III OSK 2616/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie Sędzia NSA Olga Żurawska - Matusiak Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rady Miejskiej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 sierpnia 2022 r. sygn. akt II SA/Sz 324/22 w sprawie ze skargi Z.M. na uchwałę Rady Miejskiej [...] z dnia 22 grudnia 2021 r. nr XXVIII/226/2021 w przedmiocie odwołania radnego z funkcji Przewodniczącego oraz członka Komisji Rozwoju Gospodarczego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Gminy [...] na rzecz Z.M. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2022 r. sygn. akt II SA/Sz 324/22, po rozpoznaniu skargi Z.M., stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej [...] z dnia 22 grudnia 2021 r. nr XXVIII/226/2021 w przedmiocie odwołania radnego z funkcji Przewodniczącego oraz członka Komisji Rozwoju Gospodarczego. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że skarżący zakwestionował legalność zaskarżonej uchwały w sprawie odwołania go z ww. funkcji wskazując, że wprawdzie Statut Gminy [...] nie zawiera regulacji procedury odwołania przewodniczącego komisji, jednak powinna być ona analogiczna do procedury powołania, a zatem poprzedzona złożeniem wniosku o odwołanie przewodniczącego, a przynajmniej zajęciem jakiegokolwiek stanowiska w sprawie zasadności tego odwołania (§ 60 ust. 6 Statutu). Tymczasem komisja nigdy nie otrzymała jakiegokolwiek wystąpienia o opinię w sprawie podjęcia przedmiotowej uchwały, jak również sama nie formułowała wniosku o jej podjęcie, czy o odwołanie przewodniczącego. Skarżący argumentował, że statut w sposób szczegółowy określa warunki formalne, jakie powinien spełniać wniosek o podjęcie uchwały rady oraz określa procedurę związaną z inicjatywą uchwałodawczą. W przedmiotowej sprawie radni nie otrzymali przed głosowaniem ani projektu uchwały ani jej uzasadnienia, więc jest to właściwie równoznaczne z brakiem tych dokumentów. Także on sam nie mógł się zapoznać z wnioskiem z dnia 22 grudnia 2021 r., a więc nie znając postawionych mu zarzutów lub argumentów przemawiających za jego odwołaniem, nie mógł przedstawić swojej argumentacji lub wersji wydarzeń w odniesieniu do wywodów wnioskodawców. Wprawdzie projekt uchwały został przyjęty do porządku obrad bezwzględną większością głosów, jednakże inicjatorzy uchwały nie dali mu żadnych szans na rzetelną, merytoryczną obronę, a treść ich wniosku została jedynie odczytana na sesji tuż przed głosowaniem nad uchwałą. Dlatego, choć Przewodniczący Rady udzielił mu głosu przed podjęciem uchwały, odmówił zajęcia jakiegokolwiek stanowiska. Według skarżącego naruszono art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1372) zwanej dalej u.s.g., bowiem nie mógł on realizować nałożonego ustawą obowiązku uczestniczenia w pracach komisji. Rada Miejska [...] reprezentowana przez Burmistrza [...] zwróciła uwagę, że istotą zmiany porządku obrad, o której mowa w art. 20 ust. 1a u.s.g., jest to, iż projekty danych uchwał nie muszą być doręczane wraz z porządkiem obrad rady. Właśnie z tego powodu, że radni nie mają możliwości zapoznania się z projektem danej uchwały ustawodawca wprowadził tu wymóg uzyskania kwalifikowanej większości, aby móc taką uchwałę na danej sesji przegłosować. Generalna zasada, że każdy z radnych powinien dysponować przed sesją porządkiem obrad i projektami uchwał, nie może być stosowana w przypadkach, gdy ustawodawca na szczególnych warunkach dopuścił możliwość zmiany porządku obrad. Podjęcie zaskarżonej uchwały zostało zdaniem organu poprzedzone prawnie skutecznym wprowadzeniem do porządku obrad sesji, czego sam skarżący nie kwestionuje. Wszelkie wymogi wynikające z treści art. 20 ust. 1a u.s.g. zostały przy tym dopełnione. Nie podzielono także argumentów skarżącego w zakresie dotyczącym braku opinii (burmistrza i rady), o których mowa w § 60 ust. 3 i 6 Statutu. Dokonując merytorycznej oceny zaskarżonego aktu Sąd uznał za nietrafny pogląd organu, że z treści art. 20 ust. 1a u.s.g. wynika możliwość pominięcia wskazanych przez niego uregulowań zawartych w statucie Gminy [...] dotyczących procedowania projektów uchwał. Podkreślono, że zgodnie z treścią art. 20 ust. 1a u.s.g., rada gminy może wprowadzić zmiany w porządku bezwzględną większością głosów ustawowego składu rady. Z kolei w myśl § 59 Statutu Gminy [...] (stanowiącego załącznik do uchwały nr XXXVIII/245/2018 Rady Miejskiej [...] z dnia 27 września 2018 r.), do przedkładania projektów uchwał upoważnieni są: Burmistrz, komisje Rady, kluby radnych, radni w liczbie co najmniej 3, grupa co najmniej 100 mieszkańców gminy posiadających czynne prawa wyborcze do organów stanowiących gminy, Przewodniczący Rady Miejskiej [...]. Jak stanowi § 60 ust. 2 tej uchwały do projektu uchwały dołącza się uzasadnienie zawierające informacje o potrzebie podjęcia uchwały oraz o przewidywanych skutkach finansowych jej realizacji. Projekt uchwał przyjmuje Przewodniczący Rady. Projekty uchwał przedłożone przez komisje Rady, kluby radnych, radnych lub grupę co najmniej 300 mieszkańców gminy – Przewodniczący Rady przekazuje Burmistrzowi do zaopiniowania (§ 60 ust. 4 Statutu). Projekty uchwał powinny być zaopiniowane przez właściwe komisje Rady (§ 60 ust. 6 Statutu). Jak wynika z dokumentacji dołączonej do akt administracyjnych, wniosek o odwołanie z funkcji przewodniczącego oraz ze składu Komisji Rozwoju Gospodarczego radnego Z.M. z dnia 22 grudnia 2021 r. złożony został przez 5 radnych, zdaniem których wymieniony "utracił w sposób poważny mandat zaufania nie tylko wśród radnych ale także wśród społeczności lokalnej. Zachowanie radnego, którego doświadczał Burmistrz [...], podlegli jemu pracownicy, sami Radni czy mieszkańcy Gminy [...], urąga wszelkim standardom demokratycznego społeczeństwa". W sprawie nie jest kwestionowane, że projekt uchwały nie został zaopiniowany przez Burmistrza [...], ani przez właściwą komisję Rady, radni nie otrzymali przed posiedzeniem projektu uchwały, uzasadnienia ani wniosku o odwołanie radnego z funkcji przewodniczącego oraz ze składu Komisji Rozwoju Gospodarczego. Zdaniem Sądu, taki sposób procedowania narusza § 60 ust. 4 i ust. 6 Statutu Gminy [...]. Okoliczność, że art. 20 ust. 1a u.s.g. przewiduje możliwość wprowadzenia zmiany w porządku obrad (bezwzględną większością głosów) w żadnym razie nie oznacza, że całkowicie przestaje obowiązywać tryb pracy organów gminy określony w statucie gminy i wyłączona zostaje możliwość wyrażenia w danej kwestii opinii przez Burmistrza czy właściwą komisję Rady. O ile w wypadku wprowadzenia zmiany w porządku obrad o jakim mowa w art. 20 ust. 1a u.s.g. nie jest konieczne doręczenie projektu uchwały wraz z porządkiem obrad rady, o tyle brak jest uzasadnienia dla rezygnacji z opiniowania projektu uchwały przez Burmistrza (zwłaszcza gdy tak jak w tym przypadku był obecny na posiedzeniu Rady Miejskiej [...] w dniu 22 grudnia 2021 r.) bądź właściwe Komisje (gdy na posiedzeniu obecni byli wszyscy radni, a zatem również członkowie Komisji – szczególnie w sytuacji braku uzasadnienia projektu uchwały (co miało miejsce w niniejszej sprawie). Zaskarżona uchwała budzi zastrzeżenia także dlatego, że Rada Miejska [...] w żaden sposób jej nie uzasadniła. Pomijając okoliczność, że sama uchwała nie zawiera uzasadnienia, to nie można się też go doszukać