III OSK 2333/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Protokolant: asystent sędziego Aleksandra Kraus po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2025 r., na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej, skargi kasacyjnej R.R., od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 21 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 4128/21, w sprawie ze skargi R.R., na postanowienie Komendanta Głównego Policji, z dnia 11 października 2021 r., w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia, 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od R.R. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 4128/21, oddalił skargę R.R. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 11 października 2021 r. (bez numeru) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Młodszy aspirant R.R. (dalej: "skarżący") pismem z 30 czerwca 2021 r. wystąpił do Komendanta Stołecznego Policji (dalej: "organ I instancji"), na podstawie art. 217 § 1 i 2 pkt 2 k.p.a., o wydanie zaświadczenia o pełnieniu przez niego w okresie od 1 października 2005 r. do 30 listopada 2020 r. służby pod ziemią (w Komisariacie Policji [...]) w rozumieniu § 12 ust. 1 pkt 3 lit. e rozporządzenia z dnia 19 września 2014 r. w sprawie urlopów policjantów (Dz.U. poz. 1282 ze zm.; dalej: "rozporządzenie w sprawie urlopów policjantów") i tym samym potwierdzenia prawa do płatnego urlopu dodatkowego w wymiarze 13 dni roboczych. Do wniosku dołączył kopię decyzji Komendanta Stołecznego Policji z 6 kwietnia 2020 r., nr 158/20, o zmianie decyzji w sprawie określenia właściwości terytorialnej komisariatów specjalistycznych Policji (dalej "decyzja nr 158/20"). Komendant Stołeczny Policji postanowieniem z 26 sierpnia 2021 r. nr 50, w oparciu o art. 219 k.p.a. odmówił skarżącemu wydania wnioskowanego zaświadczenia. Organ pierwszej instancji powołując się na zgromadzony w sprawie materiał, w tym m.in. na opinię Kierownika Sekcji Ochrony Pracy Komendy Stołecznej Policji (Głównego specjalisty ds. BHP Inspektor ochrony ppoż.) z 26 listopada 2021 r. oraz pismo zastępcy Komendanta Policji [...] z 18 sierpnia 2021 r. uznał, że na ich podstawie można stwierdzić, iż pełnienie służby w Komisariacie [...] można było uznać za pracę pod ziemią w rozumieniu § 12 ust. 1 pkt 3 lit. e rozporządzenia w sprawie urlopów policjantów. Organ podkreślił, że wystawienie zaświadczenia określonej treści konkretnemu podmiotowi może być, zgodnie z art. 218 § 2 k.p.a., potwierdzone postępowaniem wyjaśniającym, którego zakres będzie wynikać nie tylko z żądania osoby zainteresowanej, lecz również z oceny możliwości jego spełnienia przez organ. Analiza materiałów przeprowadzona została zgodnie z żądaniem skarżącego. Jednak podjęte w sprawie czynności oraz ustalony w ich wyniku stan prawny i faktyczny (za okres objęty wnioskiem) nie dają podstaw do wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści. Po rozpoznaniu zażalenia skarżącego Komendant Główny Policji (dalej: "organ II instancji" lub "KGP") postanowieniem z 11 października 2021 r. (bez numeru) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W ocenie KGP należało przychylić się do zdania Komendanta Stołecznego Policji, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na uznanie, iż na terenie [...] występują zagrożenia związane z pracą pod ziemią oraz że środowisko pracy jest w pełni kontrolowane przez zastosowanie rozwiązań techniczno- budowlanych, np. oświetlenie, wentylacja, szerokość dróg ewakuacyjnych. Wobec powyższego, jak również ze względu na charakter zadań służbowych realizowanych przez policjantów Komisariatu Policji [...], przyznanie urlopu w wymiarze 13 dni za służbę pełnioną pod ziemią nie jest zasadne. Tym samym nieuprawnionym było żądanie wydania zaświadczenia w tym zakresie. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem wyrażonym przez KGP w postanowieniu z 11 października 2021 r., zaskarżając je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który przywołanym powyżej wyrokiem z 4 marca 2025 r., na postawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę. Sąd pierwszej instancji stanął na stanowisku, że zarzuty stawiane tak postanowieniu Komendanta Stołecznego Policji, jak i zaskarżonemu postanowieniu zdecydowanie wykraczają poza dopuszczalny zakres postępowania wyjaśniającego, prowadzonego w trybie przepisów działu VII k.p.a. Skarżący oczekuje w istocie rozstrzygnięcia w postępowaniu w sprawie wydania zaświadczenia kwestii prawnej będącej przedmiotem sporu między nim a przełożonym właściwym w sprawach osobowych - kwalifikacji warunków pracy skarżącego na potrzeby ustalenia wymiaru urlopu dodatkowego, przysługującego mu z tytułu pełnienia służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przytaczając stan faktyczny sprawy wskazał, że ustalenia na nim oparte nie pozwalały na wydanie zaświadczenia zgodnego z żądaniem strony, potwierdzającego pełnienie przez skarżącego służby w Komisariacie Policji [...] w okresie od 1 października 2005 r. do 30 listopada 2020 r. pod ziemią – w rozumieniu §12 ust. 1 pkt 3 lit. e rozporządzenia w sprawie urlopów policjantów i tym samym potwierdzającego prawo do urlopu w wymiarze 13 dni roboczych z tytułu służby pełnionej pod ziemią w wymiarze co najmniej 80 godzin w miesiącu. Wynika z nich bowiem jednoznacznie, że we wskazanym we wniosku okresie powołany do tego podmiot (komisje powołane przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych) dokonywały oceny warunków uciążliwości lub szkodliwości dla zdrowia uprawniających do uzyskania urlopu dodatkowego i nie znajdowały podstaw do stwierdzenia, że służba skarżącego była pełniona pod ziemią (komisje wnioskowały o urlopy w niższym wymiarze, niż ten przysługujący za pracę pod ziemią). Kwestionowanie przez skarżącego ustaleń ww. komisji zdecydowanie wykracza poza kompetencje organu procedującego wniosek o wydanie zaświadczenia, zmierzającego do urzędowego potwierdzenia faktów lub stanu prawnego. W konsekwencji także ocena opinii, której kopię - bez podpisu - dołączono do skargi, wykracza poza ramy przedmiotowego postępowania. Zawarte w tym piśmie stanowisko i konkluzja, że intencją ustawodawcy było ustalenie zasady, w myśl której urlopy dodatkowe oraz inne świadczenia powinny przysługiwać każdemu funkcjonariuszowi Policji wykonującemu pracę "pod ziemią", może być przedmiotem ewentualnej oceny w postępowaniu jurysdykcyjnym (w przedmiocie odmowy przyznania urlopu dodatkowego), ale nie w postępowaniu prowadzonym w trybie przepisów działu VII k.p.a. Należy jedynie odnotować, że - skoro w § 12 ust. 1 pkt 1 lit. a i b rozporządzenia w sprawie urlopów policjantów zakwalifikowano jako warunki szczególnie uciążliwe lub szkodliwe dla zdrowia prace w pomieszczeniach zlokalizowanych poniżej poziomu otaczającego terenu, jak i pozbawionych stałego, naturalnego oświetlenia, gdzie stosowane jest wyłącznie sztuczne oświetlenie i przewidziano w danym przypadku urlop dodatkowy 5 dni roboczych - to pojęcie wykonywania pracy "pod ziemią" - w rozumieniu § 12 ust. 1 pkt 1 lit. e, gdzie przewidziano urlop dodatkowy 13 dni - musi dotyczyć sytuacji wykraczającej poza przypadek pracy pod powierzchnią ziemi ze sztucznym oświetleniem. Zdaniem Sądu organy Policji trafnie stwierdziły, że decyzja nr 158/20, której kopię dołączono do wniosku o wydanie zaświadczenia, nie jest dokumentem mogącym stanowić podstawę wydania żądanego zaświadczenia. Wydano ją na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o Policji, zgodnie z którym komendant wojewódzki Policji określa właściwość terytorialną komisariatów Policji na terenie swojego działania. Nie odnosi się ona do kwestii warunków służby, uprawniających do uzyskania urlopu dodatkowego, szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia. Użyte w tym akcie określenia nie statuują praw pełniących służbę funkcjonariuszy do jej kwalifikacji jako "pod ziemią". Nie może być on też samodzielną podstawą do wydania zaświadczenia. W tych okolicznościach Sąd pierwszej instancji uznał za zasadne stanowisko organów o braku podstaw do wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego. Na powyższe orzeczenie R.R. wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając wyrokowi: I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy polegającej na wadliwej ocenie ze strony WSA w Warszawie prawidłowości prowadzenia przez KGP postępowania w przedmiocie odmowy wydania skarżącemu zaświadczenia