III OSK 4916/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2860/19 w sprawie ze skargi D. S. na orzeczenie [...] Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] października 2019 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności do pełnienia czynnej służby wojskowej 1. prostuje z urzędu sentencję wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2860/19 w ten sposób, że w miejsce przedmiotu: "ustalenia zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej" wpisuje przedmiot: "ustalenia zdolności do pełnienia czynnej służby wojskowej"; 2. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 października 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2860/19 oddalił skargę D. S. (dalej: "skarżący") na orzeczenie [...] Wojskowej Komisji Lekarskiej z [...] października 2019 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy. Komendant Centrum Szkolenia Logistyki w G. skierował skarżącego do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. celem przeprowadzenia badania lekarskiego określającego aktualną zdolność skarżącego do pełnienia czynnej służby wojskowej. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B., po przeprowadzeniu stosownych badań lekarsko-specjalistycznych, wydała [...] września 2019 r. orzeczenie nr [...], w którym rozpoznała u orzekanego: Pkt 9 Rozpoznanie: 1) [...] (§ 74 pkt 2). Skarżącego uznano za trwale i całkowicie niezdolnego do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju oraz w razie ogłoszenia mobilizacji i czasie wojny - Kategoria E. Jednocześnie, RWKL w pkt 11 orzeczenia wskazała, że powyższe schorzenie stwierdzone u badanego ([...]) nie pozostaje w związku ze służbą wojskową na podstawie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. W uzasadnieniu wydanego orzeczenia Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. wskazała, że stwierdzone u skarżącego, w wyniku badań, rozpoznanie w postaci [...] powoduje trwałą niezdolność do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju, w czasie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny, na podstawie wykazu stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 stycznia 2018 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 62, poz. 567 ze zm.). W piśmie z [...] września 2019 r. skarżący odwołał się od powyższego orzeczenia RWKL do [...] Wojskowej Komisji Lekarskiej. [...]Wojskowa Komisja Lekarska (dalej także: "organ" lub "CWKL") orzeczeniem z [...] października 2019 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 30a ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczpospolitej Polskiej (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz.1459), § 3 oraz § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. z 2012 r., poz. 1013 ze zm.) oraz w związku z § 10, § 18 ust. 4 oraz § 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 258 ze zm.), utrzymała w mocy orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z [...] września 2019 r., nr [...]. [...] Wojskowa Komisja Lekarska stwierdziła, że analiza zgromadzonej w przedmiotowej sprawie dokumentacji orzeczniczej wykazała, że skarżący został powołany do czynnej służby wojskowej w Centrum Szkolenia Logistyki w G. [...] sierpnia 2019 r., ale już [...] sierpnia 2019 r. został przyjęty do Kliniki [...] 10 Wojskowego Szpitala Klinicznego z Polikliniką w B. w trybie nagłym, przywieziony przez karetkę z jednostki wojskowej w G. CWKL wskazała na relację psychologa z jednostki wojskowej, który zauważył, że skarżący od wcielenia do służby zachowywał się dziwnie, nie reagował na komendy przełożonych, mówił do siebie, był wycofany. Dodała ponadto, że w trakcie pobytu w Klinice [...] skarżący był początkowo wycofany, udziwniony w zachowaniu, szeptał do siebie, ale zapytany z kim rozmawia, zaprzeczał temu. Organ, wskazując na wywiad rodzinny przeprowadzony przez personel Kliniki Psychiatrii stwierdził, że wynika z niego, iż skarżący pozostawał pod opieką psychiatry dzieci i młodzieży z powodu zaburzeń umiejętności szkolnych, takich jak dysgrafia, dysleksja i dyskalkulia i rozpoznawano u niego [...]o niewielkim nasileniu. Jednocześnie [...] Wojskowa Komisja Lekarska zauważyła, że analiza dokumentacji orzeczniczej przedmiotowej sprawy wykazała, że brak jest danych, by podczas pobytu we wskazanej powyżej Klinice [...] Wojskowego Szpitala Klinicznego z Polikliniką