III OSK 2762/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Maciej Kobak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Śląskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 lipca 2022 r., sygn. akt III SA/Gl 1725/21 w sprawie ze skargi Wojewody Śląskiego na uchwałę Rady Miejskiej [...] z dnia 27 listopada 2020 r. nr XXXVI/420/20 w przedmiocie trybu, sposobu powołania i odwołania członków Zespołu Interdyscyplinarnego ds. Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 20 lipca 2022 r. sygn. akt III SA/Gl 1725/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Wojewody Śląskiego na uchwałę Rady Miejskiej [...] z dnia 27 listopada 2020 r. nr XXXVI/420/20 w przedmiocie trybu, sposobu powołania i odwołania członków Zespołu Interdyscyplinarnego ds. Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Skargą z 9 listopada 2021 r. Wojewoda Śląski wniósł o stwierdzenie w całości nieważności uchwały nr XXXVI/420/20 Rady Miejskiej [...] z dnia 27 listopada 2020 r. w sprawie trybu, sposobu powołania i odwołania członków Zespołu Interdyscyplinarnego ds. Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania na terenie Gminy [...] jako sprzecznej z art. 9a ust. 15 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (Dz. U. 2020 r. poz. 218; dalej jako: "ustawa"). W ocenie organu nadzoru Rada, czyniąc to, wykroczyła poza ramy delegacji ustawowej, a także powieliła unormowania ustawowe określone w treści art. 9a ust. 2 ustawy, dokonując jednocześnie ich nieuprawnionej modyfikacji. Tym samym Rada ustalając tryb powołania Zespołu, a nie jego członków, istotnie naruszyła przepis art. 9a ust. 15 ustawy. Rada postanowiła także, że Zespół Interdyscyplinarny będzie powoływany przez Prezydenta Miasta w drodze zarządzenia, tym samym powielając przepis art. 9a ust. 2 ustawy (Zespół interdyscyplinarny powołuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta), jednocześnie modyfikując go poprzez określenie formy w jakiej ma nastąpić powołanie, co wszakże wynika z przepisów ustawy o samorządzie gminnym (art. 26 31b ustawy). Kolejno zarzucono, że z delegacji ustawowej nie wynika uprawnienie dla Rady Miasta do stanowienia zasady, że organ podmiotu, którego członkowie wchodzą w skład zespołu, wskazuje przedstawicieli (kandydatów na jego członków), ponieważ wyłącznie upoważnionymi do kształtowania składu zespołu jest wójt, lub odpowiednio burmistrz czy prezydent miasta, na podstawie art. 9a ust. 2 ustawy. W ocenie organu nadzoru przedmiotowa uchwała, będąca aktem prawa miejscowego, nie zawiera elementu obligatoryjnego tj. prawidłowego określenia trybu i sposobu powoływania członków Zespołu Interdyscyplinarnego, co stanowi istotne naruszenie prawa i ma wpływ na legalność całej uchwały. Jednocześnie Rada wykroczyła poza delegację ustawową statuując w cytowanym wyżej przepisie kategorię "wygaśnięcia członkostwa" czyniąc to ponadto w formie katalogu otwartego poprzez użycie zwrotu "w szczególności'', podczas gdy ustawa w art. 9a ust. 15 wyraźnie wskazuje, że zadaniem Rady jest określenie trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego i nigdzie nie definiuje pojęcia wygaśnięcia członkostwa w Zespole Interdyscyplinarnym. Zdaniem skarżącego, dodanie przez Radę sformułowania lub wygaśnięcia członkostwa (w szczególności w przypadku zgonu członka lub utratę przez niego zdolności do czynności prawnych) stanowi istotne naruszenie prawa. Skarżący podkreślił, że z art. 9a ust. 15 ustawy wprost wynika, że kompetencją rady gminy nie jest określanie składu zespołu interdyscyplinamego, a jedynie określenie trybu i sposobu powoływania członków zespołu interdyscyplinarnego. Wojewoda wskazał, że upoważnienie ustawowe określone przepisem art. 9a ust. 15 ustawy dotyczy wyłącznie procedury pozbawienia członkostwa Zespołu, a nie jego przyczyn. Rada nie została bowiem upoważniona przez ustawodawcę do określenia materialnoprawnych przesłanek odwołania członków zespołu interdyscyplinarnego. Z kolei, w Rozdziale 3 Załącznika (Funkcjonowanie Zespołu Interdyscyplinarnego) w punkcie 1 stwierdzono, że Zespół działa na podstawie porozumień zawartych pomiędzy Prezydentem Miasta [...] a podmiotami, których przedstawiciele wchodzą w skład Zespołu, zaś w punkcie 2 wskazano, że Zespół działa przy Miejskim ośrodku Pomocy Społecznej [...], który zapewnia jego obsługę organizacyjno-techniczną. Zdaniem organu nadzoru, regulacje powyższe nie mieszczą się w granicach delegacji ustawowej określonej w art. 9a ust. 15 ustawy, Rada dokonała bowiem w ten sposób powtórzenia przepisów ustawy, połączonego z ich nieuprawnioną modyfikacją tym samym naruszając prawo w sposób istotny. Ponadto, w ocenie organu nadzoru, przepis punktu 9 Rozdział 3 Załącznika wykracza poza delegację z art. 9a ust. 15 ustawy, zgodnie z którego treścią Przewodniczący Zespołu składa Prezydentowi Miasta [...] coroczne sprawozdanie z pracy Zespołu w terminie do 31 marca roku następnego, po roku sprawozdawczym, co nie znajduje żadnego umocowania w przepisach ustawy. W odpowiedzi na skargę z 1 grudnia 2021 r. organ wniósł o jej oddalenie. Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę. Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie opowiedział się za stanowiskiem, że milczenie ustawodawcy nie oznacza zakazu wypowiadania się na dany temat w uchwale, o ile tylko nie skutkuje to nałożeniem na jednostki obowiązków nieprzewidzianych w ustawie albo pozbawieniem lub ograniczeniem przyznanych im ustawą uprawnień. Zdaniem Sądu kwestionowane normy prawne nie naruszają prawa w sposób istotny, podobnie jak nie sposób dostrzec ich oczywistej sprzeczności z treścią jakiegokolwiek przepisu. Skoro zatem przepisy zawarte w załączniku do uchwały nie naruszały wprost i w sposób oczywisty żadnego z przepisów Konstytucji, u.s.g., ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie czy innego aktu normatywnego, to nie można stwierdzić, ze pozostają w wyraźnej sprzeczności z jakimkolwiek przepisem, ani też, że znacząco czy w sposób podstawowy naruszają prawo albo wykraczają poza ''granice ustaw'', o których mowa w art. 169 ust. 4 Konstytucji. Sąd stwierdził, że nie podziela stanowiska Wojewody, że powtórzenie zapisów ustawy, nawet takie, które nie prowadzi do modyfikacji jej treści stanowi istotne naruszenie prawa. W ocenie Sądu zarzut taki jest zasadny jedynie wtedy, kiedy zakres powtórzeń przepisów ustaw, w tym definicji ustawowych, będzie rozległy albo kiedy postanowienia aktu prawa miejscowego będą powodowały zmianę postanowień ustaw. Wskazanie, że powołanie Zespołu nastąpi w trybie zarządzenia Prezydenta także nie narusza prawa. Rada jest organem kolegialnym, zatem wyraża swa wolę w postaci uchwały. Natomiast Prezydent, jako jednoosobowy organ wykonawczy wydaje zarządzenia. W tych przepisach u.s.g., w których ustawodawca wskazał formę prawną w jakiej wójt podejmuje działania, mowa jest właśnie o zarządzeniu. Sąd I instancji nie podzielił poglądu Wojewody przytoczonego na str. 5 skargi, że "powtórzenie regulacji ustawowych powoduje ponowne nadanie normie ustawowej mocy obowiązującej''. Skoro norma prawna obowiązuje już w systemie prawa, to nie może ,,obowiązywać bardziej'' na skutek zawarcia jej w uchwale i fakt obowiązywania należy zawsze wiązać z aktem rangi ustawowej. W kwestii rzekomego stworzenia przez Radę w zaskarżonym akcie nieznanej ustawie kategorii ,,wygaśnięcia członkostwa'' (str. 4 skargi, akapit 5) Sąd go nie podzielił. Skoro ustanie członkostwa w zespole może być wynikiem różnych zdarzeń, zarówno prawnych, jak i faktycznych, to oczywistym jest, że wygaśnięcie członkostwa będzie skutkiem każdego z nich, innego niż odwołanie" Katalog tych przypadków jest jednocześnie praktycznie niemożliwy do przewidzenia, stąd użycie słów "w szczególności''. Natomiast w razie braku takiego zapisu w uchwale jedynym sposobem ustania członkostwa w zespole byłoby odwołanie. Odnośnie powtórzenia w uchwale zapisów ustawy określających skład zespołu Sąd odwołał się do prezentowanego już wyżej stanowiska, że treść uchwały przede wszystkim winna być jasna dla jej adresatów i dostarczać im niezbędnej wiedzy o materii, którą reguluje. Sąd nie podzielił stanowiska organu ani co do tego, że Rada dokonała nieuprawnionej modyfikacji uchwały, ani co do tego, że udział wszystkich podmiotów wskazanych w art. 9a ust. 3-4 nie jest obligatoryjny. Ostatni wg chronologii skargi zarzut kwestionował zgodność z prawem zapisu pkt 9 Rozdziału 3 uchwały w brzmieniu: ,,Przewodniczący Zespołu składa Prezydentowi Miasta (...) coroczne sprawozdanie z pracy Zespołu, w terminie do dnia 31 marca roku następnego po roku sprawozdawczym'' - jako wykraczającego poza delegację z art. 9a ust. 15 ustawy. Sąd wyjaśnił, że zapisów uchwały nie należy wykładać kazuistycznie, poprzez wyjęcie z kontekstu dosłownie pojedynczych słów, lecz globalnie poprzez analizę przyjętych nią rozwiązań prawnych. Zatem jakkolwiek istotnie wprost takiego zapisu dot. sprawozdań przewodniczącego zespołu w ustawie brak, tym niemniej nie należy zapominać, że w art. 9a ust. 15 ustawa upoważnia Radę do podjęcia uchwały W przedmiocie określenia m.in. szczegółowych warunków funkcjonowania zespołu. W ocenie Sądu obowiązek sporządzania i przedkładania sprawozdań z prac zespołu mieścił się w pojęciu szczegółowych warunków jego funkcjonowania, zaś w skład zespołu wchodzi także jego przewodniczący. Wojewoda zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, tj.: a) art. 9a ust. 15 ustawy przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 180, poz. 1493), art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. 2022 r. poz. 559 ze zm.) - poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wskazane w skardze Wojewody Śląskiego naruszenia wskazanego przepisu nie stanowią istotnego naruszenia prawa co w konsekwencji prowadzi do pozostawienia w obrocie prawnym wadliwych zdaniem kasatora przepisów: pkt 1 i 2 Rozdziału 2 Załącznika, punktu 7 Rozdziału 2-go Załącznika, punktu 2 Rozdziału 3 Załącznika, punktu 9 Rozdziału 3 Załącznika i tym samym całej uchwały; b) art. 9a ust. 15 ustawy – poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż Rada nie przekroczyła ustawowej delegacji dla rady gminy w odniesieniu do poszczególnych przepisów uchwały; c) art. 9a ust. 15 ustawy w związku z art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 7 Konstytucji RP – poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że brak ustawowego uregulowania określonych kwestii ustrojowych tzw. milczenie ustawodawcy, nie oznacza generalnie zakazu wypowiadania się na dany temat w uchwale, gdy tymczasem kompetencje przyznane organom samorządu terytorialnego w zakresie wydawania aktów prawa miejscowego służą wyłącznie tworzeniu przepisów prawa miejscowego w granicach upoważnienia ustawowego celem uszczegółowienia zapisów ustawowych d) art. 147 § 1 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi, co spowodowało, że w obrocie prawnym pozostała uchwała niewypełniająca upoważnienia ustawowego. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia, albo uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Oświadczono o zrzeczeniu się rozprawy i wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wobec oświadczenia skarżącego kasacyjnie o zrzeczeniu się rozprawy, sprawa została rozpoznania na posiedzeniu niejawnym – art. 182 § 2 p.p.s.a. Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające z regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować (zob. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2015 r., II OSK 909/14, CBOSA). Wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego wytykają Sądowi pierwszej instancji błędną wykładnię art. 9a ust. 15 ustawy. Skarżący kasacyjnie organ zarzuca, że WSA wadliwie zinterpretował powołany przepis, gdyż: - błędnie przyjął, że podane w skardze Wojewody Śląskiego naruszenia wskazanego przepisu nie stanowią istotnego naruszenia prawa, co w konsekwencji prowadzi do pozostawienia w obrocie prawnym wadliwych przepisów: pkt 1 i 2 Rozdziału 2 Załącznika, punktu 7 Rozdziału 2-go Załącznika, punktu 2 Rozdziału 3 Załącznika, punktu 9 Rozdziału 3 Załącznika i tym samym i całej uchwały; - błędnie przyjął, że Rada nie przekroczyła ustawowej delegacji dla rady gminy w odniesieniu do poszczególnych przepisów uchwały; - błędnie przyjął, że brak ustawowego uregulowania określonych kwestii ustrojowych tzw. milczenie ustawodawcy, nie oznacza generalnego zakazu wypowiadania się na dany temat w uchwale, gdy tymczasem kompetencje przyznane organom samorządu terytorialnego w zakresie wydawania aktów prawa miejscowego służą wyłącznie tworzeniu przepisów prawa miejscowego w granicach upoważnienia ustawowe go, celem uszczegółowienia postanowień ustawowych. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że konstrukcja powołanych zarzutów kasacyjnych jest niepoprawna, albowiem nie wskazuje do czego konkretnie sprowadza się wadliwość rozumienia przez WSA treści art. 9a ust 15 ustawy i w jaki sposób przesądza to o istotnej niezgodności z prawem kwestionowanych w skardze postanowień Załącznika do uchwały. Formułując zarzut błędnej wykładni prawa materialnego skarżący kasacyjnie jest zobowiązany wykazać, dlaczego przyjęty przez Sąd pierwszej instancji sposób rozumienia danego przepisu jest wadliwy i jak należy go intepretować. Konstruując zarzut błędnej wykładni art. 9a ust. 15 ustawy skarżący kasacyjnie odsyła do skargi, w której podano konkretne jego naruszenia. Taka konstrukcja zarzutu jest niedopuszczalna. Skarżący kasacyjnie podaje, że WSA błędnie przyjął, że postanawiania Rozdziału 2 pkt 1 i pkt 2 Załącznika są zgodne z prawem. Powołane przepisy wskazują, że w celu powołania członków Zespołu Prezydent Miasta [...] występuje do podmiotów określonych w art. 9a ust. 3 pkt 1-6 i ust. 4-5 ustawy o imienne wskazanie osób mających reprezentować dany podmiot w Zespole (pkt 1) oraz, że Prezydent powołuje członków zespołu w drodze zarządzenia. Z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że w istocie powołanym postanowieniom Załącznika zarzuca się niezgodność z art. 9a ust. 2 ustawy oraz art. 26 - 31b u.s.g. których naruszenia w zarzutach nie podniesiono. W Rozdziale 2 pkt 7 Załącznika postanowiono: "W przypadku odwołania lub wygaśnięcia członkostwa (w szczególności w przypadku Zgonu członka lub utraty przez niego zdolności do czynności prawnych), podmiot, który oddelegował daną osobę wskazuje inną osobę na członka Zespołu, w terminie do 30 dni od dnia odwołania lub wygaśnięcia członkostwa". W ocenie skarżącego kasacyjnie organu niedopuszczalne było wprowadzenie nieznanej przepisom ustawy kategorii "wygaśnięcia członkostwa", a nadto nałożenie na podmiot zewnętrzny obowiązku wskazania innej osoby na członka Zespołu. Naczelny Sąd Administracyjny przyjmuje, że powołane postanowienia Załącznika mieszczą się w upoważnieniu uchwałodawczym z art. 9a ust. 15 ustawy. Na jego podstawie rada gminy jest umocowana do określenia w drodze uchwały, trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania. Kwestionowany przepis Rozdziału 2 pkt 7 Załącznika reguluje kwestię uzupełniającego powołania członka Zespołu w razie wygaśnięcia członkostwa z powodu zasinienia zdarzeń, które w sposób oczywisty przesądzają, iż dana osoba nie może już realizować tej funkcji. Przepisy ustawy określają jednoznacznie, jaki powinien być skład Zespołu. Jest oczywiste, że w sytuacji, gdy po jego ukonstytuowaniu, któryś z członków utraci zdolność do realizowania tej funkcji, np. wskutek śmierci, bądź utraty zdolności do czynności prawnych, zajdzie konieczność uzupełnienia składu Zespołu. Postanowienia Rozdziału 2 pkt 7 Załącznika określają taką sytuację i wskazują tryb, w jakim powinno się to odbyć. Całkowicie bezpodstawne jest powoływanie się przez organ na postanowienia art. 383 § 1 pkt 1 i § 2a Kodeksu Wyborczego, który reguluje wygaśnięcie mandatu radnego. Kwestionowane postanowienia Załącznika, nie rozstrzygają o tym, kto i w jakiej procedurze stwierdza wygaśnięcie członkostwa w Zespole, lecz w jakim trybie powołuje się nowego członka Zespołu w razie wygaśnięcia członkostwa dotychczasowego członka. Należy również dodać, że zgodnie z art. 9a ust. 15 in fine ustawy (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej uchwały) wydana na jego podstawie