnienia jej w istotnym aspekcie ‒ oceny czy indywidualna sytuacja funkcjonariuszki uzasadniała odmowę przyjęcia lokalu, czym naruszono przepisy art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. W skardze kasacyjnej z 26 lutego 2025 r. Komendant Główny Policji wniósł o uchylenie wyroku w całości i oddalenie skargi, zasądzanie kosztów sądowych oraz zrzekł się rozpoznania sprawy na rozprawie. Zarzucił naruszenie: ‒ prawa materialnego, tj.: § 6 pkt 3 rozporządzenia poprzez błędną jego wykładnię w zw. z art. 88, art. 92 ust. 1, art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2025 r., poz. 636, ze zm.), polegającą na niesłusznym uznaniu, że brak rozważenia kwestii dotyczących sytuacji osobistej policjantki prowadzi do faktycznego pominięcia treści normatywnej § 6 pkt 3 rozporządzenia, a co za tym idzie błędne przyjęcie, że organ powinien wyjaśnić, czy indywidualna, osobista sytuacja policjantki uzasadniała odmowę przyjęcia lokalu; ‒ przepisów postępowania, tj.: art. 1 § 1 i § 2 w zw. art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., poprzez pominięcie przez Sąd pierwszej instancji ustaleń stanu faktycznego sprawy administracyjnej, które miały wpływ na wynik sprawy. W piśmie procesowym z 28 marca 2025 r. skarżąca wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej, zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotowa sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, ponieważ w skardze kasacyjnej organ zrzekł się rozprawy, a zgodnie art. 182 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Na posiedzeniu tym orzeka w składzie trzech sędziów (art. 182 § 3 P.p.s.a.). Pełnomocnik policjantki, w piśmie zatytułowanym "odpowiedź na skargę kasacyjną", zażądał przeprowadzenia rozprawy. Z akt sprawy wynika jednak, że pełnomocnik funkcjonariuszki otrzymał odpis skargi kasacyjnej organu 12 marca 2025 r., natomiast pismo zatytułowane "odpowiedź na skargę kasacyjną" zostało nadane 1 kwietnia 2025 r., a więc po upływie, wskazanego w art. 182 § 2 P.p.s.a., terminu. Tym samym brak było przeszkód do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., w przedmiotowej sprawie nie występują. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej zarzucono zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające z regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować, uzupełniać czy też korygować zarzutów skargi kasacyjnej. Nie jest też władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów, niż wskazane w podstawach skargi kasacyjnej, a brak konkretnego i popartego stosowną argumentacją zakwestionowania stanowiska wyrażonego w danej kwestii przez wojewódzki sąd administracyjny, powoduje związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem sądu pierwszej instancji w danym zakresie i niemożność zbadania jego zasadności. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej (por. wyroki NSA m.in.: z 21 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 556/18, z 10 czerwca 2021 r., sygn. akt II GSK 201/19, z 11 października 2022 r., sygn. akt III OSK 1509/21, z 29 marca 2023 r., sygn. akt I GSK 130/23, z 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt III OSK 1084/23, z 4 grudnia 2025 r., sygn. akt III FSK 1219/24, z 11 lutego 2026 r., sygn. akt I FSK 1272/25). Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie nie w pełni odpowiadała przywołanym wymogom. Zarzut naruszenia art. 1 § 1 i § 2 w zw. art. 3 § 1, art. 145 § 1 lit. a i lit. c P.p.s.a. jest nieuzasadniony. Podnieść bowiem należy, że tak art. 1 P.p.s.a., jak też art. 3 § 1 P.p.s.a. są w istocie przepisami ustrojowymi i co do zasady nie mogą stanowić samoistnej podstawy zarzutów kasacyjnych. Wskazane przepisy ustrojowe sąd administracyjny może naruszyć tylko wówczas, gdy zaniecha kontroli skutecznie złożonej skargi, rozpozna sprawę nienależącą do jego kognicji, zastosuje środek kontroli inny, niż określony w przepisach Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bądź zastosuje inne, niż zgodność z prawem, kryterium kontroli działalności administracji publicznej (por. wyroki NSA m.in.: z 14 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 2216/18, z 17 czerwca 2021 r., sygn. akt II GSK 1095/18, z 3 listopada 2022 r., sygn. akt III OSK 1525/21, z 27 listopada 2024 r., sygn. akt III OSK 4760/21, z 26 sierpnia 2025 r., sygn. akt II GSK 188/25, z 12 marca 2026 r., sygn. akt II GSK 1513/22). Ponadto art. 1 P.p.s.a. został w skardze kasacyjnej błędnie przytoczony, ponieważ przepis ten w ogóle nie dzieli się na mniejsze