III OSK 2685/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie: Sędzia NSA Artur Kuś Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 czerwca 2022 r. r., sygn. akt II SA/Gl 492/22 w sprawie ze skargi Gminy [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawie egzekucji świadczeń niepieniężnych z zakresu stosunków wodnych oddala skargę kasacyjną.

Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie przez Gminę [...] jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 czerwca 2022 roku, sygn. akt II SA/Gl 492/22, którym oddalono skargę w/w Gminy na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawie egzekucji świadczeń niepieniężnych z zakresu stosunków wodnych. Powyższy wyrok został wydany w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. Burmistrz Miasta [...] nakazał obecnie skarżącej Gminie [...] wykonanie obniżenia niwelety drogi gminnej dojazdowej (ul. [...] w [...]) na całej długości i szerokości, która została nadsypana, do poziomu pierwotnego, tj. o 0,7 m w stosunku do stanu obecnego, a ponadto wykonanie wyprofilowania korony tej drogi po uprzednim obniżeniu jej niwelety, ze spadkiem w kierunku przeciwnym do posesji o nr ewid. [...]. Na skutek wniesionego odwołania od tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wniesiona na tę decyzję skarga została zaś oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 792/17. Wspomniana na wstępie decyzja stała się podstawą do wystawienia przez organ w dniu [...] lipca 2021 r. tytułu wykonawczego i wszczęcia postępowania egzekucyjnego w stosunku do skarżącej. W toku tego postępowania, na skutek wniesionego przez skarżącą zarzutu, opartego na przesłance z art. 33 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (obecnie: Dz. U. z 2022 r., poz. 479), zwanej dalej ustawą egzekucyjną, organ I instancji postanowieniem z dnia [...] września 2021 r. uznał w całości wniesiony zarzut za zasadny. W odniesieniu do tego ostatnio wymienionego postanowienia wszczęte zostało postępowanie o stwierdzenie jego nieważności, które stanowi przedmiot oceny w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło nieważność postanowienia Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] września 2021 r. W uzasadnieniu organ podał, że postanowienie to zostało wydane z rażącym naruszeniem art. 34 § 2 pkt 2 lit. a) ustawy egzekucyjnej w związku z art. 33 § 2 pkt 5 tej ustawy, poprzez przyjęcie, że obowiązek wynikający z decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r. został przez zobowiązanego wykonany w całości. Na skutek wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] stycznia 2022 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], zaskarżonym w niniejszym postępowaniu postanowieniem, utrzymało w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu, odwołując się do przepisów k.p.a. i ustawy egzekucyjnej, przeprowadzono wywód o dopuszczalności i przesłankach stwierdzenia nieważności postanowienia wydanego w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Następnie stwierdzono, że na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym w oparciu o powołany wyżej wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2017 r. nie sposób uznać, aby obniżenie niwelety o 0,44 m (wobec orzeczonego prawomocnie poziomu 0,7 m) stanowiło wykonanie w całości obowiązku wypływającego z decyzji organu I instancji z dnia [...] grudnia 2016 r. W konsekwencji, w ocenie organu odwoławczego, wydane w dniu [...] września 2021 r. postanowienie, którym orzeczono o uznaniu wniesionego zarzutu za zasadny w sprawie postępowania egzekucyjnego obejmującego wykonanie przedmiotowego obowiązku w całości, należało uznać za rażąco naruszające przepisy art. 34 § 2 pkt 2 lit. a) w związku z art. 33 § 2 pkt 5 ustawy egzekucyjnej. Kolegium wskazało, że zobowiązany zobligowany jest do wykonania obowiązku nałożonego stosownym aktem administracyjnym, funkcjonującym w obrocie prawnym jako rozstrzygnięcie ostateczne. Postępowanie przeprowadzone na etapie merytorycznym, zakończonym decyzją organu odwoławczego z dnia [...] czerwca 2017 r., wykazało zasadność obniżenia niwelety drogi o 0,7 m i stanowisko to podzielił również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, a jego wyrok wiąże w sprawie, w której został wydany. Celowość obniżenia niwelety drogi o 0,7 m nie została podważona, zatem wykonanie tego obowiązku poprzez obniżenie niwelety drogi o 0,44 m, nie może zostać uznane za wykonanie nałożonego obowiązku w całości. W skardze na powyższą decyzję skarżąca Gmina zarzuciła naruszenie prawa materialnego - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że postanowienie organu I instancji z dnia [...] września 2021 r., przyjmujące za zasadny zarzut skarżącej powołujący się na wykonanie obowiązku wynikającego z decyzji organu I instancji z dnia [...] grudnia 2016 r., rażąco narusza prawo. W oparciu o tak sformułowany zarzut skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi wskazano, że aby odpowiedzieć na pytanie, czy w przedmiotowym postanowieniu doszło w ogóle do naruszenia prawa, należy ocenić, czy obniżenie niwelety drogi o 44 cm może być uznane za wykonanie obowiązku obniżenia niwelety drogi przez zobowiązaną. Innymi słowy, czy istnieją jednak okoliczności pozwalające na przyjęcie, że obniżenie niwelety o 44 cm, zamiast wskazanej w decyzji wysokości obniżenia o 70 cm, jest uzasadnione. Organowi odwoławczemu umknęły w trakcie rozpatrywania sprawy niektóre okoliczności, które przemawiają za tym, że w ogóle nie doszło do naruszenia prawa, a już na pewno nie doszło do "rażącego" naruszenia prawa poprzez wydanie wymienionego postanowienia. Dalej skarżąca podniosła, że celem obniżenia niwelety drogi było niedopuszczenie do zalewania przyległej nieruchomości. Cel ten w ocenie skarżącej został osiągnięty poprzez obniżenie niwelety drogi o 44 cm, przy jednoczesnym zachowaniu w procesie projektowania i przebudowy drogi norm technicznych. Skarżąca stwierdziła, że w jej przekonaniu w ogóle nie doszło do naruszenia prawa. Tym bardziej nie można zasadnie utrzymywać, że doszło do "rażącego" naruszenia prawa. Naruszyć rażąco można jedynie przepis rozumiany bezpośrednio, nie zaś taki, który wymaga wykładni. W niniejszej sprawie organ odwoławczy przyjmując, że doszło do naruszenia prawa, i to naruszenia "rażącego", musiał uprzednio dokonać wykładni art. 34 § 2 pkt 2 lit. a) w związku z art. 33 § 2 pkt 5 ustawy egzekucyjnej, a to stoi na przeszkodzie do przyjęcia, że postanowienie organu egzekucyjnego rażąco narusza prawo. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę uznając, że nie posiada ona usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji odwołując się do art. 17 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stwierdził dopuszczalność zastosowania art. 156 k.p.a. do postanowienia wydanego na podstawie art. 34 § 2 ustawy egzekucyjnej. Odpowiedź na nią znajduje się w art. 17 przywołanej ustawy, który w zakresie postanowień wydawanych w toku postępowania egzekucyjnego odsyła wprost do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Dalej Sąd ten stwierdził, że pojęcie "rażącego naruszenia prawa", będące przesłanką opisaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a zarazem podstawą kontrolowanego postępowania, każdorazowo wymaga odniesienia do konkretnych okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy. W realiach niniejszej sprawy rażące naruszenie prawa ma charakter oczywistego i niebudzącego żadnych wątpliwości naruszenia powszechnie obowiązującego przepisu, co zostało dostrzeżone przez SKO w [...]. Burmistrz [...] w nieuprawniony sposób uznał bowiem, że zrealizowane zostały wymogi nałożone na zobowiązanego tytułem wykonawczym nr [...]. Ocena stopnia naruszenia prawa w tym przypadku obejmowała ustalenie, czy organ prowadzący postępowanie egzekucyjne w prawidłowy sposób ustalił wystąpienie okoliczności uzasadniających uwzględnienie złożonego zarzutu. W ocenie SKO w [...], podzielanej przez Sąd, akceptacja stanowiska podmiotu zobligowanego do wykonania obowiązków określonych w tytule wykonawczym, doprowadziła w istocie do wystąpienia oczywistej sprzeczności pomiędzy nałożonym na stronę obowiązkiem a ich realizacją. Nie można bowiem stwierdzić, że obowiązek obniżenia niwelety gminnej drogi dojazdowej na całej jej długości i szerokości o 70 cm został zrealizowany poprzez jej obniżenie o 44 cm. W toczącym się postępowaniu egzekucyjnym organ nie jest uprawniony do oceny treści aktu administracyjnego stanowiącego podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Ze wspomnianego tytułu wykonawczego wynika, że obniżenie niwelety drogi gminnej dojazdowej powinno wynosić 0,7 m, a zatem nawet fakt, iż