III OSK 329/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. O. od punktu II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Lu 68/18 w sprawie ze skargi K. O. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu I. oddala skargę kasacyjną, II. zasądza od K. O. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 10 maja 2018 r. sygn. II SA/Lu 68/18 po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. O. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] uznając, że skarga zasługuje częściowo na uwzględnienie, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w części uchylającej decyzję nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. Komendanta Miejskiego Policji w L. w sprawie przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, oddalił skargę w pozostałej części oraz zasądził od Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu Sąd przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Komendant Miejski Policji w L. decyzją nr [...] z [...] września 2017 r., wydaną na podstawie art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej: k.p.a.) oraz art. 92 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r. poz. 1782 ze zm. dalej także: ustawa o Policji) w związku z § 1 ust. 1, § 2 ust. 1 pkt 1 i 2, § 6 oraz § 9 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 1130 ze zm.; dalej także: rozporządzenie z 28 czerwca 2002 r.) oraz w związku z § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz.U. z 2013 r. poz. 1170 ze zm.; dalej także: rozporządzenie z 18 maja 2005 r.), orzekł o uchyleniu decyzji własnej nr [...] z [...] stycznia 2015 r. w sprawie przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz orzekł o cofnięciu K. O. (dalej: skarżący), z dniem 21 września 2017 r., uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że funkcjonariusz w oświadczeniu mieszkaniowym złożonym w 2017 r. poinformował, że wraz z żoną i dwójką dzieci zamieszkuje w Z., przy ul. [...], w budynku mieszkalnym, którego właścicielami są jego rodzice. Po dokonaniu analizy aktualnej sytuacji mieszkaniowej funkcjonariusza, pismem z 21 sierpnia 2017 r. poinformowano skarżącego, że wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia uprawnień do dalszego otrzymywania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Organ uznał, że funkcjonariusz zajmuje ten lokal na podstawie umowy użyczenia, która jest umową nieodpłatną, czyli korzystniejszą od wymienionych w § 1 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia z 28 czerwca 2002 r. Wobec powyższego policjantowi nie przysługuje prawo do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. zarzucając, że decyzja jest niezgodna z przepisami ustawy o Policji oraz rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. Komendant Wojewódzki Policji decyzją nr [...] z [...] października 2017 r., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał zaskarżona decyzję w mocy. Organ odwoławczy wskazał, że skarżący wraz z żoną i dwójką dzieci zajmuje kondygnację w budynku mieszkalnym, składającą się z kuchni, łazienki i dwóch pokoi o łącznej powierzchni 36 m2, a zatem potrzeby mieszkaniowe jego rodziny są zaspokojone. Skarżący wprawdzie nie jest właścicielem zajmowanej części budynku mieszkalnego, jednakże jako posiadacz zależny włada tą częścią budynku, jak jego właściciel. Właścicielami wspomnianego budynku mieszkalnego są bowiem rodzice funkcjonariusza, zaś długotrwałe udostępnienie lokalu mieszkalnego lub części budynku do wyłącznego korzystania, mające miejsce między najbliższymi członkami rodziny, kwalifikuje występujący między nimi stosunek prawny jako umowę użyczenia. Powyższe, zdaniem organu, daje podstawę uznania, że skarżący nie posiada uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W skardze do WSA w Lublinie na powyższą decyzję organu odwoławczego skarżący zarzucił naruszenie: art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji, poprzez wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie oraz uchylenie decyzji z [...] stycznia 2015 r. o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, mimo braku ku temu podstaw prawnych; § 6 rozporządzenia z 28 czerwca 2002 r., poprzez wydanie decyzji o cofnięciu przyznania równoważnika pieniężnego, pomimo tego, że nie zostały spełnione przesłanki przewidziane w tym przepisie; art. 107 k.p.a., poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji. W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazanym na wstępie wyrokiem uznał, że skarga w części zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Sąd I instancji w pełni podzielił ustalenia stanu faktycznego oraz stanu prawnego dokonane przez organy administracyjne uznając jedynie za wadliwe uchylenie decyzji Komendanta Miejskiego Policji w L. z [...] grudnia 2012 r., nr [...], o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Zdaniem Sądu, uchylenia takiej decyzji nie przewidują przepisy ustawy o Policji ani rozporządzenia z 18 maja 2005 r. Sąd powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych zajął stanowisko, że w sytuacji gdy policjant utracił uprawnienie do równoważnika pieniężnego, decyzja orzekająca o utracie prawa do takiego świadczenia nie prowadzi do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o przyznaniu funkcjonariuszowi poprzednio omawianego uprawnienia, lecz jedynie powoduje, że ta ostatnia