II SA/Ol 181/26

Dnia 23 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak sędzia WSA Grzegorz Klimek (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi W. T. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji przełożonego - oddala skargę.

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że rozkazem personalnym z [...] r. Komendant Powiatowy Policji w N. (dalej: "KPP", "organ pierwszej instancji") zwolnił nadkomisarza W. T. (dalej: "strona", "skarżący") – zastępcę naczelnika Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej w N. – z dniem 2 października 2025 r. z zajmowanego stanowiska i z dniem 3 października 2025 r. przeniósł go do dyspozycji KPP z prawem do uposażenia w wysokości przysługującej przed zwolnieniem z powyższego stanowiska. Niniejszej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu rozkazu organ opisał stan faktyczny sprawy i wyjaśnił, że postanowieniem z 18 września 2025 r. odmówił przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę, ponieważ okoliczności, których miały one dotyczyć nie są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Przedmiotem postępowania jest zwolnienie skarżącego ze stanowiska zastępcy naczelnika Wydziału Kryminalnego i przeniesienie do dyspozycji KPP i tylko fakty pozostające w związku z tym zakresem mogą mieć znaczenie prawne. Zgłoszone dowody odnosiły się zaś do kwestii nawiązywania kontaktów ze stroną oraz analizy doświadczenia zawodowego i jego kwalifikacji. KPP wyjaśnił, że w sprawie nie można było uwzględnić wniosku skarżącego o umorzenie postępowania, ponieważ nie zaszła żadna z przesłanek określonych prawem. Podkreślił, że przełożony ds. osobowych jest uprawniony do zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska, a ramy tego uznania wyznacza interes społeczny – w tym przypadku interes służbowy Policji – oraz słuszny interes strony. Organy muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywne pojmowanie interesu konkretnego policjanta, ale muszą mieć na względzie szerszy interes jednostki organizacyjnej. Organ dodał, że istotą służby jest dyspozycyjność funkcjonariuszy i z tego powodu temu stosunkowi służbowemu nadano charakter stosunku administracyjnoprawnego. Zawarte w ustawie o Policji uregulowanie o statusie prawnym funkcjonariusza daje przełożonemu władzę jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego, w tym zwolnienia z zajmowanego stanowiska, które mieści się w kategorii szczególnych uprawnień składających się na kształtowanie dyscypliny służbowej. Ostatecznie wyjaśnił, że nadanie niniejszej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wynika z ochrony interesu społecznego, tożsamego z potrzebą zapewnienia sprawnej realizacji zadań ustawowych przez Wydział. Zwłoka w wykonaniu decyzji mogłaby bowiem spowodować istotne zakłócenia w organizacji pracy przedmiotowej komórki organizacyjnej Policji, w zakresie zapewnienia ciągłości dowodzenia oraz zapewnienia właściwego nadzoru nad pracą Zespołu Operacyjno-Rozpoznawczego, a w szczególności nad funduszem operacyjnym. Odwołanie od ww. rozkazu do Komendanta Wojewódzkiego Policji wniósł skarżący, zarzucając, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek personalny Naczelnika Wydziału Kryminalnego, który w sposób lakoniczny uzasadnił to potrzebą mianowania pełniącego obowiązki policjanta na Zastępcę Naczelnika, a mianowanie tego policjanta przyczyni się do tego, że będzie lepiej wywiązywał się z powierzonych mu obowiązków. Podniósł, że postępowanie administracyjne było prowadzone w sposób powierzchowny i stronniczy, o czym świadczy fakt, że organ pierwszej instancji odrzucił wszystkie wnioski dowodowe strony. Z materiałów postępowania nie wynika, żeby zaistniała organizacyjna potrzeba przeniesienia go do dyspozycji Komendanta w celu zapewnienia dalszego, prawidłowego funkcjonowania Wydziału. Podniósł, że mając na uwadze, iż policjant pełniący od 1 czerwca 2025 r. obowiązki Zastępcy Naczelnika w swojej dotychczasowej pracy nie miał nic wspólnego z Wydziałem Kryminalnym, nie ma w tym zakresie żadnego doświadczenia i nigdy nie pracował