III OSK 6002/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 1 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. P. sp. z o.o. w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 305/21 o odrzuceniu skargi W. P. sp. z o.o. w W. na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2015 r., nr XIV/295/2015 w przedmiocie ustanowienia pomników przyrody postanawia: oddalić skargę kasacyjną. 8

Postanowieniem z 13 kwietnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę [...] sp. z o.o. [...] na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2015 r., nr XIV/295/2015, w przedmiocie ustanowienia pomników przyrody. W uzasadnieniu wskazał, że w piśmie z 27 stycznia 2021 r. ww. spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przedmiotową uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy. Pismem z 2 grudnia 2020 r. skarżąca spółka wezwała Radę Miasta Stołecznego Warszawy do usunięcia naruszenia prawa. Sąd ten przytoczył art. 53 § 1, § 2 i § 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm.; dalej zwanej "p.p.s.a."), a także zwrócił uwagę na art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017, poz. 935; zwanej dalej "ustawą nowelizującą"). Wskazał, że do aktów i czynności organów administracji publicznej podjętych przed dniem 1 czerwca 2017 r., zastosowanie znajdują przepisy art. 53 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed tej daty. W niniejszej sprawie do skargi [...] sp. z o.o. [...] zastosowanie będzie miał zatem stan prawny sprzed 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu przed 1 czerwca 2017 r., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie - w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia przez stronę wezwania do organu. Sąd pierwszej instancji powołał się na art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2020, poz. 713 ze zm.; zwanej dalej "u.s.g."). Podniósł, że zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej ww. przepis w brzmieniu nadanym tą ustawą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie ustawy, tj. po 1 czerwca 2017 r. Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała została podjęta 9 lipca 2015 r., zatem w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 101 ustawy o samorządzie gminnym w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z powołanej regulacji wynika, że warunkiem skutecznego wniesienia skargi na uchwałę rady gminy jest uprzednie wystosowanie do organu wezwania. Zdaniem tego Sądu z treści przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. – w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r. - wynika, że koniecznym warunkiem formalnym do skutecznego wniesienia skargi jest uprzednie wezwanie organu gminy, który wydał zaskarżoną uchwałę, do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, dokonanego przez wydanie zaskarżonego aktu. Nie można instytucji wezwania traktować jako czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi, na podstawie przepisów przewidujących skierowanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w pozycji bardziej uprzywilejowanej, niż inne podmioty wnoszące skargi na podstawie innych przepisów, a w konsekwencji byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa. W demokratycznym państwie prawa wezwanie do usunięcia naruszenia jest czynnością prawną przysługującą konkretnemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie. Sąd pierwszej instancji podzielił pogląd wyrażony w postanowieniu wydanym w składzie 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02 (dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu mechanizm ograniczający możliwość dokonywania wielokrotnego wzywania do usunięcia naruszenia prawa nie wynika wprost z przepisów ustawy o samorządzie gminnym, ale jest on konsekwencją konstytucyjnej zasady równości wszystkich podmiotów wobec prawa, a jego istnienie nie jest w żaden sposób kwestionowane tak w doktrynie, jak i orzecznictwie (por. postanowienia NSA: z 6 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1199/10, z 26 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 289/10, z 16 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 552/08, z 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2/12, z 24 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 545/15, dostępne na wskazanej wyżej stronie internetowej). Sąd pierwszej instancji wskazał, że w niniejszej sprawie skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa z 2 grudnia 2020 r., które wpłynęło do organu 14 grudnia 2020 r. Zwrócił jednakże uwagę, że jest to czwarta skargą wniesiona przez skarżącą spółkę na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2015 r. Pierwsza skarga złożona w sprawie o sygn. IV SA/Wa 453/16 została odrzucona prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jako wniesiona z uchybieniem terminu. Odrzucenie drugiej skargi spółki na przedmiotową uchwałę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. (postanowienie WSA w Warszawie z dnia 20 marca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 480/17) również spowodowane było uznaniem, że skarga została wniesiona po terminie w związku z tym, że ponowne wniesienie przez stronę skarżącą 19 grudnia 2016 r. wezwania do usunięcia naruszenia prawa było spóźnione i nie mogło otworzyć stronie drogi do skutecznego złożenia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. Stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Warszawie w postanowieniu w sprawie IV SA/Wa 480/17 podzielił Naczelny Sąd Administracyjny (postanowienie NSA z 27 września 2017 r., sygn. akt II OZ 969/17). NSA stwierdził, że kolejna skarga spółki na tę samą uchwałę poprzedzona kolejnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa jest niedopuszczalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem wydanym w sprawie o sygn. IV SA/Wa 2157/18 odrzucił kolejną – trzecią skargę spółki na uchwałę z 9 lipca 2015 r. nr XIV/295/2015 na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., albowiem skarga zastała uznana za niedopuszczalną na skutek wniesienia ponownego wezwania do usunięcia naruszenia prawa wobec tego samego aktu prawa miejscowego. Naczelny Sąd