III OSK 283/23

Dnia 14 stycznia 2026 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędziowie: sędzia NSA Artur Kuś (spr.) sędzia del. WSA Hanna Knysiak - Sudyka Protokolant: starszy asystent sędziego Krzysztof Poseniak po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2026 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 października 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 539/22 w sprawie ze skargi M. K. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z 10 stycznia 2022 r. nr 2 w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 października 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 539/22 oddalił skargę M. K. (dalej: "skarżący") na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z 10 stycznia 2022 r. nr 2 w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne. Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji (dalej: "Komendant CBŚP") postanowieniem z 25 marca 2021 r. nr 40/2021 wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko M. K. (ekspertowi Wydziału w [...] Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji). Po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego Komendant CBŚP orzeczeniem z 18 października 2021 r. nr 21/2021 wydanym na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2020 r., poz. 360 ze zm.; dalej: "ustawa o Policji") uznał skarżącego winnym zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych, tj. tego, że: 1) w okresie od 9 października 2014 r. do dnia wszczęcia postępowania dyscyplinarnego naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że nie dopełnił obowiązku niezwłocznego (nie później niż w terminie 7 dni od zaistnienia zdarzenia) poinformowania w pisemnym raporcie drogą służbową przełożonego właściwego w sprawach osobowych o zmianie adresu miejsca zamieszkania na adres: [...] [...], tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z § 13 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. z 2020 r., poz. 1113 ze zm.) w zw. z art. 132c ustawy o Policji; 2) w okresie od 9 października 2014 r. do dnia wszczęcia postępowania dyscyplinarnego naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że nie dopełnił obowiązku niezwłocznego zawiadomienia (poprzez złożenie nowego oświadczenia mieszkaniowego) o zmianie mającej wpływ na uprawnienie do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego albo na jego wysokość, tj. o tym, że posiada wraz z żoną budynek mieszkalny znajdujący się w [...] [...] oraz że w nim zamieszkał wraz z rodziną, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz.U. z 2020 r., póz. 946 ze zm.) w zw. z art. 132c ustawy o Policji. W związku z powyższym Komendant CBŚP wymierzył skarżącemu karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Organ I instancji stwierdził, że zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy bezspornie potwierdził popełnienie przez skarżącego zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych. Komendant CBŚP podał, że 19 stycznia 2021 r. wpłynęły do organu materiały z Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji, w tym m.in. raport skarżącego z 12 stycznia 2021 r. dotyczący jego ewentualnego delegowania do dalszego pełnienia służby w Zarządzie w [...] CBŚP i stanowisko Wydziału w [...] Zarządu w [...] CBŚP, z których wynikała rozbieżność pomiędzy faktycznym miejscem zamieszkania skarżącego (wieś [...]), a danymi znajdującymi się w systemie SWOP (ul. [...] [...], [...]). Organ ustalił, że skarżący od co najmniej 2014 r. mieszka w budynku jednorodzinnym w [...] [...], a o zmianie miejsca zamieszkania nie powiadomił Komendanta CBŚP. Raportu o zmianie miejsca zamieszkania skarżącego nie zarejestrowano w dziennikach korespondencyjnych Zarządu w [...] CBŚP, jego wpływu nie stwierdzono także w Wydziale Kadr i Szkolenia CBŚP, nie znajduje się on również w aktach osobowych skarżącego. Komendant CBŚP podał, że w toku czynności dowodowych dowiedziono, że 15 grudnia 2015 r. skarżący sporządził indywidualną kartę policjanta, w której wskazał jako adres zameldowania i zamieszkania ul. [...] [...] w [...]. W tej samej karcie skarżący podał jako osobę, którą należy zawiadomić o wypadku zaistniałym w czasie służby swoją żonę i jednocześnie wskazał jej adres zamieszkania w [...] [...]. Równolegle skarżący potwierdził zapoznanie się z treścią § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. Organ ustalił ponadto, że skarżący 9 października 2014 r. złożył oświadczenie mieszkaniowe celem ustalenia uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości, w którym podał, że mieszka wraz z żoną i córką przy ul. [...] [...] w [...] w mieszkaniu należącym do jego matki i oświadczył jednocześnie, że zarówno on jak i jego żona nie posiadają lokalu mieszkalnego ani domu. To oświadczenie mieszkaniowe stanowiło podstawę do wydania przez Komendanta CBŚP decyzji z 8 grudnia 2014 r. nr 140/B/2014 o przyznaniu skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od 9 października 2014 r. Przyznane świadczenie skarżący pobierał za każdy miesiąc od października 2014 r. do lutego 2021 r. Komendant CBŚP stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na to, że skarżący już od ponad 10 lat nie mieszka ze swoją matką w mieszkaniu przy ul. [...] [...] w [...]. Faktyczne zużycie wody w tym lokalu mieszkalnym w latach 2010 - 2020 potwierdza zamieszkiwanie w nim jednej osoby, a ponadto matka skarżącego złożyła 15 kwietnia 2013 r. do Prezydenta Miasta [...]" deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi", z której wynika, że w mieszkaniu przy ul. [...] [...] w [...] mieszka sama. Powyższej deklaracji nie zmieniono ani nie skorygowano do 6 kwietnia 2021 r. Fakt samotnego zamieszkiwania przez matkę skarżącego w lokalu mieszkalnym w [...] od co najmniej 10 lat potwierdziły także zeznania sąsiadów mieszkających w bloku przy ul. [...], a także osoby sprzątającej w budynku. Z ich relacji wynika także, że żona skarżącego wraz z dziećmi nigdy nie zamieszkiwała w mieszkaniu matki skarżącego w [...]. Organ dodał, że z akt postępowania dyscyplinarnego wynika, że żona skarżącego 27 grudnia 2013 r. sporządziła i przesłała do Urzędu Gminy [...] informację do celów podatkowych, w której zgłosiła do opodatkowania budynek mieszkalny w [...] [...], a także że 28 marca 2013 r. zgłosiła fakt zamieszkiwania w budynku w [...] [...] trzech osób wraz z oświadczeniem o dopisaniu do posesji czwartej osoby (jej ojca) w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi. Pod adresem [...] [...] zameldowane były dwie osoby (żona skarżącego oraz ich córka), a z okoliczności sprawy wynika, że trzecią osobą zamieszkałą w posesji, ale niezameldowaną tam był skarżący. W dniu 19 stycznia 2017 r. żona skarżącego zmieniła dane w deklaracji z uwagi na śmierć jej ojca, zaś 19 kwietnia 2017 r. zwiększyła liczbę osób wskazanych jako zamieszkałych w [...] [...] do czterech z uwagi na narodziny córki. Organ podniósł, że z zeznań świadków (m.in. dyrektora i nauczycielki szkoły podstawowej w [...]) wynika, że córka skarżącego od 2013 do 2021 roku uczęszczała do Niepublicznej Szkoły Podstawowej w [...]. Fakt stałego zamieszkiwania skarżącego wraz z rodziną od minimum 10 lat w domu w [...] [...] potwierdził także sołtys wsi. Organ I instancji podał, że skarżący przesłuchany w charakterze obwinionego nie przyznał się do zarzucanych mu czynów dyscyplinarnych i zeznał m. in., że zamieszkał w budowanym domu [...] [...] w połowie 2017 r. i w związku z tym z kilkunastodniowym wyprzedzeniem sporządził stosowny raport, w którym poinformował o powyższym Komendanta CBŚP. Skarżący wskazał, że raport ten przekazał do rąk ówczesnego naczelnika Wydziału w [...] Zarządu w [...] CBŚP (obecnie w stanie spoczynku). Skarżący stwierdził, że dane zawarte w oświadczeniu mieszkaniowym na dzień 9 października 2014 r. były prawdziwe. Dodał, że w 2014 r. uzyskał informację z Wydziału Finansów Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], że w sytuacji gdy budowa domu nie jest zakończona (tak jak w jego przypadku) to nie ma obowiązku składania nowego oświadczenia mieszkaniowego. Skarżący wyjaśnił także, że w latach 2016-2019 prowadząc czynności służbowe bardzo często wyjeżdżał poza miejsce zamieszkania, wobec czego jego pobyt w [...] [...] nie był ciągły. Natomiast na etapie czynności wyjaśniających skarżący oświadczył, że faktycznie od 2014 roku mieszka [...] [...] - w domu jednorodzinnym w trakcie budowy, natomiast zameldowany jest przy ul. [...] [...] w [...] - w mieszkaniu swojej matki, której pomaga z uwagi na jej wiek oraz stan zdrowia. Organ I instancji uznał złożone przez skarżącego wyjaśnienia za wewnętrznie sprzeczne i nieznajdujące potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Komendant CBŚP podał, że na adres miejsca zamieszkania wskazuje posiadanie w określonej miejscowości głównego ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów oraz faktyczne przebywanie tam w dni wolne i święta, a zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na to, że skarżący wraz z rodziną od 2014 roku mieszkał w [...] w budynku usytuowanym pod nr [...]. Organ I instancji odwołując się do wyjaśnień skarżącego podał, że analiza dzienników korespondencyjnych, rejestrów wpływów do Wydziału Kadr i Szkolenia CBŚP oraz zeznań świadków wskazuje na to, że skarżący - wbrew jego twierdzeniom - nigdy nie sporządził raportu z informacją o zmianie adresu zamieszkania i tym samym nie przekazał go bezpośredniemu przełożonemu. Zdaniem organu, twierdzenia skarżącego na temat rzekomego sporządzenia raportu w 2017 r. należy potraktować wyłącznie jako przyjętą przez niego linię obrony. Komendant CBŚP zeznania świadków wskazanych do przesłuchania przez skarżącego, które potwierdzają jego wyjaśnienia, uznał z kolei za niewiarygodne z uwagi na stopień znajomości i pokrewieństwo tych osób ze skarżącym, a także ich sprzeczność z udokumentowanymi dowodami zebranymi w sprawie. Organ I instancji wskazał, że policjant CBŚP sporządza oświadczenie mieszkaniowe do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości raz i składa je do właściwego z uwagi na miejsce pełnienia służby organu, a następnie jest zobowiązany do niezwłocznego poinformowania, organu wydającego decyzję o każdej zmianie mającej wpływ na uprawnienia do otrzymywania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego lub na jego wysokość. Dopiero więc zgłoszenie przez policjanta zmian w kolejnym oświadczeniu powoduje wydanie innej decyzji administracyjnej. W związku z powyższym organ I instancji uznał, że skarżący świadomie zaniechał poinformowania organu o zmianie miejsca zamieszkania. Zdaniem organu I instancji, zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy potwierdza, że skarżący popełnił zarzucane mu przewinienia dyscyplinarne w sposób zawiniony i umyślny. Z akt postępowania dyscyplinarnego wynika bowiem jednoznacznie, że skarżący nie poinformował Komendanta CBŚP o zmianie miejsca zamieszkania oraz o zmianie mającej wpływ na uprawnienia do otrzymywania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego lub na jego wysokość, aby nadal co miesiąc pobierać przyznane mu wcześniej świadczenie pieniężne. Wina skarżącego nie ulega zatem wątpliwości, a jego zachowanie należy uznać za wysoce naganne ze względu na okoliczności towarzyszące jego działaniom. Organ I instancji uznał, że skarżący naruszył dyscyplinę służbową w związku z zaniechaniem wykonania ciążących na nim obowiązków wynikających ze stosunku służbowego policjanta, charakteryzującego się szczególnego rodzaju podległością. Komendant CBŚP stwierdził, że zachowanie skarżącego wywołało realną szkodę służby, a zaniechanie w zakresie informacji o zmianie adresu zamieszkania mogło spowodować zakłócenia w funkcjonowaniu jednostki, gdyż przełożony skarżącego tak naprawdę nie miał informacji, gdzie w danej chwili on rzeczywiście mieszka. Nie mógł tym samym, m.in. skutecznie i szybko poinformować skarżącego o ogłoszonym w jednostce alarmie. Ponadto, niedopełnienie obowiązku niezwłocznego powiadomienia o każdej zmianie mającej wpływ na uprawnienia do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego albo na jego wysokość spowodowało pozbawienie możliwości wypowiedzenia się organu co do przyznania powyższego świadczenia. Znajdujące się w aktach postępowania dyscyplinarnego zestawienie kwot wypłaconego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w okresie od 9 października 2014 r. do 1 lutego 2021 r. opiewa na kwotę ponad 30 000 złotych. Tym samym charakter popełnionych przez skarżącego czynów w pełni uzasadnia uznanie ich szkodliwości za znaczną. Organ I instancji, odnosząc się do zachowania skarżącego przed i po popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego uznał, że skarżący nie ocenił krytycznie swojego zachowania i nie wyraził skruchy, a ponadto dążył do tego aby nie ponieść odpowiedzialności za popełnione przewinienie dyscyplinarne. Komendant CBŚP powołując się na art. 134h ust. 1 ustawy o Policji wskazał, że obwinionemu wymierza się karę dyscyplinarną współmierną do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i uznał jednocześnie, że uwzględniając ustalony stan faktyczny oraz prawny sprawy zasadnym było wymierzenie skarżącemu kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Organ I instancji wskazał, że skarżący pełni służbę na stanowisku eksperta w Centralnym Biurze Śledczym Policji (najwyższym stanowisku wykonawczym w Policji) od 16 sierpnia 2011 r. i w związku z rangą zajmowanego przez niego stanowiska wymaga się od niego nie tylko rzetelnego wykonywania obowiązków służbowych oraz gotowości do wykonywania zadań dodatkowych, ale także przestrzegania przepisów prawa i postępowania w sposób niebudzący żadnych wątpliwości z punktu widzenia moralności i honoru oficera Policji. Oficer na stanowisku eksperta z ponad dwudziestoletnim stażem służby powinien stanowić przykład dla młodszych policjantów. Tymczasem postępowanie skarżącego stoi w ewidentnej sprzeczności z charakterem zajmowanego przez niego stanowiska oraz nie przystoi oficerowi Policji. Organ I instancji uznał, że kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku uwzględnia wszystkie aspekty niniejszej sprawy dotyczące: rodzaju ciążących na obwinionym - jako policjancie - obowiązków, charakter naruszeń, zachowanie i motywy postępowania obwinionego, dotychczasową niekaralność oraz wcześniejsze pozytywne opinie przełożonych o skarżącym. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Komendant Główny Policji orzeczeniem z 10 stycznia 2022 r. nr 2, wydanym na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji, utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji podał m. in., że zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy potwierdza popełnienie przez skarżącego zarzucanych mu czynów. Okoliczności przewinień opisano na podstawie zebranych dowodów w postaci zeznań świadków oraz załączonej do akt postępowania dyscyplinarnego dokumentacji. Organ odwoławczy potwierdził stanowisko organu I instancji co do tego, że skarżący nie poinformował Komendanta CBŚP o zmianie miejsca zamieszkania oraz o zmianie mającej wpływ na uprawnienia do otrzymywania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego lub na jego wysokości, co ostatecznie skutkowało pobraniem przez niego przyznanego mu wcześniej, nienależnego świadczenia pieniężnego. Komendant Główny Policji zgodził się z organem I instancji, że zachowanie skarżącego było zawinione i umyślne w rozumieniu art. 132a pkt 1 i 2 ustawy o Policji. Skarżący jako funkcjonariusz Policji z dwudziestoletnim stażem służby i zdobytym w jej trakcie doświadczeniem musiał być świadomy, że swoim zachowaniem narusza obowiązujące normy prawne. Wina skarżącego nie budzi wątpliwości, a jego zachowanie należy ocenić jako wysoce naganne. Odwołując się do argumentów z odwołania dotyczących naruszenia przez organ I instancji przepisów k.p.a., Komendant Główny Policji wskazał, że odpowiedzialność dyscyplinarną policjantów regulują przepisy ustawy o Policji, a zgodnie z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji w zakresie nieuregulowanym w tym akcie prawnym do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy k.p.k. (nie zaś k.p.a.), dotyczące porządku czynności procesowych, z wyjątkiem art. 117 i art. 117a, wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych oraz konfrontacji, okazania, oględzin i eksperymentu procesowego. Ponadto, w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że w rozdziale 10 ustawy o Policji zawarto pełną regulację dotyczącą odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów i przebiegu postępowania dyscyplinarnego, a zatem przepisy k.p.a., na które powołał się skarżący, nie mają zastosowania w niniejszym przypadku. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, przy wydaniu skarżonego orzeczenia nie naruszono art. 135g ustawy o Policji, gdyż zarówno rzecznik dyscyplinarny, jak i przełożony dyscyplinarny, uwzględnili okoliczności przemawiające na korzyść, jak i na niekorzyść skarżącego. Potwierdza to przeprowadzenie w niniejszym postępowaniu dyscyplinarnym szeregu czynności zmierzających do ustalenia stanu faktycznego. Jednocześnie w zgromadzonym materiale dowodowym brak jest wiarygodnych dowodów przemawiających na korzyść skarżącego. Komendant Główny Policji za bezpodstawny uznał zarzut pominięcia przez organ I instancji zeznań jednego ze świadków (K. C.), które miały potwierdzać zamieszkiwanie skarżącego wraz z rodziną w mieszkaniu jego matki w [...] i wskazał, że K. C. nie potwierdził jednoznacznie stanowiska skarżącego, a jedynie zeznał, że sporadycznie widywał skarżącego w budynku przy ul. [...] 3 w [...], jednocześnie podkreślając swój brak wiedzy co do faktycznego zamieszkiwania przez skarżącego wraz z rodziną w mieszkaniu jego matki. Ponadto, Komendant Główny Policji uznał argumentację skarżącego odnoszącą się do oszczędności jego matki za niewiarygodną i niemającą znaczenia dla przedmiotowego postępowania. Organ odwoławczy potwierdził, że wbrew twierdzeniom skarżącego co do złożenia przez niego raportu o zmianie adresu zamieszkania w 2017 roku, zarówno w aktach osobowych obwinionego, jak i w dokumentacji kancelaryjnej Zarządu w Rzeszowie CBŚP nie odnotowano jego wpływu. Komendant Główny Policji wskazał jednocześnie, że w takiej sytuacji, po uzyskaniu przez skarżącego informacji, w trakcie postępowania dyscyplinarnego, że w jego aktach osobowych brakuje złożonego przez niego raportu informującego o zmianie adresu zamieszkania, mógł on złożyć nowy raport, czego jednak nie uczynił do samego zakończenia postępowania dyscyplinarnego. Komendant Główny Policji uznał, że argumentacja skarżącego co do tego, że nie był on inwestorem budowanego domu, który należał do jego żony pozostaje bez znaczenia dla sprawy i wskazał, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, policjant deklaruje, gdzie faktycznie mieszka oraz czy on i jego współmałżonek posiadają lokal mieszkalny lub dom. Natomiast skarżący w oświadczeniu mieszkaniowym z 9 października 2014 r. wskazał, że mieszka wraz z rodziną w [...] przy ul. [...] [...] w mieszkaniu należącym do jego matki i oświadczył niezgodnie z prawdą, że zarówno on, jak i jego małżonka, nie posiadają lokalu mieszkalnego ani domu. W ocenie organu odwoławczego nie ma także znaczenia dla sprawy to, że formalnie budowa domu w [...] nie była zakończona oraz to, że jak wyjaśnił skarżący w domu w [...] nie przebywał stale, gdyż często wyjeżdżał służbowo, a zameldowany był w mieszkaniu swojej matki w [...]