nawet na stanowisku roboczym w Wydziale; jego mianowanie na to stanowisko wydaje się więc przedwczesne. Skarżący zarzucił nierówne traktowanie przez KPP, wskazując, że mianowanie tego policjanta na stanowisko Naczelnika pozbawi go powrotu na to stanowisko po absencji chorobowej; strona chciałaby natomiast wrócić do pracy i pracować na dotychczas zajmowanym stanowisku, co wykluczył Komendant w trakcie rozmowy, podając, że po przeniesieniu go do swojej dyspozycji jedyne stanowisko jakie jest w stanie zapewnić skarżącemu to stanowisko dyżurnego w Wydziale Prewencji, na którym nie ma on żadnego doświadczenia. W tej sytuacji faworyzowanie jednego funkcjonariusza kosztem drugiego jest dyskryminacją i zachowaniem o znamionach mobbingu. Mobbing ze strony KPP spowodował u niego chorobę i związaną z tym faktem absencję. Dnia 21 października 2025 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło odwołanie profesjonalnej pełnomocnik skarżącego, która zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: 1. art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2025 r. poz. 636 z późn. zm., dalej: "u.o.P.") poprzez jego zastosowanie, podczas gdy brak było podstaw faktycznych i prawnych do zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska; 2. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") poprzez odstąpienie od zasady prawdy obiektywnej i nieuwzględnienie interesu służbowego Policji oraz słusznego interesu strony, jak również przekroczenie granic uznania administracyjnego, co czyni decyzję dowolną i arbitralną; 3. art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia okoliczności niniejszej sprawy i brak wyczerpującego materiału dowodowego; 4. art. 78 § 2 k.p.a. poprzez bezpodstawne nieuwzględnienie wniosków dowodowych strony, pomimo iż przedmiotem dowodów były okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia; 5. art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu niniejszej sprawy; 6. art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez nienależyte sporządzenie uzasadnienia faktycznego i prawnego, brak wyjaśnienia w sposób prawidłowy, wyczerpujący i przekonujący powodów wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, a mających znaczenie w sprawie, brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione; 7. art. 108 § 1 k.p.a. poprzez brak wskazania realnego zagrożenia przy zwłoce w wykonaniu rozkazu, w szczególności do czasu rozpoznania odwołania. Komendant Wojewódzki Policji w Olsztynie (dalej: "KWP", "organ odwoławczy") rozkazem personalnym z [...] r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu organ odwoławczy szczegółowo opisał stan faktyczny sprawy i podał przepisy prawa, mające zastosowanie w sprawie. Wyjaśnił, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że – wobec braku regulacji w tym przedmiocie – na podstawie art. 32 ust. 1 u.o.P. możliwe jest zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego. Dodał, że na podstawie art. 37a pkt 1 u.o.P. policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy, a przeniesienie to oparte jest na konstrukcji uznania administracyjnego. Decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu nie musi wskazywać, w jakim celu dokonywane jest zwolnienie z zajmowanego stanowiska i przeniesienie go do dyspozycji przełożonego; służy ona rozwiązaniu sytuacji, w której brak jest podstaw, aby policjanta przenieść na niższe stanowisko służbowe, brak jest stanowisk równorzędnych, a dobro służby wymaga zwolnienia policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska. KWP podkreślił, że gwarancją ochrony interesu policjanta w tej sytuacji jest ograniczony do 12 miesięcy czas przeniesienia do dyspozycji przełożonego oraz zachowanie dotychczasowych warunków uposażenia. W dalszej części uzasadnienia wskazał, że ustawodawca nie uzależnił możliwości zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do dyspozycji przełożonego od subiektywnego przekonania policjanta, co do przydatności na dotychczas zajmowanym stanowisku. Policja jest organizacją posiadającą strukturę zhierarchizowaną, co ma na celu zapewnienie jednolitości, sprawności, ekonomiczności i efektywności czynności służbowych, zdolności struktur organizacyjnych Policji do działań uporządkowanych, ustalenia odpowiedzialności. Cele te eksponują konieczność właściwego i prawidłowego wykonywania zadań powierzonych Policji. Przyjęty model organizacyjny wymusza ustanowienie odpowiednich mechanizmów, umożliwiających elastyczne kształtowanie stanów kadrowych w poszczególnych jednostkach i komórkach organizacyjnych. Instrumentem służącym sprawnej realizacji tego zadania jest właśnie możliwość zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienie go do dyspozycji przełożonego, po to by na to stanowisko mógł być mianowany inny funkcjonariusz, który w sposób najbardziej efektywny będzie realizował ustawowe zadania określonej komórki organizacyjnej, a w konsekwencji Policji jako formacji. Przenosząc rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy organ odwoławczy podał, że skarżący od [...] kwietnia 2025 r. do dnia wydania decyzji nieprzerwanie przebywał na zwolnieniach lekarskich, wystawionych przez lekarza [...]. Powyższa nieobecność w służbie spowodowała, że KPP celem zapewnienia ciągłości służby i właściwego nadzoru w Wydziale z dniem 1 czerwca powierzył pełnienie obowiązków służbowych strony innemu funkcjonariuszowi. Bezspornym jest, że każda absencja chorobowa, nawet krótka, dezorganizuje służbę, natomiast absencja skarżącego trwa nieprzerwanie 269 dni. Niepełnienie służby przez tak długi okres nie pozostaje bez wpływu na właściwe funkcjonowanie i realizację zadań służbowych w Wydziale Kryminalnym i całej jednostce organizacyjnej Policji. KWP dodał, że strona jest w trakcie orzekania o stanie zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej do służby. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności trudno mówić o możliwości prawidłowego funkcjonowania Wydziału, gdy przełożony nie ma pewności czy – i ewentualnie kiedy oraz na jaki okres – skarżący wróci do służby. Ostatecznie odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, że co do mobbingu to obecny KPP pełnił obowiązki na tym stanowisku od 15 lutego 2025 r., a [...] r. został powołany na ww. służbowe. W Komendzie Powiatowej od 2021 r. funkcjonuje wewnętrzna procedura prowadzenia działań profilaktycznych oraz postępowania w przypadku wystąpienia sytuacji konfliktowej, zachowań mobbingowych, dyskryminacji i innych zachowań niepożądanych. W jednostce brak jest jakiegokolwiek głoszenia, które potwierdzałoby zarzut mobbingu. Również za niezasadny KWP uznał zarzut naruszenia przepisów postępowania, zgadzając się z organem pierwszej instancji, iż wnioskowane przez skarżącego dowody nie dotyczyły okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. KPP w sposób wyczerpujący zgromadził materiał dowodowy w sprawie, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wszystkie wymogi prawa. KWP nie przychylił się również do wniosku odwołania o włączenie do akt postępowania akt osobowych skarżącego, na okoliczność przebiegu dotychczasowej służby, ponieważ zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy dysponował aktami osobowymi strony. Przedmiotem postępowania było jednak przeniesienie policjanta do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, a nie ocena jego dotychczasowej służby, posiadanych kwalifikacji czy doświadczenia zawodowego. Podniósł także, że słusznie decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, uwzględniając ważny interes społeczny, przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i szybkiego działania. Konkludując, KPP stwierdził, że w sprawie zaszły rzeczywiste i konkretne zdarzenia przemawiające przeciwko pozostawieniu strony na dotychczasowym stanowisku. To w wyłącznej gestii organu pozostaje dalsza ocena przydatności dane funkcjonariusza do służby na określonym stanowisku i możliwość współpracy z nim i z tych względów, jeżeli ocena ta znajduje uzasadnienie faktyczne, KPP mógł skorzystać z uprawnienia o jakim mowa art. 37a pkt 1 u.o.P. Skargę na decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniósł skarżący, zarzucając zaskarżonemu rozkazowi personalnemu naruszenie art. 138 k.p.a. polegające na niewłaściwej kontroli decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy organ dopuścił się naruszenia następujących przepisów: 1. art. 32 ust. 1 i art. 37 ust. 1 pkt 1 u.o.P. poprzez jego zastosowanie, podczas gdy brak było podstaw faktycznych i prawnych do zwolnienia go z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji KPP; 2. art. 78 § 2 k.p.a. poprzez bezpodstawne nieuwzględnienie jego wniosków dowodowych, pomimo iż przedmiotem dowodów były okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy; 3. art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie mu wzięcia czynnego udziału w postępowaniu; 4. art. 7 k.p.a. poprzez odstąpienie od zasady prawdy obiektywnej i nieuwzględnienie przy wydawaniu interesu służbowego Policji oraz jego słusznego interesu, jako strony postępowania; 5. art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia okoliczności niniejszej sprawy oraz brak wyczerpującego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego; 6. art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ. Wskazując na powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego KPP. Ponadto skarżący w skardze wniósł o przeprowadzenie wszystkich dowodów, o które wnioskował w piśmie z 11 września 2025 r., tj: 1. włączenie do akt postępowania jego akt osobowych, dokumentacji przedstawiającej wszystkie szkolenia oraz wyróżnienia w celu określenia nabytych kwalifikacji i zdobytego doświadczenia zawodowego; 2. włączenie do akt postępowania informacji dotyczącej kwalifikacji i doświadczenia policjanta, któremu obecnie powierzono pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku Zastępcy Naczelnika Wydziału kryminalnego w celu wykazania dysproporcji w doświadczeniu zawodowym i nabytych kwalifikacjach – osoba ta nie jest stroną postępowania, jednak w uzasadnieniu we wniosku personalnym zwolnienie skarżącego ma przyczynić się do jej bardziej wydajnej służby; 3. przesłuchanie w charakterze świadka KPP, Zastępcy KPP oraz Naczelnika Wydziały Kryminalnego na okoliczność podejmowanych przez nich prób kontaktu ze skarżącym; 4. przesłuchanie w charakterze świadka podinsp. M. B. na okoliczność kwalifikacji skarżącego; 5. przesłuchanie w charakterze świadka A. J. na okoliczność prób nawiązania kontaktów ze skarżącym przez przełożonych; 6. przesłuchanie w charakterze świadka KWP na okoliczność polityki kadrowej oraz interesu służby nad interesem strony na gruncie niniejszego postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał w całości argumentację wskazaną w uzasadnieniu odwołań od decyzji KPP, ponieważ pozostaje ona aktualna i zbędne jest jej ponowne przytaczanie. Zarzucił, że wszystkie jego wnioski dowodowe zostały pominięte, a organ naruszył zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, która nakłada na organy obowiązek umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji. gdyby przyjąć, że e wyłącznej gestii organu pozostaje ocena dalszej przydatności danego funkcjonariusza do służby na danym stanowisku służbowym, zasada czynnego udziału strony w postępowaniu byłaby zasadą pozorną, a przyjęcie takiej tezy skutkowałoby brakiem możliwości realnego zaskarżenia rozstrzygnięcia w przypadku przekroczenia granic uznania administracyjnego. Dodał, że nie było żadnych przesłanek do przeniesienia go do dyspozycji KPP i mianowania innego funkcjonariusza na stanowisko zastępcy naczelnika. Podniósł, że KPP od pierwszego dnia był do niego negatywnie nastwiony i tego nie ukrywał, a fakt choroby skarżącego wykorzystał aby go usunąć z Wydziału Kryminalnego. Zarzucił organowi pierwszej instancji manipulację co przyczyn braku kontaktu. Podał, że podczas badań przez Komisję Lekarską "spotkał się ze stanowiskiem lekarza, że na chwilę obecną jestem czasowo niezdolny do służby, o czym jasno stanowi zwolnienie lekarskie". Wobec tego stwierdzenie, czy będzie on zdolny do służby powinno nastąpić po zakończeniu leczenia, a skierowanie go na badania przez Komisję na tak wczesnym etapie było