II SA/Gd 221/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak Sędzia WSA Marek Kraus Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Pazdykiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 29 września 2021 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za usunięcie drzew oddala skargę.

Skarga M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 lutego 2021 r., nr [..], wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W dniu 14 marca 2019 r. skarżący zwrócił się do Wójta Gminy z wnioskiem o wydanie zgody na usunięcie 20 sztuk drzew z gatunku sosna pospolita, rosnących w granicach nieruchomość nr [..], obręb K. Wójt Gminy decyzją z dnia 20 marca 2019 r., nr [..], zezwolił na usunięcie przedmiotowych drzew w terminie do dnia 29 lutego 2020 r. (z wyłączeniem okresu od dnia 1 marca do dnia 15 października, chyba że uprawniony ornitolog wyda opinię o nieodbywaniu się w obrębie lub bliskim sąsiedztwie planowanych do usunięcia drzew lęgów przez chronione gatunku drzew), jednocześnie zobowiązując skarżącego do wykonania nasadzeń zastępczych na następujących warunkach: miejsce nasadzeń – Gmina ,liczba drzew – 30 sztuk, minimalny obwód pnia drzew na wysokości 100 cm – 10 cm, gatunek lub odmiana drzew – rodzime gatunki liściaste dobrane do warunków siedliskowych, termin wykonania nasadzeń – 30 kwietnia 2020 r., termin złożenia informacji o wykonaniu nasadzenia – 30 maja 2020 r. W decyzji tej Wójt naliczył ponadto opłatę za usunięcie przedmiotowych drzew w wysokości 55 330 zł, wskazując, że opłata ta podlega odroczeniu na okres 3 lat od dnia upływu terminu na wykonanie nasadzeń zastępczych, tj. do dnia 30 kwietnia 2023 r. a jeżeli posadzone drzewa zachowają żywotność po upływie 3 lat od ich posadzenia lub nie zachowają żywotności z przyczyn niezależnych od posiadacza nieruchomości należność z tytułu ustalonej opłaty za usunięcie drzew zostanie umorzona. Pismem z dnia 26 czerwca 2020 r., które zostało odebrane przez skarżącego w dniu 1 lipca 2020 r., Wójt Gminy wezwał skarżącego do przedstawienia (w formie pisemnej) wypełnienia zobowiązań nałożonych na niego decyzją z dnia 20 marca 2019 r., tj. wykonania nasadzeń zastępczych i miejsca ich wykonania. Decyzją z dnia 6 sierpnia 2020 r., nr [.], wydaną na podstawie art. 84 ust. 1 - 3, 7 i 8 w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2020 r., poz. 55), Wójt Gminy zobowiązał skarżącego do uiszczenia, w terminie 14 dni, opłaty w wysokości 55 330 zł naliczonej w decyzji Wójta Gminy z dnia 20 marca 2019 r., wskazując, że skarżący do dnia wydania decyzji nie przedłożył informacji o wypełnieniu nałożonych na niego zobowiązań dotyczących wykonania nasadzeń zastępczych. Pismem z dnia 18 sierpnia 2020 r. skarżący zwrócił się do Wójta Gminy z prośbą o wstrzymanie wykonania decyzji w zakresie uiszczenia opłaty w wysokości 55 330 zł, wskazując, że z uwagi na sytuację związaną z COVID -19 oraz okresem wakacyjnym nie miał możliwości wykonania nasadzeń a ponadto okres od kwietnia do września jest okresem wzmożonego ryzyka do prawidłowego zakorzenienia drzew oraz wystąpienia suszy. Skarżący wskazał, że nasadzenia zastępcze wykona w terminie do dnia 31 grudnia 2020 r. Pismem z dnia 19 sierpnia 2020 r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji Wójta Gminy z dnia 6 sierpnia 2020 r., domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania w sprawie, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, w tym, w szczególności: - art. 84 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, poprzez nałożenie na niego obowiązku uiszczenia opłaty, w sytuacji gdy nie jest on już właścicielem nieruchomości, na dowód czego przedłożył kopię umowy przeniesienia własności nieruchomości - działki nr [..], zawartą w formie aktu notarialnego w dniu 15 lipca 2019 r., Rep. A nr [..]; - art. 83d ust. 4 ustawy o ochronie przyrody, podnosząc, że decyzja zobowiązująca do dokonania nasadzeń zastępczych nie określa miejsca, na którym mają zostać dokonane nasadzenia zastępcze, i tym samym jest nieważna; - art. 7, art. 77, art. 8, art. 75 § 1, art. 107 § 3 i art. 11 k.p.a. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 3 lutego 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 6 sierpnia 2020 r. Uzasadniając wydaną decyzję, Kolegium wskazało, że obowiązek wykonania nasadzeń zastępczych nałożony został na skarżącego ostateczną decyzją Wójta Gminy z dnia 20 marca 2019 r. Decyzja ta nie została przez skarżącego zaskarżona, jak i z akt sprawy nie wynika, aby została wyeliminowana z obrotu prawnego bądź podlegała zmianie w trybie art. 155 k.p.a. Tym samym, decyzja ta jest wiążąca, i jako taka nie podlega ocenie na płaszczyźnie niniejszej sprawy. W związku z tym, zawarte tam warunki dokonania nasadzeń zastępczych, daty ich realizacji i wyznaczenia miejsc ich dokonania pozostają w mocy i nie podlegają modyfikacji. W związku z tym, podnoszenie na obecnym etapie sprawy zarzutów związanych z terminem wykonania zobowiązań, jak i miejsca wykonania tychże nasadzeń są bezpodstawne. Jednocześnie, Kolegium stwierdziło, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący nie wywiązał się z nałożonego na niego w decyzji Wójta Gminy z dnia 20 marca 2019 r. obowiązku wykonania nasadzeń zastępczych. Kolegium wyjaśniło przy tym, że nałożenie obowiązku wykonania nasadzeń zastępczych przyjmuje prawną formę warunku, od spełnienia którego zależy obowiązek uiszczenia opłaty z tytułu usunięcia drzew, krzewów. Skoro wcześniej nałożony decyzją administracyjną obowiązek nie został przez skarżącego zakwestionowany, stał się on dla niego wiążący, w związku z czym nie może podlegać żadnym modyfikacjom ze strony zobowiązanego. Dotyczy to zarówno terminu wykonania takiego obowiązku, ilości drzew, gatunków, jak i miejsca ich nasadzeń, jak i dalszych określonych przez organ w decyzji konkretnych warunków. Kolegium nie zgodziło się przy tym z argumentacją skarżącego, że nie był w stanie wykonać obowiązku przez sytuację związaną z COVlD – 19 a także okres wakacyjny, gdyż od dnia wydania decyzji nakładającej obowiązek nasadzeń zastępczych, tj. 20 marca 2019 r. do granicznego terminu jego wykonania przypadającego na dzień 30 kwietnia 2020 r., skarżący miał do dyspozycji na wykonanie przedmiotowego obowiązku, cały rok kalendarzowy, który na dodatek, swoim okresem nie obejmował jeszcze stanu zagrożenia epidemicznego. Poza tym, z akt sprawy nie wynika, by skarżący wywiązał się z tego obowiązku nawet w terminie do dnia 31 grudnia 2020 r. Ponadto, po zawiadomieniu skarżącego przez Kolegium o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się, co do zebranego materiału dowodowego, skarżący również nie nadesłał jakiejkolwiek korespondencji traktującej o powyższym. W tych okolicznościach, zdaniem Kolegium, nie można mówić, iż doszło do osiągnięcia celu, jakim było zrekompensowanie straty w środowisku, ze względu na brak po stronie zobowiązanego realizacji wykonania nasadzeń zastępczych zgodnie z decyzją z dnia 20 marca 2019 r. W niniejszej sytuacji, jak zauważyło Kolegium, trzeba mieć na względzie również to, że kontrolowana decyzja nie ma charakteru uznaniowego, lecz jest decyzją związaną. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego niewskazania miejsca wykonania nasadzeń zastępczych, Kolegium stwierdziło, że organ wydający zezwolenie na usunięcie drzew lub krzewów ma kompetencję do określenia takiego miejsca. W analizowanej sprawie, gdzie podstawę realizacji przez skarżącego obowiązku stanowiła ostateczna decyzja z dnia 20 marca 2019 r. wprost określono, że miejscem nasadzeń jest Gmina. Zatem bezprzedmiotowy jest stawiany zarzut o braku określenia takiego miejsca. Wprawdzie, miejsce nie zostało dookreślone co do konkretnej działki na tym terenie, lecz nie uniemożliwiało to skarżącemu, realizacji nałożonego na niego obowiązku, a jeżeli w tym zakresie miał potrzebę uzyskania informacji, co do uściślenia lokalizacji nasadzeń, mógł zwrócić się o to do organu. Ponadto, odnosząc