III OSK 2354/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędzia del. WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie oraz J.T i R.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 65/24 w sprawie ze skargi A.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 14 listopada 2023 r., znak SKO.PW/4171/74/2023 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1) prostuje z urzędu wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 65/24, w ten sposób, że w komparycji sentencji wyroku w miejscu sformułowania "na decyzję" wpisuje sformułowanie "na postanowienie"; 2) oddala skargi kasacyjne; 3) odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wyrokiem z 15 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 65/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: Sąd I instancji, WSA), po rozpoznaniu skargi A.K. (dalej: skarżąca), uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie (dalej: Kolegium, SKO, organ) z 14 listopada 2023 r., znak SKO.PW/4171/74/2023 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania (pkt 1) oraz zasądził od SKO na rzecz skarżącej 597 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2). Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się organ oraz uczestnicy postępowania J.T. i R.T. (dalej: skarżący kasacyjnie). W skardze kasacyjnej organ zaskarżył przedmiotowy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 33 § 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie normy tego przepisu i przyjęcie, że radca prawny T.K. nie legitymował się pełnomocnictwem do reprezentowania A.K. w postępowaniu dotyczącym zmiany decyzji Prezydenta Miasta Tamowa z 16 października 2017 r., przed dniem 13 września 2023 r., podczas gdy legitymował się pełnomocnictwem ogólnym z 27 sierpnia 2018 r., stanowiącym umocowanie do "reprezentacji przed sądami administracyjnymi oraz wszelkimi postępowaniami administracyjnymi związanymi z przedmiotowym postępowaniem administracyjnym" w sprawie "o naruszenie stosunków wodnych prowadzonej przez Prezydenta Miasta Tamowa z udziałem J.T. i R.T.", 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 134 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie normy tego przepisu i przyjęcie, że radca prawny T.K. złożył odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Tarnowa z 27 lipca 2023 r., znak WOŚ.6331.2.2015.SS z zachowaniem terminu do wniesienia odwołania. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, organ wniósł o uchylenie w całości wyroku Sądu I instancji i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym oraz dopuszczenie dowodu w postaci uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa z 27 sierpnia 2018 r. W uzasadnieniu skargi organ wskazał, iż o terminie i miejscu rozprawy administracyjnej, Prezydent Miasta Tarnowa (dalej: organ I instancji) zawiadomił radcę prawnego T.K. (dalej: profesjonalny pełnomocnik), z pominięciem skarżącej, pomimo, że nie dysponował jego pełnomocnictwem. Wywiódł, iż powyższe spowodowane było faktem, że profesjonalny pełnomocnik reprezentował skarżącą w postępowaniu zakończonym decyzją organu I instancji z 16 października 2017 r., znak WOŚ.6331.2.2015.SS. W ocenie SKO, na podstawie tego pełnomocnictwa reprezentował on skarżącą nie tylko w postępowaniach związanych z wydaniem decyzji wcześniejszych, ale również w postępowaniach odwoławczych oraz w szeregu postępowań egzekucyjnych, które toczyły się po wydaniu decyzji. Wysoce prawdopodobnym również jest wedle organu, iż na podstawie tego pełnomocnictwa występował przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w postępowaniu, które dotyczyło skargi na decyzję organu utrzymującą w mocy decyzję z 16 października 2017 r. oraz w postępowaniu przed NSA toczącym się na skutek skargi kasacyjnej od wyroku WSA. Konkludując organ stwierdził, iż Sąd I instancji błędnie przyjął, że profesjonalny pełnomocnik skarżącej nie legitymował