w protokole sesji Rady z dnia 22 grudnia 2021 r. Wprawdzie w polskim systemie prawnym nie został wprost wyrażony normatywny obowiązek uzasadniania uchwał organów samorządu terytorialnego, niemniej jednak brak uzasadnienia uchwały, jak również całkowity brak w aktach sprawy jakichkolwiek informacji dotyczących merytorycznych powodów podjęcia aktu przez organ gminy powodują, że taka uchwała uchyla się spod kontroli sądu, nie sposób bowiem dokonać oceny jej legalności. Z kolei sam wniosek o odwołanie z funkcji przewodniczącego oraz ze składu osobowego Komisji Rozwoju Gospodarczego radnego Z.M., uzasadniony został, zdaniem Sądu, w sposób tak ogólnikowy, że nie sposób stwierdzić z jakich względów utracił on "mandat zaufania nie tylko wśród radnych ale także wśród społeczności lokalnej". Reasumując wskazano, że analiza treści uchwały także w powiązaniu z uzasadnieniem wniosku o odwołanie radnego z funkcji przewodniczącego i członka komisji nie pozwala na stwierdzenie jakie okoliczności zadecydowały o jej podjęciu. Z tego względu w sprawie doszło do naruszenia § 60 ust. 2 Statutu Gminy [...]. Za niezasadne przy tym uznano stanowisko organu o braku przesłanek dopuszczających wniesienie skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., ponieważ ww. uchwała jest uchwałą z zakresu administracji publicznej, podlegającą kognicji sądu administracyjnego, zaś skarżący jest legitymowany do wniesienia skargi do sądu na przedmiotową uchwałę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Rada Miejska [...], zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1) naruszenie przepisów postępowania: a) art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) zwanej dalej P.p.s.a. w związku z art. 20 ust. 1a w związku z art. 91 ust. 4 u.s.g. oraz w związku z § 60 ust. 4 i 6 zw. z § 13 ust. 1, § 19 i § 26 Statutu Gminy [...], poprzez jego zastosowanie: - w sytuacji, gdy zaskarżony akt nie naruszał prawa w stopniu uzasadniającym jego wyeliminowanie z obrotu prawnego, albowiem skoro organ stanowiący gminy uprawniony był - na mocy przepisu lex specialis - do zmiany porządku obrad w trakcie trwającej sesji, to brak było podstaw do uznania, że niezasięgnięcie opinii komisji rady miejskiej lub organu wykonawczego gminy było prawnie wymagane albo stanowiło o istotnym naruszeniu prawa; - w sytuacji, gdy zakres działalności żadnej z komisji rady gminy nie obejmował opiniowania projektu uchwały w sprawie odwołania z funkcji przewodniczącego oraz członka Komisji Rozwoju Gospodarczego; co w konsekwencji stanowi naruszenie art. 151 § 1 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieoddalenie skargi; b) art. 147 § 1 P.p.s.a. w związku z § 60 ust. 2 Statutu Gminy [...] w związku z art. 91 ust. 4 u.s.g. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy podjęta uchwała dotyczyła wyłącznie spraw organizacyjnych (osobowych) związanych z członkostwem radnego w komisji Rozwoju Gospodarczego, a brak uzasadnienia tej uchwały nie miał wpływu na ocenę tego aktu i nie stanowił istotnego naruszenia prawa, a co w konsekwencji stanowi naruszenie art. 151 § 1 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieoddalenie skargi; 2) prawa materialnego: a) § 60 ust. 4 i 6 Statutu Gminu [...] w związku z art. 20 ust. 1a u.s.g. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że konieczność zasięgnięcia - wymaganej przez statut gminy - opinii właściwej komisji rady gminy lub organu wykonawczego zachodzi w każdej sytuacji, a więc nawet wówczas, gdy Rada Miejska [...] jest upoważniona do wprowadzenia zmian w porządku obrad bezwzględną większością głosów, także w trakcie sesji bez ograniczeń czasowych; b) § 60 ust. 4 w związku z art. § 13 ust. 1, § 19 i § 26 Statutu Gminy [...] poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że którakolwiek z komisji Rady Miejskiej [...] była właściwa do wyrażenia opinii o projekcie uchwały w sprawie odwołania z funkcji przewodniczącego oraz członka Komisji Rozwoju Gospodarczego, podczas gdy z treści przytoczonych przepisów taka właściwość nie wynika; c) § 60 ust. 2 Statutu Gminy [...] w związku z art. 91 ust. 4 u.s.g. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że konieczność załączenia uzasadnienia do uchwały obejmuje każdy przejaw działalności stanowiącej rady gminy, a więc także w przypadku decydowania w kwestiach organizacyjnych, a w tym o składach osobowych a w konsekwencji błędne uznanie, że nieuzasadnienie uchwały w sprawie odwołania z funkcji członka komisji lub przewodniczącego komisji stanowi o naruszeniu prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie uchwały z obrotu prawnego. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, a w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Z.M. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przewidzianych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sadem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w tej sprawie nie zaistniała. Sprawa podlega na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu odpisu skargi kasacyjnej nie zażądała jej przeprowadzenia. Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła Sądowi pierwszej instancji zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego. Zasadniczo w pierwszej kolejności powinny być rozpoznane zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ to w oparciu o te przepisy sąd administracyjny ocenia prawidłowość ustalonego stanu faktycznego danej sprawy. Jednakże w tej sprawie w pierwszej kolejności zostaną rozpoznane zarzuty naruszenia prawa materialnego, ponieważ strona skarżąca kasacyjne te same przepisy potraktowała jako przepisy prawa materialnego i przepisy postępowania. Zarzuty strony skarżącej kasacyjnie dotyczą dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni przepisów prawa materialnego. Nie jest zasadny zarzut dokonania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie błędnej wykładni § 60 ust. 4 i ust. 6 Statutu Gminy [...] w związku z art. 20 ust. 1a u.s.g. polegającej na przyjęciu, że konieczność zasięgnięcia wymaganej przez ten Statut Gminy opinii właściwej komisji Rady Miejskiej lub organu wykonawczego zachodzi w każdej sytuacji, a więc nawet wówczas, gdy Rada Miejska jest upoważniona do wprowadzenia zmian w porządku obrad bezwzględną większością głosów i to w trakcie trwania sesji bez ograniczeń czasowych. Zgodnie z art. 20 ust. 1a u.s.g. rada gminy może wprowadzić zmiany w porządku bezwzględną większością głosów ustawowego składu rady. Przepis ten dotyczy jedynie zmiany porządku obrad organu stanowiącego i nie dotyczy on jakiejkolwiek zmiany jak tylko tej, jaka wynika z wcześniej przekazanej radnym kolejności (porządku) obrad na najbliższej sesji. Stosownie do art. 20 ust. 1 u.s.g. rada gminy obraduje na sesjach zwoływanych przez przewodniczącego w miarę potrzeby, ale nie rzadziej jednak niż raz na kwartał i do zawiadomienia o zwołaniu sesji dołącza się porządek obrad wraz z projektami uchwał. Art. 20 ust. 1a u.s.g. stanowi jedyną możliwość zmiany porządku obrad w stosunku do tej, jaką już wcześniej otrzymali radni i w związku z tym taka zmiana wymaga zgody na nią większości radnych (tj. podjęcia uchwały przez radę gminy bezwzględną większością głosów ustawowego składu rady). Przepis ten nie wprowadza innych zmian co do trybu procedowania nad daną uchwałą ani też