uchwała ma również określać szczegółowe warunki funkcjonowania zespołu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowienia Rozdziału 2 pkt 7 Załącznika regulują również materię funkcjonowania Zespołu. Uwagi o analogicznym charakterze należy sformułować wobec argumentacji zmierzającej do wykazania wadliwości pkt 3 Rozdziału 2, w którym postanowiono: "Członka Zespołu odwołuje w drodze zarządzenia Prezydent Miasta [...], w szczególności w przypadku złożenia przez członka pisemnej rezygnacji." Nie można zarzucać, że cytowany przepis wprowadza materialne przesłanki odwołania członka Zespołu. Wskazuje on jednoznacznie na tryb odwołania członka Zespołu, nie zaś na przyczyny jego odwołania. Z treści przepisu wynika, że odwołanie następuje "w szczególności w przypadku złożenia przez członka pisemnej rezygnacji". Jest oczywiste, że w razie gdy członek Zespołu rezygnuje z tej funkcji należy go odwołać, albowiem w sposób jednoznaczny wyraził on taką wolę. Posłużenie się w uchwale zwrotem "w szczególności" nie oznacza, że jej postanowienia wprowadzają otwarty katalog odwołania członka zespołu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ów zwrot należy odczytywać jako odesłanie to okoliczności nienormowanych uchwałą, a przesądzających o tym, że danego członka Zespołu należy odwołać w trybie postanowień Rozdziału 2 pkt 3 Załącznika. Postanowienia Załącznika, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, nie ingerują w wewnętrzną relację łączącą członka Zespołu z podmiotem, który go desygnował jako swojego przedstawiciela do pełnienia tej funkcji. Postanowienia Rozdziału 2 pkt 3 Załącznika w żaden sposób nie rozstrzygają o skuteczności, formie i trybie złożenia rezygnacji z funkcji członka Zespołu. Warunki formalno-prawne, jakie powinny zostać spełnione, aby oświadczenie o rezygnacji z członkostwa w Zespole było skuteczne nie są normowane postanowieniami Załącznika. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska skarżącego kasacyjnie organu, że pkt 9 Rozdziału 3 uchwały w brzmieniu: "Przewodniczący Zespołu składa Prezydentowi Miasta [...] coroczne sprawozdanie z pracy Zespołu, w terminie do dnia 31 marca roku następnego po roku sprawozdawczym", nie reguluje kwestii mieszczących się w zakresie użytego w art. 9a ust. 15 ustawy pojęcia "szczegółowych warunków jego funkcjonowania". Należy uwzględnić, że w art. 9b ust. 2 i 3 ustawy wymieniono zadania zespołu przy użyciu określenia "w szczególności". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma przeszkód, aby w uchwale określające szczegółowe warunki funkcjonowania Zespołu określić obowiązki sprawozdawcze - obowiązek ten nie rozszerza merytorycznie zadań Zespołu, pozwala natomiast ustalić, czy prawidłowo realizuje swoje funkcje. Przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 4 ustawy tworzenie zespołów interdyscyplinarnych należy do zadań własnych gminy w ramach przeciwdziałania przemocy w rodzinie oraz ochrony ofiar przemocy w rodzinie. Zgodnie z art. 9a ust. 1 ustawy praca w zespole interdyscyplinarnym jest podstawową formą, w jakiej gmina podejmuje działania a rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie. Zespół interdyscyplinarny jest zatem jednostką organizacyjną działającą w imieniu i na rzecz gminy. Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw, aby z "warunków funkcjonowania Zespołu" wykluczyć obowiązek składania sprawdzań organowi wykonawczemu gminy w imieniu i na rzecz której ten Zespół działa. Wobec nieuwzględnienia zarzutów błędnej wykładni art. 9a ust. 15 ustawy nie mógł zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 147 § 1 p.p.s.a. Jest to przepis wynikowy, określający procesową formułę rozstrzygnięcia uwzględniającego skargę na uchwałę lub akt administracji publicznej. Naruszenie tego przepisu "poprzez jego niezastosowanie" jest więc uzależnione od wykazania, że Sąd pierwszej instancji w warunkach uzasadniających uwzględnienie skargi, bezpodstawnie ją oddalił. Taki układ w niniejszej sprawie nie zachodzi. Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę.