III OSK 2903/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie: sędzia NSA Mirosław Wincenciak (spr.) sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: starszy asystent sędziego Dawid Piaskowski po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2025 r., na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej, skargi kasacyjnej K.W., od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 26 sierpnia 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 748/22, w sprawie ze skargi K.W., na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych, z dnia 10 marca 2022 r. nr DKN.523.2.2021.161955,161957,161965, w przedmiocie umorzenia postępowania, , oddala skargę kasacyjną;, zasądza od K.W. na rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów, postępowania kasacyjnego.,

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 748/22 oddalił skargę K.W. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 10 marca 2022 r. nr DKN.523.2.2021.161955, 161957,161965 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. U podstaw rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna. Pismem z dnia 31 lipca 2016 r. K.W. (dalej w skrócie: "skarżący" lub "strona") zwrócił się do Prezesa Sądu Okręgowego w A. (dalej w skrócie: "Prezes SO w A.") o udzielenie informacji dotyczących danych osobowych jego oraz jego małoletniej córki M.W., przetwarzanych przez Opiniodawczy Zespół Sądowych Specjalistów (dalej w skrócie: "OZSS") w A. i przechowywanych w aktach sprawy o sygn. [...]. Ponadto skarżący zażądał udzielenia następujących informacji: 1) jakie dokumenty zawierające dane jego i jego córki znajdują się w w/w aktach; 2) ile stron liczą te dokumenty; 3) gdzie może skorzystać z prawa dostępu do danych swoich i córki. Skarżący zawnioskował ponadto o przygotowanie kopii dokumentów zawierających dane jego i córki, poinformowanie o kosztach ich sporządzenia oraz sposobie uiszczenia tej opłaty. Oświadczył również, że dostęp do tych danych jest mu niezbędny do złożenia zastrzeżeń do opinii z dnia 6 czerwca 2016 r., zgodnie z wezwaniem Sądu Okręgowego w B. z dnia 25 maja 2017 r. Z analogicznym wnioskiem (także opatrzonym datą 31 lipca 2016 r.) skarżący zwrócił się także do Prezesa Sądu Okręgowego w B. (dalej w skrócie: "Prezes SO w B."), z tą różnicą, że wskazał na sprawę o sygn. akt [...], a żądanie dostępu do danych umotywował dochodzeniem praw jego i córki w innym postępowaniu toczącym się przed Sądem Rejonowym w A. W odpowiedzi na wniosek Prezes SO w A. w piśmie z dnia 10 sierpnia 2016 r. poinformował skarżącego, że wzmiankowane akta sprawy zawierają materiały przygotowawcze i pomocnicze służące do wydania opinii i zgodnie z zarządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 1 lutego 2016 r. w sprawie ustalenia standardów metodologii opiniowania w opiniodawczych zespołach sądowych specjalistów (Dz. Urz. MS z 2016 r., poz. 76) nie mogą być udostępnione osobom badanym. Z kolei Prezes SO w B. w piśmie z dnia 30 sierpnia 2016 r. stwierdził, iż wniosek skarżącego nie mieści się w zakresie wskazanym przepisami art. 32 ust. 1 pkt 1-5a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 922; dalej w skrócie: "u.o.d.o."), a zatem nie może zostać uwzględniony. Pismem z dnia 2 października 2016 r. skarżący wystąpił do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (dalej w skrócie: "GIODO" lub "organ") o skontrolowanie, czy decyzje Prezesa SO w B. i Prezesa SO w A. o odmowie dostępu do danych osobowych jego i córki, zawartych w materiałach źródłowych zgromadzonych w celu sporządzenia opinii przez OZSS przy w/w Sądach, zostały wydane zgodnie z przepisami u.o.d.o., a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w tym zakresie – o wydanie odpowiednich decyzji administracyjnych nakazujących przywrócenie stanu zgodnego z prawem. W toku postępowania wszczętego w/w wnioskiem skarżącego, GIODO pozyskał stanowiska uczestników postępowania. Prezes SO w A. w piśmie z dnia 5 stycznia 2017 r. wskazał, że dane osobowe skarżącego i jego córki były gromadzone przez OZSS w związku ze zleceniem przez Sąd Rejonowy w A. wydania opinii opiekuńczej w sprawie o sygn. akt [...] i wyłącznie na potrzeby tej opinii na podstawie ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o opiniodawczych zespołach sądowych specjalistów (Dz. U. z 2015 r., poz. 1418, dalej w skrócie: "u.o.z.s.s."). Z kolei Prezes SO w B. w piśmie z dnia 9 stycznia 2017 r. wyjaśnił, iż SO w B. przetwarza dane osobowe skarżącego i jego córki w oparciu o art. 23 ust. 1 pkt 2 i 4, art. 27 ust. 2 pkt 5 i 10 u.o.d.o. w związku z art. 2 § 1 i § 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 2062 ze zm., dalej w skrócie: "p.u.s.p."). Dane osobowe skarżącego i