. Komendant Główny Policji uznał, że kara dyscyplinarna wymierzona skarżącemu przez organ I instancji spełnia wszystkie dyrektywy wymiaru kary, wymienione w art. 134h ust. 1 ustawy o Policji. Organ wziął pod uwagę okoliczności popełnienia przewinień dyscyplinarnych (popełnienie przewinień w związku z pełnioną służbą), ich skutki, w tym następstwa negatywne dla służby (nienależyte wywiązywanie się z nałożonych obowiązków służbowych), rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków (naruszenie przepisów regulujących obowiązek policjanta informowania o zmianie miejsca zamieszkania oraz złożenia oświadczenia mieszkaniowego), pobudki działania (działanie z pobudek osobistych i materialnych), zachowanie policjanta przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego jak i po jego popełnieniu (brak krytycznej oceny swojego postępowania), a także dotychczasowy nienaganny przebieg jego służby, w tym pozytywną opinię służbową z 16 września 2020 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. § 13 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, poprzez ich nieuzasadnione zastosowanie i w konsekwencji bezpodstawne wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, podczas gdy z okoliczności faktycznych sprawy jednoznacznie wynika, że skarżący nie mógł dopuścić się zarzucanego mu czynu; 2) art. 134c ustawy o Policji, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe niezastosowanie, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że w sprawie zostały spełnione przesłanki uzasadniające wymierzenie kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku; 3) art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji, poprzez m.in. niewskazanie przez organ faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn odmówienia wiarygodności innym dowodom, jak również lakoniczne uzasadnienie prawne zastosowania w sprawie kwalifikacji naruszenia dyscypliny służbowej; 4) art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie i w konsekwencji bezpodstawne wszczęcie postępowania dyscyplinarnego; 5) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji mimo przesłanek do jej uchylenia w całości i umorzenia postępowania. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu I instancji, w świetle zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego, nie budzi wątpliwości, że skarżący dopuścił się popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych polegających na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez niedopełnienie obowiązku niezwłocznego poinformowania drogą służbową przełożonego właściwego w sprawach osobowych o zmianie adresu miejsca zamieszkania na adres: [...] [...] oraz niewywiązanie się z obowiązku niezwłocznego złożenia nowego oświadczenia mieszkaniowego po przeprowadzce wraz z rodziną do domu w [...] [...], pomimo że zmiana miejsca zamieszkania miała wpływ na uzyskane przez skarżącego uprawnienie do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Dlatego za nieuzasadnione uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z § 13 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, jak i art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracana przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Zdaniem Sądu I instancji, organ słusznie uznał wyjaśnienia skarżącego w tym zakresie za sprzeczne z zebranym w postępowaniu dyscyplinarnym materiałem dowodowym, a ponadto za wykluczające się nawzajem. Sąd zwrócił uwagę, że z jednej strony skarżący utrzymuje bowiem, że raportem z 2017 r. poinformował właściwego przełożonego o zmianie adresu miejsca zamieszkania, z drugiej zaś twierdzi, że nie zamieszkiwał na stałe wraz z rodziną w domu w [...] [...], tylko w mieszkaniu swojej matki w [...]. Jak już powiedziano, materiały dowodowe zebrane w niniejszej sprawie (w tym liczne zeznania świadków) są spójne i jednoznacznie wskazują na to, że skarżący pomimo zmiany adresu zamieszkania na [...] [...], nie poinformował o powyższym właściwego przełożonego, jak i nie złożył nowego oświadczenia mieszkaniowego, a zatem popełnił zarzucane mu przewinienia dyscyplinarne. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został prawidłowo oceniony przez organy obu instancji, a argumentacja prezentowana przez skarżącego nie może ich podważyć. W ocenie Sądu, nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 134c ustawy o Policji. Podkreślił, że na wymierzenie kary dyscyplinarnej funkcjonariuszowi Policji ma wpływ przede wszystkim waga czynu i stopień winy, zaś dobór kary adekwatnej do przewinienia dyscyplinarnego należy do sfery uznania organów dyscyplinarnych. Ustawodawca nie określił, jakiemu przewinieniu odpowiada każda z sankcji wymienionych w art. 134 ustawy o Policji. Sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w części dotyczącej kary sprowadza się zatem wyłącznie do oceny, czy organy przestrzegały reguł procedowania, w tym ustawowych dyrektyw wymiaru kar. Sąd nie może natomiast ingerować w uprawnienia zastrzeżone wyłącznie dla organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne i oceniać celowości, czy słuszności zastosowanych przez nie sankcji. W ocenie Sądu, analiza uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta Głównego Policji prowadzi do wniosku, że wymierzenie skarżącemu kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku nie miało dowolnego charakteru i znajduje uzasadnienie w okolicznościach sprawy, co potwierdza zgromadzony obszerny materiał dowodowy. Sąd stwierdził ponadto, że orzeczenia organów obu instancji zawierają wyczerpujące i obszerne uzasadnienie faktyczne i prawne, organy wskazały na fakty, które uznały za udowodnione, dowody, na których się oparły oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie orzeczenia wydanego w przedmiocie wymierzenia M. K. kary dyscyplinarnej odzwierciedla logiczny proces rozumowania, który doprowadził organ do wniosku o winie skarżącego. Zdaniem Sądu, wymierzona skarżącemu kara jest współmierna do popełnionych przewinień dyscyplinarnych i stopnia zawinienia. Organ w pełni zrealizował wskazane dyrektywy wymiaru kary i uzasadnił okoliczności wpływające na jej wymiar, jak: rodzaj popełnionego przewinienia dyscyplinarnego (naruszenie dyscypliny służbowej), okoliczności jego popełnienia, skutki, w tym następstwa dla służby (nienależyte wywiązywanie się z nałożonych obowiązków służbowych), rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania (osobiste i materialne), zachowanie policjanta przed i po popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego (brak krytycznej oceny swojego postępowania), a także dotychczasowy nienaganny przebieg służby skarżącego , zajmowane przez niego wysokie stanowisko, a także długi staż służbowy (21 lat), które powinny wpływać na świadomość wagi dokonanych naruszeń. Biorąc to wszystko pod uwagę należy stwierdzić, że zasadnie uznano za właściwe ukaranie skarżącego karą dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby. Skarżący wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku zarzucając naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 92 i art. 95 ust. 5 ustawy o Policji oraz § 1 ust. 1 pkt 5 w zw. z § 9 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 946) poprzez błędną ich wykładnię, polegającą na stwierdzeniu, że skarżący naruszył dyscyplinę służbową poprzez niedopełnienie obowiązku poinformowania przełożonego właściwego o zmianie miejsca zamieszkania w sytuacji gdy Skarżący złożył 4 maja 2021 r. oświadczenie mieszkaniowe, z którego wynik, iż mieszka w domu [...] [...]; 2. art. 92 ust. 1 ustawy o Policji poprzez jego interpretację w oderwaniu od pozostałych unormowań tej ustawy dotyczących mieszkań funkcjonariuszy Policji, a w szczególności regulacji zawartej w rozdziale 8 ustawy oraz w oderwaniu od rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych I Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów; 3. art. 132a pkt 1 ustawy o Policji poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż zarzucane mu przewinienie dyscyplinarne jest przez niego zawinione i celowe, a także poprzez stwierdzenie, że działał z góry powziętym zamiarem czyli bezpodstawne przyjęcie przez organ i Sąd I instancji, że chciał go popełnić; 4. art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji poprzez bagatelizowanie i niewywiązywanie się z nałożonego przepisem na przełożonego dyscyplinarnego i rzecznika dyscyplinarnego, tj. organu I instancji, jak również Sąd I instancji - obowiązku badania i uwzględniania okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego, a także pomijanie w toku postępowania zasady mówiącej, iż niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego; II. przepisów postępowania które miało istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, tj.: art. 80 k.p.a. przez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów, i przyjęcie przez organ II instancji że w niniejszej sprawie występują okoliczności wskazujące na obowiązek poinformowania przełożonego właściwego o zmianie miejsca zamieszkania w sytuacji, gdy takie przesłanki nie występują, albowiem skarżący nie mógł dysponować od 2014 r. lokalem mieszkalnym, tj. domem jednorodzinnym w [...] nr [...], o standardzie umożliwiającym mu zamieszkanie i prawidłowe pełnienie służby oraz korzystanie z domu, albowiem z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jednoznacznie wynika, że zakończenie budowy domu nastąpiło dopiero 18 czerwca 2021 r. (zapis w dzienniku budowy), a pozwolenie na użytkowanie lokalu zostało wydane 29 września 2021 r., a wcześniejsze zamieszkiwanie przez funkcjonariusza w ww. domu było niemożliwe; III. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., skutkujące brakiem uchylenia zaskarżonego orzeczenia przez WSA w Warszawie i zaakceptowanie przez ten Sąd uchybień popełnionych przez organy administracji, w sytuacji, gdy postępowanie kontrolowane przez WSA w Warszawie zawierało uchybienia wskazanym przepisom postępowania administracyjnego, uzasadniające uchylenie zaskarżonego orzeczenia w postaci: a. zaniechania dokonania ustaleń faktycznych w zakresie norm mieszkaniowych przysługujących policjantowi, jak i w zakresie wielkości domu wybudowanego przez żonę policjanta, b. braku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zebrania dowodów, w tym braku podjęcia dostatecznych czynności w celu wyjaśnienia sprzeczności między zeznaniami świadków tj. sąsiadów mieszkających przy bloku przy ul. [...] w [...], dyrektora i nauczycielki szkoły podstawowej w [...] a zeznaniami żony K. K. i M. K., c. nieustalenia, czy dom wybudowany przez żonę funkcjonariusza K. K. nadawał się do użytku już w dniu 9 października 2014 r. Powyższe zaniechanie organu miało wpływ na rozstrzygniecie zważywszy na fakt, że strona w trakcie trwającego postępowania podnosiła, iż sporny lokal został był w stanie nie nadającym się do natychmiastowego zamieszkania, a stał się gotowy do zamieszkania dopiero po dokonaniu tzw. białego montażu tj. czerwiec 2021 r.; d. nieustalenia prawdziwości oświadczenia mieszkaniowego z 2014 roku skarżącego, które to zawierało prawdziwe informacje, gdyż wskazuje na to nawet świadek K. C. co zostało całkowicie pominięte - co w konsekwencji doprowadziło Sąd I instancji do błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wydanego rozstrzygnięcia, a to: przyjęcie, że skarżący dysponował co najmniej od 2014 r. lokalem mieszkalnym, tj. domem jednorodzinnym w [...] nr [...], o standardzie umożliwiającym mu zamieszkanie i prawidłowe pełnienie służby oraz korzystanie z domu, co w konsekwencji doprowadziło do wydania błędnej decyzji, zobowiązującej do zwrotu pobranego równoważnika pieniężnego, podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jednoznacznie wynika, że zakończenie budowy domu nastąpiło dopiero w dniu 18 czerwca 2021 r. (zapis w dzienniku budowy), a pozwolenie na użytkowanie lokalu zostało wydane 29 września 2021 r., a wcześniejsze zamieszkiwanie przez funkcjonariusza w ww. domu było niemożliwe. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie wydanie wyroku reformatoryjnego poprzez rozpoznanie skargi na orzeczenie Komendanta Głównego Policji w zakresie w skardze określonym oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, , w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. według norm przepisanych. Skarżący kasacyjnie wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Komendant Główny Policji nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sytuacji gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113; wyrok NSA z 17 lutego 2023 r., II GSK 1458/19; wyrok NSA z 1 marca 2023 r., I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący kasacyjnie wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116; wyrok NSA z 29 listopada 2022 r., I OSK 931/22). W rozpoznawanej skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. został powiązany z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego tj. art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., które to przepisy nie były jednak stosowane w przedmiotowej sprawie. Wyjaśnić należy, iż postępowanie dyscyplinarne wobec funkcjonariusza Policji ma charakter postępowania represyjnego. Przepisy ustawy o Policji (art. 132-144a), zawierają regulację materialnoprawną i procesową postępowania dyscyplinarnego policjantów. Zarówno z uwagi na przedmiot postępowania dyscyplinarnego, jak i regulację szczególną w powołanej ustawie o Policji, przepisów k.p.a. nie stosuje się do postępowania dyscyplinarnego policjantów. Zgodnie z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy k.p.k. dotyczące porządku czynności procesowych, z wyjątkiem art. 117 i art. 117a, wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych oraz konfrontacji, okazania, oględzin i eksperymentu procesowego. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się przepisu art. 184 k.p.k. Kwestia braku możliwości stosowania w postępowaniu dyscyplinarnym policjantów przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego jest ugruntowana w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z 5 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 472/06; wyrok NSA z 21 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 527/06). Żaden ze wskazanych w zarzutach przepisów k.p.a. nie mógł i w rzeczywistości nie był stosowany przez organ, a następnie przez Sąd I instancji kontrolujący zaskarżone orzeczenie. Wskazane w zarzutach skargi kasacyjnej przepisy k.p.a. nie mogły tym samym zostać naruszone w toku kontroli sądowoadministracyjnej. Z tych względów wszystkie postawione zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego są nieuzasadnione. Jeszcze raz trzeba podkreślić, że wynika to z faktu wyczerpania zagadnień proceduralnych postępowania dyscyplinarnego funkcjonariuszy Policji w ustawie o Policji uzupełnionej określonymi przepisami k.p.k. Brak zatem prawidłowych odniesień do przepisów, które były właściwe w danej sprawie oznacza w konsekwencji nieskuteczność zarzutu naruszenia zaskarżonym wyrokiem przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego, należy stwierdzić, że powyższe uwagi można zastosować do dwóch pierwszych podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów prawa materialnego. Należy bowiem zauważyć, że ani orzekające w sprawie organy, ani tym bardziej Sąd I instancji, nie stosowały w niniejszej sprawie art. 92 i art. 95 ust. 5 ustawy o Policji oraz § 1 ust. 1 pkt 5 w zw. z § 9 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz art. 92 ust. 1 ustawy o Policji. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do przypisywania skarżącemu zamiaru przytoczenia konkretnej podstawy kasacyjnej ani też poszukiwania takiej podstawy, która byłaby najbardziej skuteczna i adekwatna do prawdopodobnego zamysłu strony. Orzekanie w granicach skargi kasacyjnej wyklucza możliwość merytorycznej oceny tak wadliwie skonstruowanych zarzutów. W odniesieniu do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny w całości podziela stanowisko organów orzekających w sprawie oraz Sądu I instancji. Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej (w rozumieniu ust. 2 tego przepisu) lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Zgodnie z art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji naruszeniem dyscypliny służbowej jest m.in. niedopełnienie obowiązków służbowych lub przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa. W niniejszej sprawie skarżący naruszył dyscyplinę służbową, gdyż nie poinformował w pisemnym raporcie drogą służbową przełożonego właściwego w sprawach osobowych o zmianie adresu miejsca zamieszkania na adres: [...] [...] oraz nie dopełnił obowiązku niezwłocznego zawiadomienia (poprzez złożenie nowego oświadczenia mieszkaniowego) o zmianie mającej wpływ na uprawnienie do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego albo na jego wysokość, tj. o tym, że posiada wraz z żoną budynek mieszkalny znajdujący się w [...] [...] oraz że w nim zamieszkał wraz z rodziną. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo uznał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący dopuścił się popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych polegających na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez niedopełnienie obowiązku niezwłocznego poinformowania drogą służbową przełożonego właściwego w sprawach osobowych o zmianie adresu miejsca zamieszkania na adres: [...] [...] oraz niewywiązanie się z obowiązku niezwłocznego złożenia nowego oświadczenia mieszkaniowego po przeprowadzce wraz z rodziną do domu w [...] [...] w sposób zawiniony i umyślny. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że organ słusznie uznał wyjaśnienia skarżącego za sprzeczne z zebranym w postępowaniu dyscyplinarnym materiałem dowodowym, a ponadto za wykluczające się nawzajem. Należy bowiem zauważyć, że z jednej strony skarżący utrzymuje, że raportem z 2017 r. poinformował właściwego przełożonego o zmianie adresu miejsca zamieszkania, z drugiej zaś twierdzi, że nie zamieszkiwał na stałe wraz z rodziną w domu w [...] [...], tylko w mieszkaniu swojej matki w [...]. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, materiały dowodowe zebrane w niniejszej sprawie (w tym liczne zeznania świadków) są spójne i jednoznacznie wskazują na to, że skarżący popełnił zarzucane mu przewinienia dyscyplinarne. Z akt postępowania wynika, że pomimo zmiany adresu zamieszkania na [...] [...], skarżący nie poinformował o powyższym właściwego przełożonego, jak i nie złożył nowego oświadczenia mieszkaniowego, a zatem popełnił zarzucane mu przewinienia dyscyplinarne. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został prawidłowo oceniony przez organy obu instancji, a argumentacja prezentowana przez skarżącego nie może ich podważyć. W sprawie zaistniały przesłanki do wymierzenia skarżącemu kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że analiza uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta Głównego Policji prowadzi do wniosku, że wymierzenie skarżącemu kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku nie miało dowolnego charakteru i znajduje uzasadnienie w okolicznościach sprawy, co potwierdza zgromadzony obszerny materiał dowodowy. Wymierzona skarżącemu kara jest współmierna do popełnionych przewinień dyscyplinarnych i stopnia zawinienia. Organ w pełni zrealizował wskazane dyrektywy wymiaru kary i uzasadnił okoliczności wpływające na jej wymiar, jak: rodzaj popełnionego przewinienia dyscyplinarnego (naruszenie dyscypliny służbowej), okoliczności jego popełnienia, skutki, w tym następstwa dla służby (nienależyte wywiązywanie się z nałożonych obowiązków służbowych), rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania (osobiste i materialne), zachowanie policjanta przed i po popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego (brak krytycznej oceny swojego postępowania), a także dotychczasowy nienaganny przebieg służby skarżącego , zajmowane przez niego wysokie stanowisko, a także długi staż służbowy (21 lat), które powinny wpływać na świadomość wagi dokonanych naruszeń. Biorąc to wszystko pod uwagę należy stwierdzić, że zasadnie uznano za właściwe ukaranie skarżącego karą dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni zakwestionowanych przepisów prawa materialnego, a w sprawie nie zaistniały niedające się usunąć wątpliwości prawne, które należałoby rozstrzygnąć na korzyść skarżącego. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. ----------------------- # 19