III OSK 1219/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Protokolant: asystent sędziego Aleksandra Kraus po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2025 r., na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej, skargi kasacyjnej K.W., od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 4 marca 2025 r. sygn. akt II SA/Wa 1142/24, w sprawie ze skargi K.W., na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji, z dnia 29 kwietnia 2024 r., nr 2303, w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji, 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od K.W. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 4 marca 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 1142/24, oddalił skargę K.W. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 29 kwietnia 2024 r., nr 2303 w przedmiocie zwolnienia ze służby. Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 16 listopada 2023 r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej: "Komendant Wojewódzki" lub "organ I instancji") wpłynął wniosek Komendanta Powiatowego Policji w [...] (dalej: "Komendant Powiatowy") z dnia 15 listopada 2023 r. o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby mł. asp. K.W. (dalej: "skarżąca") - w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 171 ze zm.; dalej: "ustawa o Policji"), z uwagi na ważny interes służby. Powyższy wniosek uzasadniono faktem, iż w dniu 9 listopada 2023 r. do Komendanta Powiatowego wpłynęła informacja, iż prokurator Prokuratury Regionalnej w [...] (dalej: "Prokurator") w ramach śledztwa o sygn. akt 2005-4.Ds.42.2023, przedstawił skarżącej zarzuty karne dotyczące wręczenia korzyści majątkowej osobie pełniącej funkcję publiczną (lekarzowi) za poświadczenie nieprawdy w jej karcie zdrowia. W dniu 8 listopada 2023 r. dokonano zatrzymania K.W. - wówczas kontrolera ruchu drogowego Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...]. Po wykonaniu czynności procesowych i zastosowaniu środków zapobiegawczych skarżąca została w tym samym dniu zwolniona. W związku z powyższym Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia 9 listopada 2023 r., nr 549, na podstawie art. 39 ust. 1, art. 39a ust. 1 pkt 6 lit. c, art. 39b, art. 39c ust. 1 pkt 3 i ust. 3 i 4 ustawy o Policji, zawiesił skarżącą w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy od dnia następnego po dniu doręczenia decyzji, tj. od 11 listopada 2023 r. Pismem z dnia 20 listopada 2023 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] zawiadomił skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia jej ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji oraz poinformował o treści art. 10 k.p.a. Pismem z 29 listopada 2023 r. organ zwrócił się do Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [...] z prośbą o wydanie opinii, o której mowa w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. W dniu 28 grudnia 2023 r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] wpłynęły wnioskowane przez niego dokumenty z prokuratury. Z postanowienia z 18 października 2023 r., 2005-4.Ds.42.2023, o przedstawieniu skarżącej zarzutu wynikało, że w dniu 15 maja 2023 r. w [...], jako funkcjonariusz Policji, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i osobistej, poprzez uzyskanie fałszywej dokumentacji niezbędnej do wystąpienia o wypłatę świadczenia z tytułu inwalidztwa związanego z pełnioną służbą i fałszywego zaświadczenia o czasowej niezdolności do pracy, w związku z funkcją publiczną pełnioną przez lekarza medycyny - specjalistę psychiatrę X.X. wręczyła mu korzyść majątkową w postaci banknotu o nominale 50 złotych, by skłonić go do poświadczenia nieprawdy w karcie zdrowia pacjenta odnośnie do zdiagnozowania zaburzeń psychicznych uwarunkowanych pracą w Policji, podczas gdy w rzeczywistości w trakcie wizyty terapeutyczno-kontrolnej lekarz nie przeprowadził badania stanu jej zdrowia, ani nie podjął czynności terapeutycznych opisanych w karcie pacjenta w rubryce "przebieg choroby" i "zalecenia", tj. o czyn z art. 229 § 3 ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1138 ze zm.; dalej: "k.k.") w zw. z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Dodatkowo do akt sprawy przesłano protokół przesłuchania skarżącej z 8 listopada 2023 r. oraz postanowienie Prokuratora o zastosowaniu wobec skarżącej środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych. Komendant Wojewódzki Policji [...] rozkazem personalnym z dnia 29 stycznia 2024 r., nr 230, działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i art. 45 ust. 1 w zw. z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, postanowił o zwolnieniu skarżącej ze służby w Policji z dniem 23 lutego 2024 r. Orzeczeniu, zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a., został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Organ I instancji stanął na stanowisku, że zachowanie skarżącej uniemożliwia jej dalsze pozostanie w szeregach Policji bez uszczerbku dla ważnych interesów służby, gdyż skarżąca przestała spełniać wymogi stawiane policjantom i przyjęła naganną postawę względem obowiązującego prawa. Jednocześnie z uwagi na dobro służby, a w szczególności umacnianie zaufania społeczeństwa do Policji, niedopuszczalne jest wykonywanie obowiązków służbowych przez funkcjonariuszkę podejrzaną o czyny karalne. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej, Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia 29 kwietnia 2024 r., nr 2303, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że pomimo niezakończenia prowadzonego przeciwko stronie postępowania karnego, uzasadnione jest rozwiązanie z nią stosunku służbowego z uwagi na ważny interes służby w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W interesie służby leży bowiem, aby zadania stawiane przed Policją były realizowane wyłącznie przez osoby pozostające poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem, posiadające przymiot "nieskazitelnego charakteru". Natomiast postępowanie prowadzące do przedstawienia skarżącej przez oskarżyciela publicznego zarzutu popełnienia przestępstwa polegającego między innymi na przekupstwie, podżeganiu, a także oszustwie, wskazuje nie tylko na możliwość naruszenia przepisów prawa karnego, ale przede wszystkim stanowi jaskrawy przykład zachowania nielicującego z godnością policjanta, a tym samym jest zaprzeczeniem etosu zawodu policjanta, który ma stać na straży bezpieczeństwa i porządku publicznego. Powyższy rozkaz personalny K.W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który przywołanym powyżej wyrokiem z 4 marca 2025 r., na postawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę. Sąd pierwszej instancji wskazał, że istota rozpoznawanej sprawy sprowadzała się do ustalenia, czy w realiach faktycznych sprawy istniał ważny interes służby, uzasadniający zwolnienie skarżącej ze służby w Policji, na postawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku gdy wymaga tego ważny interes służby. Sąd pierwszej instancji wskazał, że przepis ten ma charakter fakultatywny i stosowany jest w ramach uznania administracyjnego, nie oznacza to jednak, że decyzja taka nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla konkretnej sprawy. Sąd pierwszej instancji zauważył, że pojęcie "ważnego interesu służby", o którym mowa w ww. przepisie i na który powoływały się organy w swych rozstrzygnięciach, należy odczytywać sięgając do przepisów ustawy o Policji (art. 1 ust 1 i 2) wskazujących definicję "Policji" oraz określających jej zadania. Z ich zapisów jasno wynika, że służby w Policji nie może pełnić funkcjonariusz, co do którego istnieją wątpliwości co do posiadania przez niego przymiotu nieposzlakowanej opinii. Funkcjonariusze Policji, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe, muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. Samo już zaś objęcie policjanta przez prokuratora zarzutem dotyczącym popełnienia przestępstwa sprawia, iż traci on autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków służbowych. Zdaniem Sądu pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że przesłanka zwolnienia skarżącej ze służby w Policji została wystarczająco wykazana. Okolicznością niesporną jest bowiem, że na skutek postanowienia Prokuratora z 18 października 2023 r. skarżąca stanęła pod zarzutem popełnienia przestępstwa udzielenia korzyści majątkowej osobie pełniącej funkcję publiczną - określonego w art. 229 § 3 k.k. Dodatkowo postanowieniem z 8 listopada 2023 r. Prokurator zawiesił skarżącą w czynnościach służbowych do 30 kwietnia 2024 r. Powyższe okoliczności skutkowały zatem tym, że skarżąca przestał legitymować się przymiotem "nieposzlakowanej opinii". Utraciła zatem atrybut konieczny do pozostania w służbie. Skarżąca pismem z dnia 22 maja 2025 r. wywiodła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając wyrokowi Sądu pierwszej instancji: 1. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 i art. 87 Konstytucji RP w zw. z art. 39 ust. 3 i w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji - przez błędne uznanie, iż rzekomo w przedmiotowej sprawie miałyby zachodzić podstawy do oddalenia skargi skarżącej ze względu na to, że rzekomo zdaniem Sądu pierwszej instancji przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji ma charakter fakultatywny i stosowany jest w ramach uznania administracyjnego - w sytuacji, gdy zdaniem skarżącej dokonanie jej zwolnienia ze służby w Policji w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym jawi się jako rażąco bezprawne, a przecież, co uszło uwadze, WSA w Warszawie "tzw: uznanie administracyjne" w żadnym wypadku nie oznacza dowolności; 2. obrazę przepisu prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 2 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności - przez "swoiste skazanie" skarżącej przez organ Policji, a także tym razem przez WSA w Warszawie, czego konsekwencją jest zwolnienie ww. ze służby, w dodatku z rygorem natychmiastowej wykonalności; 3. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1 w zw. z art. 2 Konstytucji RP, przez oczywiste naruszenie podstawowej i fundamentalnej zasady równości wobec prawa oraz zasady sprawiedliwości społecznej w ten sposób, że w żadnym wypadku nie ma uzasadnienia w przedmiotowej sprawie iście ekspresowe tempo jej rozpoznawania; 4. naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, przez błędne uznanie przez Sąd pierwszej instancji, iż w przedmiotowej sprawie już w zaistniałym stanie faktycznym miały rzekomo istnieć podstawy do zwolnienia skarżącej z Policji, ze skutkiem natychmiastowym - w sytuacji, gdy już pobieżna analiza materiału dowodowego sprawy oraz przepisów prawa pozwala stwierdzić, że takie twierdzenie nie jest zasadne, albowiem skarżąca na chwilę obecną nie została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne ścigane z oskarżenia publicznego - czego wymaga dyspozycja przepisu art. 41 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy - co jest niezbędną przesłanką - warunkiem sine qua non do wydania takiego rozstrzygnięcia administracyjnego; 5. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 6 k.p.a. i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 105 k.p.a. w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku - przez brak podania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, skutecznych argumentów prawnych i faktycznych wydanego rozstrzygnięcia - co czyni zasadnym zarzut, że wydana decyzja jest dotknięta dowolnością; "7." naruszenie przepisu art. 63 k.p.a. w zw. z art. 95 k.p.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 98 k.p.a. i art. 101 § 3 k.p.a. - przez zakończenie postępowania administracyjnego decyzją z dnia 29 stycznia 2024 r. - mimo, że w ogóle nie zostały rozstrzygnięte tzw. procesowe wnioski wpadkowe pełnomocnika K.W. tj. np.: - zgłoszony dotychczas we wcześniejszych pismach procesowych oraz ponownie zgłoszony taki wniosek i podtrzymany w cyt. wyżej już piśmie z dnia 6 stycznia 2024 r., tj. wniosek o zawieszenie toczącego się postępowania administracyjnego - do czasu prawomocnego zakończenia toczącego się postępowania karnego w sprawie sygn. akt 2005-4. Ds.42. 2023 Prokuratury Regionalnej w [...]. Wobec powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz obu zaskarżonych rozkazów personalnych w całości i przekazanie przedmiotowej sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku w całości przez stwierdzenie nieważności obu rozkazów personalnych ze względu na zaistnienie przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. "i przekazanie niniejszej sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji". Jednocześnie skarżąca zawnioskowała o zwrot na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych oraz rozpoznania sprawy na rozprawie. Dodatkowo skarżąca kasacyjnie wniosła o dopuszczenie dowodu z dokumentu, to jest postanowienia Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt: 1 Ds 91/15 - dla wykazania faktu, że w okresie od bliżej nieustalonej daty 2013 r. do stycznia 2014 r. w [...] - skarżąca podlegała określonym negatywnym zachowaniom ze strony zastępcy Naczelnika Wydziału [...] w [...] które to skutkowały tym, iż skarżąca podlegała intensywnemu leczeniu, co wymagało także częstego jej przebywania na zwolnieniu lekarskim. Skarżąca wskazała, że ww. postanowienie przedstawia na okoliczność wykazania faktu, iż z uwagi na wcześniejsze leczenie posiadała ona już w tamtej dacie pełną dokumentację medyczną z leczenia, której zapisy były zgodne z zapisami dokumentów medycznych kwestionowanych przez Prokuraturę. Bezpośrednio pod zarzutami skargi kasacyjnej jej autor zawarł ich rozwinięcie i analizę, zaś na końcu "uzasadnienie Ad rem". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącej na jego rzecz kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz zrzekł się rozprawy. Pismem z 8 listopada 2025 r. skarżąca wystąpiła do NSA z wnioskiem o dopuszczenie w sprawie dowodu z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 marca 2025 r., sygn. akt III OSK 2816/24, na okoliczność udowodnienia, iż w analogicznym stanie faktycznym i prawnym NSA podzielił argumentację strony skarżącej zbieżną z zarzutami skarżącej. W dniu 20 listopada 2025 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynął kolejny wniosek dowodowy skarżącej (datowany na dzień 14 listopada 2025 r.) w postaci opinii sporządzonej przez Dziekana Wydziału [...] dla wykazania "faktu, stylu i sposobu życia K.W., jej dorobku zawodowego, opinii w pracy oraz w środowisku akademickim". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. Należy podkreślić, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym. W związku z tym przy jej sporządzaniu wprowadzono tzw. przymus adwokacko-radcowski, aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej (por. wyroki NSA z: 4 sierpnia 2010 r., I FSK 1353/09; 30 marca 2010 r., II FSK 1961/08; 29 stycznia 2010 r., I FSK 2048/08). Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jest bowiem oparte na zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, tak jak ma to miejsce w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji. Zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają sformułowane przez skarżącego kasacyjnie zarzuty, oparte na ustawowych podstawach i uzasadnione w treści skargi kasacyjnej. Elementy składowe skargi kasacyjnej reguluje art. 176 p.p.s.a. Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. obligatoryjnym elementem skargi kasacyjnej jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W myśl zaś art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. W takiej sytuacji, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113; wyrok NSA z 17 lutego 2023 r., II GSK 1458/19; wyrok NSA z 1 marca 2023 r., I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116; wyrok NSA z 29 listopada 2022 r., I OSK 931/22). Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach stwierdzić należy, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie W pierwszej kolejności należy wytknąć autorowi skargi kasacyjnej jej niestaranne sporządzenie, zwłaszcza w zakresie sprecyzowania podstaw kasacyjnych, o jakich stanowi art. 174 p.p.s.a. ze wskazaniem, czy w ocenie skarżącego kasacyjnie miało miejsce naruszenie prawa materialnego - przez błędną jego wykładnię, czy też niewłaściwe zastosowanie, a w zakresie naruszenia prawa procesowego – że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego brak ten nie uzasadnia wprawdzie stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie spełnia ustawowych wymogów określonych w art. 176 p.p.s.a. i podlega odrzuceniu (por. wyrok NSA z 11 maja 2006 r., II FSK 684/05, LEX nr 273665), nie stanowi jednak wypełnienia koniecznego wymogu profesjonalizmu we wnoszeniu skargi kasacyjnej przez zawodowego pełnomocnika i w znacznym stopniu determinuje wynik kontroli instancyjnej. Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia przepisów procesowych określonych w pkt 5 i "7" należało przede wszystkim wskazać, że zarzuty te zostały nieprawidłowo skonstruowane. Po pierwsze art. 63, art. 95, art. 98 i art. 105 k.p.a. składają się z kilku jednostek redakcyjnych, z których każda ma inną treść normatywną. Jeżeli przepis prawa składa się z kilku jednostek redakcyjnych, wówczas zarzucane naruszenie należy powiązać z jego konkretną jednostką redakcyjną. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Naczelny Sąd Administracyjny do domyślania się, który przepis prawa autor skargi kasacyjnej miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa. Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane. Po drugie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając sprawę nie orzekał na podstawie przepisów k.p.a., lecz stosował przepisy procedury sądowoadministracyjnej, a rozstrzygnięcie zostało oparte na podstawie wyrażonej w przepisie art. 151 p.p.s.a. Zasadność zarzutu naruszenia przepisów k.p.a. mogłaby być oceniania jedynie w przypadku zarzucenia Sądowi pierwszej instancji błędnego zastosowania przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z odpowiednimi przepisami ustawy o Policji, odsyłającymi we wskazanym zakresie do przepisów k.p.a., czego w niniejszej skardze kasacyjnej nie uczyniono. W skardze kasacyjnej nie podniesiono zatem skutecznie zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tj. zarzutów, za pomocą których można kwestionować ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy. Oznacza to, że brak skutecznie sformułowanych tego rodzaju zarzutów w niniejszej sprawie powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny w procesie kontroli instancyjnej przyjmuje - jako niezakwestionowane - punkt odniesienia, stan faktyczny i jego ocenę przyjęte przez Sąd pierwszej instancji. Nietrafne są również zarzuty naruszenia prawa materialnego, których istota sprowadza się do podważenia stanowiska organów zaakceptowanego przez Sąd pierwszej instancji, że w realiach faktycznych sprawy istniał ważny interes służby, uzasadniający zwolnienie skarżącej ze służby w Policji. Na ową okoliczność powołał się organ w zaskarżonej decyzji, której podstawą prawną był art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, w myśl którego można zwolnić policjanta ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Jest to uprawnienie przyznane organowi w sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że interes społeczny przewyższa słuszny interes strony. Co do pojęcia ważnego interesu służby, to zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny i judykatury należy je odczytywać łącznie z treścią art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który to przepis stawia warunek, aby