jego córki są przetwarzane przez Sąd w celu realizacji zadań z zakresu wymiaru sprawiedliwości i ochrony prawnej powierzonych sądom powszechnym na mocy art. 175 ust. 1 i art. 177 Konstytucji RP oraz art. 2 § 1 i § 2 p.u.s.p., w tym na potrzeby postępowań sądowych, w celu spełnienia obowiązków i wykonania zadań realizowanych dla dobra publicznego, nałożonych na sądy powszechne na podstawie przepisów prawa, dla zapewnienia realizacji prawa do dochodzenia uprawnień przed sądem oraz w celu realizacji praw i obowiązków wynikających z orzeczenia wydanego w postępowaniu sądowym. SO w B. przetwarza dane osobowe skarżącego i jego córki w zbiorach: stron i uczestników postępowań sądowych w związku ze sprawami sądowymi toczącymi się z ich udziałem; stron postępowań skargowych; ewidencji osób wnioskujących o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec sędziego; ewidencji dochodów SO w B.; uczestników badań w OZSS. Prezes SO w B. dodał, że z treści wniosku skarżącego z dnia 31 lipca 2016 r. wynikało, iż domaga się on dostępu i kopii dokumentów przetwarzanych przez OZSS, opiniujący na zlecenie SO w B. w ramach prowadzonego postępowania sądowego. Wniosek ten nie zawiera konkretnego żądania udzielania informacji odnoszących się do treści danych osobowych, o których mowa w art. 32 ust. 1 u.o.d.o. z 1997 r., a jedynie stanowi wniosek o udostępnienie określonych dokumentów z postępowania sądowego, identyfikowanych przez zawarte w nich dane osobowe skarżącego i jego córki. Dostęp konkretnych podmiotów do dokumentów z akt sprawy sądowej i jego zakres jest limitowany określonymi przepisami dotyczącymi danej procedury sądowej (cywilnej, karnej) i to właśnie te przepisy determinują uprawnienia wnioskujących o dostęp do nich. Przepisy u.o.d.o. nie mogą stanowić samodzielnej podstawy prawnej dostępu do dokumentów źródłowych znajdujących się w aktach sprawy sądowej, nawet jeżeli zawierają dane osobowe konkretnego podmiotu. Stanowią one wyłącznie podstawę do udzielenia informacji, o których mowa w art. 32 ust. 1 u.o.d.o. Decyzją z dnia 3 sierpnia 2017 r. nr DOLiS/DEC-921/17/60354,60356,60358/17 GIODO, mając za podstawę art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej w skrócie: "k.p.a.") oraz art. 12 pkt 2, art. 22 w zw. z art. 23 ust. 1, art. 27 ust. 2 pkt 2 i art. 33 u.o.d.o., odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że podstawą przetwarzania danych osobowych skarżącego i jego córki przez uczestników postępowania jest art. 23 ust. 1 pkt 2 (dane zwykłe) i art. 27 ust. 2 pkt 2 u.o.d.o. z 1997 r. (dane wrażliwe) w związku z prowadzonymi postępowaniami z ich udziałem w celu sporządzenia opinii przez OZSS przy SO w A.. GIODO podkreślił, iż Minister Sprawiedliwości, zgodnie z art. 4 ust. 4 u.o.z.s.s., po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw zdrowia i ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania, ustala, w drodze zarządzenia standardy metodologii opiniowania dla zespołów. Minister Sprawiedliwości na podstawie w/w przepisu wydał w dniu 1 lutego 2016 r. zarządzenie (Dz. Urz. MS z 2016 r., poz. 76, dalej w skrócie: "zarządzenie"), którego załącznikiem są Standardy Metodologii Opiniowania w Opiniodawczych Zespołach Sądowych Specjalistów (dalej w skrócie: "standardy"). Według pkt 9 ppkt 9.3 standardów, materiały pochodzące z badania, stanowiące podstawę wydania opinii, nie mogą być udostępniane osobom badanym. W ocenie GIODO, w dniu wydawania decyzji nie można stwierdzić, aby istniał stan naruszenia prawa, o którym mowa w art. 18 ust. 1 u.o.d.o., który skutkowałby wydaniem decyzji zobowiązującej SO w A. do przywrócenia stanu zgodnego z prawem w zakresie żądania skarżącego o udostępnienie mu materiałów stanowiących podstawę wydania opinii przez OZSS. Odmowa dostępu przez SO w A. była zasadna, gdyż wynikała z pkt 9 ppkt 9.3 standardów. Uzasadniona, zdaniem GIODO, była również odmowa udzielenia przez SO w B. informacji odnośnie przetwarzania danych osobowych skarżącego i jego małoletniej córki. Obowiązek informacyjny przewidziany w art. 33 u.o.d.o. ma na celu zapewnienie osobom, których dane osobowe są przetwarzane, dostępu do informacji o okolicznościach ich przetwarzania. SO w B. w piśmie z dnia 30 sierpnia 2016 r. poinformował skarżącego, że jego wniosek nie mieści się w zakresie wskazanym w art. 32 ust. 1 pkt 1-5a u.o.d.o. GIODO podkreślił, iż wgląd w dokumenty czy w dokumentację zgromadzoną przez OZSS nie jest tożsamy z uzyskaniem informacji w trybie 32 ust. 1 pkt 1-5a u.o.d.o. Nawet gdyby wniosek odnosił się do danych osobowych skarżącego i jego córki, administrator danych, w świetle art. 34 u.o.d.o., odmawia osobie, której dane dotyczą, udzielenia informacji wymienionych w art. 32 ust. 1 pkt 1-5a, jeżeli spowodowałoby to: 1) ujawnienie wiadomości zawierających informacje niejawne; 2) zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa, życia i zdrowia ludzi lub bezpieczeństwa i porządku publicznego; 3) zagrożenie dla podstawowego interesu gospodarczego lub finansowego państwa; 4) istotne naruszenie dóbr osobistych osób, których dane dotyczą lub innych osób. Powyższą decyzję GIODO skarżący zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1580/17 oddalił skargę. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej skarżącego, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 października 2020 r. sygn. akt I OSK 3287/18 uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. NSA nakazał dokonanie powtórnej oceny zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem wszystkich uwag dotyczących niemożliwości kontroli stanowiska WSA w Warszawie, wobec braku argumentacji odnośnie istoty sporu, sprowadzającej się do możliwości zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy przepisu zarządzenia, którego załącznikiem są standardy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po ponownym rozpoznaniu sprawy, prawomocnym wyrokiem z dnia 2 grudnia 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2030/20 uchylił decyzję GIODO z dnia 3 sierpnia 2017 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdził, że zaskarżona decyzja naruszała w szczególności przepisy prawa procesowego, a to w sposób istotny wpłynęło na naruszenie przepisów prawa materialnego powołanych w skardze. Z uzasadnienia decyzji, jak również z akt administracyjnych, wynika, że odmienna była argumentacja uczestników postępowania przedstawiona w odpowiedziach na skierowaną do GIODO skargę w przedmiocie przetwarzania danych osobowych skarżącego i jego córki. Zdaniem Prezesa SO w B., wniosek skarżącego z dnia 31 lipca 2016 r. nie mieści się w zakresie wskazanym przepisami u.o.d.o. i stanowi jedynie wniosek o udostępnienie określonych dokumentów z postępowania sądowego, identyfikowanych przez zawarte w nich dane osobowe skarżącego i jego córki. WSA w Warszawie uznał, że organ – w kontekście w/w odpowiedzi Prezesa SO w B. – powinien zastanowić się i swojej ocenie dać wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, czy rzeczywiście wniosek skarżącego nie stanowi jednego z przypadków wskazanych w art. 32 ust. 1 u.o.d.o. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien jeszcze raz ocenić, czy zarzut nieudzielenia przez SO w B. skarżącemu odpowiedzi w trybie art. 33 u.o.d.o. nie był zasadny i czy faktycznie nie doszło do naruszenia art. 33 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 3 u.o.d.o. Ponadto Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że skoro GIODO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji samodzielnie uznał za możliwe odwołanie się do pkt 9 ppkt 9.3 standardów także w sytuacji, gdy badał prawidłowość stanowiska Prezesa SO w B., to powinien wyjaśnić skarżącemu co było tego powodem. Ponadto organ zaakceptował jako prawidłowe stanowisko Prezesa SO w A. bez szerszego odniesienia się do kwestii konstytucyjności pkt 9 ppkt 9.3 standardów, którą skarżący podnosił w piśmie z dnia 16 maja 2017 r. Na skutek powyższego wyroku, decyzją z dnia 10 marca 2022 r. nr DKN.523.2.2021.161955,161957,161965 Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej w skrócie: "Prezes UODO"), w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a., art. 12 pkt 2 i art. 22 u.o.d.o. w zw. z art. 160 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (t.j.: Dz. U. 2019 r., poz. 1781), umorzył postępowanie w sprawie ze skargi K.W. na przetwarzanie jego danych osobowych oraz danych osobowych jego małoletniej córki przez SO w B. i SO w A. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że analiza obu wniosków skarżącego z dnia 31 lipca 2016 r. doprowadziła do uznania, iż skarżący zwrócił się do Prezesów SO w A. i SO w B. o możliwość zapoznania się z dokumentami zawierającymi dane osobowe skarżącego oraz jego córki, a nie o spełnienie obowiązku informacyjnego. Skarżący wniósł o przygotowanie kopii dokumentów zawierających dane jego i córki, poinformowanie go o koszcie ich sporządzenia oraz sposobie wniesienia stosownej opłaty. Takie żądanie nie mieści się w katalogu informacji możliwych do uzyskania na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 1-5a u.o.d.o. i wychodzi poza zakres uprawnień skarżącego przysługujących w ramach tej regulacji. Udzielona odpowiedź obejmowałaby bowiem informacje dotyczące: tytułów dokumentów, organów je wydających, daty ich wydania, ilości stron. Nie są to informacje o osobie możliwej do zidentyfikowania, której tożsamość można określić za ich pomocą, ani też