decyzja przestaje wywoływać skutki prawne. Decyzja cofająca uprawnienie do równoważnika ma charakter konstytutywny, co oznacza, że wywołuje ona skutki na przyszłość, nie wcześniej jednak niż od chwili jej wydania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik K. O. zaskarżając wyrok w części tj. pkt II wyroku WSA w Lublinie - na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), powoływanej dalej jako "P.p.s.a." – zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania polegające na: I. niezastosowaniu art. 145 § 1 P.p.s.a. i oddaleniu w części skargi na decyzję nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w L., w sytuacji, gdy decyzja ta uchybiała art. 138 k.p.a. bowiem utrzymywała w mocy decyzję z dnia [...] września 2017 roku Komendanta Miejskiego Policji w L., mimo iż decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem przepisów tj.: 1) art. 6 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP poprzez wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia uprawnień do dalszego otrzymywania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, w sytuacji gdy obowiązujące przepisy nie przewidują takiego postępowania, a także poprzez obarczenie Skarżącego negatywnymi skutkami zmiany wykładni przepisu, na podstawie którego przyznano mu uprawnienie w postaci równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego; 2) § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z 24 maja 2013 r. poprzez wydanie decyzji o cofnięciu przyznania równoważnika pieniężnego, pomimo iż nie zostały spełnione przesłanki tj. policjant nie przestał spełniać warunków, o których mowa w przepisach, nie zmienił się jego stan rodziny, funkcjonariusz ani jego małżonek nie otrzymali pomocy na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu na podstawie odrębnych przepisów, ani bezzasadnie nie odmówił przyjęcia lokalu mieszkalnego odpowiadającego przysługującym mu normom zaludnienia i znajdującego się w należytym stanie technicznym i sanitarnym, ani też w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej nie uzyskał lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub domu jednorodzinnego (część domu) albo spółdzielczego własnościowego lokalu mieszkalnego będącego przedmiotem spadku; II. niewłaściwym zastosowaniu art. 151 P.p.s.a., poprzez niezasadne oddalenie w części skargi na Decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L., w sytuacji, w której Decyzja ta uchybiała art. 138 k.p.a., zaś dostrzeżenie tych uchybień skutkowałoby uchyleniem błędnego orzeczenia w całości a nie tylko w zakresie uchylającym decyzję nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w L.. W konsekwencji skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w Lublinie w zakresie pkt II oraz uchylenie zaskarżonej decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. w zakresie cofnięcia sierż szt. K. O. z dniem 21 września 2017 r. uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz z zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w L. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że Przewodniczący Wydziału III w Izbie Ogólnoadministracyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, powołując się na art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 374 ze zm., dalej: uCOVID-19), zarządzeniem z 29 stycznia 2021 r. skierował sprawę na posiedzenie niejawne, z uwagi na to, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym przekazem obrazu i dźwięku. W związku z tym, strony postępowania zawiadomiono o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne celem rozpoznania skargi kasacyjnej. Ponadto pouczono strony, że mają prawo w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia do pisemnego dodatkowego przedstawienia swojego stanowiska w sprawie w granicach zarzutów złożonej skargi kasacyjnej. Wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 P.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego. W niniejszej sprawie strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na jednej podstawie: naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie są uzasadnione i z tego powodu skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie podnieść należy, że błędnie wskazana została podstawa skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej, jako podstawę prawną sformułowanych zarzutów wskazano "art.174 § 1 p.p.s.a.", zamiast art.174 pkt 2 P.p.s.a. stanowiącego podstawę dla podniesionego zarzutu "naruszenia przepisów postępowania". Dodać także należy, że podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów nie zostały uzasadnione, a zwłaszcza brak jest stosownej argumentacji w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Odnosząc się do samych zarzutów podnieść należy, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art.145 § 1 P.p.s.a., gdyż nie był on stosowany przez Sąd I instancji (zatem Sąd nie mógł go naruszyć), a nadto ma on charakter wynikowy. Jego zastosowanie przez sąd administracyjny jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, która uzasadniałaby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej. Co więcej przypomnieć należy, że przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd I instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., II GSK 2019/12; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2013 