jednostki redakcyjne, nie można zatem przywoływać w skardze kasacyjnej przepisu, który faktycznie nie istnieje. Wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., którego naruszenie zarzuca organ skarżący kasacyjnie, ma charakter ogólny (blankietowy) i określa kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Tego typu przepis nie może zatem stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie, chcąc powołać się na zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., zobowiązana jest więc bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – sąd pierwszej instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie powołanego przepisu jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (por. wyroki NSA m.in.: z 18 lutego 2021 r., sygn. akt II GSK 1253/20, z 11 maja 2022 r., sygn. akt II GSK 133/19, z 13 września 2023 r., sygn. akt I OSK 1058/20, z 16 lutego 2024 r., sygn. akt I FSK 2183/23, z 27 czerwca 2025 r., sygn. akt III OSK 1558/22, z 9 lipca 2026 r., sygn. akt II GSK 2648/25). W skardze kasacyjnej powiązano wprawdzie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. z zarzutem naruszenia art. 1 § 1 i § 2, art. 3 § 1 P.p.s.a., jednak powiązanie to nie mogło okazać się skuteczne, ponadto zostało błędnie sformułowane. Zarzuty naruszenia prawa materialnego również należy uznać za nieusprawiedliwione. Zgodnie z art. 88 ust. 1-2 ustawy o Policji policjantowi mianowanemu na okres służby przygotowawczej lub na stałe, od dnia przyjęcia do służby w Policji do dnia zwolnienia ze służby w Policji, na jego wniosek, przysługuje prawo do zakwaterowania (ust. 1), które realizowane jest w formie: przydziału lokalu mieszkalnego (ust. 2 pkt 1), przydziału kwatery tymczasowej (ust. 2 pkt 2), skierowania do miejsca w internacie albo kwatery internatowej (ust. 2 pkt 3), przyznania świadczenia mieszkaniowego (ust. 2 pkt 4). W sytuacji, w której policjant nie ma zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych przez przydział odpowiedniego lokalu mieszkalnego, policjant ten nabywa prawo do świadczeń pieniężnych, stanowiących zastępcze formy realizacji ustawowego prawa do lokalu mieszkalnego. Świadczenia takie mają charakter kompensacyjny (por. wyroki NSA m.in.: z 21 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 3282/19, z 3 listopada 2022 r., sygn. akt III OSK 1525/21). Takim świadczeniem kompensacyjnym jest, wskazane w art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Stosownie do art. 92 ust. 2 ustawy o Policji minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz szczegółowe zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania oraz zwracania równoważnika pieniężnego, uwzględniając podmioty uprawnione do jego otrzymania, sposób ustalania wysokości równoważnika, wzory wymaganych dokumentów, organy właściwe do jego przyznawania, odmowy przyznania, wypłaty, cofania albo żądania jego zwrotu, a także sposób postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania. W rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego zostały określone, wskazane w art. 92 ust. 2 ustawy o Policji, warunki i procedury związane z równoważnikiem pieniężnym za brak lokalu mieszkalnego. Według § 6 pkt 3 rozporządzenia decyzję o cofnięciu uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego wydaje się, jeżeli policjant bezzasadnie odmówił przyjęcia lokalu mieszkalnego odpowiadającego przysługującym mu normom zaludnienia i znajdującego się w należytym stanie technicznym i sanitarnym. Słusznie podniósł Sąd pierwszej instancji, że z przepisu tego wynika, że przesłanką negatywną dla pobierania świadczenia jest nie tylko odmowa przyjęcia lokalu, który odpowiadał normom zaludnienia oraz był w należytym stanie technicznym i sanitarnym, ale także "bezzasadność" tej odmowy. Zauważyć przy tym trzeba, że kategoria "bezzasadności" nie została zdefiniowana, ani w tym przepisie, ani też w żadnym innym przepisie tego rozporządzenia. Odwołać się więc przyjdzie do definicji słownikowej, gdzie "bezzasadny" to niemający podstawy, nieuzasadniony, bezpodstawny, na niczym nieoparty (Uniwersalny słownik języka polskiego, red. S. Dubisz, Warszawa 2003). Ze znajdujących się w aktach sprawy oświadczeń i raportów policjantki wynika tymczasem, że wskazywała ona powody, dla których rezygnowała z zaproponowanych lokali. Podkreślić tu należy, że pomimo wydania oświadczenia z 5 listopada 2021 r., odrzucającego pierwszy z zaproponowanych lokali, policjantce zaproponowano kolejne mieszkanie, czyli de facto organ uznał, że odmowa nie była "bezzasadna". Z