w B. skarżący występował z wnioskiem o wypisanie z tej Kliniki na własne żądanie. W piśmie z [...] grudnia 2020 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie [...] Wojskowej Komisji Lekarskiej z[...]października 2019 r. W odpowiedzi na skargę [...] Wojskowa Komisja Lekarska wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Sąd pierwszej instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone orzeczenie [...] Wojskowej Komisji Lekarskiej z [...]października 2019 r. nie narusza obowiązujących przepisy prawa. Wskazał, że podstawę orzekania w niniejszej sprawie przez wojskowe komisje lekarskie stanowiły przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Sąd uznał, że organ odwoławczy, wydając orzeczenie lekarskie z [...]października 2019 r. w przedmiocie uznania skarżącego za niezdolnego do pełnienia czynnej służby wojskowej, nie dopuścił się istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. w związku z art. 7 Konstytucji RP. W ocenie Sądu, [...] Wojskowa Komisja Lekarska w [...], utrzymując w mocy zaskarżone orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej wydała prawidłowo swoje orzeczenie w następstwie szczegółowej analizy zgromadzonej dokumentacji medycznej, stosownie do § 23 ust. 2 cyt. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. Zdaniem Sądu, CWKL zasadnie wskazała w uzasadnieniu wydanego orzeczenia, że z analizy dokumentacji orzeczniczej zgromadzonej w sprawie wynika jednoznacznie, iż stwierdzone w wyniku badań rozpoznane powoduje trwałą niezdolność do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju, w czasie ogłoszenia mobilizacji w czasie wojny, na podstawie wykazu stanowiącego załącznik nr 2 cyt. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 stycznia 2018 r. Sąd uznał, że [...] Wojskowa Komisja Lekarska, oceniając zebrany materiał dowodowy, przeprowadziła pełną jego analizę, ustosunkowując się do zarzutów skarżącego. W ocenie Sądu, na podstawie całości dokumentacji orzeczniczej, a także w oparciu o stosowne przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, [...] Wojskowa Komisja Lekarska miała pełne podstawy do rozpoznania schorzenia wymienionego wcześniej w spornym orzeczeniu RWKL. Skarżący wywiódł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną oparł na naruszeniu prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie: - art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 138 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. z powodu nierozpoznania istoty sprawy na orzeczenie CWKL z [...] października 2019 r., nr [...]oraz powołanych w tej decyzji przepisów z powodu ustalenia schorzenia niemającego odniesienia do materiału dowodowego i zmiany kategorii zdolności do służby wojskowej z kategorii A w czasie ćwiczeń wojskowych w ramach [...] (na które skarżący sam się zgłosił) oraz ustalenia trwałej i całkowitej niezdolności do służby wojskowej w czasie pokoju oraz w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny - Kategoria E, a zamiast tego potraktowanie w komparycji wyroku oraz jego uzasadnieniu (z powołaniem niewłaściwych przepisów prawnych), że sprawa dotyczyła ustalenia zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów. Jednocześnie skarżący w piśmie procesowym z [...] kwietnia 2021 r. oświadczył, że zrzeka się rozprawy. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną, podzielając zarzuty skargi w zakresie sentencji rozstrzygnięcia (WSA oddalił skargę w przedmiocie ustalenia zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej – podczas gdy chodziło o rozstrzygnięcie o zdolności do pełnienia czynnej służby wojskowej), a także zawartych w części w uzasadnieniu wyroku niewłaściwych podstaw prawnych dokonanego rozstrzygnięcia (podstawą rozważań powinny być przepisy rozporządzenia MON z dnia 24 stycznia 2018 r. w sprawie przekazania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach) wniósł: 1. na podstawie art. 179 a p.p.s.a. o ponowne rozpoznanie sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przed przedstawieniem skargi kasacyjnej NSA i uchylenie zaskarżonego wyroku ze względu na oczywiste usprawiedliwione postawy skargi kasacyjnej; 2. na podstawie art. 188 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. w przypadku uznania przez NSA, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi; 3. na podstawie art. 179 p.p.s.a. organ oświadczył, że zrzeka się rozpoznania sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczane przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. W niniejszej sprawie nie stwierdzono podstaw nieważnościowych. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie oparła skargę kasacyjną na jednej podstawie: naruszenia (jak określiła) przepisów prawa materialnego przez ich niewłaściwe zastosowanie. W rzeczywistości jednak przepisy wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone to przepisy postępowania. Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że uzasadniony okazał się zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ten ma prawo, a jednocześnie i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy w skardze dany zarzut nie został podniesiony. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami (por. wyrok NSA z 27 lipca 2004 r., OSK 628/04). Przyjmuje się, że dla skuteczności zarzutu skargi kasacyjnej opartego na tym przepisie należy wykazać, iż sąd pierwszej instancji dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy; a także w przypadku gdy powinien był wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, a tego nie uczynił, i że owo zaniechanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; ale również wtedy, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy uchybienia popełnione na etapie postępowania administracyjnego bądź powołała w postępowaniu sądowym dowody, które zostały przez sąd pominięte; względnie, gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, iż bez względu na treść zarzutów sąd pierwszej instancji nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku (por. wyroki NSA z: 11 września 2012 r., I OSK 1234/12; 28 lutego 2012 r., II OSK 2395/10). W rozpoznawanej sprawie autor kasacji stawiając zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. powołał się na rozpoznanie sprawy w oparciu o nieadekwatny stan prawny. W stanie faktycznym sprawy skarżący [...] sierpnia 2019 r. otrzymał skierowanie do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. w celu orzeczenia o zdolności do czynnej służby wojskowej. Orzeczeniem nr [...]z [...]września 2019 r. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. orzekła, że skarżący jest trwale i całkowicie niezdolny do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju oraz w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny. Orzeczenie to utrzymała w mocy orzeczeniem nr [...]z [...] października 2019 r. [...] Wojskowa Komisja Lekarska w [...]. Oba organy orzekały o zdolności skarżącego do czynnej służy wojskowej w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 stycznia 2018 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach oraz ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej. Rozstrzygając o zasadności skargi wniesionej na powyższe orzeczenia Sąd pierwszej instancji zmienił przedmiot sprawy. W zaskarżonym wyroku podał, że orzeczenie, którego legalność kontrolował zostało wydane w przedmiocie ustalenia zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Podkreślenia przy tym wymaga, że tak określonego przedmiotu zaskarżonego orzeczenia nie można potraktować jako oczywistej omyłki Sądu, albowiem w uzasadnieniu wyroku Sąd jednoznacznie określił, że podstawę orzekania w niniejszej sprawie przez wojskowe komisje lekarskie stanowiły przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Przepisy tego aktu prawnego Sąd przywoływał w swoich dalszych rozważaniach. Natomiast w sytuacji, gdy odwołał się do rozporządzenia w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej (...), podał datę rozporządzenia w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej (...). W istocie zatem nie wiadomo, które rozporządzenie miał na myśli. Powyższe prowadzi do wniosku, że Sąd pierwszej instancji badając legalność zaskarżonego orzeczenia komisji lekarskiej czynił to w odniesieniu do nieprzystającego stanu prawnego, który nie mógł stanowić wzorca kontroli. A to z kolei oznacza, że Sąd orzekał w innej sprawie, zaś sprawa poddana jego kontroli nie została zbadana pod względem zgodności z prawem. Trafny okazał się również zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie wyroku sporządza się już po rozstrzygnięciu sprawy i ma ono charakter sprawozdawczy. Z tych względów sama ta czynność nie może wprawdzie wpłynąć na rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy, jednakże nie może ulegać wątpliwości, że tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki pozwala przyjąć, że będąca powinnością sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i że prowadzone postępowanie sądowe odpowiadało wymaganym w tym zakresie standardom. W pisemnych motywach wyroku szczególne miejsce zajmuje wskazanie podstawy rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Ta część uzasadnienia powinna mieć charakter zwięzły, ale pozwalający na dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia przez sąd wyższej instancji. Ma ona także umożliwić stronom zapoznanie się ze stanem wiedzy sądu co do podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia oraz rozumowaniem sądu, które doprowadziło go do sformułowania przyjętych wniosków oraz wydania orzeczenia o określonej treści. Wyjaśnienie w sposób jasny i wyczerpujący podstawy rozstrzygnięcia służy również umacnianiu autorytetu wymiaru sprawiedliwości, dowodząc, że sąd rozpatrzył daną sprawę z należytą starannością i nie popełnił błędu w swoim rozumowaniu. Zatem z treści uzasadnienia wyroku powinno wynikać, że sąd rzeczywiście przeanalizował wszystkie istotne w sprawie kwestie, konfrontując zarzuty zamieszczone w skardze z ustaleniami i stanowiskiem organu oraz materiałem dowodowym sprawy. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że z istotnym naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. mamy do czynienia między innymi w przypadku takiego uzasadnienia, w którym ocena zgodności z prawem zaskarżonego aktu formułowana jest bez gruntownego odniesienia się do okoliczności faktycznych i stanu prawnego konkretnej sprawy, albowiem w tego rodzaju sytuacji nie jest możliwe zrekonstruowanie przebiegu operacji logicznej, rezultatem której jest przyjęcie określonego kierunku interpretacji i zastosowania konkretnych przepisów prawa w okolicznościach stanu faktycznego danej sprawy (por. wyrok NSA z 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I GSK 685/09). Pisemne motywy zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Sądu pierwszej instancji, ze wskazanych wcześniej powodów, nie realizują celów i funkcji przypisanych uzasadnieniu jako integralnemu elementowi rozstrzygnięcia sądowego, w sytuacji gdy w aspekcie prawnym nie odnoszą się do stanu faktycznego sprawy. Przepis art. 138 p.p.s.a. wymienia elementy, jakie powinna zawierać sentencja wyroku. Jednym z nich jest oznaczenie przedmiotu zaskarżenia. Przedmiot zaskarżenia powinien być tak zindywidualizowany, aby nie było wątpliwości, jakiego aktu lub czynności organu administracji wyrok dotyczy (por. postanowienie NSA z 26 października 2010 r., II OZ 1067/10). Oznaczenie to następuje przez wskazanie aktu lub czynności będącej przedmiotem skargi lub też wskazanie, że skarga dotyczy bezczynności (przewlekłego prowadzenia postępowania) określonego organu administracji publicznej. Oznaczenie aktu lub czynności powinno nastąpić przez wskazanie organu, który wydał akt lub podjął zaskarżoną czynność, daty, znaku i przedmiotu rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie lub czynności. Dokładne wskazania w tym zakresie są niezwykle istotne ze względu na określenie granic powagi rzeczy osądzonej, przysługującej wyrokowi. Jej wyznaczenie powinno być możliwe na podstawie samej sentencji wyroku, bez potrzeby odwoływania się do uzasadnienia wyroku, które – stosownie do unormowań zawartych w art. 141 p.p.s.a. – nie jest obligatoryjnym elementem każdego wyroku. W rozpoznawanej sprawie w zaskarżonym wyroku nieprawidłowo został oznaczony przedmiot zaskarżonego orzeczenia [...] Wojskowej Komisji Lekarskiej. Wynika z niego, że sprawa dotyczy ustalenia zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, gdy w istocie w sprawie tej ustalana była zdolność skarżącego do pełnienia czynnej służby wojskowej. W tej sytuacji określenie granic powagi rzeczy osądzonej w oparciu o samą sentencję wyroku nastąpiłoby błędnie, co nie powinno mieć miejsca. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokona kontroli legalności zaskarżonego orzeczenia CWKL w odniesieniu do prawidłowego, odpowiadającego przedmiotowi orzeczenia, stanu prawnego. Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Sprawa niniejsza podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., przeprowadzenia rozprawy.