III OSK 252/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku A. S.A. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z 21 września 2022 r. Nr [...] w sprawie ze skarg kasacyjnych B. S.A. z siedzibą w W. oraz A. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 września 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 2150/22 w sprawie ze skarg B. S.A. z siedzibą w W. oraz A. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z 21 września 2022 r. Nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 września 2023 r. oddalił skargi B. S.A. z siedzibą w W. (dalej: Spółka) oraz A. S.A. z siedzibą w W. (dalej: A.) na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z 21 września 2022 r. w przedmiocie przetwarzania danych osobowych. Jak wynika z akt sprawy, zaskarżoną decyzją Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych nakazał Spółce zaprzestanie przetwarzania danych osobowych I. C., przetwarzanych bez podstawy prawnej po wygaśnięciu zobowiązania, w związku z umową z 13 listopada 2013 r. numer [...] (rachunek, na który zostało przeniesione zobowiązanie z rachunku [...]) w systemie A., w celu oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego. Jako podstawę decyzji organ powołał art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1781) oraz art. 6 ust. 1 oraz art. 58 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) w związku z art. 105a ust. 2 i 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2019 r. poz. 2357). Skargi kasacyjne od wyroku z 19 września 2023 r. wniosła Spółka oraz A. W skardze kasacyjnej wniesionej przez A. zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego do wstrzymania wykonania aktu lub czynności została uregulowana w art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, w tym również decyzji organu I instancji poprzedzającej wydanie zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że przewidziana w tym przepisie ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z ich wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Chodzi więc o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnego aktu lub czynności, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 21 czerwca 2018 r. sygn. akt II OSK 1548/18, LEX nr 2513909 oraz z 14 lutego 2019 r. sygn. akt II OSK 691/17, LEX nr 2639594). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności została w ustawie p.p.s.a. uregulowana w sposób kompleksowy, zgodnie z zasadami sformułowanymi w rekomendacji Komitetu Ministrów Rady Europy nr R/89/8 z 15 listopada 1989 r. o tymczasowej ochronie sądowej w sprawach administracyjnych. Rekomendacja zastrzega jednoznacznie, że środki tego rodzaju nie mogą zastępować orzeczeń zawierających merytoryczną ocenę aktu czy też wpływać na ich treść. Stąd też na etapie oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji niedopuszczalna jest merytoryczna ocena zaskarżonego aktu administracyjnego. Kwestia prawidłowości obowiązków nałożonych w zaskarżonej decyzji nie mogła mieć zatem wpływu na ocenę wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Natomiast w tej sprawie argumenty wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprowadzają się w istocie do kwestionowania prawidłowości decyzji. Oznacza to, że A. nie uprawdopodobnił przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Natomiast złożony przez A. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprowadza się w istocie do kwestionowania obowiązku skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Samo usunięcie danych i zaprzestanie ich przetwarzania nie stanowi ze swojej istoty nieodwracalnej szkody. Jak już wyżej wskazano, kontrola legalności nałożenia tego rodzaju obowiązku nie może zostać przeprowadzona na etapie wniosku o udzielenie tzw. ochrony tymczasowej. Ponadto obowiązek uprawdopodobnienia, a nie udowodnienia okoliczności uzasadniających wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie oznacza, że strona może poprzestać na gołosłownych, lakonicznych oświadczeniach, tak jak to uczynił A. w tej sprawie. Brak uprawdopodobnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwiał uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z tych względów i na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.