r., II OSK 552/12; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11; wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2012 r., II OSK 2232/10). Warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GSK 1669/12; wyrok NSA z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r., II OSK 1977/12). Tymczasem, jak przytoczono wyżej, w sformułowanym zarzucie kasacyjnym ograniczono się jedynie do wskazania art.145 § 1 P.p.s.a., a przepis ten dzieli się na niższe jednostki redakcyjne: punkty i litery. Co więcej przepis ten został powiązany z art. 138 k.p.a., który również został wskazany bez dokładnego przytoczenia tworzących go niższych jednostek redakcyjnych (paragrafów i punktów). Zatem powyżej uczynione uwagi są również aktualne w stosunku do zarzutu obejmującego ten przepis. Również pozostałe zarzuty naruszenia: art. 6 k.p.a., art. 7 Konstytucji RP oraz § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z dnia 24 maja 2013 r. nie są zasadne. W tym kontekście zwrócić należy uwagę, że strona skarżąca kasacyjnie nie sformułowała poprawnie także tych zarzutów kasacyjnych, gdyż nie wskazała jednoznacznie czy chodzi o ich błędną wykładnię, czy o niewłaściwe zastosowanie tych przepisów. Ze sformułowania zarzutów można się jedynie domyślać, że chodzi o ich niewłaściwe zastosowanie. Jednocześnie stwierdzić należy, że stan faktyczny sprawy nie jest kwestionowany przez strony postępowania, a uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawiera żadnej argumentacji tych zarzutów. Sąd I instancji dokonując oceny sprawy nie odnosił się do przepisów ani do art. 6 k.p.a., ani też do art. 7 Konstytucji RP - co wynika z uzasadnienia wyroku. Nadto, aby wskazane przepisy mogły stanowić podstawę skutecznego zarzutu zaakceptowania przez Sąd naruszenia przez organ wyrażonej w tym przepisie konstytucyjnej i ogólnej zasady postępowania administracyjnego - zasady legalności, wymagałby powiązania z konkretnymi przepisami dotyczącymi rozpoznawanej sprawy, których naruszenie przez organ wskazywałoby, że nie działał on na podstawie i w granicach prawa. Tego wymogu konstrukcyjnego skarga kasacyjna nie spełnia. Natomiast zarzut naruszenia § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z dnia 24 maja 2013 r. wymaga dodatkowej analizy. Po pierwsze, ani decyzje organów, ani zaskarżony wyrok Sądu I instancji nie były wydawane na podstawie § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z dnia 24 maja 2013 r. Podstawę prawną stanowiło rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z dnia 28 czerwca 2002 r. (kilkakrotnie nowelizowane, ale obowiązujące do chwili obecnej). Natomiast nie ma i nie było w obrocie prawnym rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z dnia 24 maja 2013 r. Jedynie porównując ten zarzut z treścią skargi z 12 grudnia 2017 r., gdzie również pełnomocnik skarżącego powołał się na rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z dnia 24 maja 2013 r. podając dane publikatora (Dz.U. z 2013 r., poz.1130 – s. 6 a.s.) można się domyślać, że być może chodziło o rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z dnia 28 czerwca 2002 r. Dane publikacyjne odpowiadają bowiem ogłoszeniu w dniu 24 września 2013 r. tekstu jednolitego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z dnia 28 czerwca 2002 r. Nadto wspomniany wyżej brak argumentacji zarzutów w uzasadnieniu skargi kasacyjnej uniemożliwia weryfikację tego zarzutu. Po drugie nawet, gdyby przyjąć, że zarzut skarżącego kasacyjnie odnosi się do naruszenia § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z dnia 28 czerwca 2002 r., to stwierdzić należy, że w istocie odnosi się on do przyjętego przez Sąd I instancji stanowiska w zakresie oceny stanu faktycznego sprawy. W sytuacji, w której nie zakwestionowano poprawności wykładni przepisów prawa materialnego, a ich niewłaściwego zastosowania skarżący kasacyjnie upatruje jako konsekwencji niewłaściwej oceny stanu faktycznego, podniesiony zarzut nie może zostać uwzględniony. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest już stanowisko, zgodnie z którym nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego w odniesieniu do podważanego stanu faktycznego sprawy, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., I OSK 1171/12). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11). Jeżeli skarżący uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11). Błędne zastosowanie przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09; wyroki NSA: z dnia 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z dnia 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09). W niniejszej sprawie skarżący nie podważył skutecznie okoliczności faktycznych sprawy i prawidłowości ich oceny, a tym samym w realiach tej sprawy nie mogły odnieść skutku zarzuty niewłaściwego zastosowania wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego. Oznacza to także, że w części w jakiej został zaskarżony wyrok WSA w Lublinie z dnia 10 maja 2018 r. sygn. II SA/Lu 68/18 prawidłowo został zastosowany przez Sąd I instancji art. 151 P.p.s.a., a więc poczyniony w tym zakresie zarzut jest bezzasadny. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 209 P.p.s.a. oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265), z uwzględnieniem stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt: II FPS 4/12.