nie zastępuje już istniejącego w danym statucie tego trybu. Innymi słowy jeżeli statut reguluje tryb podejmowania uchwał przez radę gminy przewidując, że projekt uchwały musi być zaopiniowany przez określoną komisję rady gminy, to art. 20 ust. 1a u.s.g. nie wyłącza tego trybu. Statut gminy powinien regulować procedurę podejmowania uchwał, która jest wiążąca i jej uchybienie co do zasady stanowi istotne naruszenie prawa (por. wyrok NSA z 13 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 2296/11). Przeciwny pogląd, prezentowany przez stronę skarżącą kasacyjne jest nie tylko niezgodny z treścią art. 20 ust. 1a u.s.g., ale także doprowadziłby do chaosu w procedurach podejmowania uchwał na poziomie organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego. Pozwoliłby samym radnym na niestosowanie żadnego trybu uchwałodawczego obowiązującego w statutach danych jednostek samorządu i dowolną zmianę porządków obrad tylko po to, aby ten tryb omijać. Mając powyższe należy stwierdzić, że skoro z § 60 ust. 4 Statutu Gminy [...] wynika, że każdy projekt uchwały przekazywany jest Przewodniczącemu Rady Miejskiej [...] i ten Przewodniczący przekazuje ją do zaopiniowania Burmistrzowi [...], to także obowiązuje to w przypadku uchwał wprowadzanych do porządku obrad w trybie art. 20 ust. 1a u.s.g. Musiałby w Statucie Gminy [...] istnieć odrębny przepis regulujący w takim przypadku wyłączenie z obowiązku przekazywania Burmistrzowi projektów uchwał do zaopiniowania. Takiego przepisu Statut nie zawiera. Zgodnie z § 60 ust. 6 Statutu Gminy [...] projekty uchwał powinny być zaopiniowane przez właściwe komisje Rady Miejskiej [...]. Także i ten przepis obejmuje uchwały wprowadzone do porządku obrad w trybie art. 20 ust. 1a u.s.g. Statut danej gminy może zróżnicować tryby podejmowania uchwał, jeżeli jednak taki statut zawiera tylko jeden tryb procedurę procedowania nad projektem uchwały, to ma on zastosowanie do wszystkich projektów uchwał. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni § 60 ust. 4 w związku z art. § 13 ust. 1, § 19 i § 26 Statutu Gminy [...] polegającej na uznaniu, że którakolwiek z komisji Rady Miejskiej [...] była właściwa do wyrażenia opinii o projekcie uchwały w sprawie odwołania z funkcji przewodniczącego oraz członka komisji rozwoju gospodarczego Rady Miejskiej [...], podczas gdy z treści przytoczonych przepisów taka właściwość nie wynika. § 13 ust. 1 ww. Statutu określa stałe komisje Rady Miejskiej [...], § 19 Statutu Gminy [...] reguluje zakres zadań komisji rewizyjnej Rady Miejskiej [...], a § 26 tego Statutu zadania komisji skarg, wniosków i petycji Rady Miejskiej [...]. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji nie wskazał, która z komisji stałych lub powoływanych ad hoc do zaopiniowania konkretnej uchwały byłaby właściwa w sprawie wyrażenia opinii o projekcie uchwały w sprawie odwołana konkretnego radnego z funkcji przewodniczącego i członka komisji rozwoju gospodarczego ww. Rady. Nie jest zadaniem sądu administracyjnego udzielanie merytorycznych porad lub wskazówek co do kierowania konkretnych projektów uchwał do właściwych komisji. Takie kompetencje powinien wykonywać Przewodniczący Rady Miejskiej [...]