III OSK 2882/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędziowie: sędzia NSA Mirosław Wincenciak (sprawozdawca) sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Miasta Katowice od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 września 2024 r. sygn. akt III SA/Gl 190/24 w sprawie ze skargi Wojewody Śląskiego na uchwałę Rady Miasta Katowice z dnia 13 lutego 2020 r. nr XVI/395/20 w przedmiocie zasad przeprowadzania naboru wniosków o zawarcie umowy najmu dla mieszkań 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania; 2) zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz Miasta Katowice kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 4 września 2024 r. sygn. akt III SA/Gl 190/24, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Wojewody Śląskiego na uchwałę Rady Miasta Katowice z dnia 13 lutego 2020 r. nr XVI/395/20 w przedmiocie zasad przeprowadzania naboru wniosków o zawarcie umowy najmu dla mieszkań, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości. U podstaw rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna. Wojewoda Śląski (dalej w skrócie: "Wojewoda") pismem z dnia 8 lutego 2024 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, żądając stwierdzenia nieważności w całości uchwały Rady Miasta Katowice z dnia 13 lutego 2020 r. nr XVl/395/20 w sprawie przyjęcia "Zasad przeprowadzenia naboru wniosków o zawarcie umowy najmu, w tym określenia kryteriów pierwszeństwa, zasad przeprowadzania oceny punktowej oraz wysokości obowiązkowej kaucji dla mieszkań w ramach programu "Mieszkanie Plus" w Katowicach" – jako sprzecznej z art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o pomocy państwa w ponoszeniu wydatków mieszkaniowych w pierwszych latach najmu mieszkania (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1540 ze zm., dalej w skrócie: "ustawa") w związku z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi Wojewoda przywołał treść art. 7, art. 8 i art. 11 ustawy, wskazując, że to te przepisy wyznaczają zakres regulacji uchwały. Powołał również stosowne przepisy Konstytucji RP i wynikający z nich nakaz tworzenia jasnych i precyzyjnych przepisów aktów prawa miejscowego. Odnosząc te ogólne zasady do zaskarżonej uchwały Wojewoda wskazał, że § 4 załącznika do uchwały nie wypełnia prawidłowo delegacji z art. 8 ust. 1 i ust 2 ustawy, bowiem nie określa maksymalnej wysokości obowiązkowej kaucji zabezpieczającej, a jedynie sposób jej obliczenia odnoszący się do wysokości stawki czynszu nieznanej zarówno w dniu podejmowania uchwały, jak i w dniu składania wniosku o zawarcie umowy najmu mieszkania, co tym samym powoduje niejasność i nieprecyzyjność uchwały. W odpowiedzi na skargę Miasto Katowice wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do wadliwego określenia maksymalnej wysokości kaucji wskazało, że § 4 załącznika do uchwały zawiera jasne kryteria ustalenia tej wysokości odnoszące się do konkretnej kwoty. Uchwała wskazuje pułap, którego przekroczenie nie będzie możliwe, a to było intencją ustawodawcy przyznającego kompetencję gminie. Czynsz najmu znany jest dopiero na etapie zawierania umowy i obowiązek wpłaty kaucji materializuje się dopiero w tym momencie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W motywach powołanego na wstępie wyroku wskazał, że według § 4 załącznika do zaskarżonej uchwały "wysokość obowiązkowej kaucji zabezpieczającej umowę najmu ustala się maksymalnie do 6-krotności miesięcznego czynszu za dany lokal, obliczonego według stawki czynszu obowiązującej w dniu zawarcia umowy najmu lokalu". Podał, że w analogicznej sprawie dotyczącej zasad przeprowadzania naboru wniosków o zawarcie umowy najmu dla mieszkań budowanych z wykorzystaniem finansowania zwrotnego i wsparcia z Funduszu Dopłat, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 lipca 2024 r. sygn. akt III OSK 2626/22 uznał, że zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy rada gminy określa w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego maksymalną wysokość miesięcznego dochodu gospodarstwa domowego lub obowiązkowej kaucji, o których mowa w art. 7 pkt 2 ustawy. W świetle zaś art. 7 pkt 2 ustawy, najemcy będącemu stroną umowy najmu mieszkania tylko wówczas mogą być udzielone dopłaty do czynszu, jeżeli w związku z inwestycją mieszkaniową została zawarta umowa między inwestorem realizującym tę inwestycję a gminą właściwą miejscowo dla tej inwestycji, określająca co najmniej warunki, których spełnienie uznaje się za potwierdzenie posiadania przez najemcę zdolności czynszowej, przez określenie minimalnej wysokości miesięcznego dochodu gospodarstwa domowego lub obowiązkowej kaucji zabezpieczającej umowę najmu. Tym samym art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy wymaga obligatoryjnego ustalenia przez radę gminy maksymalnej wysokości miesięcznego dochodu gospodarstwa domowego lub obowiązkowej kaucji zabezpieczającej umowę najmu. Natomiast w analizowanej sprawie Rada Miasta Katowice nie określiła prawidłowo maksymalnej wysokości miesięcznego dochodu gospodarstwa domowego, ani obowiązkowej kaucji, czym w sposób istotny naruszyła art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy, gdyż nie wypełniła prawidłowo delegacji ustawowej. Sporna regulacja § 4 załącznika do uchwały nie określa bowiem maksymalnej wysokości obowiązkowej kaucji zabezpieczającej, a jedynie sposób jej obliczenia odnoszący się do wysokości stawki czynszu – nieznanej zarówno w dniu podejmowania uchwały, jak i w dniu składania wniosku o zawarcie umowy najmu mieszkania, natomiast warunkiem sine qua non umowy najmu zawieranej w tym określonym trybie, a więc elementem nierozerwalnie związanym z procedowaniem w zakresie zawierania tych umów, jest wpłata kaucji w kwocie wynikającej z uchwały, a zatem jej wysokość winna być znana zarówno w dacie uchwalania aktu, jak i w dacie składania wniosku. Niedopełnienie powyższego stanowi istotne naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Brak konkretyzacji wymogów w w/w zakresie powoduje w konsekwencji, że nie ma w ogóle możliwości zawarcia takiej umowy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiodło Miasto Katowice. Zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej w skrócie: "p.p.s.a.") zarzuciło: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy, poprzez jego niewłaściwą wykładnię, polegającą na uznaniu przez Sąd pierwszej instancji, iż sposób określenia w § 4 załącznika do uchwały wysokości maksymalnej kaucji stanowi istotne naruszenie prawa prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym i stwierdzeniu nieważności uchwały w całości, podczas gdy uregulowanie to nie pozostaje w sprzeczności ze wskazanym przepisem prawnym, a więc nie doszło do istotnego naruszenia prawa; b) art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy, poprzez jego niewłaściwą wykładnię, polegającą na uznaniu przez Sąd pierwszej instancji, iż skoro przepis wymaga obligatoryjnego ustalenia przez radę gminy maksymalnej wysokości miesięcznego dochodu gospodarstwa domowego lub obowiązkowej kaucji, to każde niewypełnienie delegacji ustawowej winno skutkować stwierdzeniem nieważności w/w uchwały w całości, a nie w danym zakresie, ograniczonym do zapisów dotkniętych istotnym naruszeniem prawa (przy założeniu, iż Naczelny Sąd Administracyjny uzna, iż w § 4 załącznika do uchwały doszło do istotnego naruszenia prawa); c) art. 165 ust. 2 w zw. z art. 169 ust. 4 Konstytucji RP w zw. z art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 2 i 4 oraz art. 8 ust. 3 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego (Dz. U. z 1994 r. Nr 124, poz. 607, dalej w skrócie: "EKSL"), poprzez ich niezastosowanie i pominięcie zasady samodzielności społeczności lokalnych, przy założeniu, że ingerencja winna być od tej zasady wyjątkiem i możliwa jest jedynie w zakresie określonym w ustawie i z zachowaniem zasady proporcjonalności, podczas gdy żądanie Wojewody Śląskiego stwierdzenia nieważności w/w uchwały w całości stanowi przejaw nadmiernej ingerencji wynikającej z rozszerzającej wykładni przepisów prawa; 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) 147 § 1 p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w niniejszej sprawie zasadnym jest stwierdzenie nieważności w całości uchwały, podczas gdy przepis ten pozwala również na stwierdzenie nieważności "w części" i ta procedura w niniejszej sprawie powinna być zastosowana w świetle zasady proporcjonalności, a w konsekwencji Sąd pierwszej instancji, przyjmując, iż w § 4 załącznika do uchwały doszło do istotnego naruszenia prawa, winien był stwierdzić nieważność jedynie § 4 załącznika do uchwały, a nie całej uchwały (przy założeniu, iż Naczelny Sąd Administracyjny uzna, iż w § 4 załącznika do uchwały doszło do istotnego naruszenia prawa). Wskazując na powyższe zarzuty, skarżące kasacyjnie Miasto Katowice wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia, tj. oddalenie w całości skargi Wojewody Śląskiego, ewentualnie o oddalenie skargi w pozostałym zakresie, a więc ponad żądanie stwierdzenia nieważności § 4 załącznika do uchwały, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania. Ponadto wniosło o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów. Wskazano, że Sąd pierwszej instancji, powołując się na uzasadnienie wyroku NSA z dnia 4 lipca 2024 r. sygn. akt III OSK 2626/22 nie dostrzegł odmienności stanu faktycznego i prawnego w tej sprawie, polegającej na tym, że w postanowieniach uchwały Rady Miasta Chorzowa wprost wskazano, że wpłata kaucji ma nastąpić przed zawarciem umowy. Natomiast uchwała Rady Miasta Katowice nie zawiera żadnego zapisu dotyczącego momentu zapłaty kaucji, pozostawiając tę kwestię do uregulowania przez umowę najmu. Umowy najmu instytucjonalnego, zawierane przez inwestora z osobami wyłonionymi po przeprowadzeniu naboru, stanowią, że wpłata kaucji w wysokości równowartości czynszu najmu za 6 miesięcy ma nastąpić w nieprzekraczalnym terminie 14 dni od daty podpisania umowy najmu. Ponadto podkreślono, że stwierdzenie nieważności uchwały wywoła znaczące i poważne konsekwencje społeczne. Zaskarżona uchwała została podjęta w celu umożliwienia najemcom nowych mieszkań skorzystania z dopłat do czynszu, stanowiącego formę bezzwrotnego wsparcia ze środków budżetu państwa, realizowanego przez Bank Gospodarstwa Krajowego. W ramach inwestycji "Mieszkanie Plus" w Katowicach wybudowano 3 wielorodzinne budynki mieszkalne, w których znajduje się łącznie 513 lokali mieszkalnych. Dopłaty są wypłacane najemcom od października 2021 r. Wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały po upływie 4 lat od jej wejścia w życie spowoduje znaczące konsekwencje finansowe, prawne i społeczne. Wskazano również, że na sesji w dniu 29 maja 2024 r., a więc przed rozpoznaniem sprawy przez WSA w Gliwicach, Rada Miasta Katowice podjęła uchwałę nr III/30/24 (Dz. Urz. Woj. Śląskiego z dnia 4 czerwca 2024 r., poz. 4140), zmieniającą przepis dotyczący kaucji w sposób następujący: "Maksymalna wysokość obowiązkowej kaucji zabezpieczającej umowę najmu nie przekroczy 4% wartości odtworzeniowej lokalu, obliczonej zgodnie z art. 9 ust. 8 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 725)". W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie oraz o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. z 2019 r. Nr 142, poz. 506 ze zm., dalej w skrócie: "u.s.g."), uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (art. 91 ust. 4 u.g.n.). Z w/w przepisów wynika, że istnieją dwie kategorie wad uchwał organów gminy – istotne naruszenie prawa oraz nieistotne naruszenie prawa. Za istotne naruszenie prawa (będące podstawą do stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy) uznaje się wydanie aktu bez podstawy prawnej lub z naruszeniem podstawy do podjęcia uchwały. Wskazuje się, że akt prawa miejscowego nie może naruszać nie tylko przepisów ustawy zawierających delegacje do jego ustanowienia, ale również przepisów Konstytucji RP oraz innych ustaw pozostających w pośrednim lub bezpośrednim związku z regulowaną materią. Do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się zatem naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, Samorząd Terytorialny 2001/1-2, s. 102). Ponadto, dokonując kontroli aktów wydawanych przez organy samorządu należy także mieć na uwadze zasadę samodzielności gminy, jako jedną z podstawowych zasad ustroju samorządu terytorialnego w Polsce. Zgodnie z art. 16 ust. 2 Konstytucji RP, samorząd terytorialny uczestniczy w sprawowaniu władzy publicznej. Przysługującą mu w ramach ustaw istotną część zadań publicznych samorząd wykonuje w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Samodzielność oznacza, że w ramach granic określonych przez ustawodawcę organy samorządu mogą ustalać zakres i sposób wykonywania własnych zadań publicznych. Dotyczy to także uchwał będących aktami prawa miejscowego, służącymi zarówno wykonywaniu ustawy, jak i dostosowaniu wykonywania danego zadania publicznego do lokalnych warunków i potrzeb. W rozpoznawanej sprawie problem prawny dotyczy zgodności § 4 załącznika do uchwały Rady Miasta Katowice z dnia 13 lutego 2020 r. nr XVI/395/20 z upoważnieniem ustawowym do wydania aktu prawa miejscowego zawartym w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy. Przepis art. 8 ust. 1 stanowi, iż Rada gminy określa w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego: 1) zasady przeprowadzania naboru wniosków, o których mowa w art. 11 ust. 1, w tym dodatkowe kryteria pierwszeństwa oraz zasady przeprowadzania oceny punktowej, o której mowa w art. 11 ust. 2, dla tych dodatkowych kryteriów pierwszeństwa oraz dla kryterium pierwszeństwa, o którym mowa w art. 7a; 2) maksymalną wysokość miesięcznego dochodu gospodarstwa domowego lub obowiązkowej kaucji, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2. Upoważnienie zawarte w powołanym przepisie zobowiązuje zatem radę gminy do unormowania trzech zagadnień: zasad przeprowadzania naboru wniosków; dodatkowych kryteriów pierwszeństwa oraz zasad przeprowadzania oceny punktowej; określenia maksymalnej wysokości miesięcznego dochodu gospodarstwa domowego lub obowiązkowej kaucji. Sąd pierwszej instancji uznał, że treść § 4 załącznika do w/w uchwały stanowi istotne naruszenie prawa, bowiem w powołanym przepisie nie określono maksymalnej wysokości obowiązkowej kaucji, a jedynie sposób jej obliczenia odnoszący się do wysokości stawki czynszu. W tym zakresie WSA w Gliwicach powołał się na stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 4 lipca 2024 r. sygn. akt III OSK 2626/22. Zwrócić należy jednak uwagę, jak trafnie podnosi skarga kasacyjna, że stanowisko NSA dotyczy innego stanu faktycznego i prawnego. Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł owej odmienności, polegającej na tym, że w postanowieniach uchwały Rady Miasta Chorzowa wprost wskazano, iż wpłata kaucji ma nastąpić przed zawarciem umowy. Natomiast uchwała Rady Miasta Katowice nie zawiera żadnego przepisu dotyczącego momentu zapłaty kaucji, pozostawiając tę kwestię do uregulowania przez umowę najmu. Jak wskazało skarżące kasacyjnie Miasto Katowice, umowy najmu instytucjonalnego zawierane przez inwestora z osobami wyłonionymi po przeprowadzeniu naboru stanowią, że wpłata kaucji w wysokości równowartości czynszu najmu za 6 miesięcy ma nastąpić w nieprzekraczalnym terminie 14 dni od daty podpisania umowy najmu. W świetle przedstawionych okoliczności należało uznać, że uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji nie zawiera dostatecznych rozważań w zakresie legalności kwestionowanych postanowień. Kontrolując postanowienia § 4 załącznika do uchwały należało przeprowadzić wywód i ocenę systemową sformułowania zawartego w powołanym przepisie. Zwrócić należy uwagę, że sporny przepis określa górny próg kaucji zabezpieczającej umowę najmu. WSA w Gliwicach nie przedstawił przekonujących argumentów, z których wynikałby wniosek, że maksymalna wysokość obowiązkowej kaucji musi być wskazana w uchwale kwotowo. Należało więc ocenić, czy tak określona wysokość wspomnianej kaucji, w kontekście przyjętej praktyki określania równowartości czynszu najmu za 6 miesięcy w umowie najmu instytucjonalnego, stanowi istotne naruszenie prawa rozumieniu art. 91 ust. 4 u.s.g. Ocena ta powinna być dokonana z perspektywy funkcji regulacji ustanawiającej obowiązek określenia maksymalnej wysokości miesięcznego dochodu gospodarstwa domowego lub obowiązkowej kaucji, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy. Niezależnie od przedstawionej argumentacji należało przyjąć, że skarga kasacyjna trafnie eksponuje brak rozważań Sądu pierwszej instancji w zakresie możliwości stwierdzenia nieważności uchwały w części. Przepis art. 147 § 1 p.p.s.a. stanowi bowiem, że sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Oczywiste jest zatem, że rozważania Sądu pierwszej instancji powinny odnosić się do kwestii możliwości stwierdzenia nieważności kwestionowanej uchwały w części. Jak już wyżej wspomniano, przedmiot uchwały, określony w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, dotyczy trzech powiązanych ze sobą funkcjonalnie zagadnień: zasad przeprowadzania naboru wniosków; dodatkowych kryteriów pierwszeństwa oraz zasad przeprowadzania oceny punktowej; określenia maksymalnej wysokości miesięcznego dochodu gospodarstwa domowego lub obowiązkowej kaucji. Ewentualna eliminacja z obrotu prawnego § 4 załącznika do uchwały niewątpliwie czyniłaby tak "okrojoną" uchwałę regulacją niekompletną. Tym niemniej trzeba zwrócić uwagę, że kwestionowana uchwała weszła do obrotu prawnego przeszło sześć lat temu i wywołała określone skutki prawne. Stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości niweczyłoby przeprowadzone dotychczas procedury naboru, a także regulacje dotyczące dodatkowych kryteriów pierwszeństwa oraz zasad przeprowadzania oceny punktowej. Zatem za racjonalne należałoby uznać rozwiązanie, według którego doszłoby do ewentualnego stwierdzenia nieważności jedynie § 4 załącznika do uchwały, aby nie zniweczyć wszystkich działań i czynności prawnych podjętych na podstawie tej uchwały. Ponadto zauważyć należy, iż wprawdzie przedmiot zaskarżenia, a więc i stan prawny podlegający ocenie Sądu, determinuje skarga organu nadzoru, tym niemniej wypowiedź i rozstrzygnięcie WSA w Gliwicach powinny również uwzględniać okoliczność zmiany § 4 załącznika do kwestionowanej uchwały, która została dokonana uchwałą Rady Miasta Katowice z dnia 29 maja 2024 r. nr III/30/24 (Dz. Urz. Woj. Śląskiego z dnia 4 czerwca 2024 r., poz. 4140), która weszła w życie prawie 3 miesiące przed wydaniem zaskarżonego wyroku. Powyższe czyni zarzuty skargi kasacyjnej uzasadnionymi. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 203 pkt 2, art. 209 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 118). Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był art. 182 § 2 i 3 in fine p.p.s.a.