się właściwym pełnomocnictwem. W dalszej części uzasadnienia skargi kasacyjnej organ poniósł także, iż wedle jego oceny decyzja organu I instancji z 27 lipca 2003 r. została wysłana na prawidłowy adres profesjonalnego pełnomocnika skarżącej, albowiem nie poinformował on organu I instancji o zmianie adresu prowadzenia kancelarii. Zaś pełnomocnictwo z 13 września 2023 r. miało charakter wyłącznie instrumentalny. Organ uznał zatem, iż odwołanie wniesione od decyzji, w stosunku do której została zastosowana fikcja doręczenia, zostało wniesione po terminie. W ocenie organu, gdyby nawet przyjąć pogląd odmienny, a mianowicie, że brak jest dowodów na awizowanie przesyłki, która nie została podjęta w terminie, to i tak termin do wniesienia odwołania dla strony, która celowo lub niecelowo została pominięta i nie otrzymała decyzji, otwiera się z upływem ostatniego dnia terminu biegnącego dla innej strony postępowania, która decyzję otrzymała. W odpowiedzi na powyższą skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę skarżąca podtrzymała argumentację poniesioną uprzednio w jej skardze do WSA. Również w skardze kasacyjnej skarżących kasacyjnie przedmiotowy wyrok został zaskarżony w całości i na podstawie art. 173 § 1 i art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucono mu: 1) nieważność postępowania przed WSA, wynikającą z art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a., polegającą na tym, że w składzie orzekającym brało udział dwóch sędziów, w tym sędzia sprawozdawca, powołanych na swój urząd niezgodnie z przepisami prawa przez tzw. Nową KRS, podlegających tym samym wyłączeniu od orzekania z mocy ustawy, 2) rażące naruszenie przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 33 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 40 § 1 k.p.a. oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że A.K. nie ustanowiła radcy prawnego T.K. swoim pełnomocnikiem w postępowaniu w przedmiocie zmiany prawomocnej decyzji Prezydenta Miasta Tarnowa z 16 października 2017 r., mimo że: a) nie zweryfikowano zakresu pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącą do reprezentowania jej w sprawie naruszenia stosunków wodnych, prowadzonej pod sygnaturą akt WOŚ.6331.2.2015, a w szczególności, czy było to pełnomocnictwo szczególne do prowadzenia tylko i wyłącznie tego postępowania w imieniu strony, czy też pełnomocnictwo ogólne do prowadzenia wszystkich spraw w imieniu A.K., b) pełnomocnik, który obecnie kwestionuje fakt swojego umocowania w sprawie o zmianę prawomocnej decyzji organu, czynnie uczestniczył zarówno w rozprawie, jak i oględzinach na gruncie, w których udział brała również skarżąca, a nadto prowadził z pełnomocnikiem skarżących kasacyjnie korespondencję i rozmowy w przedmiocie ewentualnego porozumienia co do polubownego zakończenia postępowania i ani on sam, ani jego mocodawczyni nie kwestionowali wówczas podstawy, jak i zakresu umocowania do reprezentowania skarżącej w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o zmianę prawomocnej decyzji z 16 października 2017 r., sygn. akt WOŚ.6331.2.2015.SS, - które to uchybienia miały znaczący wpływ na wynik postępowania i prowadziły do niezasadnego uchylenia zaskarżonego postanowienia organu z 14 listopada 2023 r. Na podstawie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, zasądzenie od skarżącej zwrotu kosztów postępowania w całości, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych oraz o dopuszczenie dowodu z potwierdzenia nadania przesyłki zawierającej postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącej na okoliczność, iż przesyłka ta została do tego pełnomocnika wysłana, a zatem nieprawdziwy jest zarzut, że brak w aktach dowodu potwierdzającego ten fakt. W odpowiedzi na wezwanie sądu, pełnomocniczka skarżących kasacyjnie oświadczyła, że nie żąda przeprowadzenia rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż w ocenie skarżących kasacyjnie w sprawie niniejszej zachodzi nieważność postępowania, albowiem dwoje sędziów zasiadających w składzie orzekającym: sędzia sprawozdawca oraz sędzia Monika Niedźwiedź, jako powołani na swój urząd przez niekonstytucyjną "neo KRS" zostali powołani niezgodnie z prawem i jako tacy powinni podlegać wyłączeniu od orzekania z mocy samej ustawy. W dalszej kolejności skarżący kasacyjnie wskazali, iż Sąd I instancji dopuścił się także innych uchybień, które dają podstawę do uchylenia zaskarżonego wyroku, albowiem w ich ocenie pełnomocnictwo udzielone profesjonaliście (radcy prawnemu lub adwokatowi) może mieć charakter szczególny lub ogólny, co powoduje, że obejmuje umocowanie do działania w interesie strony w konkretnej czynności lub postępowaniu, albo też obejmuje umocowanie do reprezentowania strony we wszystkich rodzajach spraw. Natomiast WSA kwestionując umocowanie profesjonalnego pełnomocnika do zastępowania skarżącej w postępowaniu, które jest ściśle związane z postępowaniem zakończonym wydaniem decyzji z 16 października 2017 r. nie zweryfikował charakteru tego pełnomocnictwa. Brak weryfikacji zakresu pełnomocnictwa skutkuje zaś niewyjaśnieniem całości sprawy i co najmniej przedwczesnym ustaleniem, że T.K. nie był umocowany do reprezentowania swojej klientki w sprawie wniosku skarżących kasacyjnie o zmianę decyzji wydanej w 2017 r. Zauważono również, że w oględzinach przeprowadzonych na działce skarżących kasacyjnie i A.K. w czerwcu 2023 r. udział brała zarówno A.K., jak i radca prawny T.K. I w tym wypadku pełnomocnik czynnie uczestniczył w podejmowanych czynnościach, składał oświadczenia do protokołu i podpisał go, jako osoba biorąca udział w oględzinach. Jednocześnie, przy czynnościach tych obecna była i skarżąca, która nie tylko nie kwestionowała obecności i zaangażowania pełnomocnika, ale wręcz powierzyła mu działanie w swoim imieniu, gdyż ograniczyła swoją obecność do uczestniczenia we fragmencie oględzin prowadzonych na jej posesji, nie wchodząc na działkę skarżących. W odpowiedzi na powyższą skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych, podtrzymując jednocześnie dotychczas prezentowane stanowisko w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skargi kasacyjne nie są zasadne, albowiem zaskarżony wyrok pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. W pierwszej kolejności należało się odnieść do najdalej idącego zarzutu skargi kasacyjnej J.T. i R.T. dotyczącego nieważności postępowania wywodzonego w oparciu o art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. polegającej na tym, że w składzie orzekającym brało udział dwóch sędziów, w tym sędzia sprawozdawca powołanych na swój urząd niezgodnie z przepisami prawa przez tzw. Nową KRS, podlegających tym samym wyłączeniu od orzekania z mocy ustawy. Tak sformułowany zarzut nie może zostać uznany za usprawiedliwiony bowiem art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. może być łączony tylko z procesowym naruszeniem przepisów określających skład sądu. Zatem może to naruszenie być odnoszone tylko do sytuacji, w których sąd orzeka w innym składzie niż przewidziany w przepisach. Przepis art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. nie może być odnoszony do ustrojowego kontekstu składu sądu. Z tego powodu przepis ten nie może stanowić podstawy kwestionowania statusu osób tworzących skład sądu, a w szczególności sposobu ich powołania na stanowisko sędziowskie. Wniosek taki wynika wprost z systemowego rozumienia przepisów regulujących wyłączenie sędziego. Aspekt ustrojowy tej instytucji prawnej został uregulowany w art. 5a § 1-19 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267; dalej: p.u.s.a.), zatem strona na tej podstawie prawnej może żądać wyłączenia sędziego ze składu orzekającego, jeżeli twierdzi, że sędzia ten może być nieobiektywny lub nie niezawisły ze względu na procedurę powołania na stanowisko