III OSK 3024/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski (sprawozdawca) sędzia del. WSA Hanna Knysiak - Sudyka Protokolant: asystent sędziego Kamil Grabiński po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 31 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Bd 161/23 w sprawie ze skargi B. P. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Państwowej Akademii Nauk Stosowanych we W. z dnia 12 grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie przyznania stypendium dla osób niepełnosprawnych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od B. P. na rzecz Odwoławczej Komisji Stypendialnej Państwowej Akademii Nauk Stosowanych we W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postepowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 31 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Bd 161/23, wydanym po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. P. (dalej jako "skarżący") na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Państwowej Akademii Nauk Stosowanych we W. z dnia 12 grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie przyznania stypendium dla osób niepełnosprawnych, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie obowiązujący tekst jednolity Dz.U. z 2026 r. poz. 143), zwanej dalej "p.p.s.a.", oddalił skargę. Wyrok wydano w poniższym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia 9 listopada 2022 r., znak [...] Komisja Stypendialna Państwowej Akademii Nauk Stosowanych we W. odmówiła przyznania skarżącemu stypendium dla osób niepełnosprawnych w roku akademickim 2022/2023. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego Odwoławcza Komisja Stypendialna Państwowej Akademii Nauk Stosowanych we W. decyzją z dnia 12 grudnia 2022 r. nr [...], działając na podstawie art. 86 ust.1 pkt 2, ust. 2 i 3, art. 89, art. 93 ust. 1, 4 i 6 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 574 ze zm., dalej także jako "Prawo o szkolnictwie wyższym"), utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że na podstawie danych zawartych w bazie Zintegrowanego Systemu Informacji o Szkolnictwie Wyższym i Nauce Pol-on ustalono, że skarżący w ramach studiów rozpoczął łącznie 15 semestrów studiów: Wyższa Szkoła [...] w Ł. (kierunek [...], okres studiów 01.10.2012 r. - 30.09.2017r.); Państwowa Akademia Nauk Stosowanych we W./wcześniej Państwowa Uczelnia [...] we W. (kierunek [...], okres studiów 16.10.2020 - nadal); Państwowa Akademia Nauk Stosowanych we W. (kierunek [...], okres studiów 01.10.2022-nadal). Organ odwoławczy wskazał w związku z tym, że w świetle treści art. 93 ust. 4 i 6 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym łączny okres, przez który studentowi przysługuje stypendium wynosi 12 semestrów, bez względu na ich pobieranie przez studenta. Wyjaśnił również, że ustawą z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce nie wprowadzono nowego rodzaju świadczenia, a jedynie dokonano zmiany nazwy. Zarówno w przypadku stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych (ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym), jak i stypendium dla osób niepełnosprawnych (ustawa z dnia 29 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce) podstawą przyznania stypendium jest niepełnosprawność studenta potwierdzona właściwym orzeczeniem. Sama zaś zmiana nazwy tego świadczenia nie zmienia jego charakteru i rodzaju. Zdaniem organ odwoławczego do okresu 12 semestrów przysługiwania świadczeń należało zatem uwzględniać okresy studiów sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Na poparcie swojego stanowiska organ powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2022 r., III OSK 5175/21. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję skarżący zarzucił organowi naruszenie prawa materialnego poprzez: 1. niezastosowanie przepisu art. 169 pkt 3 w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, na podstawie którego ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym utraciła moc i w konsekwencji błędnym uznaniu przez organ, że okres pobierania stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych zdefiniowany w ustawie z 2005 r. wlicza się do okresu 12 semestrów przysługiwania stypendium dla osób niepełnosprawnych określonego w nowej ustawie; 2. brak podstawy prawnej rozstrzygnięcia, ponieważ zastosowany przez organ przepis art. 93 ust. 4 i 6 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce nie zawiera rozstrzygnięć intertemporalnych, w sytuacji gdy niezastosowane przez organ przepisy przejściowe znajdują się w ustawie z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. WSA w Bydgoszczy uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 86 Prawa o szkolnictwie wyższym student może ubiegać się o: 1) stypendium socjalne; 2) stypendium dla osób niepełnosprawnych; 3) zapomogę; 4) stypendium rektora; 5) stypendium finansowane przez jednostkę samorządu terytorialnego; 6) stypendium za wyniki w nauce lub w sporcie finansowane przez osobę fizyczną lub osobę prawną niebędącą państwową ani samorządową osobą prawną. Z kolei w myśl przepisu art. 93 ust. 4 tejże ustawy, łączny okres, przez który przysługują świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1, wynosi 12 semestrów, bez względu na ich pobieranie przez studenta, z zastrzeżeniem że w ramach tego okresu świadczenia przysługują na studiach: 1) pierwszego stopnia - nie dłużej niż przez 9 semestrów; 2) drugiego stopnia - nie dłużej niż przez 7 semestrów, przy czym łączny okres, o którym mowa w ust. 4, jest dłuższy o 2 semestry w przypadku, gdy student podjął jednolite studia magisterskie, których czas trwania określony w przepisach prawa wynosi 11 albo 12 semestrów (art. 93 ust. 5 Prawa o szkolnictwie wyższym.). Natomiast, jak zauważył Sąd I instancji, w toku postępowania administracyjnego organ prawidłowo ustalił, że obecnie skarżący pozostaje na piętnastym rozpoczętym już semestrze studiów. Zdaniem Sądu organ uwzględnił przy tym okoliczność, że skarżący studiuje na dwóch kierunkach w pokrywającym się okresie, liczonym łącznie jako jeden semestr. Sąd I instancji przypomniał także, że ustawodawca jednoznacznie wskazał, że łączny okres przysługiwania świadczeń wynosi 12 semestrów (z rozróżnieniem na pierwszy i drugi stopnień studiów), bez względu na ich pobieranie przez studenta. W konsekwencji oznaczało to, że skoro w dniu złożenia przez skarżącego wniosku o przyznanie stypendium dla osób niepełnosprawnych na rok akademicki 2022/2023 łączny okres jego kształcenia na uczelniach wyższych wyniósł 15 semestrów, to tym samym zasadnie organ odmówił przyznania stypendium. W rezultacie Sąd I instancji nie zgodził się z twierdzeniami wniesionej skargi, wedle których to twierdzeń liczenie okresu 12 semestrów przysługiwania stypendium należałoby rozpocząć od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o Szkolnictwie wyższym i nauce - tj. od dnia 1 października 2019 r. (por. art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce). W tym zakresie WSA w Bydgoszczy podparł swoje stanowisko w sprawie poglądem wyrażonym w orzecznictwie NSA, w myśl którego okresy pobierania świadczeń i kształcenia sprzed daty wejścia w życie art. 86-95 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, tj. przed dniem 1 października 2019 r. powinny być wliczane do 6-letniego okresu, o którym mowa w tym przepisie. Jednocześnie Sąd I instancji wyjaśnił, że wprawdzie pogląd ten dotyczył art. 93 ust. 2 pkt 1 Prawa o szkolnictwie wyższym w brzmieniu obowiązującym do dnia 17 grudnia 2021 r., ale zachowuje on aktualność w ramach konstytucyjnej zasady równości wobec prawa. To ta właśnie zasada czyniła niezasadnym, zdaniem Sądu, przyjęcie stanowiska wedle którego w sytuacji gdy dana osoba mająca status studenta pobierała świadczenie finansowe na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i z chwilą wejścia w życie nowej ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. nadal miałaby status studenta, to należałoby ją traktować jak osobę studiującą, która w ogóle nie otrzymała żadnego świadczenia finansowego, a 6-letni okres pobierania świadczenia byłby liczony od nowa - już na podstawie nowej ustawy. Z tych powodów WSA w Bydgoszczy uznał, że treść art. 93 ust. 4 nie nasuwała żadnych wątpliwości interpretacyjnych, co czyniło podniesione w skardze zarzuty zarzutami niezasadnymi. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego. Skarżący kasacyjnie zaskarżył wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie również w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wystąpił też o zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucił naruszenie, mające istotny wpływ na wynik sprawy, przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie przez WSA w Bydgoszczy żadnego z zarzutów podniesionych w skardze. Na poparcie tak postawionego zarzutu podniósł, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przytoczono zarzuty skarżącego, ale w żaden sposób nie dokonano ich merytorycznej oceny. Natomiast Sąd drugiej instancji, aby mieć podstawy do rozpoznania skargi kasacyjnej powinien dysponować uzasadnieniem, w którym podniesione zarzuty rozpoznano. Tylko bowiem wówczas może dokonać właściwej oceny zaskarżonego orzeczenia. Oświadczył, że wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Odwoławcza Komisja Stypendialna Państwowej Akademii Nauk Stosowanych we W., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa radcowskiego. Organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Zwrócił uwagę, że pogląd przyjęty przez skarżącego kasacyjnie, a dotyczący niewliczania okresów nauki, który przypadały przez wejściem w życia ustawy z dnia 20 lipca 2018 r., doprowadziłby w istocie do takiej sytuacji prawnej, w której dopiero po upływie 6 lat od dnia wejścia w życie tej ustawy powstałyby pierwsze przypadki kiedy to dochodziłoby do "zużycia" tego okresu, co stałoby w sprzeczności z samym celem ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i poddane konkretyzacji podstawy kasacyjne. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie tzw. zarzutów kasacyjnych. Oznacza to, że jeżeli – tak jak w rozpoznawanej sprawie – nie zachodzi nieważność postępowania zakres postępowania kasacyjnego wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Jak już wyżej wskazano z przytoczonych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Rozpatrzenie zarzutów skargi kasacyjnej należy poprzedzić pewną uwagą wstępną. Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych i zarzutów skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 1688/07). Wprawdzie nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych w sytuacji, gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 p.p.s.a. (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09), jednakże Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku, ani prawa samodzielnie poszukiwać wzorca kontroli kasacyjnej, czy też domniemywać intencji strony, tudzież konkretyzować zarzuty kasacyjne sformułowane przez stronę postępowania, w tym domyślać się i uzupełniać przedstawioną w rozpoznawanym środku prawnym argumentację. Dlatego też do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie należy wyciąganie z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej przytoczonych tam zarzutów i wiązanie ich z powołanymi tam przepisami w celu uzupełnienia przytoczonej w petitum skargi kasacyjnej podstawy kasacyjnej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2007 r., sygn. akt I FSK 1448/06). Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji, a w przypadku kiedy przepis składa się z wielu jednostek redakcyjnych wskazanie konkretnej jednostki redakcyjnej, której naruszenie zarzuca strona skarżąca kasacyjnie i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji. Oznacza to, że związanie sądu kasacyjnego zarzutami podniesionymi w skardze kasacyjnej oznacza zatem, że sąd ten – co do zasady – nie ma kompetencji do kontroli legalności postępowania pierwszoinstancyjnego poza granicami zaskarżenia. W skardze kasacyjnej zarzucono wyłącznie naruszenie przepisu postępowania, a mianowicie art. 141 § 4 p.p.s.a. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do postawionych, a wyżej opisanych zarzutów skargi, co uniemożliwiło poddane tego wyroku kontroli instancyjnej. Rozpoznawszy skargę kasacyjną, w tak zakreślonych granicach, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z treścią art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. W orzecznictwie przyjmuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., jeżeli nie wiadomo, jaki stan faktyczny Sąd pierwszej instancji przyjął, jako podstawę wyrokowania, a także w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej, gdy wada uzasadnienia nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się, bowiem w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to, więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (zob. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, wyrok NSA z 12 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1620/10 oraz wyrok NSA z 19 grudnia 2024 r., sygn. akt III OSK 2718/23). Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem, dlaczego nie stwierdził czy stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, czy też przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1985/09). Wskazać należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego. Za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. niemożliwe jest także skuteczne kwestionowanie stanowiska sądu co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 22 maja 2014 r., II OSK 481/14). Dodać także należy, że z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wynika dla sądu administracyjnego obowiązek szczegółowego omówienia w uzasadnieniu każdej okoliczności, czy każdego argumentu lub twierdzenia, jakie pojawiło się w badanej sprawie. Uzasadnienie wyroku ma być "zwięzłe", co należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny powinien się odnieść wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, aby nie czynić wywodu nadmiernie rozbudowanym, a przez to niejasnym (zob. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1801/06). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymagania i standardy, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji, bowiem zastosował się do dyspozycji tego przepisu, uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie niezbędne elementy, co wynika z przytoczonej wyżej argumentacji Sądu I instancji, a więc umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie. Z uzasadnienia tego wyroku w sposób jednoznaczny i czytelny wynika, że Sąd I instancji dokonał wykładni przepisu art. 93 ust. 4 Prawa o szkolnictwie wyższym, rozważając postawione w skardze zarzuty dotyczące intertemporalności stosowania tego przepisu. Dalej WSA w Bydgoszczy uzasadniając swe rozstrzygnięcie, zastosował wykładnię celowościową, ale i jednocześnie prokonstytucyjną (zasada równości wobec prawa) odmówił zasadności twierdzeniom skarżącego i przyjął, że w jego sytuacji prawnej organ prawidłowo stwierdził, że w sprawie przyznania stypendium dla osób niepełnosprawnych należy wziąć pod uwagę okresy nauki, które przypadały na okres sprzed zmiany przepisów prawa. Powyższe stanowisko Sądu I instancji znajduje oparcie w ugruntowanym już orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 11 marca 2026 roku w sprawie III OSK 2809/24 ( LEX nr 4031822 ) NSA wyraził następujący pogląd: "Sformułowanie "bez względu na ich pobieranie przez studenta" łączy zatem prawo do świadczenia także z okresem studiowania, a nie - jak uprzednio - z okresem korzystania przez studenta ze świadczenia. Błędne jest zatem stanowisko, iż "brak jest podstaw do wliczania do okresu przysługiwania studentom świadczeń, o jakich mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 P.s.w.n. okresów, w których przysługiwała jedynie możliwość ubiegania się o świadczenie na podstawie przepisów uprzednio obowiązującej ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym, jeżeli te świadczenia nie były przez studenta pobierane", a zarzut skargi kasacyjnej jest zasadny". Potwierdzeniem tej linii orzeczniczej jest również pogląd wyrażony w uzasadnieniu do wyroku z dnia 11 czerwca 2025 r. w sprawie III OSK 2447/23 11 (LEX nr 3885546 ), gdzie NSA stwierdza: "Zgodnie z treścią art. 93 ust. 6 p.s.w. do okresu, o którym mowa w ust. 4 i 5 tego przepisu, wlicza się wszystkie rozpoczęte przez studenta semestry na studiach, o których mowa w ust. 1, w tym semestry przypadające w okresie korzystania z urlopów, o których mowa w art. 85 ust. 1 pkt 3, z wyjątkiem semestrów na kolejnych studiach pierwszego stopnia rozpoczętych lub kontynuowanych po uzyskaniu pierwszego tytułu zawodowego licencjata, inżyniera albo równorzędnego. Ponadto w przypadku kształcenia się na kilku kierunkach studiów semestry odbywane równocześnie traktuje się jako jeden semestr". Fakt natomiast, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, nie poddaje się kontroli kasacyjnej, czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Co więcej, również brak odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do niektórych zarzutów lub twierdzeń zawartych w skardze samo w sobie nie stanowi uchybienia skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku, albowiem jest, czy też może nim być – to jest uchybieniem stanowiącym uzasadnioną podstawę uchylenia wyroku – pominięcie zarzutów i argumentów istotnych oraz – co istotne – wykazanie w skardze kasacyjnej takiego właśnie ich charakteru, a mianowicie, że należycie je oceniając oraz prawidłowo identyfikując z ich punktu widzenia istotę spornego w sprawie zagadnienia, sąd ten mógłby jednak inaczej orzec w sprawie (wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2025 r., II GSK 1073/22). Tak więc stanowisko skarżącego ujęte w obydwu postawionych zarzutach skargi kasacyjnej, jako w całości sprzeczne z utrwalonym już poglądem prawnym wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Jak wskazano na wstępie, przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych we wniesionym środku odwoławczym. W rekapitulacji przedstawionych argumentów należało więc stwierdzić, że zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w pkt. 1. sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego, jak w pkt. 2. sentencji wyroku, orzeczono stosownie do treści art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a.