III OSK 1021/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 359/18 w sprawie ze skargi K.R. na decyzję Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy pokrycia kosztów przekwalifikowania zawodowego w ramach pomocy rekonwersyjnej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 359/18, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K.R., uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego [...] z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy pokrycia kosztów przekwalifikowania zawodowego w ramach pomocy rekonwersyjnej. W uzasadnieniu wskazano na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego [...] decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], działając na podstawie art. 120 ust. 3 pkt 2, ust. 4 pkt 1, ust. 4a pkt 1, ust. 4b pkt 3 i ust. 4e ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1726) oraz § 6 ust. 1 pkt 1, § 7 ust. 1 ust. 2 i 3, § 8, § 10, § 11 ust 1, § 12 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 listopada 2014 r. w sprawie pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania, pośrednictwa pracy i odbywania praktyk zawodowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1622), nie wyraził zgody K.R. na realizowane w ramach pomocy rekonwersyjnej sfinansowanie kosztów kwalifikacji wstępnej przyspieszonej do kat. D, D1, DE, D1E oraz szkolenia okresowego do kat. C, C1, CE, C1E, organizowanych przez Ośrodek Szkolenia Motorowego i Szkolenia Zawodowego [...], w terminie od 1 września 2017 r. do 31 grudnia 2017 r., w wysokości 3.000,00 zł. W uzasadnieniu organ podał, że stronie została już udzielona pomoc rekonwersyjna decyzjami z dnia [...] maja 2013 r. oraz z dnia [...] października 2013 r. na łączną kwotę 3.750,00 zł. Tym samym skarżący wykorzystał w całości przysługujący w tym czasie limit finansowy i jego wykorzystanie skutkuje wygaśnięciem prawa do objęcia pomocą rekonwersyjną. Dyrektor Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2017 r. W uzasadnieniu podał, że uprawnienia żołnierzy zwolnionych po dniu 1 lipca 2004 r. określa ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w tym jej art. 120 przewidujący możliwość korzystania przez żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej z pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania i pośrednictwa pracy, udzielanej przez właściwe organy. Zgodnie z art. 120 ust. 1 ustawy, były żołnierz zawodowy, z wyjątkiem zwolnionego ze służby wojskowej z powodu, o którym mowa w art. 111 pkt 1, 12 – 15, w okresie dwóch lat od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, może korzystać z pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania i pośrednictwa pracy. Wyjątek od tej zasady przewiduje art. 120 ust. 3, zgodnie z którym pomocą w zakresie przekwalifikowania zawodowego może być objęty, za zgodą dowódcy jednostki wojskowej, również żołnierz pełniący zawodową służbę wojskową, na dwa lata przed zwolnieniem z tej służby, o ile pełnił ją co najmniej cztery lata. Wysokość limitu na przekwalifikowanie zawodowe, zgodnie z art. 120 ust. 4a pkt 1 ustawy wynosi 75% najniższego uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego obowiązującego w dniu 1 stycznia roku kalendarzowego, w którym zainteresowany wystąpił z wnioskiem o udzielenie pomocy w przekwalifikowaniu zawodowym. Ponadto ust. 4b art. 120 ustawy precyzuje, że żołnierzowi zawodowemu pokrywa się koszty przekwalifikowania w wysokości: – 100% limitu, tj. 2400 zł – po 4 latach służby wojskowej, – 200% limitu, tj. 4800 zł – po 9 latach służby wojskowej, – 300% limitu tj. 7200 zł – po 15 latach służby wojskowej. Skarżący w dniu 12 lipca 2017 r. wystąpił do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego [...] z wnioskiem o sfinansowanie kosztów przekwalifikowania zawodowego i w dniu 18 lipca 2017 r. oświadczył, że zamierza zwolnić się z zawodowej służby wojskowej z dniem 28 lutego 2018 r. W aktach zgromadzonych w sprawie znajduje się dokument Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia 20 października 2017 r. z którego wynika, że zainteresowany na dzień 18 lipca 2017 r. posiadał 15 lat, 9 miesięcy i 17 dni czynnej służby wojskowej. Jednakże skarżący dwukrotnie w 2013 r. korzystał z pomocy rekonwersyjnej i decyzjami Dyrektora WBE [...] z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] na kwotę 1875 zł oraz z dnia [...] października 2013 r., nr [...] również na kwotę 1875 zł. Zatem uzyskał pomoc rekonwersyjną w łącznej wysokości 3750 zł, czym w tamtej dacie wykorzystał przysługujący mu limit środków finansowych na przekwalifikowanie zawodowe. Stąd też w zaistniałej sytuacji brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego, bowiem przesądza o tym fakt, iż, pomimo że żołnierz w dacie składania kolejnego wniosku o pomoc rekonwersyjną, tj. 12 lipca 2017 r. posiadał 15 lat, 9 miesięcy i 11 dni służby wojskowej i tym samym wypełniał postanowienia art. 120 ust. 4b ustawy, to w 2013 roku wykorzystał w całości limit środków finansowych przysługujący mu na przekwalifikowanie zawodowe. Z powyższą decyzją nie zgodził się K.R., wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Powołanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej jako "P.p.s.a."), uznał skargę za zasadną. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podniesiono, że zarówno Dyrektor WBE [...], jak i Dyrektor Departamentu Spraw Socjalnych MON, podejmując decyzję administracyjną w tego rodzaju sprawach, są związani rygorami procedury administracyjnej określającej obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania administracyjnego i orzekania. Muszą więc przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga, aby dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 k.p.a.). Ponadto są zobowiązani do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Muszą wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy obu instancji naruszyły art. 107 § 3 k.p.a. oraz zasady ogólne k.p.a., w tym zwłaszcza zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. oraz zasadę przekonywania określoną w art. 11 k.p.a. Zgodnie bowiem z treścią art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Z istoty uzasadnienia wynika, że powinno ono wskazywać przesłanki, którymi kierował się organ wydając dane orzeczenie, a więc winno w sposób wyczerpujący wyjaśniać podstawę rozstrzygnięcia i okoliczności, które za takim, a nie innym rozstrzygnięciem przemawiają. Celem uzasadnienia jest bowiem przedstawienie procesów myślowych, które doprowadziły organ do wydania danego aktu, wskazanie motywów będących podstawą podjętego przez niego rozstrzygnięcia i wreszcie wskazanie argumentów tłumaczących, dlaczego takie, a nie inne stanowisko było prawidłowe w określonym stanie faktycznym. Motywy te powinny znaleźć swój wyraz także w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, bowiem strona ma prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji. Bez zachowania tego elementu decyzji, strona nie ma możliwości obrony swoich słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem. Niezależnie od powyższego, uzasadnienie stanowi jeden z warunków sine qua non skutecznej kontroli decyzji administracyjnych przez sąd administracyjny. W analizowanym przypadku, brak zawarcia w uzasadnieniu nawet syntetycznych rozważań na temat zasadniczych argumentów oraz kwestii dowodzi, że organy nie dokonały kompleksowej wykładni adekwatnych regulacji prawnych oraz nieprawidłowo rozpatrzyły i oceniły materiał dowodowy. Uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż bezpośrednio zdeterminowało treść zaskarżonych decyzji, a w konsekwencji uniemożliwiono Sądowi kontrolę swojego stanowiska w tym zakresie. Sąd wskazał, że skarżący już w przeszłości, bo decyzją z dnia [...] maja 2013 r. i decyzją z dnia [...] października 2013 r., uzyskał pomoc rekonwersyjną na łączną kwotę 3.750 zł, odpowiednio po kwocie w wysokości 1875 zł i to na podstawie art. 120 ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W myśl tego przepisu, żołnierz zawodowy, za zgodą dowódcy jednostki wojskowej, może korzystać, na terenie kraju, z pomocy w zakresie przekwalifikowania zawodowego i pośrednictwa pracy na dwa lata przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, o ile pełnił tę służbę co najmniej cztery lata. Jednakże skarżący po raz trzeci zwraca się o pomoc rekonwersyjną, podczas gdy nie wiadomo, czy po uzyskaniu tej pomocy w roku 2013, został zwolniony ze służby wojskowej, czy też nie i jakie były tego przyczyny. Sam zaś organ drugiej instancji w odpowiedzi na skargę stwierdza bowiem, że "W roku 2013 przyjęto, że zostanie zwolniony z dniem 30 czerwca 2014 r., ale zdarzenie to z nieznanych orzekającemu organowi przyczyn nie nastąpiło". Nie wyjaśniono również, z jakich powodów skarżący w roku 2013 uzyskał dwukrotną pomoc rekonwersyjną. Fakt ten potwierdził na rozprawie przed Sądem pełnomocnik organu. Jest to o tyle istotne, bowiem jeśli przyjąć, że skarżący nie został zwolniony ze służby wojskowej, to należałoby rozważyć, czy nie mamy tu do czynienia ze świadczeniem nienależnym, zaś pełnomocnik organu na rozprawie nie był w stanie odpowiedzieć, czy uzyskane świadczenie zostało ewentualnie zwrócone przez skarżącego. Nie można również wykluczyć i takiej sytuacji, że skarżący zwrócił uzyskaną w roku 2013 kwotę pomocy rekonwersyjnej w wysokości 3750 zł. W ocenie Sądu pierwszej instancji dopiero dokładne zbadanie przez organ i wyjaśnienie tej właśnie kwestii, umożliwia zajęcie stanowiska co do wniosku skarżącego z dnia 19 lipca 2017 r., zaś przy tak mało precyzyjnie ustalonym stanie faktycznym, przedwczesnym jest w chwili obecnej ustosunkowanie się do żądania skarżącego. W dniu 10 stycznia 2019 r. skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Dyrektor Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że normy te zostały naruszone w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji obu instancji, gdy tymczasem w sprawie dokładnie wyjaśniono stan faktyczny, materiał dowodowy jest pełny i zebrany w sposób prawidłowy, jak i dokonano jego prawidłowej oceny, co znalazło swój wyraz w uchylonych decyzjach; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z zasadami ogólnymi k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. polegające na uznaniu przez Sąd pierwszej instancji, że uzasadnienie decyzji nie zawiera jak określił Sąd "nawet syntetycznych rozważań na temat zasadniczych argumentów oraz kwestii, co dowodzi, że organy nie dokonały kompleksowej wykładni adekwatnych regulacji prawnych oraz nieprawidłowo rozpatrzyły i oceniły materiał dowodowy", co nie jest zgodne z uzasadnieniami uchylonych decyzji, które zawierają wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, zaś uzasadnienie prawne - wskazanie podstawy prawnej decyzji, 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. art. 77 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że w 2013 r. przyznano skarżącemu z niewyjaśnionych powodów "dwukrotną pomoc rekonwersyjną", gdy tymczasem w 2013 r. organ I instancji wydał dwie decyzje wyrażające zgodę skarżącemu na zrealizowanie w ramach pomocy rekonwersyjnej dofinansowania kosztów kursu prawa jazdy "C+E" - decyzją z dnia [...] maja 2013 r. oraz "D" - decyzją dnia [...] października 2013 r. w ramach ustawowo określonych limitów określonych art. 120 ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że organy naruszyły zasadę przekonywania w sytuacji, gdy w zaskarżonych decyzjach starannie uzasadniono motywy, którymi kierowały się organy przy ich wydawaniu, 5. art. 145 §1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez pominięcie przez Sąd pierwszej instancji okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy wykazanych przez organy w aktach sprawy dotyczących pełnienia przez skarżącego na dzień złożenia wniosku służby wojskowej, 6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 153 P.p.s.a. polegające na braku określenia przez Sąd pierwszej instancji precyzyjnych, jasnych i wyczerpujących wskazań, co do dalszego postępowania wyjaśniającego, 7. art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 153 P.p.s.a. poprzez skonstruowanie przez Sąd pierwszej instancji uzasadnienia w sposób lakoniczny, skrótowy, niezrozumiały, co doprowadziło do braku możliwości prześledzenia toku rozumowania Sądu pierwszej instancji i uzasadnioną wątpliwość, co do prawidłowości dokonanej przez Sąd pierwszej instancji kontroli zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, która doprowadziła do uchylenia obu decyzji. Zdaniem skarżącego kasacyjnie organu, w konsekwencji zakwestionowania przez Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalonego przez organy stanu faktycznego sprawy nie dokonano wykładni zastosowanych przy wydawaniu decyzji przepisów prawa materialnego, tj. art. 120 ust. 1, 3 i 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 listopada 2014 r. w sprawie pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania, pośrednictwa pracy i odbywania praktyk zawodowych, które to przepisy stanowiły podstawę do wydania zaskarżonych decyzji. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zaważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Kontrolując zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów. W kontrolowanej sprawie skarżący kasacyjnie organ zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. W jego ocenie, doszło do naruszenia wyżej wskazanych przepisów, bowiem Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, pomimo że postępowanie organów administracji publicznej zgodnie z prawem prawidłowo ustaliło stan faktyczny sprawy. W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 P.p.s.a. W treści art. 174 pkt 1 P.p.s.a. ustawodawca przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Zgodnie natomiast z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, jednakże w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący kasacyjnie wykazał istotny wpływ wskazanego uchybienia na wynik sprawy. Jak podnosi się w orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie przez wpływ, o którym mowa w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy dostrzeżonym przez stronę uchybieniem procesowym, na które wskazuje ona w zarzucie skargi kasacyjnej, a zaskarżonym orzeczeniem sądu pierwszej instancji. Co istotne, związek przyczynowy nie musi być realny, co wynika z użytego sformułowania "uchybienie mogło mieć istotny wpływ", niemniej jednak musi on uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Tym samym skarżący kasacyjnie zobligowany jest do uprawdopodobnienia istnienia wpływu podnoszonego przez niego naruszenia przepisów postępowania na wynik sprawy (por. np.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2014 r., II FSK 2985/13). Konieczne zatem jest wykazanie przez skarżącego kasacyjnie konsekwencji dostrzeżonych przez niego nieprawidłowości postępowania poprzez wskazanie, że uchybienia te były tego rodzaju lub rangi, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanej w sprawie decyzji lub innej formy działania organu administracji (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: dnia 21 stycznia 2015 r., II GSK 2162/13; z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1752/13; z dnia 10 października 2014 r., sygn. akt II OSK 793/13; z dnia 2 marca 2021 r., sygn. akt III OSK 102/21). W rozpatrywanej sprawie taki związek został w przypadku zarzutów określonych w pkt 1-5 skargi kasacyjnej wykazany. W tej części skargi kasacyjnej zarzucono bowiem WSA w Warszawie naruszanie przepisów postępowania poprzez błąd w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie, że organy rozpoznające sprawę nie ustaliły właściwie stanu prawnego sprawy w zakresie okoliczności przyznania K.R. dwukrotnie pomocy rekonwersyjnej w 2013 r., w tym powodów, dla których ją uzyskał oraz ewentualnego jej zwrotu. Tymczasem w tym zakresie, jak słusznie podniesiono w skardze kasacyjnej, skarżący konsekwentnie wskazuje, że taką pomoc uzyskał (odwołanie od decyzji organu I instancji k-19-20 akt administracyjnych sprawy) oraz z pisma Dowódcy Jednostki Wojskowej, w której żołnierz pełnił służbę wynika, że od 1 sierpnia 2005 r. do 18 lipca 2017 r. - pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową (k-23 akt administracyjnych sprawy). Ta sprawa została jednoznacznie wyjaśniona i opisana zarówno w decyzji Dyrektora WBE [...] z dnia [...] listopada 2017 r., jak i w decyzji organu II instancji, co pozwala na rozpoznanie przez sąd administracyjny skargi K.R. pod względem prawidłowości zastosowanych przepisów prawa materialnego. Natomiast nie są usprawiedliwione zarzuty zawarte w pkt 6 i 7 skargi kasacyjnej, a dotyczące treści uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, bowiem Sąd pierwszej instancji zawarł w zaskarżonym uzasadnieniu wszystkie niezbędne elementy określone w art. 141 § 4 P.p.s.a., a których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania Sądu. Tymi elementami są: a) opis historyczny sprawy, zawierający prezentację jej okoliczności faktycznych, przebiegu i stanowisk stron do momentu podjęcia ostatecznego rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia bądź innej czynności administracyjnej) zaskarżonego do Sądu administracyjnego, b) prezentacja stanowisk stron w postępowaniu sądowoadministracyjnym obejmująca w pierwszym rzędzie zarzuty skargi oraz argumenty strony przeciwnej zawarte w odpowiedzi na nią, uzupełnione ewentualnie o stanowiska innych uczestników postępowania oraz c) stanowisko Sądu obejmujące wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem. Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2009 r. I OSK 487/08). Co więcej, Sąd ma obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, co obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Jedynie w sytuacji, gdy lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku uchylającego decyzję administracyjną, pozbawiałoby stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, a organ administracji także wskazówek co do kierunku dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego, naruszałoby prawo. Tymczasem te wszystkie elementy znajdują się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji. Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien przedstawić swoje stanowisko w zakresie zgodności z prawem zastosowanych w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym przepisów prawa materialnego. Na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości, uznając, iż zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w tym przepisie. W istocie rzeczy bowiem w rozpatrywanej sprawie wyłączną przyczyną sprawiającą, że doszło do postępowania kasacyjnego, było wadliwe orzeczenie Sądu pierwszej instancji, które spowodowało wniesienie skargi kasacyjnej uwzględnionej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Brak zatem dostatecznych podstaw do tego, by obciążyć stronę, która wniosła skargę do Sądu pierwszej instancji, kosztami postępowania kasacyjnego.