III OSK 581/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędziowie: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1578/17 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1578/17 oddalił skargę K. K. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. W piśmie do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] sierpnia 2017 r. skarżąca K. K. oraz reprezentowany przez nią syn B. P., złożyli skargę na przetwarzanie ich danych osobowych przez H. S. – prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "[...]" H. S. z siedzibą w [...] (dalej jako Przychodnia) oraz przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], Powiatowa Stacja Sanitarno – Epidemiologiczna w [...]. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...], odmówił uwzględnienia wniosku skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w ww. wyroku oddalił skargę K. K. uznając, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 922 ze zm., dalej: u.o.d.o.), do zadań Generalnego Inspektora w szczególności należy kontrola zgodności przetwarzania danych z przepisami o ochronie danych osobowych. Z kolei w myśl art. 23 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, przetwarzanie danych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa i są to tzw. dane osobowe "zwykłe", zaś co się tyczy danych osobowych "wrażliwych", to ich udostępnianie reguluje art. 27 ust. 2 pkt u.o.d.o. według którego przetwarzanie danych, o których mowa w ust. 1, jest jednak dopuszczalne, jeżeli przepis szczególny innej ustawy zezwala na przetwarzanie takich danych bez zgody osoby, której dane dotyczą, i stwarza pełne gwarancje ich ochrony. Z kolei na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ppkt b ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1886 ze zm., dalej: ustawa), osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się szczepieniom ochronnym, zaś według art. 5 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do udzielania danych i informacji: a) organom Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Wojskowej Inspekcji Sanitarnej, Państwowej Inspekcji Sanitarnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, Inspekcji Weterynaryjnej, Wojskowej Inspekcji Weterynaryjnej, Inspekcji Ochrony Środowiska, jednostkom, o których mowa w art. 30 ust. 1, oraz ośrodkom referencyjnym i instytutom badawczym – niezbędnych do prowadzenia nadzoru epidemiologicznego nad zakażeniami i chorobami zakaźnymi i zapobiegania oraz zwalczania zakażeń i chorób zakaźnych, b) właściwym państwowym inspektorom sanitarnym – niezbędnych do prowadzenia nadzoru epidemiologicznego nad niepożądanymi odczynami poszczepiennymi, c) organom Państwowej Inspekcji Sanitarnej – niezbędnych do sprawowania nadzoru nad realizacją obowiązków, o których mowa w pkt 1 – 3. Następnie powołując się na art. 5 ust. 2 powołanej ustawy, Sąd I instancji wskazał, że w przypadku osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych odpowiedzialność za wypełnienie obowiązków, o których mowa w ust. 1, ponosi osoba, która sprawuje prawną pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną, albo opiekun faktyczny w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2016 r. poz. 186, 823, 960 i 1070), a zgodnie z brzmieniem powołanego przepisu opiekun faktyczny oznacza osobę sprawującą, bez obowiązku ustawowego, stałą opiekę nad pacjentem, który ze względu na wiek, stan zdrowia albo stan psychiczny opieki takiej wymaga. Dalej Sąd I instancji wyjaśnił, że stosownie do art. 17 ust. 8 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi - osoby przeprowadzające szczepienia ochronne: 1) prowadzą dokumentację medyczną dotyczącą obowiązkowych szczepień ochronnych, w tym przechowują karty uodpornienia oraz dokonują wpisów potwierdzających wykonanie szczepienia; 2) sporządzają sprawozdania z przeprowadzonych obowiązkowych szczepień ochronnych oraz sprawozdania ze stanu zaszczepienia osób objętych profilaktyczną opieką zdrowotną, które przekazują państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu. Jak stwierdził WSA w Warszawie skarżąca K. K. nie poddała reprezentowanego przez nią syna B. P. szczepieniom ochronnym dokonywanym przez H. S., która zawiadomiła w sprawozdaniu o powyższym fakcie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (Powiatowa Stacja Sanitarno – Epidemiologiczna w [...]) podając dane osobowe skarżącej w zakresie imienia, nazwiska, adresu zamieszkania oraz numeru telefonu, zaś syna skarżącej w zakresie imienia, nazwiska, adresu zamieszkania, daty urodzenia, numeru PESEL, danych dotyczących szczepień lub przeciwskazań do wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych, a dane te wynikają z "Książeczki szczepień" według załącznika nr 3 do rozporządzenia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych. Z uwagi na powyższe WSA w Warszawie uznał, że przetwarzanie danych skarżącej oraz jej syna przez wskazane podmioty, jest legalne i zarzuty zawarte w skardze, nie zasługują na uwzględnienie. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła K. K., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie: - przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi podczas, gdy przy orzekaniu przez Sąd na mocy art. 134 p.p.s.a. w granicach sprawy, bez związania zarzutami skargi, istniały podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia jako wydanego z naruszeniem prawa materialnego polegającym na błędnej wykładni przepisów: 1. naruszenie art. 5 ust. 1 pkt. 4 lit. a - c, art. 17 ust. 8 pkt. 2 i ust. 10 pkt. 8 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych w zw. z art. 27 ust. 2 pkt. 2 u.o.d.o. poprzez uznanie, że przetwarzania wrażliwych danych osobowych skarżącej i jej syna jest dopuszczalne, podczas gdy przepisy ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych mówią jedynie o udzielaniu danych i informacji oraz o sporządzaniu sprawozdań nie wskazując, że chodzi o tzw. sensytywne dane osobowe, 2. naruszenie art. 5 ust. 1 pkt. 4 lit. a - c, art. 17 ust. 8 pkt. 2 i ust. 10 pkt. 8 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych w zw. z art. 27 ust. 2 pkt. 2 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt. 2 u.o.d.o. poprzez uznanie, że na podstawie tych przepisów możliwe jest przetwarzanie danych osobowych skarżącej i jej syna przez Przychodnię i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] w związku ze sprawowaniem przez organy inspekcji sanitarnej nadzoru nad realizacją obowiązku szczepień oraz egzekucją tego obowiązku, podczas gdy przetwarzanie danych skarżącej i jej syna odbywało się z naruszeniem art. 27 ust. 2 pkt. 2 ustawy o ochronie danych osobowych, 3. art. 17 ust. 8 i ust. 10 pkt 8 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi w zw. z § 13 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych w zw. z załącznikiem nr 4 do tego rozporządzenia w zw. z art. 27 ust. 2 pkt. 2 u.o.d.o. poprzez uznanie, że przepisy te są podstawą do przetwarzania danych osobowych skarżącej i jej syna przez Przychodnię, podczas gdy nie wskazują one jakie dane powinny zawierać sprawozdania, nie dają podstawy do przetwarzania adresu zamieszkania skarżącej numerów PESEL, jej numeru telefonu, daty urodzenia oraz innych danych sensytywnych, 4. § 13 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych w zw. z załącznikiem nr 4 do tego rozporządzenia w zw. z art. 27 ust. 2 pkt. 2 u.o.d.o. poprzez uznanie, że przepisy te są podstawą do przetwarzania danych osobowych skarżącej, podczas gdy przepis ustawy o ochronie danych osobowych dopuszcza przetwarzanie danych sensytywnych, gdy zezwala na to przepis szczególny innej ustawy a nie rozporządzenia, 5. naruszenie art. 17 ust. 8 pkt. 2 i ust. 10 pkt. 8 ustawy zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych w zw. z art. 2, art. 87 ust. 1 i art. 51 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zw. z § 13 rozporządzenia w zw. z załącznikiem nr 4 rozporządzenia i z art. 27 ust. 2 pkt. 2 u.o.d.o. poprzez przyjęcie, że przetwarzanie wrażliwych danych osobowych skarżącej i jej syna jest dopuszczalne na podstawie załącznika nr 4 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, podczas gdy akt ten nie mieści się w katalogu powszechnie obowiązujących źródeł prawa i nie może być podstawą nakładania na obywateli obowiązków, 6. naruszenie art. 8 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności polegające na bezzasadnym przyjęciu, iż istnieje powszechny obowiązek szczepień oraz że prywatni przedsiębiorcy prowadzący placówki medyczne są zobligowani przekazywać wrażliwe dane osobowe jak i poprzez przyjęcie, że załącznik nr 4 do rozporządzenia może wpływać na zakres praw obywatelskich w tym prawa do prywatności gwarantowanych w Konwencji. Mając powyższe na uwadze skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, przeprowadzenie rozprawy oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Organ administracyjny w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że Przewodniczący Wydziału III w Izbie Ogólnoadministracyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, powołując się na art. 15 zzs⁴ ust. 1 i 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 374 ze zm., dalej: uCOVID-19), zarządzeniem z 3 listopada 2021 r. skierował sprawę na posiedzenie niejawne, z uwagi na to, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym przekazem obrazu i dźwięku. W związku z tym, strony postępowania zawiadomiono o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne celem rozpoznania skargi kasacyjnej. Ponadto pouczono strony, że mają prawo w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia do pisemnego dodatkowego przedstawienia swojego stanowiska w sprawie w granicach zarzutów złożonej skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego. W niniejszej sprawie strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na jednej podstawie: naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie są uzasadnione i z tego powodu skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Przede wszystkim nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 p.p.s.a. Wbrew bowiem stanowisku skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji nie wykroczył poza granice rozpoznawanej sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że Sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Zasada niezwiązania sądu granicami skargi nie oznacza, że Sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot ( por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 1997 r., OPS 12/96, ONSA 1997/3/104). Przepis ten określa zatem granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania lub bezczynności organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji rozpoznając skargę niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, oceniając postępowanie w zakresie wydania decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych, a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. W drugim zaś przypadku istotne jest to, że strona nie może ograniczyć się do wytyku wyłącznie naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., gdyż wówczas przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej. W takiej sytuacji strona zobowiązana jest powiązać art. 134 § 1 p.p.s.a. z takimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego, których złamania przez organ administracji nie dopatrzył się Sąd pierwszej instancji, a był to zobowiązany uczynić z urzędu. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. jest tak skonstruowany, że powoływanie się w skardze kasacyjnej na jego naruszenie musi być zawsze powiązane z przywołaniem przepisu, którego naruszenia przez organy nie zauważył Sąd I instancji (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2007 r., II OSK 610/06; wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2013 r., I OSK 1353/12; wyrok NSA z dnia 15 marca 2013 r., I OSK 1033/12). Strona skarżąca kasacyjnie wskazała zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., gdyż "istniały podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia jako wydanego z naruszeniem prawa materialnego polegającym na błędnej wykładni przepisów". Tym samym zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy został powiązany przez skarżącego kasacyjnie z błędną wykładnią wskazanych przepisów prawa materialnego. Tymczasem w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por.m.in. wyroki NSA: z dnia 25 marca 2011 r. I FSK 1862/09; z dnia 11 kwietnia 2007 r. II OSK 610/06; z dnia 15 października 2015 r. I GSK 241/14). W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2015 r. I OSK 450/15), ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r. I GSK 264/09). Zob. także np. wyroki NSA z 3 listopada 2021 r., sygn. II OSK 3805/18 oraz sygn. II OSK 2094/19. Podobnie na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. nie sposób podważać wykładni przepisów prawa materialnego, ponieważ nie jest to naruszenie prawa, które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. To bowiem, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z oceną materiału dowodowego, oceną okoliczności sprawy dokonaną przez Sąd, czy też przyjętą wykładnią przypisów prawa materialnego lub ich zastosowaniem nie oznacza, że doszło do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Kwestionowaniu prawidłowości dokonanego przez Sąd I instancji zastosowania prawa materialnego lub jego wykładni służy sformułowanie zarzutu kasacyjnego na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Takiej wady konstrukcyjnej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie konwalidować, gdyż nie jest uprawniony do formułowania podstaw, ani uzupełniania zarzutów kasacyjnych zamiast strony skarżącej kasacyjnie. W opisanych wyżej warunkach stawiany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. należało uznać za chybiony. W konsekwencji nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut kasacyjny naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., który nie był stosowany przez Sąd I instancji, a nadto ma on charakter wynikowy. Jego zastosowanie przez sąd I instancji jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, która uzasadniałaby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 p.p.s.a.