. W każdym przypadku, gdy projekt uchwały zgodnie z § 60 ust. 4 Statutu Gminy [...] kierowany jest do Przewodniczącego Rady Miejskiej [...], to ten Przewodniczący ma obowiązek ocenić, czy dany projekt został prawidłowo poddany trybowi procedowania zgodnie z ww. Statutem, a jeżeli nie to nadać mu prawidłowy tryb procedowania kierując do zaopiniowania do właściwej komisji, Burmistrza [...] i zasięgnąć opinii radcy prawnego (§ 60 ust. 4-6 Statutu). Nie może spowodować uchylenia zaskarżonego wyroku także zarzut zawarty w skardze kasacyjnej, a dotyczący dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni § 60 ust. 2 Statutu Gminy [...] w związku z art. 91 ust. 4 u.s.g. polegającej na uznaniu, że brak uzasadnienia do uchwały obejmującej zmiany o składach osobowych komisji organu stanowiącego stanowi o naruszeniu prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie takiej uchwały z obrotu prawnego. Wprawdzie zarzut ten jest zasadny i błędnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, jakoby w każdym przypadku brak uzasadnienia projektu uchwały prowadził do stwierdzenia jej nieważności, tym niemniej w okolicznościach tej sprawy tak zaprezentowane stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie nie prowadzi do uznania, że zaskarżony wyrok narusza prawo. Wyrok ten odpowiada prawu, a zaprezentowane stanowisko stanowi jedynie błędne uzasadnienie w tej części uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia. Brak uzasadnienia projektu uchwały tylko wówczas stanowi istotą wadę uzasadniającą wyeliminowanie takiej uchwały z obrotu prawnego, jeżeli treść tego uzasadnienia pozwala na dokonanie kontroli takiej uchwały w związku z kryterium legalności. Jeżeli zaś w danej sprawie treść uzasadnienia uchwały nie ma znaczenia dla zastosowania kryterium legalności i tym samym oceny zgodności z prawem danego aktu, to wówczas brak tego uzasadnienia nie stanowi istotnego naruszenia prawa. Taka sytuacja miała miejsce w tej sprawie, ponieważ Rada Miejska [...] mogła w sposób dowolny wybrać radnych do konkretnej komisji i odwołać w dowolnym zakresie członków takiej komisji. Przesłanki, którymi kierują się radni obsadzając spośród siebie komisje wewnętrzne danej rady nie podlegają kontroli sądu administracyjnego, chyba że zostałby wprost naruszony konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego. Taka sytuacja w tej sprawie także nie zachodziła. Tym samym brak dołączenia do uchwały Rady Miejskiej [...] z dnia 22 grudnia 2021 r. nr XXVIII/226/2021 w sprawie odwołania radnego z funkcji Przewodniczącego oraz członka Komisji Rozwoju Gospodarczego uzasadnienia nie stanowi istotnego naruszenia prawa, a tylko takie naruszenie uzasadnia wyeliminowanie takiej uchwały z obrotu prawnego. Brak uzasadnienia w okolicznościach tej sprawy uchwały nie stanowi także wady nieistotnej, o której stanowi art. 91 ust. 4 u.s.g. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieprawidłowe zastosowanie art. 147 § 1 P.p.s.a. i stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. W tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie prawidłowo stwierdził, że zaskarżona uchwała została podjęta w procedurze uchwałodawczej naruszonej w istotnym zakresie. Naruszenia, jak trafnie na to wskazał Sąd pierwszej instancji, dotyczyły braku zastosowania § 60 ust. 4 i ust. 6 Statutu Gminy [...]. Powołane przy tym zarzucie naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów w zakresie obejmującym art. 20 ust. 1a u.s.g., art. 91 ust. 4 u.s.g. oraz § 60 ust. 4 i ust. 6, § 13 ust. 1, § 19 i § 26 Statutu Gminy [...] zostały już ocenione przez Naczelny Sąd Administracyjny i są one niezasadne. W związku z tym wbrew stanowisko strony skarżącej kasacyjne w tym stanie sprawy Sąd pierwszej instancji nie mógł zastosować art. 151 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok mimo częściowo błędnego uzasadnienia w pełni odpowiada prawu, a tym samym na podstawie art. 184 P.p.s.a. skarga kasacyjna podlega oddaleniu. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. Koszty te obejmują wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).