się do zarzutu aktualnego nieprzysługiwania skarżącemu prawa własności do nieruchomości, z której zostały usunięte drzewa, Kolegium wskazało, że fakt zbycia nieruchomości nie ma znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia, gdyż zmiana cywilnoprawnych stosunków własnościowych z istoty swej nie wpływa na wykonanie obowiązków publicznoprawnych, w szczególności, że w stanie faktycznym sprawy, to właśnie na wniosek skarżącego, pozostającego na ten czas właścicielem nieruchomości, wydana została przez Wójta Gminy decyzja z dnia 20 marca 2019 r., która pozostaje w obrocie prawnym, jako ostateczna decyzja administracyjna nakładająca obowiązek uiszczenia opłaty za usunięcie drzew. Jednocześnie, za niezasadny Kolegium uznało podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 11, art. 75 § 1 i art. 77 k.p.a., gdyż organ I instancji przed wydaniem decyzji przeprowadził postępowanie w sposób zgodny z zasadami wynikającymi z przepisów k.p.a., wyjaśnił wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, a w uzasadnieniu decyzji wskazał w oparciu o jakie dowody ustalił stan faktyczny sprawy, jak też przytoczył przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie. We wniesionej do Sądu skardze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając im naruszenie: I. przepisów postępowania administracyjnego, tj.: a) art. 105 § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i brak umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie w sytuacji, gdy postępowanie w niniejszej sprawie jasno wykazało, iż skarżący nie jest posiadaczem działki, na której dokonano wycinki, a tym samym nie może być stroną postępowania, ponadto w decyzji z dnia 20 marca 2019 r. nie wskazano miejsca dokonania nasadzeń, tym samym nie było i nie ma możliwość ich dokonania; b) art. 15 k.p.a. w związku z nierozpoznaniem przez Kolegium sprawy, a tym samym naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, a w konsekwencji wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa; c) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., przez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w związku z nierozpatrzeniem materiału dowodowego oraz nieodniesieniem się do istotnych dla sprawy dowodów i wywodów skarżącego podnoszonych w toku postępowania administracyjnego; d) art. 12 ust. 1 k.p.a., przez nieuwzględnienie popartych wywodami zarzutów odwołania, co uchybia zasadzie wnikliwości rozpatrywania sprawy; e) art. 6 - 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 155 k.p.a., polegającym na nieuwzględnieniu w postępowaniu podstawowych zasad postępowania: - praworządności, celowości, pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej, słusznego interesu obywatela i baczenia, aby nie poniósł on szkody w postępowaniu; f) art. 138 § 2 k.p.a. w związku z nieuchyleniem zaskarżonej decyzji w całości, w sytuacji, gdy została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania; II. przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 84 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, poprzez nałożenie opłaty wobec skarżącego, w sytuacji gdy nie jest on właścicielem nieruchomości i tym samym nie może dokonać opłaty; b) art. 83d ust. 2 ustawy o ochronie przyrody, poprzez niewskazanie miejsca, na które mają zostać dokonane zasadzenia zastępcze a tym samym jest nieważna. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przeprowadzona przez Sąd, na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) oraz art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., kontrola legalności wykazała, że zarówno decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 lutego 2021 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy z dnia 6 sierpnia 2020 r., nie zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit a – c p.p.s.a., a więc z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawę kontrolowanych w niniejszej sprawie decyzji stanowił przepis art. 84 ust. 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2020 r., poz. 55 ze zm.), zgodnie z którym w przypadku niewykonania nasadzeń zastępczych, o których mowa w ust. 3, lub części z nich, zgodnie z zezwoleniem na usunięcie drzewa lub krzewu, naliczona opłata jest przeliczana w sposób proporcjonalny do liczby drzew lub powierzchni krzewów, które nie zostały wykonane zgodnie z zezwoleniem. Przepis art. 84 ust. 3 tej ustawy stanowi zaś, że w przypadku naliczenia opłaty za usunięcie drzewa lub krzewu oraz uzależnienia wydania zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu od przesadzenia tego drzewa lub krzewu albo wykonania nasadzeń zastępczych, organ właściwy do wydania zezwolenia odracza termin uiszczenia opłaty za jego usunięcie na okres 3 lat od dnia upływu terminu wskazanego w zezwoleniu na jego przesadzenie lub wykonanie nasadzeń zastępczych. W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, wydanie decyzji na podstawie powołanego przepisu art. 84 ust. 7 ustawy o ochronie przyrody było zasadne. Z przepisów ustawy o ochronie przyrody wynika, że usunięcie drzew i krzewów z terenu nieruchomości, z uwzględnieniem wyjątków określonych w art. 83f ust. 1 tej ustawy, może nastąpić jedynie na podstawie zezwolenia wydanego przez właściwy organ. Przy tym, zgodnie z treścią art. 83c ust. 3, wydanie tego zezwolenia może być uzależnione od dokonania określonych przez organ nasadzeń zastępczych lub przesadzeń. W tym przypadku zezwolenie na usunięcie drzew ma charakter warunkowy a tym warunkiem, który musi być spełniony jest dokonanie nasadzeń zastępczych lub przesadzeń. W tej sytuacji uiszczenie opłaty za usunięcie drzew lub krzewów, o której mowa w art. 84 ust. 1, zostaje uzależnione od dokonania nasadzeń zastępczych lub przesadzeń. W przypadku uzależnienia wydania zezwolenia od dokonania nasadzeń, stosownie do treści art. 83d ust. 2, zezwolenie organu określa dodatkowo: miejsce nasadzeń; liczbę drzew lub wielkość powierzchni krzewów; minimalny obwód pni drzew na wysokości 100 cm lub minimalny wiek krzewów; gatunek lub odmianę drzew lub krzewów; termin wykonania nasadzeń; termin złożenia informacji o wykonaniu nasadzeń. Ponadto, stosownie do treści art. 84 ust. 1 i 2, zezwolenie takie określa również wysokość opłaty, jaką posiadacz nieruchomości (podmiot, któremu wydano zezwolenie) zobowiązany jest podnieść za usunięcie drzew lub krzewów. Przy czym, jak wynika z treści art. 84 ust. 3, w przypadku naliczenia opłaty za usunięcie drzew lub krzew oraz uzależnienia wydania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów od przesadzenia tego drzewa lub krzewu albo wykonania nasadzeń zastępczych, organ właściwy do wydania zezwolenia odracza termin uiszczenia tej opłaty na okres 3 lat od dnia upływu terminu wskazanego w zezwoleniu na przesadzenie lub wykonanie nasadzeń zastępczych. Stosownie przy tym do treści art. 84 ust. 4 jeżeli w terminie 3 lat od dnia upływu terminu wskazanego w zezwoleniu na przesadzenie lub wykonanie nasadzeń zastępczych przesadzone albo posadzone drzewa lub krzewy zachowały żywotność, lub nie zachowały żywotności z przyczyn niezależnych od posiadacza nieruchomości, należność z tytułu ustalonej opłaty za usunięcie drzew lub krzewów podlega umorzeniu. Z kolei, jak stanowi przepis art. 84 ust. 5, jeżeli w terminie tym, przesadzone albo posadzone drzewa lub krzewy, albo część z nich, nie zachowały żywotności, z przyczyn zależnych od posiadacza nieruchomości, naliczona opłata jest przeliczana w sposób proporcjonalny do liczby drzew lub powierzchni krzewów, które nie zachowały żywotności. Konsekwencją zatem odroczenia terminu płatności opłaty za usunięcie drzew lub krzewów jest konieczność powrotu do sprawy opłaty za usunięcie, celem ustalenia, czy nałożony obowiązek został wykonany zgodnie z wydanym zezwoleniem a jeśli tak, to czy posadzone lub nasadzone zastępczo drzewa lub krzewy zachowały żywotność, a jeśli nie to z jakiej przyczyny. Tym samym, prawidłowe przesadzenie drzew, czy też