żądanej treści, tj. z naruszeniem k.p.a. oraz rozporządzeń, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 6, art. 7, art. 8 , art. 15, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 218 § 1 i 2 k.p.a., art. 126 k.p.a. w zw. § 12 ust. 1 pkt. 3 lit. e rozporządzenia, poprzez nieuwzględnienie przez WSA skargi na zaskarżone, pomimo naruszenia przez organ przepisów postępowania regulujących wydawania zaświadczeń oraz przepisów rozporządzenia polegających na nierozpatrzeniu przez KGP w sposób rzetelny, wnikliwy i bezstronny, z uwzględnieniem interesu strony całego materiału dowodowego, jak również wyprowadzenie z niego wniosków sprzecznych z zasadami logiki i prawidłowego wnioskowania polegających: - na przyjęciu, iż skarżący, mimo ustalenia poprzez organ, w oparciu o jego akta osobowe, przebiegu służby, wskazującego na pełnienie przez niego, począwszy od 2001 r. służby w Komisariacie Policji [...], nie pełni służby pod ziemią, a zatem nie przysługuje mu dodatkowy urlop płatny w wymiarze 13 dni roboczych, pomijając w tym względzie decyzję nr 158/20 Komendanta Stołecznego Policji z dnia 6 kwietnia 2020 r. zmieniającą decyzję w sprawie określenia właściwości terytorialnej komisariatów specjalistycznych Policji, zapisy Koncepcji organizacyjnej służby patrolowo-interwencyjnej i wywiadowczej na obszarze działania Komisariatu Policji [...] z dnia 4 kwietnia 2020 r. zatwierdzonej przez Komendanta oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 17 czerwca 2011 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane metra i ich usytuowanie (Dz.U. nr 144 poz. 859; dalej: "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych"), mimo, iż ze wskazanych dokumentów wynika, że budowle metra są zlokalizowane pod ziemią, a nie pod powierzchnią ziemi, co wskazuje, że służba pełniona w tych obiektach jest pełniona pod ziemią; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3, art. 124 § 2 k.p.a. i art. 11 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z § 12 ust. 1 pkt 3 lit. e rozporządzenia, poprzez nieuwzględnienie przez WSA skargi na postanowienie KGP, mimo sporządzenia przez organ uzasadnienia wskazanego postanowienia w sposób tendencyjny i bez oparcia się o rzetelną analizę stanu faktycznego sprawy, w tym faktycznych warunków, w jakich służbę pełni skarżący, opierając się w tym względzie jedynie na stanowisku Kierownika Sekcji Ochrony Pracy KSP i pomijając inne dokumenty traktujące o uwarunkowaniach mogących mieć wpływ na ocenę warunków służby, w tym decyzję nr 158/20 Komendanta Stołecznego Policji z dnia 6 kwietnia 2020 r. oraz zapisy Koncepcji organizacyjnej służby patrolowo-interwencyjnej i wywiadowczej na obszarze działania Komisariatu Policji [...] z dnia 4 kwietnia 2020 r. zatwierdzonej przez Komendanta oraz przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych i tym samym, nie udzielając jednoznacznej odpowiedzi, czy służba pełniona w Komisariacie [...] odpowiada warunkom przewidzianym dla tzw. pomieszczeń pracy - bardzo rygorystycznie określających te warunki; II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, poprzez błędne przyjęcie przez WSA, że KGP prawidłowo zinterpretował i zasadnie odmówił zastosowania przepisów prawa materialnego, tj.: § 12 ust. 1 pkt 3 lit. e rozporządzenia w zw. z ust. 3 zd. pierwsze załącznika do rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, poprzez dokonanie przez Sąd błędnej interpretacji i w konsekwencji ich niezastosowanie polegającą na przyjęciu, że służba skarżącego na Komisariacie Policji [...], nie jest służbą kwalifikowaną jako służba "pod ziemią" w rozumieniu wskazanego powyżej przepisu rozporządzenia, pomimo, że jest ona realizowana w obiektach metra usytuowanych pod ziemią, poza pomieszczeniami pracy, w warunkach braku możliwości zastosowania prawidłowego oświetlenia, zmiennej temperatury wilgotności, wentylacji świeżego powietrza i braku możliwości zabezpieczenia przed czynnikami oddziaływującymi szkodliwie na organizm człowiek np. hałas, wibracje, które to czynniki warunkują uznanie pracy za pracę/służbę pod ziemią, a co za tym idzie przyznanie płatnego corocznego urlopu dodatkowego w wymiarze 13 dni roboczych. Wobec powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał zaskarżone orzeczenie. Jednocześnie zawnioskował o zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz zrzekł się rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz zrzekł się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego kasacyjnie miało istotny wpływ na wynik sprawy. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2023 r., II GSK 1458/19; wyrok NSA z dnia 1 marca 2023 r., I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2022 r., I OSK 931/22). Zarzuty naruszenia przepisów postępowania koncentrują się wokół zagadnienia ustaleń stanu faktycznego sprawy oraz zakresu postępowania wyjaśniającego. Przed przystąpieniem do oceny powyższych zarzutów należy poczynić pewne ustalenia natury ogólnej. Nie ulega wątpliwości, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest rodzajem postępowania administracyjnego o charakterze uproszczonym i odformalizowanym. Postępowanie to nie jest jednak postępowaniem administracyjnym jurysdykcyjnym, o którym mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a., a jedynie ma charakter administracyjny z uwagi na stosujące je organy i na jedną z prawnych form działania, do których się ono odnosi. Zaświadczenie stanowi informację, że w posiadaniu organu są wskazane w nim dokumenty świadczące w sposób niewątpliwy o określonych faktach. Jeżeli fakty te budzą wątpliwości, organ nie może przesądzać w sposób arbitralny wątpliwej kwestii. Zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a., w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. (gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego), organ administracji obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Z przepisu tego wynika zatem jednoznacznie, że obowiązek wydania zaświadczenia wiąże się z prowadzeniem przez organ ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu i organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Postępowanie wyjaśniające prowadzone na podstawie art. 218 § 2 k.p.a. polega na zbadaniu stanu faktycznego i prawnego z wykorzystaniem środków dowodowych, jednakże nie w celu poczynienia nowych ustaleń faktycznych lub prawnych, a jedynie dla usunięcia wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub praw. W konsekwencji odnosi się do faktów i okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestru, czy też zbioru danych innego rodzaju. Postępowanie wyjaśniające ma zakres ograniczony, spełnia bowiem tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem są okoliczności wynikające z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów oraz stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencje lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów. Nie ulega wątpliwości, że w tego rodzaju postępowaniu wyjaśniającym nie jest dopuszczalne dokonywanie jakichkolwiek ustaleń faktycznych i dokonywanie ocen prawnych nie wynikających z danych ewidencyjnych i akt sprawy. O ile zatem nie ulega wątpliwości, że w postępowaniu administracyjnym jurysdykcyjnym (kończącym się wydaniem decyzji) organ administracji zobligowany jest do ustalenia stanu faktycznego sprawy w oparciu o wszelkie dostępne dowody, o tyle zasada ta doznaje ograniczenia w przypadku postępowania w sprawie wydania zaświadczenia, będącego postępowaniem uproszczonym. Postępowanie wyjaśniające, o którym mowa powyżej, odnosi się do ustalenia posiadania przez wnioskodawcę interesu prawnego oraz do ustalenia treści, zakresu danych posiadanych przez organ, a nie do poszukiwania dowodów, którymi organ wydający zaświadczenie nie dysponuje. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie zauważa się, że "Uproszczony charakter postępowania w sprawach wydawania zaświadczeń sprawia, że nie można w nim stosować zasady (uregulowanej w art. 75 § 1 k.p.a.) dopuszczenia jako dowód wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. «Konieczne» postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., nie może być substytutem danych wynikających z prowadzonych przez właściwy organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, o jakich mowa w art. 218 § 1 k.p.a. Konieczne postępowanie wyjaśniające odnosić się może do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane, i ustalenia ewentualnych ich dysponentów" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 października 2000 r., V SA 760/00; por. też M. Jaśkowska (w:) M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, M. Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2025, art. 218). Również w nowszym orzecznictwie wskazuje się, iż "w postępowaniu dotyczącym wydania lub odmowy wydania zaświadczenia (art. 217-219 k.p.a.) właściwy organ nie przeprowadza ponownie całego postępowania dowodowego dotyczącego ustaleń faktycznych i prawnych w danej sprawie (...) Wynika to z tego, że postępowanie wyjaśniające, o którym stanowi art. 218 § 2 k.p.a., może spełniać tylko rolę pomocniczą odnośnie do ustalenia treści danego zaświadczenia. (...) organ administracyjny zaświadcza tylko o tym, co jest w jego ewidencji, rejestrach bądź innych danych, bez ich przetwarzania, gdyż chodzi tu o potwierdzenie w formie dokumentu urzędowego tego, co jest aktualnie wpisane w rejestrze publicznym" (tak NSA w wyroku z 20 września 2013 r., II OSK 975/12). Z powyższych przyczyn nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania oznaczony jako 1. Organ, jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, mógł wydać zaświadczenie wyłącznie potwierdzające okoliczności wynikające w sposób niewątpliwy z ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, nie mógł natomiast prowadzić postępowania dowodowego zmierzającego do wyjaśnienia występujących w sprawie wątpliwości czy też dokonywać wykładni przepisów prawnych w związku z dokonywaniem ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, która nie jest przedmiotem postępowania uproszczonego w sprawie wydania zaświadczenia. Z powyższych przyczyn nie są zasadne także zarzuty odnoszące się do naruszeń § 12 ust. 1 pkt 3 lit. e rozporządzenia w sprawie urlopów policjantów podnoszone w ramach wszystkich sformułowanych zarzutów skargi kasacyjnej. Powyższy przepis stanowi, że wymiar corocznego płatnego urlopu dodatkowego dla policjantów, którzy pełnią służbę w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia, wynosi 13 dni roboczych, jeżeli służba jest pełniona przez co najmniej 80 godzin w miesiącu pod ziemią. Rozpoznając wniosek o wydanie zaświadczenia organ nie mógł dokonywać oceny warunków uciążliwości lub szkodliwości dla zdrowia uprawniających do uzyskania urlopu dodatkowego. Trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, ze zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenia warunki służby, uprawniające do uzyskania urlopu dodatkowego, szczególnie uciążliwe lub szkodliwe dla zdrowia ocenia komisja powołana przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych, w skład której wchodzi co najmniej przedstawiciel służby medycyny pracy, służby bezpieczeństwa i higieny pracy oraz każdej zakładowej organizacji związkowej funkcjonującej w danej jednostce organizacyjnej Policji. Przyznanie urlopu dodatkowego następuje na podstawie powyższej oceny. Organ w postępowaniu o wydanie zaświadczenia nie miał zatem podstaw do dokonywania oceny warunków uciążliwości lub szkodliwości dla zdrowia uprawniających do uzyskania urlopu dodatkowego. Wydanie zaświadczenia odmownego nie przesądza ostatecznie kwestii istnienia czy nieistnienia określonych faktów. Oznacza tyle, że organ nie może stwierdzić ich istnienia w oparciu o posiadane dane, w szczególności znajdujące się w prowadzonych przez organ ewidencjach czy rejestrach. Trafne jest stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 17 czerwca 2011 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane metra i ich usytuowanie (Dz.U. nr 144, poz. 859) zawierało 5 załączników, w związku z czym zarzut naruszenia prawa materialnego nie poddaje się kontroli sądowej z uwagi na jego nieprecyzyjne sformułowanie. Już sama nazwa rozporządzenia została przywołana nieprawidłowo – zabrakło słowa "metra" w określeniu obiektów budowalnych, a nadto nie wskazano, w którym załączniku rozporządzenia znajduje się przepis wskazywany jako naruszony. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił, uznając jej zarzuty za bezzasadne. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania, na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.