uzasadnione tylko tym, że "organ może go skierować" i niczym więcej. W dalszej części uzasadnienia skargi skarżący szeroko opisał funkcjonowanie struktur organizacyjnych Komendy Powiatowej i podał, że wraz z byłym Naczelnikiem to on tworzył Wydział kryminalny, więc tym bardziej miał prawo zachorować i ma prawo wrócić na zajmowane stanowisko po chorobie. Komendant może go natomiast zwolnić ze służby, gdy absencja chorobowa będzie trwała dłużej niż 12 miesięcy. Wskazał, że organy nie podważyły jego przydatności na stanowisku zastępcy naczelnika, a decyzja została podjęta w oparciu o przesłanki pozamerytoryczne. Działania KPP były od początku ukierunkowane na pozbawienie go zajmowanego stanowiska, a korzystanie przez skarżącego z zagwarantowanych ustawowo uprawnień (zwolnienia lekarskiego na skutek choroby) nie może rodzić dla niego negatywnych konsekwencji. W odpowiedzi na skargę KWP wniósł o jej oddalenie oraz o oddalenie wniosków dowodowych skarżącego, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu oraz odnosząc się do zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zakres kontroli Sądu wyznacza natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżone rozstrzygnięcie według powyższych kryteriów uznać należało, iż nie narusza ono prawa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt sprawy, wniosek taki został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, a skarżący nie sprzeciwił się temu w przepisanym terminie. Zgodnie z art. 32 ust. 1 u.o.P. do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, Komendant CBZC, Dyrektor CLKP, komendanci wojewódzcy Policji albo Komendant Stołeczny Policji i komendanci powiatowi (miejscy, rejonowi) Policji oraz Komendant-Rektor Akademii Policji w Szczytnie i komendanci szkół policyjnych. Natomiast w myśl art. 37a pkt 1 u.o.P. policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy. Cytowany przepis art. 32 ust. 1 u.o.P. jest przepisem o charakterze kompetencyjnym, w którym określono jedynie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych, lecz nie określono żadnych kryteriów i przesłanek, którymi winny kierować się organy przy podejmowaniu rozstrzygnięć w tych sprawach. Brak określenia przesłanek materialnoprawnych dla decyzji w przedmiocie mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia i zwalniania z tych stanowisk w innych przepisach ustawy wskazuje, że jest to przepis materialnoprawny, który w swej istocie nie przewiduje materialnych ograniczeń dla organów w zakresie tych decyzji. W związku z tym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że na podstawie art. 32 ust. 1 u.o.P., z uwagi na brak regulacji w tym przedmiocie, możliwe jest zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego, na co słusznie zwrócił uwagę KWP. Natomiast instytucja określona w przepisie art. 37a u.o.P. służy rozwiązaniu sytuacji, w której brak jest podstaw, by policjanta przenieść na niższe stanowisko służbowe, brak jest stanowisk równorzędnych, a dobro służby wymaga zwolnienia policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska. Sama możliwość podjęcia takiego działania przez przełożonych służyć ma należytemu zarządzaniu jednostką zmilitaryzowaną, wymagającą sprawnego mechanizmu dowodzenia, zapewniającego możliwość natychmiastowego reagowania na zaistniałe potrzeby. Przy czym zastosowanie omawianego przepisu nie jest uzależnione od spełnienia przesłanek skonkretyzowanych w przepisach prawa, lecz opiera się na konstrukcji uznania administracyjnego (zob. W. Kotowski, Ustawa o Policji. Komentarz, wyd. V, Gdańsk 2024, LEX/el.). Wyjaśnić więc należy, że sądowa kontrola decyzji uznaniowych "zmierza jedynie do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było jej wydanie, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podejmowaniu decyzji spełniona została zawarta w art. 7 k.p.a. powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz czy respektowana była konstytucyjna zasada równości wobec prawa, a także czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w danej sprawie" (zob. wyrok NSA z 30 kwietnia 2024 