kolei raport z 24 sierpnia 2023 r., odrzucający drugi z zaproponowanych lokali, pomimo, że uzasadniony w sposób bardziej obszerny i szczegółowy, organ niekonsekwentnie uznał za "bezzasadny" i wszczął postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnień do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Ubocznie można zauważyć, że w skardze kasacyjnej organ ‒ wypowiadając się o oświadczeniu z 5 listopada 2021 r. ‒ użył sformułowania "ogólnie wskazując na powody rodzinno-prywatne", podczas gdy oświadczenie to wskazywało na konkretny powód rezygnacji, a ponadto ‒ sądząc z działań organu ‒ wskazane powody uznano za uzasadnione. Zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji, że organ nie wykazał w uzasadnieniu decyzji, że policjantka bezzasadnie odmówiła przyjęcia lokalu. Organ uznał, że względy natury osobistej nie mogą usprawiedliwiać odmowy przyjęcia zaproponowanego lokalu, a sytuacja rodzinna funkcjonariuszki nie była w ogóle rozważana. Takie działania organu należy uznać za pominięcie sformułowania "bezzasadnie" przy interpretacji postanowień § 6 pkt 3 rozporządzenia. Zgodnie z art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ponadto, stosownie do postanowień art. 77 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Według natomiast art. 80 K.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z powołanych przepisów wynika, że materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny, tj. dotyczyć wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie w sprawie. Oznacza to obowiązek podjęcia przez organ stosownych działań, między innymi przeprowadzenia z urzędu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy, zażądania od strony przedstawienia dowodów na poparcie jej twierdzeń lub wystąpienia do innych organów albo instytucji o zajęcie stanowiska w sprawie (por. wyroki NSA m.in.: z 4 grudnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1936/20, z 28 marca 2022 r., sygn. akt I OSK 1191/21, z 22 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 595/20, z 10 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 2837/22, z 22 kwietnia 2026 r., sygn. akt I OSK 347/26). Zadaniem organu odwoławczego jest również dokonanie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie przez organ pierwszej instancji, przy uwzględnieniu zmian stanu faktycznego po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji, a przed wydaniem decyzji w postępowaniu odwoławczym (por. wyroki NSA m.in.: z 7 maja 2021 r., sygn. akt II GSK 1050/18, z 14 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 53/21, z 20 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 2186/22, z 29 października 2025 r., sygn. akt III OSK 2854/22, z 4 lutego 2026 r., sygn. akt I GSK 383/23). Obowiązków tych organy orzekające w sprawie nie wypełniły. Słusznie Sąd pierwszej instancji zauważył, że organ w ogóle nie wyjaśnił istotnego aspektu sprawy, tj. jaka była indywidualna sytuacja funkcjonariuszki i czy uzasadniało to odmowę przyjęcia lokalu. Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Zgodnie z art. 179 P.p.s.a. strona, która nie wniosła skargi kasacyjnej, może wnieść do wojewódzkiego sądu administracyjnego odpowiedź na skargę kasacyjną w terminie czternastu dni od doręczenia jej skargi kasacyjnej. Po upływie terminu na wniesienie odpowiedzi lub po zarządzeniu doręczenia odpowiedzi wnoszącemu skargę kasacyjną, wojewódzki sąd administracyjny niezwłocznie przedstawi skargę kasacyjną wraz z odpowiedzią i aktami sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. Z przepisu tego wynika, że wniesienie pisma zatytułowanego "odpowiedź na skargę kasacyjną" po terminie w nim wskazanym powoduje, że jest to zwykłe pismo procesowe w sprawie, które nie uprawnia do zwrotu stosownych kosztów postępowania (por. wyroki m.in.: z 30 września 2020 r., sygn. akt I OSK 808/20, z 27 maja 2021 r., sygn. akt I FSK 1835/17, z 20 grudnia 2022 r., sygn. akt III OSK 1605/21, z 27 kwietnia 2023 r., sygn. akt I GSK 1278/19, z 21 lutego 2024 r., sygn. akt I OSK 2404/20, z 23 lipca 2025 r., sygn. akt I GSK 301/24, z 6 sierpnia 2026 r., sygn. akt III FSK 269/26). Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik funkcjonariuszki otrzymał odpis skargi kasacyjnej organu 12 marca 2025 r., natomiast pismo zatytułowane "odpowiedź na skargę kasacyjną" zostało nadane 1 kwietnia 2025 r., a więc po upływie, wskazanego w art. 179 P.p.s.a., terminu. Tym samym nie było podstaw do uwzględnienia wniosku o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.