III OSK 5878/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (spr.) sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 201/21 w sprawie ze skargi C. S.A. z siedzibą w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Łodzi z dnia 27 stycznia 2021 r., nr SKO.4170.156.2020 w przedmiocie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia I. prostuje z urzędu oczywistą omyłkę pisarską zawartą w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 201/21, w ten sposób, że zamiast błędnie oznaczonego numeru zaskarżonego postanowienia tj. "nr SKO.4170156.2020 " wpisać prawidłowo "nr SKO.4170.156.2020"; II. oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 30 kwietnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt II SA/Łd 201/21 po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi C. Spółki Akcyjnej z siedzibą w P. (dalej: spółka, skarżąca) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi (dalej: SKO) z 27 stycznia 2021 r. nr SKO.4170.156.2020 w przedmiocie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia, w pkt 1. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza P. (dalej: Burmistrz) z 19 listopada 2020 r., znak OS.6220.5-6.dś.2020.KM; a w pkt 2. zasądził od SKO na rzecz spółki kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że w postanowieniem z 27 stycznia 2021 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.; art. 63 ust. 1 pkt 1, ust. 4, art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 283, dalej: u.u.i.ś.); § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839), SKO, po rozpatrzeniu zażalenia spółki utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza z 19 listopada 2020 r., o: I. wyrażeniu opinii, co do istnienia potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn. "Budowa w obrębie Ł., gm. P. elektrowni fotowoltaicznej o mocy do około 16MW, składającej się z wolnostojących paneli fotowoltaicznych wraz z infrastrukturą towarzyszącą w tym przyłączami energetycznymi i stacjami elektroenergetycznymi"; II. określeniu zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko, który winien być zgodny z art. 66 u.u.i.ś., ze szczególnym uwzględnieniem wskazanych przez organ elementów. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi od ww. postanowienia SKO wywiodła spółka. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Sąd I instancji uchylając zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza z 19 listopada 2020 r., wskazał, że rozpoznając przedmiotową skargę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, że zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe obligowało Sąd I instancji do uchylenia zaskarżonych postanowień, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. Sąd I instancji stwierdził, że wydane w sprawie postanowienie Burmistrza z 19 listopada 2020 r. (zarówno jego rozstrzygnięcie, jak i uzasadnienie) stanowi dosłowne powielenie opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z 28 września 2020 r. Sąd nie kwestionuje uprawnienia organu do przyjęcia, jako własne, stanowiska wyrażonego w opinii wyspecjalizowanego organu, jakim jest niewątpliwe RDOŚ, niemniej jednak, zgodnie z powyżej przywołanym obowiązkiem prawidłowego uzasadnienia postanowienia kończącego postępowanie w sprawie ustalenia, istnienia bądź nieistnienia potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, niezbędnym w ocenie Sądu było przedstawienie przez Burmistrza argumentacji, z której wynikałoby dlaczego podziela, czy też przyjmuje opinię wyrażoną przez RDOŚ. Tym bardziej, że organ był również w posiadaniu opinii PGW Wody Polskie Dyrektora Zarządu Zlewni w Ł. z 8 października 2020 r., który stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przez spółkę przedsięwzięcia. Co istotne zdaniem Sądu I instancji, treść przedłożonej opinii odnosi się do kwestii potencjalnego wpływu planowanej inwestycji, zarówno na etapie jej realizacji, jak i funkcjonowania, na środowisko wodne, z uwzględnieniem między innymi: położenia terenu planowanej inwestycji, który jak wynika z opinii nie znajduje się na terenach wodno-błotnych lub w innych obszarach o niskim poziomie wód gruntowych w tym siedliskach łęgowych oraz przy ujściu rzek; wpływu na stan ilościowy i jakościowy wód powierzchniowych, wód podziemnych oraz stanu tych wód na terenie planowanej inwestycji; lokalizacji inwestycji względem wybrzeży, obszarów morskich, obszarów górskich, obszarów leśnych, obszarów ochronnych zbiorników wód śródlądowych oraz ujęć wody. Z powyższego wynika, że opinia wydana przez Dyrektora Zarządu Zlewni, a więc wyspecjalizowanego organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej, odnosiła się częściowo do kwestii z zakresu hydrologii terenu planowanej przez skarżąca spółkę inwestycji, które zgodnie z opinią RDOŚ z 28 września 2020 r., winny zostać wyjaśnione. W ocenie Sądu I instancji w