w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 792/17, wydanym w ramach kontroli postępowania poprzedzającego postępowanie egzekucyjne, użyto niezbyt precyzyjnego sformułowania "o ok. 70 cm", nie zmienia oceny wykonania obowiązku. Powołanie się na fakt, że obowiązek został zrealizowany w sposób niezgodny z tytułem wykonawczym z przyczyn obiektywnych (strona zobowiązana wskazała okoliczności faktyczne – wysokie lustro wód gruntowych i prawne – przepisy dotyczące warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie), nie może być uznane za wystarczający powód do uwzględnienia zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym. Sięgając do treści art. 33 § 2 ustawy egzekucyjnej wskazać należy, że przepis ten wymienia podstawy, na jakich można oprzeć zarzut w postępowaniu egzekucyjnym. W zarzucie z dnia [...] lipca 2021 r. Gmina [...] powołała się na art. 33 § 2 pkt 5 cytowanej ustawy, a zatem podniosła kwestię wygaśnięcia obowiązku w całości lub w części. Tymczasem nie ma tu mowy o wygaśnięciu obowiązku, natomiast w istocie doszło do jego niewykonania. W realiach niniejszej sprawy treść zarzutu koncentruje się na wykazaniu, że wskazanie w decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r. miało charakter orientacyjny, a wobec tego obniżenie niwelety o 44 cm czyni zadość temu obowiązkowi. Tego rodzaju argumentacja mogłaby okazać się skuteczna przy ewentualnej próbie wzruszenia, w trybie nadzwyczajnym, decyzji leżącej u podstaw postępowania egzekucyjnego, a więc rozstrzygnięcia Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. Tymczasem na etapie postępowania egzekucyjnego powoływanie się na tego rodzaju okoliczności jest bezskuteczne. W tych okolicznościach zdaniem Sądu I instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] trafnie stwierdziło, że doszło do rażącego naruszenia prawa, co musiało skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego postanowienia uznającego zarzut za zasadny. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Gmina [...] wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i w następstwie tego przyjęcie, że postanowienie Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] września 2021 r., znak [...], jest nieważne. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że obniżenie niwelety drogi o 44 cm przy pełnym poszanowaniu w procesie projektowania i przebudowy drogi norm technicznych, które z racji ich obowiązującego charakteru nie mogły nie być uwzględnione i choć ich zastosowanie spowodowało obniżenie niwelety nie o 70, lecz o 44 cm, to obniżenie o taką wielkość nakazywały normy techniczne których stosowanie było obowiązkiem projektanta i wykonawcy obniżenia niwelety drogi. Tym samym nie można mówić w niniejszej sprawie o braku wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego, a tym bardziej o rażącym naruszeniu prawa postanowieniem wydanym przez organ egzekucyjny uwzględniającym zarzut zobowiązanego zgłoszony na podstawie art. 33 § 2 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dodatkowo skarżąca kasacyjnie podniosła, że takie postawienie sprawy jak w postanowieniu z [...] września 2021 r. legitymowane jest wiążącą na podstawie art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oceną zawartą w uzasadnieniu wyroku WSA w Gliwicach z 21 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/G1 792/17, gdzie w odniesieniu do wysokości obniżenia niwelety użyto sformułowania " o ok. 70 cm", a nie ścisłego określenia "70 cm". Nie zmienia tego okoliczność próby wtórnej racjonalizacji znaczenia użytego w wyroku WSA w Gliwicach z 21 grudnia 2017 r. określenia "o ok. 70 cm" w uzasadnieniu skarżonego niniejszą skargą kasacyjną wyroku WSA w Gliwicach, gdy zważy się, że wywody Sądu zawarte w uzasadnieniu jakiegokolwiek wyroku to wnioskowanie o prawdziwości faktów na tle całokształtu danej sprawy. Zatem użycie słowa "około" ma tę konsekwencję, że może być więcej niż 70 cm, ale może być i mniej, a więc także 44 cm. Jak się wydaje orzekający Sąd pozostawił tu pole pewnej swobody czy elastyczności w wykonaniu obniżenia niwelety, dla której granicą jest realizacja celu obniżenia niwelety jaką jest niezalewanie wymienionej posesji. W złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wnosiło o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r. poz. 143 dalej: "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. Ponieważ w niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Na wstępie należy wskazać, że decyzją z dnia 30 grudnia 2017 roku Burmistrza Miasta [...], utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2017 roku, nałożono na Gminę [...] obowiązek obniżenia niwelety drogi gminnej dojazdowej (ul. [...] w [...]) na całej długości i szerokości, która została nadsypana do poziomu pierwotnego, czyli o 0,7 m w stosunku do obecnego. Wyprofilowania korony drogi (ul. [...] w [...]), po uprzednim obniżeniu jej niwelety, ze spadkiem w kierunku przeciwnym do posesji o nr ewid. [...]