prawidłowe wykonanie nasadzeń zastępczych jest warunkiem zwolnienia z opłaty za usunięcie drzew lub krzewów. Od wykonania tego warunku zależy, czy należność z tytułu opłaty zostanie umorzona, czy też powstanie obowiązek uiszczenia opłaty. Niewykonanie warunku nasadzeń zastępczych skutkuje zaś obowiązkiem uiszczenia przez osobę zobowiązaną opłaty za usunięcie drzew lub krzewów. W zgodzie z regulacją ustawy o ochronie przyrody, Wójt Gminy decyzją z dnia 20 marca 2019 r. zezwolił skarżącemu na usunięcie, w terminie do dnia 29 lutego 2020 r. (z wyłączeniem okresu od dnia 1 marca do dnia 15 października, chyba, że uprawniony ornitolog wyda opinię o nieodbywaniu się w obrębie lub bliskim sąsiedztwie planowanych do usunięcia drzew lęgów przez chronione gatunku drzew), 20 sztuk drzew gatunku sosna pospolita rosnących w granicach nieruchomości oznaczonej nr [..], obręb K., jednocześnie zobowiązując skarżącego do wykonania nasadzeń zastępczych na następujących warunkach: miejsce nasadzeń – Gmina K., liczba drzew – 30 sztuk, minimalny obwód pnia drzew na wysokości 100 cm – 10 cm, gatunek lub odmiana drzew – rodzime gatunki liściaste dobrane do warunków siedliskowych, termin wykonania nasadzeń – 30 kwietnia 2020 r., termin złożenia informacji o wykonaniu nasadzenia – 30 maja 2020 r. W decyzji tej Wójt naliczył ponadto opłatę za usunięcie przedmiotowych drzew w wysokości 55 330 zł, wskazując, że opłata ta podlega odroczeniu na okres 3 lat od dnia upływu terminu na wykonanie nasadzeń zastępczych, tj. do dnia 30 kwietnia 2023 r. a jeżeli posadzone drzewa zachowają żywotność po upływie 3 lat od ich posadzenia lub nie zachowają żywotności z przyczyn niezależnych od posiadacza nieruchomości należność z tytułu ustalonej opłaty za usunięcie drzew zostanie umorzona. Z niekwestionowanych w sprawie okoliczności wynika, że skarżący usunął drzewa z terenu działki nr [..] zgodnie z otrzymanym zezwoleniem, jednakże nie dokonał nasadzeń zastępczych, do których wykonania zobowiązany został również zgodnie z otrzymanym zezwoleniem. Nie można przy tym zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że decyzja z dnia 20 marca 2019 r. w zakresie obowiązku wykonania nasadzeń zastępczych nie była wykonalna z uwagi na to, że nie wskazuje miejsca dokonania nasadzeń. W decyzji z dnia 20 marca 2019 r. Wójt Gminy wskazał bowiem, że nasadzenia należy wykonać w Gminie. Tym samym, decyzja ta, wbrew twierdzeniu skarzącego, wskazuje miejsce nasadzeń. Zauważyć w tym miejscu należy, że decyzja w zakresie nasadzeń zastępczych pozostaje w wyłącznej gestii organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie w przedmiocie wyrażenia zgody na usunięcie drzew lub krzewu. To organ, działając w ramach pozostawionej mu swobody, decyduje w ogóle o skorzystaniu z tej instytucji oraz o zakresie nasadzeń zastępczych, w tym o miejscu ich dokonania. Należy przy tym zauważyć, że ustawodawca nie wprowadził żadnych ograniczeń co do miejsca wykonania nasadzeń zastępczych, czy też ich rodzaju. W orzecznictwie i doktrynie wskazuje się jednocześnie, że za dopuszczalne uznać należy dokonanie nasadzeń nie tylko na terenie nieruchomości, z której usuwane są drzewa, ale również na terenie innej nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z miejscem wycinki będącej w posiadaniu wnioskodawcy, lub co do której wnioskodawca dysponuje zgodą jej właściciela na przyjęcie określonej liczby nasadzeń zastępczych, innej nieruchomości będącej w posiadaniu wnioskodawcy, bądź co do której dysponuje on zgodą właściciela na przyjęcie danych nasadzeń, a także nieruchomości gminnej, a nawet nieruchomości sąsiedniej gminy, np. w sytuacji gdy wycinka jest realizowana bezpośrednio przy granicy dwóch gmin, oczywiście za zgodą tych podmiotów na przyjęcie określonej liczby nasadzeń zastępczych (zob. wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 66/21, https://orzeczenia.nsa.gov.pl; J. Łukaszkiewicz, Nasadzenia zastępcze drzew w miastach – główne problemy z decyzjami