sędziowskie. Sąd drugiej instancji zauważa, że wskazane wyżej procedury nie są konkurencyjne w stosunku do siebie, zatem nie mogą być stosowane zamiennie na każdym etapie postępowania sądowego. Wynika to wprost z treści art. 5a § 4 p.u.s.a., w której wskazano, że wniosek o wyłączenie sędziego ze względu na tryb powołania może być złożony w terminie tygodnia od dnia zawiadomienia składającego wniosek o składzie sądu wyznaczonym do rozpoznania sprawy. Po upływie tego terminu strona nie może żądać wyłączenia sędziego z powołaniem się na naruszenie bezstronności i niezawisłości ze względu na procedurę powołania sędziego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 grudnia 2024 r., sygn. akt II GSK 836/24). Z tych powodów rozpoznawany zarzut skargi kasacyjnej jest niezasadny. Jako niezasadne należało uznać zarzuty skarg kasacyjnych dotyczące naruszenia art. 33 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.). Zasadnie bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że radca prawny T.K. nie legitymował się pełnomocnictwem do reprezentowania A.K. w postępowaniu dotyczącym zmiany decyzji Prezydenta Miasta Tarnowa z 16 października 2017 r. (do daty nadesłania tego pełnomocnictwa). Zgodnie z art. 32 k.p.a., strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Stosownie do art. 33 § 2 i § 3 k.p.a., pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu. Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ administracji publicznej może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. W sprawach mniejszej wagi organ administracji publicznej może nie żądać pełnomocnictwa, jeśli pełnomocnikiem jest członek najbliższej rodziny lub domownik strony, a nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania w imieniu strony (art. 33 § 4 k.p.a.). W rozpoznawanej sprawie nie było kwestionowane, że nie dotyczyła ona sprawy mniejszej wagi. Niesporne było także, że pełnomocnictwo do działania w sprawie przez radcę prawnego T.K. zostało dołączone do akt wraz z pismem z 13 września 2023 r. Decyzja organu I instancji została wydana w dniu 27 lipca 2023 r. Podzielić należy argumentację Sądu I instancji, że radca prawny T.K. nie legitymował się pełnomocnictwem udzielonym przez A.K. do reprezentowania jej w sprawie zmiany decyzji z 16 października 2017 r. Okoliczność, że w sprawie dotyczącej zmiany stosunków wodnych pełnomocnik ten złożył pełnomocnictwo upoważniające go do reprezentowania swojej mandantki przed sądami administracyjnymi oraz we wszystkich postępowaniach administracyjnych związanych z przedmiotowym postępowaniem, nie daje podstaw do twierdzenia, że był on legitymowany do reprezentowania A.K. w postępowaniu nadzwyczajnym dotyczącym zmiany decyzji ostatecznej. Zasadnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wywodzi w skardze kasacyjnej, że pełnomocnictwo to jest pełnomocnictwem ogólnym. Jednakże skarżący kasacyjnie organ pomija okoliczność, że zgodnie z art. 33 § 2 k.p.a. pełnomocnik zobowiązany jest dołączyć oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa do akt sprawy. W aktach sprawy dotyczących zmiany decyzji ostatecznej takie pełnomocnictwo zostało dołączone dopiero po wydaniu decyzji przez organ I instancji, to jest przy piśmie procesowym z 13 września 2023 r. Okoliczność, że pełnomocnictwo takie znajdowało się w aktach innej sprawy nie ma znaczenia z uwagi na jednoznaczną treść art. 33 § 2 k.p.a. nakazującą dołączenie do akt sprawy oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa. Pełnomocnik, chcąc występować w postępowaniu administracyjnym, ma obowiązek przedłożenia do akt sprawy dokumentu potwierdzającego umocowanie do działania w cudzym imieniu i wyznaczającego jego zakres. Udzielenie pełnomocnictwa stanowi bowiem dla pełnomocnika jedyne źródło kompetencji do działania w imieniu i ze skutkiem dla mocodawcy, w zakresie wyznaczonym treścią pełnomocnictwa. Aby pełnomocnictwo mogło wywrzeć