służbę pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami, jakie formacja ta ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd więc osoby egzekwujące przestrzeganie prawa same muszą przede wszystkim przestrzegać prawa. Winny więc to być osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące normy zasad współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania. Muszą tym samym znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to, aby miały łamać prawo. Powyższe prowadzi do konkluzji, że policjant, któremu postawiono zarzuty w postępowaniu karnym i przeciwko któremu skierowano akt oskarżenia, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Stąd też pozostawanie w służbie skarżącej, która nie legitymuje się powyższym przymiotem, narusza ważny interes służby, powyższa sytuacja wpływałaby bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutowałaby na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa. Powyższe negatywne konsekwencje pozostawania w służbie skarżącej, która utraciła przymiot nieskazitelności charakteru, należy oceniać jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia skarżącej, określane mianem "słusznego interesu strony" w rozumieniu art. 7 k.p.a. Zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji, że rozwiązanie stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji ma charakter fakultatywny, a decyzje w tym zakresie podejmowane są w ramach uznania administracyjnego przyznanego właściwym organom Policji. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres. Sprowadza się ona do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola sądowoadministracyjna nie obejmuje natomiast oceny, w jaki sposób organy administracji, realizując określoną politykę stosowania prawa, wypełniają treść pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych (por.m.in. wyrok NSA z 19 maja 2011 r., I OSK 301/11). W konsekwencji w sprawach dotyczących fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby sądy administracyjne badają, czy decyzja o rozwiązaniu stosunku służbowego nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Sąd administracyjny nie mógł natomiast wkraczać w kompetencje organów Policji i przesądzać o tym, czy skarżąca powinna nadal pozostać policjantem, czy też słuszne było wykluczenie jej z grona funkcjonariuszy tej formacji. Z zarzutów skargi kasacyjnej oraz argumentacji przytoczonej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na poparcie podniesionych zarzutów wynika, że jej autor nie dostrzega bardzo istotnej okoliczności świadczącej o bezzasadności stanowiska skarżącej, tj. braku zależności postępowania karnego z postępowaniem administracyjnym w przedmiocie zwolnienia skarżącej ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W tym zakresie wskazać należy na ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 31 października 2008 r., I OSK 1738/07, wskazał, że "w myśl art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.) policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o cytowany przepis pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie sprawy karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia ze służby. Tym samym, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, organ administracji nie miał obowiązku zawieszania postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia policjanta ze służby w Policji na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu zakończenia postępowania karnego. W sprawie dotyczącej zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji właściwy organ nie ma także obowiązku weryfikowania zarzutów przedstawionych policjantowi w toku postępowania przygotowawczego. W szczególności nie musi wykazać winy funkcjonariusza, a tym samym gromadzić dowody na okoliczność potwierdzenia popełnienia przez policjanta zarzucanych mu przestępstw". Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził to stanowisko również w wyroku z 15 lipca 2022 r., III OSK 1715/21, stwierdzając, że "[f]unkcjonariusz traci przymiot "nieposzlakowanej opinii" znajdując się w kręgu podejrzeń bądź insynuacji. Każdy policjant, aby mógł skutecznie wykonywać obowiązki służbowe w macierzystej formacji musi pozostawać poza wszelkimi podejrzeniami o jakiekolwiek zachowania sprzeczne z prawem. Samo przedstawienie funkcjonariuszowi zarzutów popełnienia umyślnych przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego, może nasuwać uzasadnione wątpliwości co do zachowania przymiotu osoby o nieposzlakowanej opinii, a zatem co do spełnienia jednego z obligatoryjnych warunków, jakimi musi wykazać się każdy policjant zainteresowany dalszym pozostaniem w służbie. Wbrew odmiennemu stanowisku skarżącej kasacyjnie, w sprawie dotyczącej zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie jest konieczne wykazanie winy w rozumieniu prawa karnego (por. wyrok NSA z 4 grudnia 2018 r. sygn. I OSK 1735/18, lex nr 2734671). Postępowanie w tym przedmiocie nie jest bowiem postępowaniem karnym". Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że postępowanie administracyjne, prowadzone w oparciu o przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, nie jest postępowaniem w jakikolwiek sposób zależnym od postępowania karnego. Tym samym postępowania te nie są wobec siebie komplementarne, czy też w jakikolwiek sposób wynikowe (wpływające na siebie). Innymi słowy, organ stosując powołany przepis nie był uzależniony w swym rozstrzygnięciu od wyniku postępowania karnego. W konsekwencji bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje fakt niezakończenia prawomocnym wyrokiem toczącego się przeciwko skarżącej kasacyjnie postępowania karnego. Wobec powyższych ustaleń nie można było uznać za zasadne zarzutów naruszenia z art. 2 i 87 Konstytucji art. 39 ust. 3 w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Tym bardziej, że w zarówno w poczynionej pod zarzutami (pkt 1) analizie autora skargi kasacyjnej, jak i w jej "uzasadnieniu Ad rem" brak jest merytorycznego odniesienia się do podniesionych zarzutów. Na marginesie należy jedynie wskazać, że zasadność zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych (art. 39 ust. 1 ustawy o Policji) lub przedłużenie jego zawieszenia do czasu zakończenia postępowania karnego (art. 39 ust. 3 ustawy o Policji) rozważane są w odrębnym trybie przed wszczęciem postępowania w przedmiocie zwolnienia ze służby. Ponadto zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych nie stoi na przeszkodzie wszczęciu procedury zmierzającej do zwolnienia ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 w zw. z art. 2 Konstytucji RP (pkt 3), który skarżąca uzasadnia brakiem ukarania innych funkcjonariuszy Policji w analogicznych stanach faktycznych lub w przypadku popełnienia przez nich określonych przewinień dyscyplinarnych lub karnych. Należy podkreślić, że każdy przypadek musi być rozpoznawany indywidualnie, a zakres prowadzanych przez organ czynności dostosowany jest do okoliczności zaistniałych w danej sprawie. Proste zestawienie pozornie analogicznych faktów nie mogłoby być uznane za zasadne, bo skutkowałoby przyjęciem tezy, że wystąpienie określonego zdarzenia albo też sekwencji zdarzeń skutkuje zakwalifikowaniem ich do określonej kategorii sytuacji, co z kolei automatycznie implikuje konieczność zastosowania instrumentu prawnego określonego w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Za bezzasadny należało również uznać zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, poprzez "swoiste skazanie skarżącej" przez organy Policji, jak i Sąd pierwszej instancji, skutkujące zwolnieniem skarżącej ze służby. Wynika to z faktu, że wskazany przepis dotyczy postępowania karnego, a nie administracyjnego postępowania w przedmiocie zwolnienia ze służby ze względu na ważny interes służby. Jak wskazano wcześniej, zarówno wykładnia przepisu, jak i ugruntowane na jego tle orzecznictwo abstrahuje od konieczności uzyskania wyroku w sprawie karnej (lub jakiejkolwiek innej) jako warunku sine qua non zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Jeszcze raz należy podkreślić, że przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie nie było ustalenie, czy skarżąca jest winna czynów zarzucanych jej w postępowaniu karnym. Celem postępowania w przedmiocie rozwiązania stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji była jedynie ocena, czy osoba obciążona takimi zarzutami może nadal pełnić służbę jako funkcjonariusz publiczny, nie naruszając dobra i interesu tej służby. Na tak postawione pytanie, w odniesieniu do sytuacji skarżącej, można odpowiedzieć wyłącznie przecząco. Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł się odnieść do zarzutu podniesionego w pkt 4 skargi kasacyjnej, bowiem przywołany w nim przepis o jednostce redakcyjnej "art. 41 ust. 1 pkt 8" ustawy o Policji, w ustawie pragmatycznej nie istnieje. Skład orzekający nie uwzględnił również zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj.: postanowienia Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt: 1 Ds 91/15, jak również wniosków wskazanych przez skarżącą przy pismach procesowych z 8 i 14 listopada 2025 r. Wnioskowane dowody nie przyczyniają się do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, które w rozpoznawanej sprawie nie ujawniły się (art. 106 § 3 p.p.s.a.). Ponadto, wbrew stanowisku skarżącej, stan faktyczny w sprawie o sygn. III OSK 2816/24 nie jest tożsamy z rozpoznawaną sprawą. Wprawdzie skarżący w tamtej sprawie został zwolniony ze służby w Policji w oparciu o tą samą podstawę prawną, nie mniej jednak postawione mu przez Prokuratora zarzuty nie były tożsame, bowiem dotyczyły nadużycia uprawnień przez funkcjonariusza podczas policyjnej interwencji. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a., zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania.