III OSK 3891/21

Dnia 19 kwietnia 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak (spr.) sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak sędzia del. WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prokuratora Rejonowego w [...] od pkt 1, 2 i 4 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 września 2020 r. sygn. akt III SAB/Gd 26/20 w sprawie ze skargi T.M. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w [...] w przedmiocie dodatku wyrównawczego 1) uchyla pkt 1, 2 i 4 zaskarżonego wyroku i w tym zakresie oddala skargę; 2) zasądza od T.M. na rzecz Prokuratora Rejonowego w [...] kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 17 września 2020 r. sygn. akt III SAB/Gd 26/20, po rozpoznaniu sprawy ze skargi T.M. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w [...] w przedmiocie dodatku wyrównawczego, zobowiązał Prokuratora Rejonowego w [...] do rozpoznania wniosku T.M. z dnia 21 stycznia 2019 r. w sprawie wypłaty dodatku wyrównawczego w części dotyczącej okresu od dnia 1 maja 2016 r. do dnia 16 maja 2016 r. w terminie 60 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami (pkt 1); stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2); oddalił skargę w pozostałym zakresie (pkt 3); zasądził od Prokuratora Rejonowego w [...] na rzecz T.M. kwotę 480 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 4). W uzasadnieniu wyroku podał, że T.M. wniósł skargę na bezczynność Prokuratora Rejonowego w [...], polegającą na zaniechaniu wypłacenia mu – mimo niewydania wymaganej prawem decyzji administracyjnej obniżającej wysokość uposażenia – kwoty [...] zł brakującej do pełnego uposażenia należnego mu za okres od dnia 1 do dnia 31 maja 2016 r. oraz niewydania decyzji administracyjnej w sprawie wypłaty odsetek ustawowych za opóźnienie, lub – w przypadku uznania, że obniżenie uposażenia było zasadne – wydania decyzji administracyjnej obniżającej wysokość uposażenia, a przypadku ewentualnego stwierdzenia innych przyczyn, z których postępowanie administracyjne nie może być wszczęte – nierozstrzygnięcia w formie wymaganej prawem, tj. postanowienia w związku ze stwierdzeniem braku podstaw do wydania decyzji. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w niniejszej sprawie istotne jest, że Prokurator Rejonowy w [...] decyzją z dnia 31 grudnia 2018 r. nr PR 117.39.2017, w związku z wyznaczeniem prokuratora będącego żołnierzem zawodowym na stanowisko służbowe prokuratora prokuratury rejonowej w [...] Prokuratury Rejonowej w [...] i objęciem stanowiska służbowego w dniu 17 maja 2016 r., orzekł o przyznaniu [...] T.M. od dnia 17 maja 2016 r. dodatku wyrównawczego w kwocie [...] zł miesięcznie brutto. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy decyzją Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia 20 lutego 2019 r. nr PO V WO 117.3.2019. Mając na uwadze treść powołanych rozstrzygnięć, należy przyjąć, że sprawa dodatku wyrównawczego, o którym organy prokuratury orzekły w w/w decyzjach, została ograniczona datą 17 maja 2016 r. W konsekwencji sprawa dodatku wyrównawczego przysługującego skarżącemu za okres od dnia 17 do 31 maja 2016 r. została już niewątpliwie rozpoznana i rozstrzygnięta przez organy, a zatem brak jest podstaw do stwierdzenia w tym zakresie, że Prokurator Rejonowy w [...] pozostaje w bezczynności, co prowadzi do oddalenia skargi w tej części. W konsekwencji wyjaśnienia wymaga zatem, czy w odniesieniu do wniosku skarżącego z dnia 21 stycznia 2019 r. w części, w jakiej dotyczy on żądania wypłaty dodatku wyrównawczego za okres od dnia 1 do dnia 16 maja 2019 r. (czyli za okres pozostający poza zakresem rozstrzygnięcia podjętego przez Prokuratora Rejonowego w [...] w decyzji z dnia 31 grudnia 2018 r.) organ pozostaje w bezczynności. W ocenie Sądu pierwszej instancji, realizacja uprawnienia należnego skarżącemu w okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej – jako związanego ze stosunkiem służbowym i mającego tym samym charakter administracyjnoprawny – powinna zatem prowadzić do podjęcia czynności prowadzących do rozpoznania żądania strony w trybie administracyjnoprawnym, a nie jak przyjął organ – cywilnoprawnym. W zaistniałej sytuacji Prokurator Rejonowy w [...] winien był zatem podjąć czynności mające na celu rozpoznanie przedmiotowego wniosku, w pierwszej kolejności rozważając i ustalając właściwość rzeczową w sprawie orzekania wobec skarżącego w przedmiocie dodatku wyrównawczego za okres od dnia 1 do dnia 16 maja 2016 r., a następnie – w zależności od dokonanej w tym zakresie oceny – zająć określone stanowisko procesowe w tej sprawie, tj. w zależności od wyników rozpoznania wniosku wydać określone rozstrzygnięcie procesowe (decyzję, postanowienie) bądź podjąć stosowną czynność materialną (np. przekazać sprawę do rozpoznania zgodnie z właściwością, zawiadamiając o tym wnoszącego). Zdaniem Sądu pierwszej instancji, z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że wniosek T.M. nie został w istocie rozpoznany przez organ. Takiego znaczenia i rangi nie można bowiem w żadnym razie nadać skierowanemu do skarżącego pismu z dnia 8 maja 2019 r., wyjaśniającemu co prawda stanowisko Prokuratury Rejonowej w [...] wobec żądania strony z dnia 21 stycznia 2019 r., które jednak nie zostało wydane ani podpisane przez organ (lecz pełnomocnika organu). Należy zatem przyjąć, iż organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu w/w wniosku w sprawie wypłaty dodatku wyrównawczego w części dotyczącej okresu od dnia 1 maja 2016 r. do dnia 16 maja 2016 r., przy czym nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa, gdyż organ mógł pozostawać w uzasadnionym przekonaniu o prawidłowości swojego postępowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Prokurator Rejonowy w [...]. Zaskarżając wyrok w zakresie pkt 1, 2 i 4, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a.") zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 149 § 1 pkt 1 i 3 w zw. art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 58 § 1 pkt 4 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., polegające na nieodrzuceniu skargi z uwagi na stan zawisłości sprawy administracyjnej o przyznanie skarżącemu przez organ dodatku wyrównawczego w związku z objęciem przez skarżącego stanowiska służbowego w Prokuraturze Rejonowej w [...] – aktualnie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pod sygn. akt I OSK 3198/19, przed którym badana jest prawidłowość decyzji z dnia 31 grudnia 2018 r. nr PR 117.39.2017, którą to organ przyznał skarżącemu dodatek wyrównawczy od dnia 17 maja 2016 r, a niedopuszczalne jest przyjęcie, że mogą istnieć w tym zakresie dwie sprawy administracyjne o przyznanie dodatku wyrównawczego, co ma niewątpliwy wpływ na wynik sprawy, gdyż powoduje nieważność postępowania opisaną w art. 183 § 2 pkt 3 p.p.s.a.; 2) art. 149 § 1 pkt 1 i 3 w zw. art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 80 ust. 2 i 4, art. 104 ust. 1, art. 7 ust. 2 i art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 860 ze zm., dalej w skrócie "u.s.w.ż.z.") w zw. z § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. z 2010 r. Nr 196, poz. 1298 ze zm., dalej w skrócie "rozporządzenie z dnia 11 października 2010 r.") w zw. z art. 41 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r. poz. 178, dalej w skrócie "u.p.w.u.p.p."), polegające na nieprawidłowym stwierdzeniu, że w sprawie przyznania skarżącemu dodatku wyrównawczego w związku z jego zatrudnieniem w Prokuraturze Rejonowej w [...] doszło do bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 21 stycznia 2019 r., w sytuacji, gdy organ wydał w dniu 31 grudnia 2018 r. decyzję o nr PR 117.39.2017, którą orzeczono o przyznaniu skarżącemu dodatku wyrównawczego od dnia jego zatrudnienia w tej jednostce (objęcia stanowiska służbowego), a zatem nie można mówić o bezczynności organu, a ponadto w sytuacji, gdy wniosek skarżącego z dnia 21 stycznia 2019 r. wchodzi w zakres sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania aktualnie zawisłego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pod sygn. akt I OSK 3198/19, co spowodowało również naruszenie w powiązaniu z w/w przepisami art. 151 p.p.s.a., gdyż w tej przypadku skarga powinna podlegać oddaleniu, a zatem miało to wpływ na wynik sprawy; 3) art. 149 § 1 pkt 1 i 3 w zw. art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez wydanie zaskarżonego wyroku w sytuacji, gdy Sąd pierwszej instancji powinien zawiesić postępowanie, gdyż rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy uzależnione jest od wyniku postępowania zawisłego obecnie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pod sygn. akt I OSK 3198/19, przedmiotem którego jest ocena sprawy administracyjnej dotyczącej przyznania skarżącemu dodatku wyrównawczego wobec zatrudnienia go w Prokuraturze Rejonowej w [...], w ramach której doszło do wydania przez organ decyzji z dnia 31 grudnia 2018 r. o nr PR 117.39.2017, którą przyznano skarżącemu dodatek wyrównawczy od dnia objęcia przez niego stanowiska w tej jednostce, tj. od dnia 17 maja 2016 r., a co za tym idzie na tym etapie nie można przesądzić, od której daty zostanie w tym zawisłym postępowaniu prawomocnie przyznany skarżącemu dodatek wyrównawczy i w jakiej wysokości, a zatem nie można obecnie ustalić, czy zajdzie potrzeba rozpoznania wniosku strony z dnia 21 stycznia 2019 r. jako odrębnej sprawy administracyjnej w przedmiocie przyznania dodatku wyrównawczego, zważywszy na fakt, że skarżącego wyznaczono na stanowisko służbowe prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] decyzją Prokuratora Generalnego z dnia 27 kwietnia 2016 r. nr PK IX K 103.1259.2016, co z kolei może determinować, że dodatek wyrównawczy powinien zostać przyznany od wcześniejszej daty niż 17 maja 2016 r., jak orzeczono decyzją organu z dnia 31 grudnia 2018 r. nr PR 117.39.2017, gdyż dalece nieracjonalne byłoby założenie, że wobec zatrudnienia skarżącego w Prokuraturze Rejonowej w [...] organ w tym samym stanie faktycznym, w związku z tym samym zdarzeniem (objęciem stanowiska służbowego) i na tej samej podstawie prawnej, miałby obowiązek wydać dwie decyzje administracyjne w przedmiocie przyznania dodatku wyrównawczego, tyle że za inne okresy, a także aby w takiej sprawie miałyby w istocie toczyć się tożsame zakresowo postępowania, co niewątpliwie ma wpływ na wynik sprawy, gdyż nie można aktualnie ocenić zachowania organu jako bezczynności w świetle przedstawionego skarżącemu stanowiska, a zatem nie było podstaw do rozstrzygnięcia niniejszego postępowania zaskarżonym wyrokiem; 4) art. 149 § 1 pkt 1 i 3 w zw. art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a., poprzez rozstrzygnięcie sprawy w sytuacji braku akt postępowania administracyjnego, na co wskazywał organ w odpowiedzi na skargę oraz piśmie z dnia 18 maja 2020 r., gdzie wnosił o zwrócenie się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o przekazanie akt o sygn. akt I OSK 3198/19, do którego są dołączone akta postępowania prowadzonego przez organ w sprawie przyznania skarżącemu dodatku wyrównawczego w związku z objęciem przez niego stanowiska służbowego w Prokuraturze Rejonowej w [...], a ponadto akta osobowe skarżącego, bez których również Sąd pierwszej instancji nie mógł rozpoznać przedmiotowej sprawy, co stanowi poważne uchybienie przepisom postępowania i ma wpływ na wynik niniejszego postępowania i ocenę działania organu w kontekście zarzucanej przez skarżącego bezczynności; 5) art. 149 § 1 pkt 1 i 3 w zw. art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 244 § 1, art. 245 i art. 248 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 1575 ze zm., dalej w skrócie "k.p.c.") w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a., poprzez niezwrócenie się przez Sąd pierwszej instancji do Naczelnego Sądu Administracyjnego o przekazanie akt sprawy o sygn. akt I OSK 3198/19, wraz z dołączonymi do niej aktami postępowania administracyjnego organu o sygn. PR 117.39.2017, Prokuratora Okręgowego w [...] o sygn. PO V WO 117.3.2019 oraz aktami osobowymi skarżącego, a następnie nieprzeprowadzenie dowodów z dokumentów znajdujących się w tychże aktach, które mogły być podstawą ustalenia przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego, a w sytuacji nieprzeprowadzenia dowodów z tych dokumentów, brak było podstaw do orzekania w niniejszym postępowaniu, co ma wpływ na wynik niniejszej sprawy, gdyż dołączone przez organ do odpowiedzi na skargę i skargi akta stanowiły wyłącznie kopię części będących w posiadaniu organu dokumentów, które znajdują się w w/w aktach, a które nie mogą stanowić podstawy do orzekania w tej sprawie; 6) art. 149 § 1 pkt 1 i 3 w zw. art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 80 ust. 2 i 4 u.s.w.ż.z. w zw. z art. 104 ust. 1, art. 7 ust. 2 i art. 22 ust. 1 pkt 2 u.s.w.ż.z. w zw. z § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia z dnia 11 października 2010 r. w zw. z art. 41 § 1 u.p.w.u.p.p., poprzez dowolne ustalenie, że organ pozostaje w bezczynności z rozpoznaniem wniosku skarżącego z dnia 21 stycznia 2019 r. o wypłatę części dodatku wyrównawczego jako sprawy o przyznanie dodatku wyrównawczego skarżącemu, ograniczoną wydaną przez organ decyzją z dnia 31 grudnia 2018 r. nr PR 117.39.2017, przyznającą skarżącemu dodatek wyrównawczy od dnia 17 maja 2016 r., tj. sprawy o przyznanie dodatku wyrównawczego za okres wcześniejszy (od dnia 1 do dnia 16 maja 2016 r.), w sytuacji, gdy brak jest podstaw do rozpoznania takiego wniosku jako podania inicjującego odrębne postępowanie, które może zakończyć się decyzją w sprawie przyznania dodatku wyrównawczego za taki wcześniejszy okres, gdyż niedopuszczalne jest, w świetle zarzucanych przepisów, wydanie dwóch decyzji w odniesieniu do tej samej osoby, znajdującej się w tożsamej sytuacji prawnej i faktycznej, a ponadto przyznanie dodatku w wyniku tego samego zdarzenia, brak jest bowiem w okresie pomiędzy dniem 1 a dniem 17 maja 2016 r. zdarzeń, które miałyby warunkować wydanie dwóch decyzji, zaś rozpoznanie wniosku z dnia 21 stycznia 2019 r. i zakończenie go wydaniem decyzji przyznającej dodatek wyrównawczy mogłoby zniweczyć cel i potrzebę wydania decyzji z dnia 31 grudnia 2018 r., przyznającej skarżącemu dodatek wyrównawczy od dnia 17 maja 2016 r., co świadczy o tym, że na gruncie dostępnych Sądowi pierwszej instancji dokumentów, przedstawionych przez organ, należało stwierdzić, że do bezczynności organu nie doszło, co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż powinno prowadzić do oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku we wskazanej części, a więc co do pkt 1, 2 i 4, oraz odrzucenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku we wskazanej części, a więc co do pkt 1, 2 i 4, oraz oddalenie skargi. Ponadto, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 192 i 193 p.p.s.a., wniósł o zawieszenie postępowania w tej sprawie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania aktualnie zawisłego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pod sygn. akt I OSK 3198/19. Dodatkowo wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów. W piśmie procesowym z dnia 3 kwietnia 2023 r. T.M. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, wskazując, iż zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Jak wynika z wniosku skarżącego, spór w niniejszej sprawie dotyczył bezczynności organu odnośnie wypłaty kwoty uposażenia w wysokości 2.120 zł, w jego ocenie należnej mu za okres od dnia 1 do dnia 31 maja 2016 r. Wymieniona kwota stanowi równowartość miesięcznej kwoty dodatku funkcyjnego, który został przyznany skarżącemu przez Wojskowego Prokuratora Okręgowego w Warszawie rozkazem dziennym z dnia 1 lipca 2013 r. nr 56/2013 z tytułu pełnienia obowiązków [...] Wojskowej Prokuratury Okręgowej. Wniosek o wypłatę wskazanej należności został sformułowany w piśmie z dnia 21 stycznia 2019 r., skierowanym do Prokuratora Rejonowego w [...], zatytułowanym jako: "Ostateczne wezwanie do zapłaty". Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu z urzędu znany jest wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2023 r. sygn. akt III OSK 2100/21, oddalający skargę kasacyjną T.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 lipca 2019 r. sygn. akt III SA/Gd 277/19 w sprawie ze skargi T.M. na decyzję Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia 20 lutego 2019 r. nr PO V WO 117.3.2019 w przedmiocie dodatku wyrównawczego. Sprawa ta dotyczyła ustalenia, czy w przypadku zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury i następnie wyznaczenia na stanowisko służbowe prokuratora w Prokuraturze Rejonowej w [...], przysługuje mu dodatek wyrównawczy powiększony o kwotę dodatku funkcyjnego, który skarżący otrzymywał w związku z pełnieniem obowiązków [...] Wojskowej Prokuratury Okręgowej. Oddalając skargę kasacyjną NSA stwierdził, że wobec zmiany ustroju prokuratury, zniesienia wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury i utraty mocy przez dotychczasowe przepisy stanowiące podstawę ustalenia dotychczasowego sposobu wynagradzania prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (z uwagi na treść art. 73 i art. 74 u.p.w.u.p.p.) – nie ma podstaw prawnych do uwzględnienia otrzymywanego wcześniej dodatku funkcyjnego przy obliczaniu dodatku wyrównawczego dla prokuratora, który pozostając po dniu 4 marca 2016 r. w czynnej służbie wojskowej nie sprawuje już funkcji przewidzianej w zlikwidowanych strukturach wojskowej prokuratury okręgowej. Prawo skarżącego do wynagrodzenia, nabyte na dotychczas zajmowanym stanowisku, zgodnie z art. 41 § 1 u.p.w.u.p.p. obejmuje dotychczasowe wynagrodzenie zasadnicze wraz z dodatkiem za długoletnią pracę. Wskazane elementy wynagrodzenia są bowiem związane z zajmowanym przez skarżącego od dnia 4 kwietnia 2016 r. stanowiskiem i wykonywanymi przezeń obowiązkami prokuratora prokuratury rejonowej. Rozstrzygnięcie sporu o bezczynności wymagało ustalenia, czy oceniana decyzja obejmowała również rozstrzygnięcie w zakresie żądania wypłaty uposażenia w wysokości 2.120 zł. Przypomnieć należy, że w okresie, którego dotyczy żądanie, tj. od dnia 1 maja do dnia 31 maja 2016 r. skarżący był żołnierzem zawodowym. Według art. 80 ust. 2 u.s.w.ż.z., w przypadku gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym sędziego sądu wojskowego albo prokuratora do spraw wojskowych jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia przysługującego na równorzędnym stanowisku i pełnionej funkcji sędziego sądu powszechnego albo wysokości wynagrodzenia prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku. Powołany przepis stanowił podstawę prawną do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie dodatku wyrównawczego w stosunku do żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym sędziego sądu wojskowego albo prokuratora do spraw wojskowych. Jak wynika z akt administracyjnych, w oparciu o powołaną podstawę prawną w stosunku do skarżącego wydawano decyzje administracyjne, określające i przyznające wysokość dodatku wyrównawczego. Według akt administracyjnych ostatnią decyzją w tym zakresie przed zmianami ustrojowymi była decyzja Wojskowego Prokuratora Okręgowego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2016 r., przyznająca dodatek wyrównawczy. W decyzji tej wyodrębniono kwotę dodatku funkcyjnego w wysokości 2.120 zł. Kolejną decyzją pozostającą w obrocie prawnym i dotyczącą przyznania dodatku wyrównawczego jest decyzja Prokuratora Rejonowego w [...] z dnia 31 grudnia 2018 r., która to decyzja była przedmiotem oceny legalności w sprawie zakończonej wyrokiem NSA z dnia 19 kwietnia 2023 r., sygn. akt III OSK 2100/21. W decyzji tej nie zawarto dostatecznych wyjaśnień odnośnie kwoty dodatku funkcyjnego. Ponadto z sentencji owej decyzji wynika, że skarżącemu przyznano dodatek wyrównawczy w kwocie 4.353,04 zł miesięcznie brutto od dnia 17 maja 2016 r. Odnosząc się do tak ustalonego stanu faktycznego, uznać należało, że Prokurator Rejonowy w [...] nie pozostawał w bezczynności, bowiem decyzja, która obejmowała zakresem rozstrzygnięcia dodatek wyrównawczy, została przez organ wydana i doręczona skarżącemu – jest nią decyzja Prokuratora Rejonowego w [...] z dnia 31 grudnia 2018 r. Jak wynika z wówczas obowiązujących przepisów prawa, rozstrzygnięcie w przedmiocie wyrównania uposażenia żołnierzowi zawodowemu pełniącemu zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym prokuratora do spraw wojskowych następowało na podstawie decyzji administracyjnej wydawanej w oparciu o przepis art. 80 ust. 2 u.s.w.ż.z. Wprawdzie w sentencji powołanej decyzji wskazano, że przyznaje się skarżącemu dodatek wyrównawczy od dnia 17 maja 2016 r., to jednak nie ulega wątpliwości że przedmiotowa decyzja dotyczyła uposażenia skarżącego za okres od dnia 1 maja 2016 r. Potwierdzają to: zaświadczenie Prokuratury Okręgowej w Warszawie z dnia 4 maja 2018 r. znak: PO VII 123.65.2018, załączona do akt kartoteka wynagrodzenia prokuratora T.M. za maj 2016 r., uzasadnienie wspomnianej decyzji Prokuratura Rejonowego w [...] z dnia 31 grudnia 2018 r. Okoliczność, że w powołanej decyzji nie przyznano skarżącemu wynagrodzenia w kwocie 2.120 zł nie dowodzi bezczynności organu. Rozstrzygnięcie co do istoty zostało bowiem wydane, tyle tylko, że jest ono niekorzystne dla skarżącego i nie zawiera ono dostatecznego uzasadnienia w odniesieniu do żądanej przez skarżącego kwoty. Brak dostatecznie wyczerpującego odniesienia się w uzasadnieniu owej decyzji do żądania skarżącego nie dowodzi jednak bezczynności organu. Z dołączonych do akt administracyjnych decyzji przyznających skarżącemu w okresie wcześniejszym dodatek wyrównawczy wynika, że określały one i przyznawały należy dodatek wyrównawczy w kwocie miesięcznie brutto. Skoro zatem w ocenie Prokuratora Rejonowego w [...] należność za dodatek funkcyjny nie stanowiła składnika dodatku wyrównawczego, to nie można uznać za kwalifikowany błąd okoliczności, że uzasadnienie decyzji z dnia 31 grudnia 2018 r. o tym dodatku nie wspomina, ani nie można też przyjąć, że brak jednoznacznego uzasadnienia w wydanej decyzji w tym zakresie stanowi przejaw bezczynności organu. Wydanie niekorzystnej dla strony decyzji nie może być uznane za pozostawanie organu w bezczynności w zakresie jej wydania. Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do zakończenia postępowania przed organem administracji publicznej, poprzez wydanie decyzji, aktu lub podjęcia prawem przewidzianej czynności w zakreślonym terminie. To zaś oznacza, że sąd administracyjny, badając skargę na bezczynność, bierze pod uwagę jedynie wskazane okoliczności, tj. czy w sprawie zostało wydane określone rozstrzygnięcie lub podjęta czynność i czy dochowano właściwego terminu na rozpoznanie sprawy. Rozpoznając skargę na bezczynność sąd nie analizuje merytorycznej ani procesowej poprawności aktu, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie został on wydany oraz czy z innych powodów organowi można zarzucić stan bezczynności. W rozpoznawanej sprawie w dacie złożenia przez skarżącego wniosku z dnia 21 stycznia 2019 r. o wypłatę uposażenia w wysokości [...] zł, skierowanego do Prokuratora Rejonowego w [...], funkcjonowała już w obrocie prawnym decyzja Prokuratora Rejonowego w [...] z dnia 31 grudnia 2018 r., przyznająca skarżącemu dodatek wyrównawczy, którą doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 8 stycznia 2019 r. Zatem już w momencie składania wniosku sprawa była przez organ załatwiona. Również analiza działań organu przed wydaniem owej decyzji nie dowodzi jego bierności w załatwieniu sprawy. Reasumując, w okolicznościach niniejszej sprawy za uzasadnione uznać należało zarzuty skargi kasacyjnej podnoszące wadliwość stanowiska Sądu pierwszej instancji, według którego organ pozostawał w bezczynności. Chybiony okazał się natomiast zarzut skargi kasacyjnej podnoszący naruszenie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Sprawa prowadzona przez WSA w Gdańsku pod sygnaturą III SA/Gd 277/19 nie jest tożsama przedmiotowo ze sprawą prowadzoną przez ten Sąd pod sygnaturą III SAB/Gd 26/20. Przypomnieć należy, że pierwsza z wymienionych spraw dotyczyła decyzji przyznającej dodatek wyrównawczy, natomiast druga bezczynności organu w przedmiocie dodatku wyrównawczego. Wprawdzie, jak wynika z argumentacji skarżącego, spór dotyczący tej pierwszej sprawy wiązał się ze sporem drugim, poprzez zakwestionowanie zakresu rozstrzygnięcia o dodatku wyrównawczym, a mianowicie, czy w zakresie tego rozstrzygnięcia mieściło się orzeczenie o tzw. dodatku funkcyjnym, tym niemniej nie ulega wątpliwości, że są to dwie odrębne sprawy sądowoadministracyjne, które wymagały wydania odrębnych orzeczeń sądu administracyjnego co do istoty. Z kolei jeśli chodzi o naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., podkreślenia wymaga, że zawieszenie postępowania, o którym mowa w tym przepisie ma charakter fakultatywny. Stanowi on bowiem, że sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Oznacza to, że ocena zawieszenia pozostawiona została uznaniu sądu, który powinien rozważyć, czy w sprawie celowe jest wstrzymywanie jej biegu. Fakultatywność zawieszenia ma skutek taki, że nie można mówić o naruszeniu prawa procesowego mogącego mieć wpływ na wynik sprawy w sytuacji, gdy sąd administracyjny nie zawiesi postępowania sądowego mimo wystąpienia przesłanki określonej przywołanym przepisem. Ponadto zauważyć należy, iż – jak już wskazano – Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w momencie orzekania w niniejszej sprawie z urzędu znany był wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2023 r. sygn. akt III OSK 2100/21 (poprzednia sygnatura I OSK 3198/19), oddalający skargę kasacyjną T.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 lipca 2019 r. sygn. akt III SA/Gd 277/19 w sprawie ze skargi T.M. na decyzję Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia 20 lutego 2019 r. nr PO V WO 117.3.2019 w przedmiocie dodatku wyrównawczego. Z tych względów, uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono jak w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. i art. 209 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).