III OSK 3225/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski (sprawozdawca) sędzia del. WSA Hanna Knysiak - Sudyka po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 38/23 w sprawie ze skargi A. R. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] m. st. Warszawy z dnia 3 sierpnia 2022 r. nr 5692/2022 w przedmiocie zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 września 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 38/23, wydanym po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. R. (dalej jako "skarżący" ) na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] m. st. Warszawy (dalej "organ" lub "Zarząd") z dnia 3 sierpnia 2022 r. nr 5692/2022 w przedmiocie zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie obowiązujący tekst jednolity Dz.U. z 2026 r. poz. 143), zwanej dalej "p.p.s.a.", oddalił skargę. Wyrok wydano w poniższym stanie faktycznym i prawnym. Zaskarżoną uchwałą Zarząd Dzielnicy [...] m. st. Warszawy, na podstawie § 6 ust. 1 pkt 2 Statutu Dzielnicy [...] miasta stołecznego Warszawy, stanowiącego załącznik nr 6 do uchwały Nr LXX/2182/2010 Rady m.st. Warszawy z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2018 r. poz. 8814 oraz z 2019 r. poz. 13139) w związku z § 6 pkt 8 uchwały Nr XLVl/1422/2008 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r. poz. 6725) oraz § 4, § 5 ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 1 i ust. 3, § 7 ust. 2 pkt 12, § 10 ust. 1 pkt 4, § 18 ust. 1 pkt 2 i ust. 5. §32 ust. 1 pkt 2, 3 i 5 w związku z ust. 8, § 34 ust. 3, § 35 ust. 1, § 37 ust. 1 i 2 uchwały Nr XXIIl/669/2019 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2019 r. poz. 14836, z 2020 r. poz. 5791, z 2021 r. poz. 5586, z 2022 poz. 3530 oraz z 2022 r. poz. 3530 i 4666), uchylił uchwałę Nr 4746/2021 Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z dnia 15 grudnia 2021 r. w sprawie udzielenia pomocy mieszkaniowej; zakwalifikował skarżącego do udzielenia pomocy mieszkaniowej poprzez najem lokalu socjalnego z mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy; stwierdził, że na dzień udzielenia kwalifikacji przyznaje się skarżącemu pierwszeństwo udzielenia pomocy mieszkaniowej; powierzył wykonanie uchwały Naczelnikowi Wydziału Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] m.st. Warszawy oraz zarządził o publikacji uchwały i jej wejściu w życie z dniem podjęcia. Z uzasadnienia uchwały wynikało, że skarżący w dniu 16 lipca 2020 r. złożył wniosek o udzielenie pomocy mieszkaniowej, po wypowiedzeniu umowy najmu lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. za zadłużenie na koncie lokalu. Przedmiotowy lokal składa się z 2 pokoi i kuchni o powierzchni użytkowej 50,29 m2, w tym powierzchni pokoi 27,65 m2. Zamieszkuje w nim skarżący, przy czym jest on od 1994 r. na stałe zameldowany pod innym adresem w O. Organ wyjaśnił, że wnioskodawca wstąpił w stosunek najmu przedmiotowego lokalu z dniem śmierci najemcy – D. R. w dniu 9 kwietnia 2016 r. Z kolei po wypowiedzeniu umowy najmu przez Zakład Gospodarowania Nieruchomościami dla Dzielnicy [...] w dniu 05 października 2017 r. oraz przesłaniu do zainteresowanego pisma z dnia 05 lutego 2018 r., wzywającego do opróżnienia przedmiotowego lokalu sprawę skierowano do Sądu. Wyrokiem z dnia 7 marca 2019 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy [...] nakazał wnioskodawcy opuścić i opróżnić lokal nr [...] przy ul. [...], przyznając mu prawo do lokalu socjalnego. Skarżący w dniu 17 kwietnia 2019 r. złożył apelację od wyroku eksmisyjnego a następnie w dniu 3 lipca 2020 r. podpisał umowę restrukturyzacyjną dotyczącą spłaty 60% zadłużenia, które wynosiło wówczas 28.140,44 zł. Jednocześnie organ zauważył, że postanowieniem z dnia 16 czerwca 2021 r. Sąd Okręgowy Warszawa-[...] oddalił apelację skarżącego. Organ podniósł też, że w trakcie analizy wniosku o pomoc mieszkaniową, pomimo trudnej sytuacji finansowej, skarżący w dniu 07 lipca.2021 r. podpisał drugą, korzystniejszą umowę w sprawie restrukturyzacji zadłużenia, zgodnie z którą zobowiązał się do spłaty 40% zadłużenia, natomiast wierzyciel zobowiązał się do umorzenia 16.303,88 zł długu, jednak nie wcześniej niż po 4 latach terminowego płacenia bieżących opłat. Pomimo, że skarżący utrzymywał się z zasiłków OPS w wysokości 350,00 zł, to wcześniej spłacił ciążące na nim zobowiązanie. Zdaniem organu, ze złożonych załączników i zaświadczeń wynikała rażąca dysproporcja pomiędzy osiąganym przez skarżącego dochodem a wydatkami, które poczynił na poczet zobowiązań i bieżących opłat. Ponadto, analizując sytuacje majątkową i rodzinną skarżącego, Zarząd stwierdził, że skarżący jest rozwiedziony od 14 grudnia 2001 r., a z dokumentów znajdujących się w teczce lokalu nr [...] przy ul. [...] wynika, że w uzasadnieniu wyroku rozwodowego sąd ustalił sposób korzystania z lokalu położonego w O. przy ul. [...] m [...] w ten sposób, że skarżący będzie korzystał z pokoju o powierzchni ok. 10,00 m2. W aktach tych znajduje się też kopia umowy darowizny z dnia 24 maja 2016 r. (6 lat temu), którą to umową skarżący przekazał swojej córce przysługujący mu udział (1/2 części), w spółdzielczym prawie własnościowym do lokalu nr [...] przy ul. [...] w O. Uchwałą nr 4746/2021 z dnia 15 grudnia 2021 r. Zarząd odmówił udzielenia pomocy mieszkaniowej skarżącemu. Skarżący po otrzymaniu negatywnej uchwały Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy zwrócił się do Biura Polityki Lokalowej m.st. Warszawy o ponowne rozpatrzenie jego wniosku. W ramach korespondencji pomiędzy Biurem a Urzędem Dzielnicy, Biuro wyjaśniło, że sprawa skarżącego kwalifikuje się do rozpatrzenia w trybie § 18 ust. 3 - 5 Uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy oraz, że przy jej rozpatrzeniu należy rozważyć (uwzględnić) stan zdrowia skarżącego (przedstawione przez niego skierowania do poradni chorób płuc i chirurgii naczyniowej oraz do szpitalnego oddziału neurologicznego i kardiologicznego) i kwestię jego pozostawienia w zajmowanym lokalu lub wskazania innego lokalu w standardzie odpowiadającym stanowi zdrowia zainteresowanego. Wskazane okoliczności sprawy oraz jej kwalifikacja (w tym własna rekomendacja Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy dokonana na posiedzeniu w dniu 02 marca 2022 r.) doprowadziły do podjęcia w dniu 3 sierpnia 2022 r. uchwały o treści opisanej na wstępie. Uchwała ta stała się przedmiotem skargi wniesionej do WSA w Warszawie, następnie sprecyzowanej co do przedmiotu przez działającego w imieniu skarżącego adwokata ustanowionego z urzędu. Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. WSA w Warszawie za prawidłowe uznał stanowisko Zarządu, zgodnie z którym to stanowiskiem za sprzeczne z zasadą efektywnej gospodarki zasobem mieszkaniowym należałoby uznać oddanie w najem na rzecz jednoosobowego gospodarstwa domowego skarżącego "dotychczas" zajmowanego lokalu o pow. ponad 50 m2. Oto bowiem lokal ten, ze względu na strukturę i wyposażenie może służyć udzieleniu pomocy mieszkaniowej 4 - osobowej rodzinie, gdy tymczasem skarżący na dzień złożenia wniosku stanowił "jednoosobowe gospodarstwo domowe". Wobec powyższego Sąd I instancji stwierdził, że wbrew zatem twierdzeniom skargi, zasadność dostosowania parametrów lokalu do liczebności i struktury jest bezsporna tak pod względem faktycznym, jak i ma swoje oparcie w przytoczonym przepisie § 3 Uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r., (zobowiązującym organy dzielnic do racjonalnego wykorzystania zasobu mieszkaniowego. W uzasadnieniu wydanego w sprawie wyroku WSA w Warszawie wyjaśnił też, że umowa najmu lokalu przy ul. [...] została skutecznie wypowiedziana skarżącemu, a skarżący został wezwany do dobrowolnego opróżnienia lokalu i zwrotu kluczy. W tym stanie rzeczy Sąd I instancji podzielił pogląd organu, że skarżącemu nie przysługuje żadne skuteczne roszczenie do Zarządu Dzielnicy o ponowne zawarcie umowy najmu tego samego lokalu, zaś żądanie wyrażone w złożonej skardze nie znajduje oparcia w przywołanych i zastosowanych w sprawie przepisach prawa. Zdaniem Sądu I instancji, postępowanie w sprawie miało też dwuetapowy charakter, tzn. w pierwszym etapie, wniosek skarżącego podlegał analizie i weryfikacji przez właściwy organ gminy oraz zaopiniowaniu przez komisję lokalową, a dopiero na dalszym – drugim etapie wydano rozstrzygnięcie merytoryczne, co pozostawało też w zgodzie z poglądem prawnym przyjętym w uchwale NSA z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08 (publik. ONSAiWSA z 2008 r. nr 6, poz. 90). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, reprezentowany przez adwokata ustanowionego z urzędu. Pełnomocnik zaskarżył wyrok w całości. Wniósł o jego uchylenie również w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Sformułował też wniosek o zasądzenie kosztów postępowania na jego rzecz w wysokości maksymalnej, za dwie instancje, według norm prawem przepisanych i oświadczył, że koszty te nie były pokryte ani w całości ani w części. Na wezwanie Sądu I instancji pełnomocnik skarżącego kasacyjnie uzupełnił braki formalne skargi kasacyjnej, oświadczając, że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: a) prawa procesowego art. 7, art. 77 oraz 107 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i dowolną interpretację materiału dowodowego, w szczególności w kwestii związanych z problemami zdrowotnymi skarżącego, jego sytuacji bytowej, osobistej, podczas gdy winny być wyjaśnione wszystkie okoliczności i dokonana winna być prawidłowa interpretacja materiału dowodowego, która niezbicie prowadzi do konkluzji, że skarżący ma prawo do pozostania w spornym lokalu przy uwzględnianiu całokształtu jego sytuacji faktycznej (materialnej, zdrowotnej, faktu nieprzerwanego zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu); b) błędne przyjęcie, iż została naruszona zasada racjonalnego wykorzystania mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy, gdyż skarżący zamieszkuje w przedmiotowym lokalu nieprzerwanie od 1994 r., a śmierć matki nastąpiła w kwietniu 2016 r. i od tego momentu organ nie "dostrzegał", że "nieracjonalnie" wykorzystuje mieszkaniowy zasób m.st. Warszawy, dopiero jak skarżący zaczął mieć problemy z płatnościami, organ zaczął szukać podstaw do usunięcia skarżącego ze spornego lokalu, bez podstaw znajdujących oparcie w uchwale Nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r., c) § 3 uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. poprzez błędne przyjęcie, iż zajmowanie przez skarżącego spornego lokalu nie korespondowało z zasadą racjonalnego wykorzystania mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy, gdyż skarżący jest osobą o słabym zdrowiu, boryka się z różnymi problemami, jest osobą nieporadną życiowo i dopóki mieszkał z matką jego sytuacja był lepsza, po śmierci matki, jest osobą, która powinna otrzymać od miasta wsparcie poprzez pozostanie w lokalu, który dotychczas zajmuje, czego Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dostrzegł, co ma wpływ na treść rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie. Wystąpił też o zasądzenie od skarżącego na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Organ zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, a pozostałe strony nie przedstawiły odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie natomiast z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw i z tego powodu podlegała oddaleniu. W pierwszej kolejności należało wyjaśnić, że pierwsze dwa zarzuty skargi kasacyjnej, zamieszczone odpowiednio w jej pkt. a. i b., zostały wadliwie sformułowane, co uniemożliwia ich rozpoznanie. Są to zarzuty skierowane przeciwko prowadzonemu przez Zarząd postępowaniu z wniosku o pomoc mieszkaniową. Dotyczą one nieprawidłowości tego postępowania, które to nieprawidłowości miałyby polegać - po pierwsze - na wadliwym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, a – po drugie – na błędnym zakwalifikowaniu żądań skarżącego, odczytywanych w zestawieniu ze stanem faktycznym sprawy, jako żądań sprzecznych z zasadą racjonalnego wykorzystania mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy. W zarzucie zamieszczonym pod pkt. a. skarżący kasacyjnie stawia Sądowi I instancji zarzut naruszenia przepisów art. 7, art. 77, oraz art. 107 k.p.a. Powołanie przepisów postępowania administracyjnego w oderwaniu od będących podstawą zaskarżonego wyroku przepisów postępowania sądowego ( w tym przypadku art. 151 p.p.s.a.), nie może być uznane za spełniające przesłanki podstaw kasacyjnych, o których mowa art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym, stosownie do treści art. 173 § 1 p.p.s.a., jest bowiem orzeczenie sądu, a nie akt administracyjny (w niniejszej sprawie uchwała jednostki samorządu terytorialnego o charakterze indywidualnym). Nawet w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor nie przytoczył jakiegokolwiek przepisu procedury sądowoadministracyjnej, którego powołanie pozwoliłoby na powiązanie sformułowanych zarzutów naruszenia przepisów k.p.a. z przepisami tejże procedury, które Sąd I instancji w sprawie zastosował. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest również dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2025 r., sygn.. akt III OSK 2245/23, Legalis nr 3193490 oraz wyrok NSA z dnia 13 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 1420/14, Legalis nr 1328985). Co więcej, to właśnie ze względu na cechę normatywną skargi kasacyjnej jako wysoce sformalizowanego środka prawnego zaskarżenia wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych ustawodawca ustanowił też obowiązek jej sporządzania przez osoby mające odpowiednie przygotowanie zawodowe. Ustawodawca uznał, że to od tych osób można, należ wręcz oczekiwać dokładności, rzetelności i profesjonalizmu, a w szczególności jasnego i zgodnego z wymaganiami wynikającymi z p.p.s.a. sporządzenia skargi kasacyjnej (por. także wyrok NSA z dnia 12 marca 2025 r. sygn.. akt III FSK 1630/23, Legalis nr 3191872). W odniesieniu do wskazanego zarzutu skargi kasacyjnej wymogi te nie zostały spełnione, a tak postawiony zarzut nie podlegał rozpoznaniu. Również sposób sformułowania zarzutu zamieszczonego w pkt. b. skargi kasacyjnej nie pozwalał na jego rozpoznanie. W jego treści pełnomocnik skarżącego kasacyjnie nie powołał bowiem w ogóle żadnych podstaw kasacyjnych (nie wymienił jakichkolwiek przepisów, których naruszenie zarzucił Sądowi I instancji). To z kolei czyniło w tej części skargę kasacyjną środkiem odwoławczym od początku nieskutecznym. W odniesieniu do ostatniego z zarzutów – zarzutu naruszenia § 3 Uchwały Nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. – czyli, na gruncie kontrolowanej instancyjnie sprawy, zarzutu naruszenia przepisu prawa materialnego (w brzmieniu: "Organy Miasta oraz organy dzielnic, realizując postanowienia niniejszej uchwały, winny dążyć do racjonalnego wykorzystania mieszkaniowego zasobu w celu udzielania członkom wspólnoty samorządowej Miasta pomocy mieszkaniowej, o której mowa w § 2 ust. 1"), Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzut, ten w niepodważonym przez skarżącego kasacyjnie stanie faktycznym sprawy (vide uwagi powyżej), okazał się zarzutem niezasadnym. W ocenie NSA, Sąd I instancji nie stwierdził, że w sprawie została naruszona zasada racjonalnego wykorzystania mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy (tak m.in. na str. 3. skargi kasacyjnej – w jej uzasadnieniu), lecz odnosząc się do stanowiska organu stwierdził, że to przyjęcie przeciwnego stanowiska – zaprezentowanego przez skarżącego (skarżącego kasacyjnie) - doprowadziłoby do takiego naruszenia. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie wprost wyjaśnił, że: 1. w sprawie prawomocnie orzeczono eksmisję skarżącego z dotychczas zajmowanego lokalu z jego prawem do lokalu socjalnego, 2. skarżący samodzielnie (jednoosobowo) prowadzi gospodarstwa domowe w lokalu o powierzchni, która zaspokoiłaby potrzebę mieszkaniową czteroosobowej rodziny oraz 3. skarżący osiąga niski dochód - sprowadzający się w istocie do świadczeń socjalnych. Wszystkie te zaś okoliczności wykluczają dalsze zamieszkiwanie skarżącego jako najemcy w dotychczasowym lokalu. Prawidłowo też Sąd I instancji stwierdził, że tak ustalone w sprawie przez organ okoliczności kwalifikują skarżącego do udzielania mu pomocy mieszkaniowej w ramach najmu, ale tym razem – najmu lokalu socjalnego. Słusznie zatem Sąd I instancji nie stwierdził w tym zakresie naruszeń prawa materialnego w postaci § 3 powołanej uchwały, ponieważ to pomoc mieszkaniowa w postaci lokalu socjalnego spełniała w tej konkretnie sprawie wymogi racjonalnego wykorzystania zasobu mieszkaniowego. Trudno też zarzucić Sądowi I instancji, że stosując w sprawie ww. przepis nie wziął pod uwagę stanu zdrowia skarżącego, skoro nie zakwestionował przyznanego skarżącemu, ma mocy zaskarżonej uchwały, pierwszeństwa w orzeczonej pomocy mieszkaniowej. Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w pkt. 1. sentencji wyroku. W pkt. 2. sentencji wyroku Naczelny Sąd Administracyjny, stosując art. 207 § 2 p.p.s.a. uznał, że w rozpoznanej sprawie zachodził szczególny przypadek uzasadniający odstąpienie od zasądzenia w całości od strony skarżącej kasacyjnie na rzecz strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, ponieważ przedmiot niniejszej sprawy mieści się w szeroko rozumianym "prawie wsparcia socjalnego" lub "prawie wspierania ze środków publicznych". Odnosząc się natomiast do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, należy wskazać, że wynagrodzenie pełnomocnika ustanowionego z urzędu za pomoc prawną należne jest od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) i przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie przepisów art. 258-261 p.p.s.a. Z tego też względu, wniosek pełnomocnika z urzędu o przyznanie wynagrodzenia za czynności w postępowaniu kasacyjnym Naczelny Sąd Administracyjny pozostawił do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.