Administracyjny podzieli stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie niedopuszczalności skargi wniesionej na skutek wielokrotnego wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa wobec tego samego aktu (postanowienie z 11 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 3328/18). W ocenie Sądu pierwszej instancji kolejne – czwarte już wezwanie, w świetle przytoczonego orzecznictwa, nie mogło otworzyć drogi do skutecznego złożenia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. na zaskarżoną już wcześniej przez stronę skarżącą uchwałę Rady m. st. Warszawy z 9 lipca 2015 r. nr XVI/295/2015, albowiem kolejna skarga spółki na tę samą uchwałę, poprzedzona kolejnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa jest niedopuszczalna. W powołanym powyżej orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny dokonując wykładni przepisu art. 101 ust. 2 u.s.g. wypowiedział się o przesłankach stwierdzenia dopuszczalności powtórnej sądowej kontroli tego samego aktu prawa miejscowego w warunkach potencjalnego zaistnienia stanu powagi rzeczy osądzonej (art. 170 p.p.s.a.), z uwagi na dokonaną wcześniej prawomocnym orzeczeniem sądowym weryfikację legalności tej samej uchwały. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że niedopuszczalne jest powtórne wniesienie skargi przez ten sam podmiot, nawet w razie sformułowania odrębnych zarzutów, przy niezmienionej treści naruszonego uprawnienia prawnego lub obowiązku, podkreślając, że nie do zaakceptowania byłaby sytuacja, w której ten sam podmiot skarżący angażowałby po raz kolejny sąd administracyjny co do kontroli tego samego aktu prawa miejscowego, ale np. w odniesieniu do jego odmiennych części składowych. Stanowisko to Sąd pierwszej instancji w całości podzielił. W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji uznał wniesienie skargi za niedopuszczalne i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji. Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z urzędu zwrócił skarżącej spółce cały uiszczony wpis od skargi w kwocie 300 zł. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wywiodła skarżąca spółka reprezentowana przez adwokata, zaskarżając je w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i o rozpoznanie skargi, jako, że jej istota jest dostatecznie wyjaśniona. Nadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Na podstawie art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej wniosła o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego, czy utrzymywanie zaskarżoną uchwałą drzew z gatunku zaliczonych do stwarzających zagrożenie dla Unii Europejskiej jest zgodne z celami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1143/2014 z 22 października 2014 r. (...). Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 101 ust. 1 u.s.g. i art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej w zw. z art. 32 ust. 1 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP przez przyjęcie, że w niniejszej sprawie już zostało wniesione wezwanie, ponadto przez przyjęcie, że kolejne wezwanie, w przypadku odrzucenia skargi, nie może otworzyć drogi sądowej, a także przez przyjęcie, że pozycja skargowa skarżącego uchwałę przed wejściem w życie ustawy nowelizującej, jak i po jej wejściu w życie jest taka sama (równość prawna), jak i przez przyjęcie, że w sprawie mamy do czynienia z niezmienną treścią uprawnienia lub obowiązku jak w poprzednich skargach; 2) przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 147 p.p.s.a. w zw. z art. 184 Konstytucji RP oraz art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. w zw. z art. 1 p.p.s.a. przez odrzucenie skargi, podczas gdy sprawa objęta skargą nigdy nie była przedmiotem kontroli sądu administracyjnego, a tym samym nigdy nie została przez sąd administracyjny ani odrzucona, ani oddalona. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej spółka rozwinęła powyższe zarzuty. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając wniosek o rozstrzygnięcie skargi kasacyjnej na rozprawie, zauważyć należy, że zgodnie z art. 182 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie, a do takich postanowień należy zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji wydane na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wobec tego nie było przeszkód do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Skarga kasacyjna nie jest zasadna, bowiem stanowisko Sądu pierwszej instancji jest zgodne z prawem. Przedmiotem niniejszej skargi jest uchwała Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 9 lipca 2015 r., nr XIV/295/2015, w przedmiocie ustanowienia pomników przyrody. Jak prawidłowo wyłożył to Wojewódzki Sąd Administracyjny, ww. akt został uchwalony przed dniem w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017, poz. 935), a w takiej sytuacji przepisy intertemporalne zawarte w tej ustawie przewidują, że w sprawie skargi na ww. uchwałę zastosowanie znajduje art. 53 p.p.s.a. w brzemieniu sprzed dniem 1 czerwca 2017 r. Jak bowiem stanowi art. 17 ust. 2 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (p.p.s.a.), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie - w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia przez stronę wezwania do organu. Zatem, aby skutecznie wszcząć kontrolę sądową przedmiotowej uchwały, skarżąca spółka powinna skutecznie wnieść wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z ustaleń Sądu pierwszej instancji wynika, że skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa z 2 grudnia 2020 r., które wpłynęło do organu 14 grudnia 2020 r. Jednakże, nie było to jedyne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wystosowane przez skarżącą spółkę względem uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 9 lipca 2015 r., nr XIV/295/2015. Z niekwestionowanych w tym zakresie ustaleń Sądu pierwszej instancja wynika, że pierwsza skarga złożona przez skarżącą spółkę w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 453/16 została odrzucona prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 grudnia 2016 r. – w sprawie tej spółka wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, lecz uchybiła terminowi na wniesienie skargi. Z kolei postanowieniem z 20 marca 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 480/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę spółki na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., jako wniesioną po terminie w związku z tym, że ponowne wniesienie przez stronę skarżącą 19 grudnia 2016 r. wezwania do usunięcia naruszenia prawa było spóźnione i nie mogło otworzyć stronie drogi do skutecznego złożenia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. Powyższe stanowisko podzielił Naczelny Sąd Administracyjny (postanowienie NSA z 27 września 2017 r., sygn. akt II OZ 969/17). Trzecia skarga spółki została odrzucona postanowieniem WSA w Warszawie z 13 sierpnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 2157/18, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., albowiem skarga zastała uznana za niedopuszczalną na skutek wniesienia ponownego wezwania do usunięcia naruszenia prawa wobec tego samego aktu prawa miejscowego. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił ww. stanowisko Sądu pierwszej instancji (postanowienie z 11 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 3328/18). Zatem, przedmiotowa skarga jest już czwartą z kolei wniesioną przez ten sam podmiot na ten sam akt prawa miejscowego, w tych samych okolicznościach faktycznych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie skarżąca spółka wezwała już organ do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r. Mianowicie, dokonała tego pismem z 21 października 2015 r., lecz uchybiła określonemu przez ten przepis terminowi na wniesienie skargi. Powyższe okoliczności wynikają z uzasadnienia prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 grudnia 2016 r. odrzucającego skargę spółki na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2015 r., nr XIV/295/2015. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podzielił stanowisko wyrażone w powołanych wyżej orzeczeniach, które jest ugruntowane w doktrynie i orzecznictwie dotyczącym art. 53 § 2 p.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r. Z tego orzecznictwa wynika, że wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, określone w art. 101 ust. 1 u.s.g. jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie, a następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu tego przepisu (postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2002 r., OSA 2/02). Wezwanie takie jest czynnością procesową powodującą wszczęcie postępowania mającego na celu autoweryfikację uchwały organu gminy wskazanej w tym wezwaniu, które konkretyzuje podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone i uchwałę, za przyczyną której to się stało. Nie można zatem tej instytucji traktować jak czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie, bez ograniczeń. Taki pogląd pozbawiałby wezwanie znaczenia prawnego. Ponadto, takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi do sądu administracyjnego na podstawie tego przepisu w pozycji uprzywilejowanej wobec innych podmiotów wnoszących skargi na podstawie innych przepisów. Byłoby to sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa. Powyższy pogląd był już przedstawiany skarżącej spółce w powołanych wyżej orzeczeniach zapadłych z jej udziałem, jest też aktualny w najnowszym orzecznictwie NSA (por. postanowienie z 16 lutego 2021 r., sygn. akt II OZ 69/21). W związku z tym, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa spółki z 2 grudnia 2020 r. na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 9 lipca 2015 r., nr XIV/295/2015, w przedmiocie ustanowienia pomników przyrody, nie jest skutecznym środkiem prawnym, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Konstytucyjna zasada równości nie oznacza, że wobec wszystkich należy stosować te same normy prawne. Zasada równości jest zachowana, jeżeli adresaci norm prawnych znajdują się w różnych sytuacjach i adekwatnie do tych sytuacji stanowione są regulacje prawne. Równość wymaga, by osoby znajdujące się w takiej samej sytuacji traktować tak samo, a osoby znajdujące się w odmiennej sytuacji - odmiennie. Naczelny Sąd Administracyjny nie doszukał się naruszenia tej zasady w niniejszej sprawie. Skarżąca spółka w żaden sposób nie jest gorzej traktowana od innych podmiotów, które skarżą akty lub czynności organów administracji publicznej dokonane przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej. Z kolei prawo do sądu zawarte w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP jest prawem podmiotowym, które jest realizowane po spełnieniu określonych warunków. Ich niespełnienie przez podmiot wnoszący skargę powoduje utratę możliwości skorzystania z tego prawa, co w rozpoznawanej sprawie stanowi o niedopuszczalności skargi. Z powołanych względów zarzut naruszenia zaskarżonym postanowieniem art. 101 ust. 1 u.s.g. i art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej w zw. z art. 32 ust. 1 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP okazał się chybiony. Odnosząc się do drugiego z zarzutów wskazać należy, że skoro przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r. wymagał, aby zaskarżenie uchwały było poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszeń prawa, nie może budzić wątpliwości, że tylko jedna skarga tego samego podmiotu, który dokonał wezwania, jest dopuszczalna. Oznacza to, że wniesiona kolejna skarga tego samego podmiotu jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 16 grudnia 2008 r., II OSK 552/08). Tym samym Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 147 p.p.s.a. w zw. z art. 184 Konstytucji RP oraz art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. w zw. z art. 1 p.p.s.a. Odnosząc się natomiast do wniosku spółki o skierowanie przez Naczelny Sąd Administracyjny do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego, zwrócić należy uwagę, że pytanie to dotyczy kwestii merytorycznych związanych z zaskarżoną uchwałą. W niniejszej sprawie nie doszło do merytorycznego rozpoznania skargi. Brak jest w tej sytuacji podstaw do uwzględnienia ww. wniosku. Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a. ----------------------- 2