takiej sytuacji, Burmistrz, nakładając na spółkę obowiązek przeprowadzenia oceny odziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, której zakres obejmował między innymi zagadnienia z zakresu hydrologii terenu planowanej inwestycji, winien w sposób przekonywujący uzasadnić, dlaczego pomimo treści otrzymanej opinii Dyrektora Zarządu Zlewni o braku konieczności przeprowadzenia takiej oceny, pod kątem ochrony środowiska wodnego, przychylił się w tym zakresie do opinii RDOŚ. W niniejszej sprawie powyższa rozbieżność, pomiędzy wyrażonymi stanowiskami dwóch wyspecjalizowanych organów współpracujących została pominięta zarówno przez organ I instancji, jak i przez SKO. Jak wynika bowiem z kwestionowanych skargą postanowień, odnośnie opinii sporządzonej przez Dyrektora Zarządu Zlewni, to poza lakonicznym stwierdzeniem "o uzgodnieniu przez organ opiniujący realizacji przedsięwzięcia oraz wyrażeniu opinii o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko", uzasadnienie wyrażonego przez ten organ stanowiska nie znajduje żadnego odniesienia w treści sporządzonych przez organy uzasadnień. W skardze kasacyjnej SKO w Łodzi (dalej: skarżący kasacyjnie organ, Kolegium), reprezentowane przez r.pr., na podstawie art. 173 i art. 174 p.p.s.a. zaskarżyło w całości wyrok Sądu I instancji. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 141 § 4 w zw. z art. 132, art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2020 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) polegające na uchyleniu się przez WSA od kontroli zgodności z prawem, tj. z przepisami art. 63 i art. 66 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 283 ze zm. , cyt. dalej: u.u.i.ś.) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. 2019 r. poz. 1839 ze zm.) zaskarżonego postanowienia SKO z 27 stycznia 2021 r., i poprzedzającego postanowienia Burmistrza z 19 listopada 2020 r. w przedmiocie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia i uchyleniu tych postanowień w zasadzie z powodu przychylenia się do opinii RDOŚ z 28 września 2020 r. w tym zakresie, w sytuacji gdy brak kontroli zaskarżonych postanowień w zakresie zgodności z ww. przepisami prawa wskazuje na brak rozstrzygnięcia sprawy tj. sporu między skarżącym a organami administracji publicznej w tym zakresie w uzasadnieniu skarżonego wyroku; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, w zw. z art. 135 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. polegające na uchyleniu zaskarżonego postanowienia SKO z 27 stycznia 2021 r. i poprzedzającego go postanowienia Burmistrza z 19 listopada 2020 r. w przedmiocie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia z powodu naruszenia przepisów art. 7-9, art. 11, art. 77, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 k.p.a. bez wyjaśnienia na czym dokładnie polegało naruszenie tych przepisów, w sytuacji gdy brak było uzasadnionych podstaw do przyjęcia naruszenia tych przepisów k.p.a., a zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Burmistrza w przedmiocie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wydane zostały w zgodzie z tymi przepisami prawa, a także nie mogły wprost naruszyć przepisu art. 107 § 3 k.p.a. który dotyczy decyzji. W związku z wymienionymi wyżej naruszeniami przepisów prawa, wniesiono o rozpoznanie sprawy na rozprawie, a także wniesiono o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia WSA w Łodzi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi w całości, 2. zasądzenie od skarżącego na rzecz SKO niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym. Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Wszystkie zarzuty przedstawione w petitum skargi kasacyjnej oraz w jej uzasadnieniu nie zasługiwały na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach NSA uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W takiej sytuacji obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest wykazanie istotnego wpływu zaistniałego naruszenia na wynik sprawy (zob. wyrok NSA z 25 listopada 2022 r., I OSK 2347/21, LEX nr 3436272). Biorąc pod uwagę komplementarną treść zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej oraz w jej uzasadnieniu, a także to, że w dwóch punktach petitum skargi kasacyjnej powtórzono zarzuty dotyczące tych samych przepisów, Naczelny Sąd Administracyjny odniesie się do tej części zarzutów łącznie. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt 1) i 2) petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na uchyleniu się przez Sąd I instancji od kontroli zgodności z prawem tj. z przepisami art. 63 i art. 66 u.u.i.ś. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. 2019 r. poz. 1839 ze zm.) zaskarżonego postanowienia SKO z 27 stycznia 2021 r. i poprzedzającego postanowienia Burmistrza z 19 listopada 2020 r. [pkt 1) petitum skargi kasacyjnej] oraz polegającego na uchyleniu zaskarżonego postanowienia SKO z 27 stycznia 2021 r. i poprzedzającego go postanowienia Burmistrza z 19 listopada 2020 r. w przedmiocie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia z powodu naruszenia przepisów art. 7-9, art. 11, art. 77, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 k.p.a. [pkt 2) petitum skargi kasacyjnej]. Odnosząc się do tych zarzutów oraz ich uzasadnienia wskazać należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044 oraz wyrok NSA z 15 listopada 2024 r., sygn. akt III OSK 5331/21, LEX nr 3786257). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Odnosząc się wprost do treści zarzutów skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie podkreślić należy, że z pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy kwestionować stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. W niniejszej skardze kasacyjnej na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. podjęto próbę podważenia prawidłowości przyjętego przez Sąd I instancji stanu faktycznego oraz zakwestionowano stanowisko Sądu I instancji co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji odniósł się do wszystkich kwestii istotnych z punktu widzenia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i wskazał powody, dla których uznał, że zasadne było uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego postanowienia Burmistrza z 19 listopada 2020 r. Nie jest zasadny zarzut przedstawiony w pkt 1) petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 132 p.p.s.a. Odnosząc się do tego zarzutu oraz uzasadnienia skargi kasacyjnej wskazać należy, że przepis art. 132 p.p.s.a. stanowi o tym, że sąd rozstrzyga sprawę wyrokiem. Z regulacji tej wynika, że formę rozstrzygnięcia sprawy stanowi wyrok. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji rozstrzygnął sprawę wyrokiem. Zatem nie naruszył przepisu art. 132 p.p.s.a. (zob. wyrok NSA z 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 897/09, LEX nr 595598). Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 135 p.p.s.a. Odnosząc się do tego zarzutu oraz uzasadnienia skargi kasacyjnej wskazać należy, że warunkiem zastosowania art. 135 p.p.s.a. jest to, aby zaskarżony akt okazał się sprzeczny z prawem i to w stopniu uzasadniającym jego wzruszenie - art. 145 p.p.s.a., co w sprawie niniejszej miało miejsce. Przepis art. 135 p.p.s.a. nie dotyczy uprawnień procesowych stron, lecz odnosząc się do fazy orzekania przez sąd administracyjny, kształtuje kompetencje tego sądu w przypadku uwzględnienia skargi (wyrok NSA z 19 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 2852/14 oraz wyrok NSA z 7 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 2395/19). Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2020 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Odnosząc się do tego zarzutu oraz uzasadnienia skargi kasacyjnej wskazać należy, że w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do zastosowania przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w tym składzie stanowisko Sądu I instancji - co do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. - jest uzasadnione i jasne oraz poddaje się merytorycznej kontroli sądu kasacyjnego. Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. Odnosząc się do tego zarzutu oraz argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazać należy, że o naruszeniu art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. można by mówić w przypadku, gdyby sąd administracyjny zaniechał wykonania kontroli decyzji administracyjnej, odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, lub wykonując tę kontrolę zastosowałby inne kryteria niż kryterium zgodności z prawem. Nie może uchybić tym przepisom sąd administracyjny dokonując kontroli, nawet gdy jej wynik i zastosowany środek nie odpowiadają prawu (por. wyrok NSA z 20 września 2023 r., sygn. akt II OSK 1069/22, LEX nr 3633503). Przepis art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. mógłby stanowić podstawę kasacyjną jedynie w drodze wyjątku, np. gdy Sąd I instancji odmówił rozpoznania skargi, mimo prawidłowości jej wniesienia, czy też orzekał w sprawie, która nie podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne albo rozpoznając prawidłowo wniesioną skargę, dokonał kontroli w sprawie w oparciu o inne kryterium niż kryterium legalności. Przedmiotowa sprawa należy do kognicji sądów administracyjnych, została rozpoznana przez właściwy sąd, a pełnomocnik skarżącego kasacyjnie organu nie wskazał w skardze kasacyjnej, jakie to inne kryteria kontroli (np. celowość, rzetelność, gospodarność), zamiast kryterium legalności, stosował Sąd I instancji w niniejszej sprawie. Okoliczność, że skarżący kasacyjnie organ nie zgadza się ze stanowiskiem i argumentacją Sądu I instancji nie uzasadnia zarzutu naruszenia powyższego przepisu. Przepis ten wyznacza jedynie ramy kontroli sądowej, nie określa natomiast zasad postępowania sądowoadministracyjnego, albowiem te zawarte są w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. To czy ocena legalności zaskarżonego postanowienia SKO w Łodzi z 27 stycznia 2021 r. w przedmiocie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia była prawidłowa czy też błędna nie może być bowiem utożsamiane z naruszeniem tego przepisu. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 63 i art. 66 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b, rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.) przedstawiony w pkt 1) petitum skargi kasacyjnej. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że art. 63 i 66 u.u.i.ś. składają się z wielu jednostek redakcyjnych w postaci ustępów o rozbudowanej i bardzo zróżnicowanej treści normatywnej. Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych oznacza obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej uchybił sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu oraz uzasadnienia ich naruszenia. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenia przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd, z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu) (zob. wyrok NSA z 3 grudnia 2024 r., sygn. akt II GSK 915/24, LEX nr 3788106). Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (zob. wyrok NSA z 12 grudnia 2024 r., sygn. akt III OSK 1235/23, LEX nr 3791939). Błędne sformułowanie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 63 i 66 u.u.i.ś. spowodowało, że nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b, rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, który został powiązany z treścią art. 63 i 66 u.u.i.ś. Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, w zw. z art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że w trafnej ocenie Sądu I instancji zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu i instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe obligowało Sąd I instancji do uchylenia zaskarżonych postanowień, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. W tej sprawie Sąd I instancji dokonał szczegółowej i prawidłowej analizy przebiegu postępowania oraz zaskarżonego postanowienia SKO w Łodzi z 27 stycznia 2021 r. w przedmiocie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia. Z oceny tej wynika, że Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że wydane w sprawie postanowienie Burmistrza z 19 listopada 2020 r. stanowi dosłowne powielenie opinii RDOŚ z 28 września 2020 r. [por. treść postanowienia Burmistrza z 19 listopada 2020 r. (s. 4-5)] z treścią opinii RDOŚ w Ł. z 28 września 2020 r. s.4-5)]. Tak samo wydane w sprawie postanowienie Burmistrza z 19 listopada 2020 r. w zakresie analizy karty informacyjnej przedsięwzięcia stanowi dosłowne powielenie opinii RDOŚ z 28 września 2020 r. [por. treść postanowienia Burmistrza z 19 listopada 2020 r. (s. 6)] z treścią opinii RDOŚ w Ł. z 28 września 2020 r. s.5-6)]. Prawidłowe uzasadnienie postanowień orzekających w sprawie organów powinno stanowić jeden z elementarnych warunków zgodnego z prawem działania organów administracji publicznej, do czego są one zobowiązane z mocy konstytucyjnej zasady legalizmu. Należy stwierdzić, że uzasadnienia prawne organów I i II instancji wydane w niniejszej sprawie pozbawione są pełnego i samodzielnego wywodu prawniczego odzwierciedlającego proces myślowy ustalenia konsekwencji stosowanej normy prawa administracyjnego w związku z określoną sytuacją faktyczną i prawną. Zasadniczym celem wydanych przez organy I i II instancji postanowień powinno być wykazanie, że przyjęte w postanowieniach stanowiska organów są wynikiem poprawnego logicznie stosowania norm prawa administracyjnego przy równoczesnym przestrzeganiu norm procesowych, skutkiem czego treść wydanych w sprawie postanowień należy uznać za zgodne z prawem. Sąd I instancji prawidłowo nie kwestionuje uprawnienia organu do przyjęcia, jako własne, stanowiska wyrażonego w opinii wyspecjalizowanego organu, jakim jest RDOŚ. Niemniej jednak, zgodnie z obowiązkiem prawidłowego uzasadnienia postanowienia kończącego postępowanie w sprawie ustalenia, istnienia bądź nieistnienia przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, niezbędnym było przedstawienie przez Burmistrza argumentacji, z której wynikałoby dlaczego podziela, czy też przyjmuje stanowisko wyrażone przez RDOŚ. Takiej argumentacja nie występuje w uzasadnieniu postanowienia Burmistrza z 19 listopada 2020 r. Okoliczność, że skarżący kasacyjnie organ tej oceny nie podziela, nie oznacza, że wyrok Sądu I instancji jest nieprawidłowy. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O sprostowaniu oczywistej omyłki zawartej w sentencji zaskarżonego wyroku Sądu I instancji Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 156 § 3 p.p.s.a.