nie stanowią one danych osobowych, o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt 3 u.o.d.o. Prezes UODO stwierdził, że intencją skarżącego było uzyskanie kopii poszczególnych dokumentów zawartych w aktach postępowania, których kryterium wyszukiwania miały stanowić dane osobowe jego i córki. Nie ulega zatem wątpliwości, iż wniosek skarżącego dotyczył w istocie realizacji jego prawa dostępu do akt postępowania cywilnego, którego zasady reguluje ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 1805 ze zm.; dalej w skrócie: "k.p.c."), a tryb udostępniania określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2019 r. Regulamin urzędowania sądów powszechnych (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 2046 ze zm.). Organ przytoczył treść art. 9 § 1 i art. 525 k.p.c., akcentując, iż przepisy te przyznają uczestnikom postępowania prawo sporządzania i otrzymywania odpisów i wyciągów z akt sprawy oraz konkretyzują i urzeczywistniają prawo dostępu do akt, gwarantowane w art. 51 ust. 3 Konstytucji RP. Podkreślił, że prawo dostępu do akt postępowania nie może być dochodzone na mocy przepisów u.o.d.o. w trybie realizacji prawa do otrzymania treści danych osobowych. Podjęcie decyzji w przedmiocie udostępnienia dokumentów należy do przewodniczącego składu orzekającego lub sędziego sprawozdawcy w drodze wydania zarządzenia. To te organy są również właściwe do rozpoznania ewentualnej skargi na odmowę udostępnienia dokumentów z akt postępowania. Prezes UODO nie posiada kompetencji do weryfikacji podjętych przez organy sądowe decyzji w tym zakresie. Skoro zatem wnioski skarżącego, skierowane do uczestników postępowania, nie mogą być rozstrzygane w oparciu o przepisy u.o.d.o., to w kompetencji Prezesa UODO nie leży kontrola prawidłowości powołania się przez SO w A. na pkt 9 ppkt 9.3 standardów stanowiących załącznik do zarządzenia. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi K.W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 33 u.o.d.o., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na uznaniu, że prawo dostępu do danych osobowych osoby, której dane te dotyczą (prawo do podania w powszechnie zrozumiałej formie treści tych danych) nie może być realizowane poprzez udostępnienie dokumentów zawierających przetwarzane dane; 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 18 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 3 u.o.d.o., poprzez ich niezastosowanie przez organ i niewydanie decyzji administracyjnej nakazującej administratorom danych przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez udostępnienie skarżącemu danych osobowych jego i jego małoletniej córki, zawartych w dokumentacji zgromadzonej na potrzeby sporządzenia opinii przez OZSS; 3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 105 § 1 k.p.a., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i umorzenie postępowania w przedmiocie skargi na przetwarzanie danych osobowych skarżącego w sytuacji, gdy postępowanie to nie było bezprzedmiotowe; 4) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, polegające na niedokonaniu analizy wniosków skarżącego skierowanych do Prezesów SO w A. i SO w B. przez pryzmat art. 32 ust. 1 pkt 3 u.o.d.o., w szczególności poprzez brak wskazania, jak powinna następować prawidłowa realizacja prawa osoby, której dane dotyczą, do uzyskania w powszechnie zrozumiałej formie treści jej danych osobowych w sytuacji, gdy dane osobowe zawarte są w dokumentach sprawy sądowej, zaś administratorem danych jest prezes sądu powszechnego, przed którym ta sprawa się toczy lub toczyła, zwłaszcza w kontekście stanowiska organu, że realizacja tego prawa nie może nastąpić przez udostępnienie tej osobie akt sprawy, zawierających jej dane lub wykonanie fotokopii z tych akt; 5) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a."), poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej i wytycznych zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 2 grudnia 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2030/20 i nieustosunkowanie się w zaskarżonej decyzji do wszystkich twierdzeń skarżącego wyrażanych w toku postępowania administracyjnego, w szczególności prawidłowości powołania się w sprawie, przy odmowie dostępu do danych skarżącego i jego córki, na pkt 9 ppkt 9.3. standardów stanowiących załącznik do zarządzenia. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę Prezes UODO wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W motywach powołanego na wstępie wyroku wskazał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 u.o.d.o., w przypadku naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych GIODO (obecnie Prezes UODO) z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej, w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a w szczególności usunięcie uchybień (pkt 1), uzupełnienie, uaktualnienie, sprostowanie, udostępnienie lub nieudostępnienie danych osobowych (pkt 2), zastosowanie dodatkowych środków zabezpieczających zgromadzone dane osobowe (pkt 3), wstrzymanie przekazywania danych osobowych do państwa trzeciego (pkt 4), zabezpieczenie danych lub przekazanie ich innym podmiotom (pkt 5), usunięcie danych osobowych (pkt 6). W świetle art. 33 ust. 1 u.o.d.o., na wniosek osoby, której dane dotyczą, administrator danych jest obowiązany, w terminie 30 dni, poinformować o przysługujących jej prawach oraz udzielić, odnośnie do jej danych osobowych, informacji, o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1-5a. Wedle przepisów art. 32 ust. 1 u.o.d.o., każdej osobie przysługuje prawo do kontroli przetwarzania danych, które jej dotyczą, zawartych w zbiorach danych, a zwłaszcza prawo do: 1) uzyskania wyczerpującej informacji, czy taki zbiór istnieje oraz do ustalenia administratora danych, adresu jego siedziby i pełnej nazwy, a w przypadku gdy administratorem danych jest osoba fizyczna - jej miejsca zamieszkania oraz imienia i nazwiska; 2) uzyskania informacji o celu, zakresie i sposobie przetwarzania danych zawartych w takim zbiorze; 3) uzyskania informacji, od kiedy przetwarza się w zbiorze dane jej dotyczące oraz podania w powszechnie zrozumiałej formie treści tych danych; 4) uzyskania informacji o źródle, z którego pochodzą dane jej dotyczące, chyba że administrator danych jest zobowiązany do zachowania w tym zakresie w tajemnicy informacji niejawnych lub zachowania tajemnicy zawodowej; 5) uzyskania informacji o sposobie udostępniania danych, a w szczególności informacji o odbiorcach lub kategoriach odbiorców, którym dane te są udostępniane; 5a) uzyskania informacji o przesłankach podjęcia rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 26a ust. 2. Sąd pierwszej instancji zaaprobował stanowisko Prezesa UODO, że wnioski skarżącego z dnia 31 lipca 2016 r., adresowane do Prezesów SO w A. i SO w B., miały w istocie na celu realizację jego prawa dostępu do akt sądowych. Za taką interpretacją przemawia treść tych wniosków, a zwłaszcza sformułowane w nich żądanie sporządzenia kopii dokumentów z akt oraz określenia wysokości opłaty za przygotowanie tych kopii. Powyższe wskazuje, iż skarżący był zainteresowany wydaniem mu z akt sprawy dokumentów zgromadzonych przez OZSS w A. i B. na potrzeby sporządzanych opinii w ramach prowadzonych spraw sądowych z udziałem skarżącego i jego małoletniej wówczas córki. Innymi słowy, skarżący chciał pozyskać dokumenty stanowiące podstawę opinii wydanych przez OZSS w A. i B. Okoliczność, iż dokumenty stanowiące przedmiot wniosków skarżącego z dnia 31 lipca 2016 r. zawierały dane osobowe jego i córki, nie może przesądzać o kwalifikacji tych wniosków jako złożonych w trybie kontroli przetwarzania danych osobowych. Podkreślenia wymaga również, iż skarżący nie kwestionował przetwarzania danych osobowych (w tym ewentualnych danych wrażliwych, o których mowa w art. 27 u.o.d.o.) jego i córki przez Prezesa SO A. czy Prezesa SO w B., lecz domagał się udostępnienia dokumentów zawierających ich dane. We wnioskach z dnia 31 lipca 2016 r. skarżący przywołał sygnatury akt konkretnych spraw: [...] (czyli sprawy dotyczącej małoletniego, która podlega rozpoznaniu przez wydział rodzinny w trybie postępowania nieprocesowego) oraz [...] (czyli sprawy zainicjowanej apelacją wniesioną od rozstrzygnięcia procesie z zakresu stosunków rodzinnych). W ramach w/w spraw sądowych były sporządzone opinie przez OZSS w A. i OZSS w B., zaś skarżący był zainteresowany dostępem do dokumentów, które posłużyły wymienionym podmiotom do sporządzenia opinii. W pierwszej ze spraw sądowych skarżący zamierzał złożyć zastrzeżenia do opinii z dnia 6 czerwca 2016 r., a w drugiej sprawie powoływał się na dochodzenie praw jego i córki w innym postępowaniu toczącym się przed Sądem Rejonowym w A.. Skarżący miał zatem świadomość, że dane jego i córki są przetwarzane wyłącznie w celu i na potrzeby sporządzenia opinii przez OZSS. WSA w Warszawie wskazał, że w świetle art. 1 ust. 1 u.o.z.s.s. w sądach okręgowych działają opiniodawcze zespoły sądowych specjalistów, zwane dalej "zespołami", których zadaniem jest sporządzanie, na zlecenie sądu lub prokuratora, opinii w sprawach rodzinnych i opiekuńczych oraz w sprawach nieletnich, na podstawie przeprowadzonych badań psychologicznych, pedagogicznych lub lekarskich. Stosownie do treści art. 3 ust. 1 u.o.z.s.s., zespół sporządza opinie dla sądów i prokuratorów w obszarze właściwości sądu okręgowego, w którym działa, a w szczególnie uzasadnionych przypadkach może sporządzić opinię dla sądów i prokuratorów spoza jego obszaru właściwości. W oparciu o delegację ustawową zawartą art. 4 ust. 4 u.o.z.s.s., Minister Sprawiedliwości, w drodze zarządzenia, ustalił standardy, których pkt 9 ppkt 9.3. wskazuje, iż materiały pochodzące z badania, stanowiące podstawę wydania opinii, nie mogą być udostępniane osobom badanym. Kwestia konstytucyjności bądź ewentualnej kolizji tego zapisu z zasadą jawności wewnętrznej postępowania, czyli uprawnieniem do przeglądania akt sprawy i otrzymywania z nich odpisów, kopii lub wyciągów, przewidziana w art. 9 § 1 i art. 525 k.p.c. oraz przepisach § 129 i § 130 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2019 r. Regulamin urzędowania sądów powszechnych (czy też analogicznymi przepisami § 103 i § 104 uprzedniego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 grudnia 2015 r.) – nie mieści się w kompetencjach Prezesa UODO. Organ ten nie jest bowiem organem kontrolującym ani nadzorującym prawidłowość stosowania prawa materialnego i procesowego w sprawach należących do właściwości innych organów, służb czy sądów, których orzeczenia podlegają ocenom w toku instancji, czy w inny sposób określony odpowiednimi procedurami. WSA w Warszawie podkreślił, że w u.o.d.o. brak jest przepisów obligujących administratora do udostępnienia dokumentów zawierających dane osobowe. Ustawodawca posługuje się wprawdzie pojęciem "udostępnienia", ale odnosi je zawsze do danych osobowych, a nie do zawierających je dokumentów. W konsekwencji, w ocenie Sądu pierwszej instancji, Prezes UODO prawidłowo uznał, że w tej sprawie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania, która obliguje go do wydania decyzji o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu w/w przepisu wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne, pozytywne czy negatywne, staje się prawnie niedopuszczalne. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, zaskarżona decyzja nie narusza także art. 153 p.p.s.a. W wiążącym organ wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2030/20, nakazano: "jeszcze raz ocenić czy zarzut nieudzielenia Skarżącemu przez Sąd Okręgowy w B. odpowiedzi w trybie art. 33 u.o.d.o. nie był zasadny i czy rzeczywiście nie doszło do naruszenia art. 33 ust. 1 u.o.d.o. w związku z art. 32 ust. 1 pkt 3 u.o.d.o.", a także wytknięto, iż: "(...) zaakceptował, jako prawidłowe, stanowisko Prezesa SO w A., bez szerszego odniesienia się do kwestii konstytucyjności pkt 9 ppkt 9.3 Standardów (...)". Prezes UODO miał na uwadze wytyczne zamieszczone w w/w wyroku, ale dokładna weryfikacja treści wniosków z dnia 31 lipca 2016 r. doprowadziła go do właściwej konkluzji, iż intencją skarżącego było uzyskanie dostępu do dokumentów zgromadzonych przez OZSS w A. i OZSS w B. na potrzeby sporządzanych opinii, co implikowało umorzenie postępowania administracyjnego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiódł K.W. Zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucił: I) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 33 ust. 1 u.o.d.o., poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, polegające na uznaniu, że prawo dostępu do danych osobowych osoby, której dane te dotyczą (prawo do podania w powszechnie zrozumiałej formie treści tych danych) nie może być realizowane poprzez udostępnienie dokumentów zawierających przetwarzane dane; II) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 3 u.o.d.o., poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, polegające na oddaleniu skargi, pomimo naruszenia przez organ w zaskarżonej decyzji w/w przepisów, które polegało na ich niezastosowaniu i niewydaniu decyzji administracyjnej nakazującej administratorom danych przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez udostępnienie skarżącemu danych osobowych jego i jego małoletniej wówczas córki, zawartych w dokumentacji zgromadzonej na potrzeby sporządzenia opinii przez OZSS; 2) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, polegające na oddaleniu skargi, pomimo naruszenia przez organ w zaskarżonej decyzji art. 105 § 1 k.p.a., które polegało na umorzeniu postępowania w przedmiocie skargi na przetwarzanie danych osobowych w sytuacji, gdy postępowanie to nie było bezprzedmiotowe, co było skutkiem błędnego uznania przez organ, że wnioski skarżącego do Prezesów SO w A. i SO w B. były wnioskami o udostępnienie akt sprawy cywilnej, a nie wnioskami do administratorów danych dotyczącymi realizacji praw osoby, której dane dotyczą, określonych w art. 32 ust. 1 u.o.d.o.; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 i art. 11 k.p.a., poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, polegające na oddaleniu skargi, pomimo naruszenia przez organ w zaskarżonej decyzji w/w przepisów, które polegało na niedokonaniu wyczerpującej analizy wniosków skarżącego skierowanych do Prezesów SO w A. i SO w B. przez pryzmat art. 32 ust. 1 pkt 3 u.o.d.o., w szczególności na poprzestaniu na stwierdzeniu, że wnioski te stanowią wnioski o udostępnienie akt sprawy, a nie o udostępnienie danych osobowych i jednocześnie brak wskazania, jak powinna następować prawidłowa realizacja prawa osoby, której dane dotyczą, do uzyskania w powszechnie zrozumiałej formie treści jej danych osobowych w sytuacji, gdy dane osobowe zawarte są w dokumentach sprawy sądowej, zaś administratorem danych jest prezes sądu powszechnego, przed którym ta sprawa się toczy lub toczyła; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 153 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez organ w zaskarżonej decyzji art. 153 p.p.s.a., które polegało na niezastosowaniu się przez organ do oceny prawnej i wytycznych zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 2 grudnia 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2030/20 i nieustosunkowaniu się w zaskarżonej decyzji do wszystkich twierdzeń skarżącego wyrażanych w toku postępowania administracyjnego, w szczególności prawidłowości powołania się w sprawie, przy odmowie dostępu do danych skarżącego i jego córki, na pkt 9 ppkt 9.3. standardów, stanowiący załącznik do zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 1 lutego 2016 r. w sprawie ustalania standardów metodologii opiniowania w opiniodawczych zespołach sądowych specjalistów. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes UODO wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Istota podniesionych w niej zarzutów sprowadza się do przesądzenia, czy wnioski skarżącego do Prezesów SO w A. i SO w B. były wnioskami o udostępnienie akt sprawy cywilnej, czy też wnioskami do administratorów danych dotyczącymi realizacji praw osoby, której dane dotyczą, określonych w art. 32 ust. 1 u.o.d.o. Zgodnie z art. 18 ust. 1 u.o.d.o., która to ustawa ma zastosowanie do niniejszej sprawy, w przypadku naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych Generalny Inspektor z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej, w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a w szczególności: 1) usunięcie uchybień; 2) uzupełnienie, uaktualnienie, sprostowanie, udostępnienie lub nieudostępnienie danych osobowych; 3) zastosowanie dodatkowych środków zabezpieczających zgromadzone dane osobowe; 4) wstrzymanie przekazywania danych osobowych do państwa trzeciego; 5) zabezpieczenie danych lub przekazanie ich innym podmiotom; 6) usunięcie danych osobowych. Stosownie do treści art. 32 ust. 1 u.o.d.o., każdej osobie przysługuje prawo do kontroli przetwarzania danych, które jej dotyczą, zawartych w zbiorach danych, a zwłaszcza prawo do: 1) uzyskania wyczerpującej informacji, czy taki zbiór istnieje, oraz do ustalenia administratora danych, adresu jego siedziby i pełnej nazwy, a w przypadku gdy administratorem danych jest osoba fizyczna – jej miejsca zamieszkania oraz imienia i nazwiska; 2) uzyskania informacji o celu, zakresie i sposobie przetwarzania danych zawartych w takim zbiorze; 3) uzyskania informacji, od kiedy przetwarza się w zbiorze dane jej dotyczące, oraz podania w powszechnie zrozumiałej formie treści tych danych; 4) uzyskania informacji o źródle, z którego pochodzą dane jej dotyczące, chyba że administrator danych jest zobowiązany do zachowania w tym zakresie w tajemnicy informacji niejawnych lub zachowania tajemnicy zawodowej; 5) uzyskania informacji o sposobie udostępniania danych, a w szczególności informacji o odbiorcach lub kategoriach odbiorców, którym dane te są udostępniane; 5a) uzyskania informacji o przesłankach podjęcia rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 26a ust. 2; 6) żądania uzupełnienia, uaktualnienia, sprostowania danych osobowych, czasowego lub stałego wstrzymania ich przetwarzania lub ich usunięcia, jeżeli są one niekompletne, nieaktualne, nieprawdziwe lub zostały zebrane z naruszeniem ustawy albo są już zbędne do realizacji celu, dla którego zostały zebrane; 7) wniesienia, w przypadkach wymienionych w art. 23 ust. 1 pkt 4 i 5, pisemnego, umotywowanego żądania zaprzestania przetwarzania jej danych ze względu na jej szczególną sytuację; 8) wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania jej danych w przypadkach, wymienionych w art. 23 ust. 1 pkt 4 i 5, gdy administrator danych zamierza je przetwarzać w celach marketingowych lub wobec przekazywania jej danych osobowych innemu administratorowi danych; 9) wniesienia do administratora danych żądania ponownego, indywidualnego rozpatrzenia sprawy