r., sygn. akt III OSK 1706/22, LEX nr 3737343). Innymi słowy, sądowa kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres i sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności – tj. czy organ administracji wybrał dopuszczalny prawem sposób rozstrzygnięcia sprawy oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Dokonując oceny zaskarżonego rozkazu personalnego, tutejszy Sąd nie stwierdził przekroczenia przez organy granic uznania administracyjnego. Organy Policji obydwu instancji w sposób dostateczny przedstawiły ustalenia niespornego stanu faktycznego i wskazały okoliczności, które stały się podstawą rozstrzygnięcia, wyjaśniając zasadność przeniesienia skarżącego do dyspozycji przełożonego. Ponadto KWP szczegółowo odniósł się do zarzutów odwołania, przedstawiając w tym zakresie stosowną argumentację. Dokonał powtórnej, wnikliwej oceny i analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i w sposób odpowiadający prawu przedstawił okoliczności oraz fakty, które spowodowały uznanie, że decyzja organu pierwszej instancji odpowiada prawu. Skarżącemu pozostaje raz jeszcze wskazać, że Sąd w przypadku decyzji o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesieniu do dyspozycji przełożonego, zobowiązany jest badać wyłącznie to, czy przy podejmowaniu decyzji nie doszło do naruszenia prawa materialnego i procesowego. Sąd nie może natomiast ingerować w słuszność dokonanego przez organ wyboru i tym samym oceniać celowości, opłacalności finansowej lub przedmiotowej, ani racjonalności zaskarżonego rozstrzygnięcia (zob. wyrok WSA w Warszawie z 13 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 1007/24, LEX nr 3884890). Oceniając legalność zaskarżonych rozkazów nie sposób również pominąć, że służba w Policji jest szczególnym rodzajem służby publicznej. Policja jest formacją zobligowaną do wykonywania zadań mających na celu zapewnienie i utrzymanie bezpieczeństwa i porządku publicznego, co wprost wynika z art. 1 ust. 1 u.o.P. Natomiast mianowanie policjanta na stanowisko służbowe powoduje nawiązanie pomiędzy funkcjonariuszem, a organem administracji państwowej stosunku administracyjnoprawnego – w stosunku służbowym policjanta występuje znaczne nasilenie elementów władczych, których brak w stosunku pracy: policjanci podlegają zarządzeniom i rozkazom służbowym przełożonych, mogącym kształtować i zmieniać bez ich zgody treść istotnych elementów stosunku służbowego, dotyczących np. stanowiska, uposażenia, miejsca i czasu pracy, zakresu podporządkowania czy dyspozycyjności (por. wyrok WSA w Opolu z 10 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Op 510/21, LEX nr 3338055 i powołane tam piśmiennictwo). Zgodzić się należy z Naczelnym Sądem Administracyjnym, że "funkcjonariusz w czasie całej służby pozostaje podporządkowany przełożonym, którzy w zależności od bieżących potrzeb kadrowych i organizacyjnych mogą kształtować warunki służby w celu zagwarantowania optymalnej realizacji zadań służbowych. O ile wystąpią rzeczywiste i konkretne zdarzenia przemawiające przeciwko pozostawieniu określonego funkcjonariusza na dotychczasowym stanowisku, decyzji o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska i przeniesieniu do dyspozycji nie można przypisać cechy dowolności. W wyłącznej gestii organu pozostaje ocena dalszej przydatności danego funkcjonariusza do służby na określonym stanowisku i z tych względów, jeżeli zdaniem przełożonego interes służby wymaga zwolnienia policjanta z konkretnego stanowiska w celu zapewnienia realizacji zadań przypisanych do tego stanowiska, organ może skorzystać z uprawnienia, o jakim mowa w art. 37a pkt 1 ustawy o Policji. Jedynym ograniczeniem w takiej sytuacji jest obowiązek wskazania prawdziwych i skonkretyzowanych okoliczności faktycznych uzasadniających decyzję organu" (wyrok NSA z 26 stycznia 2023 r., sygn. akt III OSK 1952/21, LEX nr 3504759). Jak już wyżej wskazano, w rozpoznawanej sprawie zarówno KPP, jak i organ odwoławczy, wskazał prawdziwe i skonkretyzowane okoliczności faktyczne, uzasadniające wydanie zaskarżonego rozkazu, mianowicie długotrwałą absencję skarżącego, spowodowaną przebywaniem od [...] kwietnia 2025 r. na zwolnieniu lekarskim. Nie ulega natomiast wątpliwości, że tak długa nieobecność osoby zajmującej stanowisko Zastępcy Naczelnika Wydziału Kryminalnego wpływa na organizację pracy danej komórki organizacyjnej Komendy Policji. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania wskazać należy, że art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a. nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii danej sprawy, po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Powyższe elementy mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, o czym stanowi art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Obowiązkiem każdego organu administracji publicznej jest zatem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Uzasadnienie decyzji winno zatem zawierać określenie podstaw faktycznych rozstrzygnięcia, ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz subsumcję przyjętego stanu faktycznego pod określony przepis (lub normę) obowiązującego prawa. Na organach administracji spoczywa nie tylko obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia, ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie, tj. przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazania przyczyn zajęcia danego stanowiska, jak i powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie tutejszego Sądu, organy z tego obowiązku się wywiązały. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., tj. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego "dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. To do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej" (wyrok NSA z 16 grudnia 2025 r., sygn. akt III OSK 1453/25, LEX nr 4013521). Skarżący nie wykazał, jakiej czynności procesowej nie podjął w związku z rzekomym naruszeniem zasady czynnego udziału strony przez organ. Zauważyć również należy, że w aktach sprawy znajduje się notatka służbowa potwierdzająca zapoznanie się strony z akrami sprawy (k. 32 akt adm.) oraz pismo skarżącego z 11 września 2025 r. (k. 33-34 akt adm.), w którym ustosunkowuje się on do zebranych w toku postępowania dokumentów i składa wnioski dowodowe. Tym bardziej niezrozumiały jest więc zarzut naruszenia przez organy art. 10 k.p.a. Ostatecznie wyjaśnić Skarżącemu pozostaje, że tutejszy Sąd nie uwzględnił jego wniosków dowodowych, zawartych w skardze. Przede wszystkim należy zauważyć, że w świetle przepisów p.p.s.a. sąd administracyjny zasadniczo w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie ustala stanu faktycznego sprawy, nie prowadzi postępowania dowodowego, a jedynie kontroluje ustalenia faktyczne dokonane przez właściwe organy (zob. wyrok NSA z 30 stycznia 2026 r., sygn. akt III OSK 1209/25, LEX nr 4032858, a także A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024,LEX/el.). Sąd administracyjny może jedynie wyjątkowo, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., z urzędu lub na wniosek strony, przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Posłużenie się w analizowanym przepisie sformułowaniem "sąd może" wyraźnie wskazuje na uprawnienie sądu, a nie jego obowiązek. Istotne również jest, że przewidzianą w art. 106 § 3 p.p.s.a. możliwość przeprowadzenia przez sąd dowodu uzupełniającego z dokumentu należy rozumieć jako odnoszącą się do sytuacji wystąpienia istotnych wątpliwości związanych z oceną, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem, a nie do sytuacji wystąpienia wątpliwości związanych z ustaleniami zaistniałego w sprawie stanu faktycznego. Przepis ten może mieć zatem zastosowanie jedynie, gdy sąd administracyjny poweźmie wątpliwości co do prawidłowości ustaleń faktycznych (por. wyrok NSA z 30 kwietnia 2024 r., sygn. akt III OSK 1706/22, LEX nr 3737343), co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. Mając na uwadze powyższe, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonego rozkazu personalnego, jak i poprzedzającego go rozkazu personalnego organu pierwszej instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.