administracyjnymi, Zrównoważony Rozwój – zastosowania, s. 29; S. Gruszecki, Realizacja zasady zrównoważonego rozwoju środowiska ("nasadzenia zastępcze"), Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 5-6 (14-15)/2007, s. 42). Ponadto, skarżący nie kwestionował ustalonego w decyzji Wójta Gminy z dnia 20 marca 2019 r. miejsca dokonania nasadzeń zastępczych ani poprzez wniesienie odwołania od tej decyzji, ani poprzez zakwestionowanie jej legalności w trybie nadzwyczajnych środków administracyjnych. Decyzja Wójta Gminy jest ostateczna i funkcjonuje w obrocie prawnym. Na marginesie wskazać należy, jak słusznie zauważyło Kolegium, że skarżący mając wątpliwości co do treści decyzji, ma prawo skorzystania z dyspozycji art. 113 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji. Jednocześnie, nie budzi wątpliwości Sądu, że to skarżący jest podmiotem zobowiązanym do uiszczenia opłaty, o której orzeczono w kontrolowanych decyzjach, mimo, że nie jest on już właścicielem działki nr [..]. Skarżący był bowiem adresatem zezwolenia określonego w decyzji Wójta Gminy z dnia 20 marca 2019 r., w której to decyzji również zobowiązano skarżącego do wykonania nasadzeń zastępczych. Podmiotem zaś zobowiązanym do uiszczenia opłaty w dalszym ciągu pozostaje adresat zezwolenia, tj. pierwotny posiadacz nieruchomości. Nie można bowiem tracić z punktu widzenia okoliczności, że obowiązek wykonania nasadzeń zastępczych jest ściśle skorelowany z przyznanym w drodze zezwolenia uprawnieniem usunięcia określonych drzew. Gdyby przyjąć odmiennie, to doprowadziłoby to do sytuacji, w której określony podmiot (adresat decyzji) uzyskał korzyść w wyniku usunięcia drzew, które kolidowały z planowanym zamierzeniem inwestycyjnym, natomiast nie byłby on obciążony obowiązkiem zapewnienia odpowiedniej kompensacji przyrodniczej. W tym kontekście, przeniesienie własności nieruchomości nie prowadzi do wstąpienia nowego właściciela w miejsce pierwotnego adresata zezwolenia. Stroną zatem postępowania dotyczącego uiszczenia opłaty za niewykonanie nasadzeń zastępczych jest beneficjent zezwolenia na usunięcie drzew a więc w niniejszej sprawie skarżący. Żaden przepis nie pozwala bowiem na przeniesienie zezwolenia na wycinkę wraz z przeniesieniem tytułu prawnego do nieruchomości, na której znajdują się przeznaczone do usunięcia drzewa. W takiej sytuacji uprawnienie administracyjne przysługuje wyłącznie adresatowi zezwolenia, niezależnie od zmian w uprawnieniach właścicielskich do gruntu. Przeniesienie własności nieruchomości nie prowadzi do wstąpienia nowego właściciela w miejsce pierwotnego adresata zezwolenia. To samo dotyczy obowiązków wynikających z decyzji, w tym w szczególności wykonania nasadzeń zastępczych, który ciążył wyłącznie na skarżącym. Tym samym, decyzja o naliczeniu opłaty powinna zostać skierowana do skarżącego, jako beneficjenta zezwolenia na usunięcie drzew, mimo że nie był on już właścicielem nieruchomości. W świetle powyższego, z uwagi na niewykonanie przez skarżącego w terminie do dnia 30 kwietnia 2020 r., jak i do dnia wydania kontrolowanych w niniejszej sprawie decyzji, nasadzeń zastępczych, do czego zobowiązany on został na podstawie decyzji Wójta Gminy z dnia 20 marca 2019 r., zasadne było zobowiązanie skarżącego do uiszczenia opłaty za usunięcie drzew, w wysokości określonej w decyzji Wójta Gminy z dnia 20 marca 2019 r., co też orzekające w niniejszej sprawie organy słusznie uczyniły. Jednocześnie, w ocenie Sądu, organy administracji obu instancji, wydając w niniejszej sprawie decyzje przeprowadziły prawidłowo postępowanie z zachowaniem wymogów wynikających z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 80 k.p.a., zaś w rozstrzygnięciach przytoczyły podstawy prawne i uzasadnienie prawne, zgodnie z wymogami art. 107 § 1 i 3 k.p.a., a także art. 11 k.p.a. Zarzuty skargi nie podważyły zaś prawidłowości zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił wniesioną w niniejszej sprawie skargę jako bezzasadną.