rozstrzygniętej z naruszeniem art. 26a ust. 1. W świetle art. 33 ust. 1 u.o.d.o., na wniosek osoby, której dane dotyczą, administrator danych jest obowiązany, w terminie 30 dni, poinformować o przysługujących jej prawach oraz udzielić, odnośnie do jej danych osobowych, informacji, o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1-5a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że wnioski skarżącego adresowane do Prezesów SO w A. i SO w B., z uwagi na ich treść, były w istocie wnioskami o udostępnienie akt sprawy i miały na celu realizację prawa dostępu do akt sądowych, a nie realizację prawa do udzielenia informacji, o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1-5a u.o.d.o. Powyższą ocenę – wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie – determinuje treść w/w wniosków, a zwłaszcza sformułowane w nich żądanie sporządzenia kopii dokumentów z akt oraz określenia wysokości opłaty za przygotowanie przedmiotowych kopii dokumentów. Powyższe wskazuje, iż intencją skarżącego było wydanie mu z akt sprawy dokumentów zgromadzonych przez Opiniodawczy Zespół Sądowych Specjalistów w A. i B. na potrzeby sporządzanych opinii w ramach prowadzonych spraw sądowych z udziałem skarżącego i jego córki. Należy podkreślić, iż sam fakt, że dokumenty stanowiące przedmiot wniosków skarżącego zawierały dane osobowe jego oraz jego córki, nie może determinować kwalifikacji tych wniosków jako złożonych w trybie art. 32 ust. 1 u.o.d.o. WSA w Warszawie zasadnie stwierdził, że skarżący nie kwestionował przetwarzania danych osobowych (w tym ewentualnych danych wrażliwych, o których mowa w art. 27 u.o.d.o.) jego oraz córki przez Prezesów wymienionych sądów, tylko domagał się udostępnienia całych dokumentów zawierających ich dane. Ponadto słusznie wskazał, że w przepisach u.o.d.o. brak jest przepisów, które obligowałyby administratora danych osobowych do udostępnienia dokumentów zawierających dane osobowe. Ustawodawca posługuje się wprawdzie pojęciem "udostępnienia", ale odnosi je zawsze do danych osobowych, a nie do zawierających je dokumentów. Konsekwencją powyższych ustaleń jest brak podstaw prawnych do prowadzenia postępowania administracyjnego w trybie art. 33 ust. 1 u.o.d.o., tj. w przedmiocie udzielenia – co do danych osobowych skarżącego i jego córki – informacji, o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1-5a 1 pkt 1-5a, co z kolei uzasadnia przyjęcie stanowiska o bezprzedmiotowości tego postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Skoro organ ochrony danych osobowych nie miał materialnoprawnych podstaw w przepisach u.o.d.o. do prowadzenia postępowania, to jednocześnie uznać należy, iż nie posiadał kompetencji do wypowiadania się w zakresie prawidłowości stosowania przez Prezesów SO w A. i SO w B. przepisów dotyczących jawności postępowania, tj. uprawnienia do przeglądania akt i otrzymywania z nich odpisów, kopii lub wyciągów (art. 9 § 1 i art. 525 k.p.c. oraz regulamin urzędowania sądów powszechnych). W tej sytuacji nie mógł również dokonywać oceny prawidłowości powołania się w sprawie na pkt 9 ppkt 9.3. standardów, stanowiący załącznik do zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 1 lutego 2016 r. w sprawie ustalania standardów metodologii opiniowania w opiniodawczych zespołach sądowych specjalistów. Nie był on także zobowiązany do wyjaśnienia skarżącemu, jak powinna następować prawidłowa realizacja prawa do uzyskania w/w informacji. Wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie, organ nie naruszył także art. 153 p.p.s.a., poprzez niezastosowanie się przez organ do oceny prawnej i wytycznych zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 2 grudnia 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2030/20. W powołanym wyroku Sąd nie przesądził bowiem, w jaki sposób organ ma rozpoznać wniosek, a ponieważ organ doszedł do słusznej – jak już wykazano – konkluzji, iż wnioski skarżącego adresowane do Prezesów SO w A. i SO w B., z uwagi na ich treść, były w istocie wnioskami o udostępnienie akt sprawy i miały na celu realizację prawa dostępu do akt sądowych, a nie realizację prawa do udzielenia informacji, o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1-5a u.o.d.o., to umarzając postępowanie nie był związany zawartymi w w/w wyroku wytycznymi. Wytyczne te musiałby być zrealizowane wyłącznie w przypadku załatwienia przez organ sprawy merytorycznie, do czego jednak nie doszło, bowiem postępowanie okazało się bezprzedmiotowe. Z przedstawionych wyżej względów, zarzuty skargi kasacyjnej należało uznać za nieuzasadnione. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 204 pkt 2, art. 200, art. 209 i art. 205 § 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.).