III OSK 3145/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski (sprawozdawca) sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant: starszy asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lipca 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 1927/22 w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia 25 sierpnia 2022 r. nr 2321/DSS w przedmiocie pomocy w zakresie przekwalifikowania zawodowego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 25 lipca 2023 r., II SA/Wa 1927/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu R. S. (dalej "skarżący") na decyzję Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej (dalej także "organ") z 25 sierpnia 2022 r., nr 2321/DSS, w przedmiocie pomocy w zakresie przekwalifikowania zawodowego: uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Warszawie z 27 czerwca 2022 r. nr 362/2022. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Rozkazem personalnym z 10 lutego 2022 r. nr 457 Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej zwolnił R. S. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego dokonanego przez żołnierza. Termin wypowiedzenia upływał z dniem 30 czerwca 2022 r. Wnioskiem z 20 kwietnia 2022 r. skarżący zwrócił się do Dowódcy Operacyjnego Rodzajów Sił Zbrojnych o wyrażenie zgody na odbycie przekwalifikowania zawodowego w ramach pomocy rekonwersyjnej, tj. "Kursu dla kandydatów na doradcę DSGA ADR" organizowanego w okresie od 6 do 15 czerwca 2022 r. Jednocześnie złożył wniosek do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego (dalej "Dyrektor WBE") o udzielenie pomocy rekonwersyjnej niezbędnej do sfinansowania udziału we wskazanym wyżej kursie. Do wniosku dołączył zaświadczenie z ośrodka szkolenia potwierdzające zakwalifikowanie na kurs oraz potwierdzające uprawnienia organizatora kursu do prowadzenia szkoleń. We wniosku i zaświadczeniu określono koszt kursu na kwotę 2.500 zł brutto. W dniu 27 kwietnia 2022 r. Dowódca Operacyjny Rodzajów Sił Zbrojnych wyraził skarżącemu zgodę na odbycie ww. przekwalifikowania zawodowego. W dniu 6 maja 2022 r. wniosek o udzielenie pomocy rekonwersyjnej, przekazany przy piśmie Dowództwa Operacyjnego Rodzajów Sił Zbrojnych z 29 kwietnia 2022 r., wpłynął do Centralnego Ośrodka Aktywizacji Zawodowej, natomiast przy piśmie Dyrektora Centralnego Ośrodka Aktywizacji Zawodowej z 6 maja 2022 r. został przekazany do Dyrektora WBE, do którego wpłynął 10 maja 2022 r. Decyzją z 27 czerwca 2022 r. Dyrektor WBE, na podstawie art. 61 § 1 i 3 oraz art. 104 § 1 ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2021 r., poz. 2052 ze zm.; dalej "k.p.a."), a także art. 236 ust. 1 pkt 2 i art. 822 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2022 r., poz. 974 ze zm.) oraz § 10 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 listopada 2014 r. w sprawie pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania, pośrednictwa pracy i odbywania praktyk zawodowych (Dz. U. poz. 1622; dalej "rozporządzenie z 2014 r."), wyraził skarżącemu zgodę na dofinansowanie przekwalifikowania zawodowego w wysokości 109,64 zł brutto. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Następnie stwierdził, że wniosek z dokumentami został złożony w jednostce wojskowej 2 maja 2022 r., zatem sprawę należało rozpoznać w oparciu o przepisy ustawy o obronie Ojczyzny, która weszła w życie 23 kwietnia 2022 r. Odwołując się do treści art. 236 ust. 1 pkt 2 i ust. 8, a także ust. 9, ust. 10 i ust. 13 tej ustawy, Dyrektor WBE stwierdził, że na dzień wpływu wniosku do organu administracji publicznej uprawnionemu przysługiwał zwrot kosztów przekwalifikowania zawodowego do 300% limitu, który wynosi 60% najniższego uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego obowiązującego w dniu 1 stycznia roku kalendarzowego, w którym zainteresowany wystąpił po raz pierwszy z wnioskiem o udzielenie pomocy w przekwalifikowaniu zawodowym, czyli 8.208,00 zł. Zdaniem Dyrektora WBE do wykorzystana pozostała więc kwota 109,64 zł i taką pomoc przyznano, mimo tego, że zgłoszony koszt przekwalifikowania zawodowego wyniósł 2.500,00 zł. Decyzją z 25 sierpnia 2022 r., po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Dyrektor Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej, na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., a także art. 236 ust. 1 pkt 2, ust. 3, ust. 8, ust. 9 i ust. 10 ustawy o obronie Ojczyzny oraz § 4, § 6 ust. 1 i § 7 ust. 1 i § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 2 maja 2022 r. w sprawie korzystania z pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania, pośrednictwa pracy i odbywania praktyk zawodowych przez żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2022 r., poz. 978 ze zm.; dalej "rozporządzenie z 2022 r."), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdził, że przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte 10 maja 2022 r. – w dacie doręczenia wniosku do Dyrektora WBE, stosownie do art. 61 § 3 k.p.a. Tym samym, w sprawie ma zastosowanie art. 236 ustawy o obronie Ojczyzny i rozporządzenie z 2022 r. Dyrektor Departamentu odwołał się następnie do treści art. 236 ust. 8, ust. 9 i ust. 10 ustawy o obronie Ojczyzny, podkreślając, że od 23 kwietnia 2022 r. maksymalna wysokość środków finansowych na przekwalifikowanie zawodowe wynosi 8.208 zł, z której to kwoty skarżący (na mocy decyzji Dyrektora WBE z 20 kwietnia 2022 r. nr 213/2022 i z 20 maja 2022 r. nr 273/2022) wykorzystał już 8.098,36 zł. Prawidłowo zatem przyznano mu kwotę 109,64 zł. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł skarżący. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Uwzględniając skargę, Sąd pierwszej instancji wskazał, że istota sprawy sprowadzała się do wyjaśnienia czy znajdowały w niej zastosowanie przepisy ustawy o obronie Ojczyzny oraz rozporządzenia z 2022 r., czy przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1414 ze zm.; dalej "u.s.w.ż.z.") oraz rozporządzenia z 2014 r. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie tej kwestii jest w sprawie kluczowe, ponieważ w ustawie o obronie Ojczyzny obniżono względem u.s.w.ż.z. wysokość limitu, do jakiego mogą być pokrywane koszty przekwalifikowania zawodowego. Sąd ten stwierdził, że w przepisach rozporządzenia z 2014 r. określono pośredni tryb składania wniosku o udzielenie pomocy na przekwalifikowanie zawodowe do organu właściwego do wydania decyzji w sprawie przyznania tej pomocy. Wniosek ten należy skierować do właściwego dyrektora WBE, jednak za pośrednictwem dowódcy jednostki wojskowej, który zobowiązany jest do przesłania wniosku (w terminie 7 dni od dnia otrzymania) do dyrektora WBE, co jednak również następuje nie bezpośrednio, lecz za pośrednictwem dyrektora Centralnego Ośrodka Aktywizacji Zawodowej (dalej "COAZ") lub kierownika ośrodka aktywizacji zawodowej (dalej "OAZ), który z kolei przesyła wniosek wraz z dokumentami, o których mowa w § 7 ust. 3, oraz opinią (w terminie 14 dni od dnia otrzymania) do dyrektora WBE. Zgodnie z art. 819 ustawy o obronie Ojczyzny w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Zdaniem tego Sądu w powołanym przepisie ustawodawca posłużył się pojęciem "spraw", a nie "postępowań" (zob. art. 804 ust. 1), zatem regulacja intertemporalna odnosi się do prawa materialnego, na co wskazuje także przedmiot ustawy określony w jej art. 1, zgodnie z którym określa ona m.in. zasady otrzymywania uposażenia i innych świadczeń przez żołnierzy (art. 1 pkt 13). Zdaniem Sądu pierwszej instancji w okolicznościach sprawy nie budzi wątpliwości, że skarżący – zgodnie z trybem przewidzianym w § 8 rozporządzenia z 2014 r. – wniósł wniosek do organu właściwego do wydania decyzji rozstrzygającej sprawę wszczętą tym wnioskiem. Wniosek ten razem z wnioskiem o wydanie zgody na odbycie przekwalifikowania zawodowego wpłynął do dowódcy jednostki wojskowej (Dowódcy Operacyjnego Rodzajów Sił Zbrojnych) 20 kwietnia 2022 r. i w tym dniu doszło do wszczęcia sprawy w rozumieniu art. 819 ustawy o obronie Ojczyzny. W tym bowiem dniu uprawniony podmiot zgłosił w stosownym trybie wobec właściwego organu żądanie rozstrzygnięcia o jego prawach i obowiązkach wynikających z przepisów prawa materialnego. Okoliczność, że wniosek został przekazany przez dowódcę jednostki za pośrednictwem dyrektora COAZ do Dyrektora WBE, do którego wpłynął dopiero 6 maja 2022 r. nie powoduje, że sprawa nie została wszczęta wnioskiem skarżącego 20 kwietnia 2022 r., kiedy to prawidłowo został on złożony dowódcy jednostki wojskowej. Sprawa wszczęta wnioskiem skarżącego z 20 kwietnia 2022 r. jest sprawą wszczętą i niezakończoną przed wejściem w życie ustawy o obronie Ojczyzny (23 kwietnia 2022 r.), powinny w niej znajdować zastosowanie przepisy dotychczasowe, tj. przepisy u.s.w.ż.z. oraz wydanego w oparciu o upoważnienie ustawowe zawarte w art. 120 ust. 7 tej ustawy rozporządzenia z 2014 r. Sąd stwierdził, że obie wydane w sprawie decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 236 ust. 9 pkt 1 ustawy o obronie Ojczyzny poprzez jego błędne zastosowanie oraz z naruszeniem art. 120 ust. 4a pkt 1 u.s.w.ż.z. w zw. z art. 819 ustawy o obronie Ojczyzny poprzez ich niezastosowanie. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259; dalej "p.p.s.a."), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł organ, zaskarżając wyrok w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Nadto wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. w oparciu o art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie tj.: 1) art. 236 ust. 9 pkt 1 ustawy o obronie Ojczyzny polegające na przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie wskazany przepis nie miał zastosowania, gdyż zdaniem Sądu pierwszej instancji postępowanie w przedmiocie pomocy rekonwersyjnej zostało wszczęte 20 kwietnia 2022 r., tymczasem ze zgromadzonego materiału wynika, że 20 kwietnia 2022 r. zostało złożone pismo do Dowódcy o wyrażenie zgody na przekwalifikowania zawodowe w ramach pomocy rekonwersyjnej, a do organu właściwego wniosek o przyznanie pomocy rekonwersyjnej wpłynął 10 maja 2022 r.; 2) art. 120 ust. 4a pkt 1 u.s.w.ż.z. polegające na przyjęciu, że przepis ten powinien mieć zastosowanie w przedmiotowej sprawie w sytuacji, gdy ze zgromadzonego materiału wynika, że wszczęcie postępowania w sprawie nastąpiło 10 maja 2022 r., zatem organy przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy nie mogły zastosować nieobowiązujących w dniu wszczęcia postępowania przepisów u.s.w.ż.z.; 3) art. 120 ust. 3 pkt 2, ust. 4 pkt 1 i ust. 4b pkt 3 u.s.w.ż.z. polegające na przyjęciu, że przepis ten powinien mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdy tymczasem organy przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy nie mogły zastosować nieobowiązujących w dniu wszczęcia postępowania (10 maja 2022 r.) przepisów ustawy u.s.w.