skutki w postępowaniu musi zostać uzewnętrznione, czyli informacja o jego istnieniu musi dotrzeć do organu po myśli art. 33 § 2 k.p.a. Informacja ta musi znaleźć odzwierciedlenie w aktach sprawy. Nie oznacza to jednak, że ocena Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż odwołanie zostało wniesione w terminie jest prawidłowa. Sąd I instancji błędnie bowiem przyjął, że termin do wniesienia odwołania dla A.K. otworzył się z dniem doręczenia decyzji jej pełnomocnikowi na jego żądanie. Organ skarżący kasacyjnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodził, że jeżeli strona nie otrzymała decyzji, to po upływie terminu do wniesienia odwołania może ona złożyć podanie o wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w przeciwnym razie pominięcie strony i niedoręczenie jej decyzji spowodowałoby, że decyzja nigdy nie uzyskałaby przymiotu ostateczności. O ile należy się zgodzić z powyższym twierdzeniem, że wniesienie odwołania przez stronę, która została pominięta w postępowaniu administracyjnym i której organ nie doręczył i nie ogłosił decyzji, jest możliwe z tym zastrzeżeniem, że odwołanie takie może być wniesione w terminie, który biegnie dla stron postępowania, którym tę decyzję doręczono. W przypadku wielości stron postępowania, termin do wniesienia odwołania rozpocznie bieg dla strony pominiętej w postępowaniu od daty ostatniego doręczenia stronie, która brała udział w postępowaniu. W razie nieskorzystania przez strony z prawa do wniesienia odwołania w terminie określonym w art. 129 § 2 k.p.a. decyzja w myśl art. 16 § 1 k.p.a. staje się ostateczna, niezależnie od tego, czy organ doręczył lub ogłosił ją wszystkim tym podmiotom, które winny być stronami. Natomiast decyzja ostateczna może być wzruszona tylko w trybie nadzwyczajnym. Po upływie ustawowego terminu do wniesienia odwołania osoba, która w postępowaniu w I instancji nie brała udziału, nie ma prawa do wniesienia odwołania, przysługuje jej natomiast prawo żądania wznowienia postępowania przewidziane w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Doręczenie zaś decyzji w późniejszym czasie na żądanie strony pominiętej w postępowaniu nie powoduje, że decyzja ostateczna traci ten walor, a dla strony tej otwiera się termin do wniesienia odwołania. Zauważyć należy, że w przedmiotowej sprawie nie ustalono, czy odwołanie to zostało wniesione w terminie liczonym dla strony biorącej udział w postępowaniu, której jako ostatniej doręczono decyzję. Powyższe przesądza, że ocena zarzutu skargi kasacyjnej organu dotyczącego naruszenia art. 134 k.p.a. byłaby przedwczesna. Z powyższych względów skargi kasacyjne należało oddalić, albowiem uzasadnienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ będzie związany przedstawionymi powyżej zapatrywaniami i ustali okoliczności stanu faktycznego pozwalające na ocenę, czy odwołanie zostało wniesione w terminie. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopuścił dowodu z dokumentów wskazanych w skargach kasacyjnych. Należy wyjaśnić, że w świetle przepisów p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zasadniczo nie prowadzi postępowania dowodowego, co wynika z faktu związania tego Sądu granicami skargi kasacyjnej. W postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną, NSA ocenia wyłącznie prawidłowość działania sądu administracyjnego pierwszej instancji w granicach podstaw kasacyjnych. Wskazany w art. 106 § 3 p.p.s.a. wyjątek dotyczy jedynie możliwości uzupełniającego dowodu z dokumentu niezbędnego dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i to pod warunkiem, że nie przedłuży nadmiernie postępowania w sprawie. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka zaś nie zachodzi. Stosownie do treści art. 156 § 1 p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Dostrzegając zaistniałą omyłkę w zaskarżonym wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 207 § 2 p.p.s.a.