. Skargę złożoną przez Gminę [...] na powyższą decyzję Kolegium, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 21 grudnia 2017 roku oddalił. Powyższe okoliczności są w niniejszej sprawie bezsporne, jak również fakt, że w toku postępowania egzekucyjnego obejmującego wykonanie powyższego obowiązku Burmistrz Miasta [...] rozpatrując podniesiony przez zobowiązaną Gminę [...] w oparciu o art. 33 § 2 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zarzut wykonania nałożonego obowiązku, postanowieniem z dnia [...] września 2021 roku uznał powyższy zarzut w całości za zasadny, tj. wykonanie obowiązku wynikającego z wystawionego tytułu wykonawczego. Z akt sprawy wynika także, że wykonując obowiązek wynikający z tytułu wykonawczego Gmina [...] obniżyła niweletę drogi o 44 cm, co wyraźnie zaznaczono w podniesionym zarzucie wykonana nałożonego obowiązku. Fakt obniżenia niwelety drogi tylko o 44 cm, a nie o wymagane 70 cm uzasadniano normami technicznymi, jakie należało zachować przy wykonaniu drogi, co znalazło potwierdzenie także w przedłożonej w toku postępowania egzekucyjnego opinii sporządzonej przez biegłego z dziedziny projektowania, kierowania, nadzorowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności drogowej. Zatem bezspornym jest w niniejszej sprawie, że wykonując obowiązek wynikający z tytułu wykonawczego, Gmina [...] obniżyła niweletę drogi nie o 70 cm, a jedynie o 44 cm. Powyższe jest oczywiste, wynika z prostego zestawienia obowiązku określonego w tytule wykonawczym, a danymi wskazanymi przez samego zobowiązanego w podniesionym zarzucie na podstawie art. 33 § 2 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Również z treści uzasadnienia postanowienia stwierdzającego wygaśnięcie obowiązku wobec jego wykonania ta oczywistość wynika. Dokonując oceny zasadności podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu należy jednak uwzględnić, że w niniejszej sprawie ocenie podlega wydane w trybie nadzwyczajnym postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] z dnia [...] lutego 2022 roku, którym na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stwierdzono nieważność postanowienia Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] września 2021 roku uznającego za zasadny zarzut wygaśnięcia zobowiązania wobec jego uprzedniego wykonania. Przesłanka rażącego naruszenia prawa, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wymaga spełnienia łącznie trzech odrębnych elementów: po pierwsze oczywistości naruszenia prawa, po drugie uwzględnienia charakteru przepisu oraz po trzecie oceny skutków społeczno-gospodarczych decyzji niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia obowiązującej zasady praworządności. W wyroku z dnia 10 lutego 2016 roku, sygn. akt I OSK 2022/15 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, a więc chodzi o sytuację, gdy istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Natomiast skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie rozstrzygnięcia jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, skutkujące koniecznością wyeliminowania aktu administracyjnego z obrotu prawnego, decyduje więc przede wszystkim oczywistość naruszenia prawa, prowadząca do nadania prawa, odmowy jego przyznania, czy też stwierdzenie wygaśnięcia obowiązku wynikającego z decyzji administracyjnej wbrew oczywistym przesłankom przepisu. W razie stwierdzenia naruszenia normatywnego wzorca działania należy oceniać charakter tego naruszenia w świetle całokształtu okoliczności sprawy, w tym skutków, które decyzja, czy tak jak w niniejszej sprawie postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym wywołało. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w niniejszej sprawie przy tak ustalonym stanie faktycznym, podniesiony zarzut kasacyjny oparty na braku podstaw do przyjęcia, że wydane postanowienie Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] września 2021 roku zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, co skutkowało bezzasadnym stwierdzeniem jego nieważności nie zasługuje na uwzględnienie. Celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do wykonania egzekwowanego obowiązku, to jest spowodowanie, aby zobowiązany zachował się w sposób zgodny z treścią nałożonego na niego obowiązku. W konsekwencji przymus egzekucyjny jest tak długo stosowany, jak długo stan rzeczywisty jest niezgodny z treścią obowiązku. Stosowanie przymusu egzekucyjnego na wniosek uprawnionego podmiotu jest możliwe jak i przez ustawodawcę nakazane w tych przypadkach, gdy adresat obowiązku wynikającego z aktu administracyjnego jest obowiązany do jego wykonania, tj. do podjęcia działań zmierzających do podporządkowania stanu faktycznego normie prawa materialnego skonkretyzowanej w akcie administracyjnym. Nie jest rolą organu egzekucyjnego dokonywanie ponownej oceny merytorycznej aktu administracyjnego, w którym ten obowiązek skonkretyzowano, dokonywanie jego zmiany, a jedynie doprowadzenie do jego realizacji. W przedmiotowej sprawie należy podzielić stanowisko zawarte w postanowieniu Kolegium z dnia [...] lutego 2022 roku, że akceptacja stanowiska podmiotu zobligowanego do wykonania obowiązków określonych w tytule wykonawczym, doprowadziła w istocie do wystąpienia oczywistej sprzeczności pomiędzy nałożonym na stronę obowiązkiem, a jego realizacją. Gmina [...] zgodnie z obowiązkiem wynikającym z tytułu wykonawczego była obowiązana obniżyć niweletę drogi gminnej o 70 cm, a faktycznie obniżyła tylko o 44 cm. Nie można zatem stwierdzić, że obowiązek obniżenia niwelety drogi o 70 cm na całej jej długości i szerokości wynikający z tytułu wykonawczego został zrealizowany poprzez jej faktyczne obniżenie o 44 cm. Powyższej oceny nie zmieni także fakt, na który powołuje się skarżąca kasacyjnie, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie o sygn. akt II SA/GL 792/17 rozpatrując skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2017 roku użył niezbyt precyzyjnego sformułowania "ok. 70 cm". Dokonując analizy tegoż wyroku i jego uzasadnienia stwierdzić należy, że nieupoważnionym jest stwierdzenie, aby w jakikolwiek sposób zmieniał on treść obowiązku nałożonego na Gminę [...] decyzją Burmistrza Miasta [...] utrzymaną następnie w mocy decyzją SKO w [...]. Skargę bowiem oddalono. Faktycznie, w uzasadnieniu wyroku opisując obowiązek nałożony na Gminę [...], Sąd ten użył zwrotu "około" w odniesieniu co do konieczności obniżenia niwelety drogi gminnej, ale nie w znaczeniu konieczności zmiany treści obowiązku. Nieuprawnione jest zatem stanowisko skarżącej kasacyjnie, która w oparciu o tą nieścisłość ze strony Sądu I instancji rozpatrującego skargę na decyzję nakładającą obowiązek przeprowadzenia określonych robót na drodze gminnej, podejmuje próbę modyfikacji treści obowiązku nałożonego wspomnianą decyzją. Powołane okoliczności świadczą, w sposób oczywisty, że nałożony obowiązek na stronę nie został zrealizowany, a tym samym zarzut podniesiony na podstawie art. 33 § 2 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie zasługiwał na uwzględnienie. Uwzględniając podniesiony zarzut w okolicznościach niniejszej sprawy organ egzekucyjny de facto podjął próbę ponownego rozpoznania sprawy prowadzonej na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku Prawo wodne w przedmiocie przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom związanym ze zmianą stanu wód na gruncie, a więc wydał orzeczenie sprzeczne z istotą i celem postępowania egzekucyjnego. Zasadne jest stwierdzenie Sądu I instancji, że podnoszona przez Gminę [...] argumentacja nie może doprowadzić do uznania, że obowiązek wynikający z tytułu wykonawczego został wykonany. Argumentacja ta co najwyżej może okazać się skuteczna przy ewentualnej próbie wzruszenia decyzji nakładającej obowiązek wykonania określonych robót na drodze gminne w jednym z trybów nadzwyczajnych. Tymczasem powoływanie się na argumentację wskazaną w zarzucie podniesionym na podstawie art. 33 § 2 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym jest bezskuteczne. Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.