ż.z.; II. w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 3 k.p.a. i art. 819 ustawy o obronie Ojczyzny poprzez błędne przyjęcie, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte 20 kwietnia 2022 r., gdy ze zgromadzonego materiału wynika, że wszczęcie postępowania w sprawie nastąpiło 10 maja 2022 r., kiedy to wniosek wpłynął do właściwego organu administracji publicznej, zatem zasadne było zastosowanie przepisów ustawy o obronie Ojczyzny; 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie przez Sąd pierwszej instancji okoliczności, że wniosek o przyznanie pomocy rekonwersyjnej wpłynął do organu administracji publicznej właściwego w przedmiocie rozpoznania tego wniosku 10 maja 2022 r., gdy tymczasem orzekanie na podstawie akt sprawy oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Istota zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia zarówno przepisów postępowania, jak i prawa materialnego sprowadzała się do rozstrzygnięcia następującej kwestii: czy wniosek skarżącego wniesiony 20 kwietnia 2022 r. do Dowódcy Operacyjnego Rodzajów Sił Zbrojnych wszczął w tej dacie postępowanie administracyjne w przedmiocie pomocy w zakresie przekwalifikowania zawodowego, czy też zostało ono wszczęte dopiero 10 maja 2022 r., a więc w dniu wpłynięcia wniosku do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Warszawie. Od ustalenia daty wszczęcia postępowania zależy to czy w sprawie znalazły zastosowanie przepisy u.s.w.ż.z. czy też ustawy o obronie Ojczyzny. Zgodnie bowiem z art. 819 ustawy o obronie Ojczyny, która weszła w życie 23 kwietnia 2022 r., w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, o ile ustawa nie stanowi inaczej. W dacie złożenia wniosku do Dowódcy Operacyjnego Rodzajów Sił Zbrojnych obowiązywała u.s.w.ż.z. oraz rozporządzenie z 19 listopada 2014 r. w sprawie pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania, pośrednictwa pracy i odbywania praktyk zawodowych. Z kolei w dacie wpłynięcia wniosku do Dyrektora WBE obowiązywała już nowa ustawa o obronie Ojczyzny i rozporządzenie wykonawcze wydane na jej podstawie z 2022 r. W stanie prawnym obowiązującym 20 kwietnia 2022 r. tryb korzystania z pomocy na terenie kraju w zakresie m.in. przekwalifikowania zawodowego przez żołnierza zawodowego oraz właściwość organów w zakresie przyznawania pomocy określało rozporządzenie z 2014 r. (§ 1 pkt 1) lit. a) i pkt 3) tego rozporządzenia w zw. z art. 120 ust. 7 u.s.w.ż.z.). Zgodnie z § 3 pkt 5) rozporządzenia z 2014 r. organem właściwym w zakresie udzielania pomocy rekonwersyjnej jest m.in. Dyrektor WBE w Warszawie. Stosownie do § 7 ust. 1 tego rozporządzenia pomoc rekonwersyjna jest udzielana uprawnionym na ich wniosek. Zgodnie z § 8 ust. 1 pomoc rekonwersyjna uprawnionemu, o którym mowa w § 1 pkt 1 lit. a, jest udzielana na wniosek skierowany do dyrektora WBE właściwego ze względu na miejsce zamieszkania uprawnionego za pośrednictwem dowódcy jednostki wojskowej. Wniosek ten dowódca jednostki wojskowej przesyła, w terminie 7 dni od dnia otrzymania, do dyrektora WBE za pośrednictwem dyrektora COAZ lub kierownika OAZ właściwego ze względu na miejsce zamieszkania żołnierza, zaś Dyrektor COAZ lub kierownik OAZ przesyła wniosek wraz z dokumentami, o których mowa w § 7 ust. 3, oraz opinią w terminie 14 dni od dnia otrzymania, do właściwego dyrektora WBE (§ 8 ust. 2 i 3 rozporządzenia z 2014 r.). Z powyższych przepisów wynika, że dla zachowania prawem przewidzianego trybu skarżący miał obowiązek skierować wniosek w przedmiocie pomocy w zakresie przekwalifikowania zawodowego do Dyrektora WBE za pośrednictwem dowódcy jednostki wojskowej, co też w niniejszej sprawie skarżący uczynił. Rozporządzenie z 2014 r. wymagało zatem od skarżącego wniesienia żądania do dowódcy jednostki wojskowej, a więc organu wprawdzie niewłaściwego do załatwiania wniosku, ale właściwego do wyrażenia zgody na odbycie przekwalifikowania zawodowego oraz do wydania zaświadczenia o posiadanej wysłudze lat służby wojskowej, w tym zawodowej służby wojskowej, które to należało do wniosku załączyć. Dowódca jednostki wojskowej był więc organem współdziałającym w sprawie. Zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej (§ 3). W orzecznictwie i piśmiennictwie dominuje pogląd, zgodnie z którym datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania właściwemu organowi administracji publicznej, chociaż nie jest pogląd jednolity (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 2017 r., II OSK 2014/15, LEX nr 2287121). Niemniej, jak wyżej wskazano, dowódca jednostki wojskowej był w sprawie organem współdziałającym, do którego to regulacje rozporządzenia nakazywały skarżącemu wnieść żądanie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza to, że dowódca jednostki wojskowej był w sprawie organem właściwym do wniesienia żądania i datą wszczęcia postępowania w ujęciu materialnoprawnym była data doręczenia wniosku temu organowi, co miało miejsce 20 kwietnia 2022 r. Należy bowiem zauważyć, że k.p.a. reguluje datę wszczęcia postępowania w ujęciu procesowym, co ma doniosłe znaczenie dla prowadzonego postępowania administracyjnego – od tej daty liczone są chociażby kodeksowe terminy załatwienia sprawy (art. 35 k.p.a.). Zazwyczaj aspekty procesowy oraz materialny daty wszczęcia postępowania się w pewnym sensie pokrywają, trudno je rozróżnić albo ich rozróżnienie nie ma dla sprawy istotnego znaczenia. Zasadniczo bowiem organ załatwia sprawę w oparciu o przepisy obowiązujące w dniu orzekania, tj. obowiązujące w dniu wydawania decyzji, i data wszczęcia postępowania nie ma znaczenia dla ustalenia stanu prawnego właściwego dla rozstrzygnięcia o obowiązkach lub uprawnieniach strony postępowania. Niekiedy jednak, tak jak w niniejszej sprawie, przepisy prawa materialnego określają stan prawny, który ma w sprawie zastosowanie, i uzależniają ów stan prawny od zaistnienia jakiegoś faktu prawnego np. od daty wszczęcia postępowania. Na gruncie ustawy o obronie Ojczyzny organ orzeka zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym "dotychczas", jeżeli sprawa została wszczęta i niezakończona przed dniem wejścia w życie tej ustawy, natomiast przepisy nowe stosuje się do spraw wszczętych od dnia wejścia w życie ustawy o obronie Ojczyzny. Wszczęcie sprawy, o którym mowa w art. 819 ustawy o obronie Ojczyzny, niekoniecznie musi być tożsame z datą wszczęcia postępowania, rozumianą na gruncie art. 61 § 3 k.p.a., tym bardziej w sytuacji, w której przepisy prawa (rozporządzenia z 2014 r.) nakazują stronie wnieść żądanie do innego organu niż organ właściwy do jego załatwienia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesienie w takiej sytuacji wniosku do organu współdziałającego jest na gruncie materialnoprawnym równoznaczne z wniesieniem wniosku do organu właściwego i powoduje, że postępowanie zostaje wszczęte. Bez znaczenia dla ustalenia tej daty jest wówczas data doręczenia wniosku organowi właściwemu do załatwienia sprawy przez organy pośredniczące lub współdziałające. Osobną kwestią, która nie jest przedmiotem niniejszej sprawy, jest to, jak liczyć wówczas terminy do załatwienia sprawy, co zapewne należałoby rozstrzygnąć w ten sposób, że termin ten biegnie dla organu właściwego do wydania rozstrzygnięcia od dnia doręczenia wniosku temu organowi – właściwemu w sensie proceduralnym. Podsumowując, Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że sprawa wszczęta wnioskiem skarżącego z 20 kwietnia 2022 r. jest sprawą wszczętą i niezakończoną przed wejściem w życie ustawy o obronie Ojczyzny (23 kwietnia 2022 r.), powinny w niej znajdować zastosowanie przepisy dotychczasowe, tj. przepisy u.s.w.ż.z. oraz rozporządzenia z 2014 r. Sąd ten prawidłowo również stwierdził, że obie wydane w sprawie decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 236 ust. 9 pkt 1 ustawy o obronie Ojczyzny poprzez jego błędne zastosowanie oraz z naruszeniem art. 120 ust. 4a pkt 1 u.s.w.ż.z. w zw. z art. 819 ustawy o obronie Ojczyzny poprzez ich niezastosowanie. Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej okazały się więc bezzasadne. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.