III OSK 2328/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędziowie sędzia NSA Piotr Korzeniowski sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej "A." sp. z o.o. z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 maja 2022 r. sygn. akt II SA/Po 971/21 w sprawie ze skargi "A." sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia 7 października 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany pozwolenia zintegrowanego w sprawie odpadów oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 26 maja 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę "A." sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej: spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z 7 października 2021 r. w przedmiocie odmowy zmiany pozwolenia zintegrowanego w sprawie odpadów. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z 29 lutego 2016 r. Starosta Leszczyński udzielił spółce pozwolenia zintegrowanego dla oczyszczania ścieków pochodzących z instalacji wymagającej pozwolenia zintegrowanego, zlokalizowanej na terenie dz. ewid. nr [...]/11 obręb [...], gm. [...], pow. [...], woj. Wielkopolskie. Spółka eksploatuje zakładową oczyszczalnię ścieków technologicznych z tłoczni oleju oraz ścieków socjalno-bytowych. Ponadto Spółka odbiera ścieki z kompleksu przemysłowego "Elewatora [...]" oraz dowożone z instalacji do chowu lub hodowli drobiu o obsadzie powyżej 40000 stanowisk, objętej pozwoleniem zintegrowanym wydanym dla B. sp. z o.o. w Ż. Ścieki przemysłowe oczyszczane są w układzie dwustopniowym: fizyko-chemiczne podczyszczanie oraz biologiczne oczyszczanie. Ścieki bytowe po przejściu przez kratę mechaniczną i po połączeniu w selektorze z pozostałymi ściekami kierowane są na reaktor biologiczny. Wnioskiem z 7 czerwca 2021 r. spółka wniosła o zmianę decyzji Starosty Leszczyńskiego z 29 lutego 2016 r. Zmiana ma dotyczyć doprecyzowania punktu IV ppkt 3.5 decyzji w zakresie sposobu gospodarowania odpadem o kodzie 02 03 05 - osady z zakładowych oczyszczalni ścieków, w ten sposób, że po zmianie pkt IV ppkt 3.5 otrzyma brzmienie: "Lp. 1. kod odpadu - 02 03 05, rodzaj odpadów - osady z zakładowych oczyszczalni ścieków, sposób gospodarowania odpadami - Przekazywanie uprawnionym podmiotom do przetwarzania odpadu - odzysk metodą R3 lub RIO lub R12, w tym w sposób zgodny z przepisami art. 96 ustawy z dnia 14 grudnia 2021 r. o odpadach." Decyzją z 31 sierpnia 2021 r. Starosta Leszczyński odmówił spółce zmiany pozwolenia zintegrowanego udzielonego decyzją Starosty Leszczyńskiego z 29 lutego 2016 r. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła spółka. Decyzją z 7 października 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lesznie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Leszczyńskiego w przedmiocie odmowy zmiany pozwolenia zintegrowanego w sprawie odpadów. Spółka wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Oddalając skargę wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd I instancji wskazał, że w dotychczasowym pozwoleniu zintegrowanym w sposób całościowy uregulowano, jakie odpady będą trafiały do prowadzonej przez skarżącą oczyszczalni ścieków, jakie osady i o jakich parametrach mogą powstać w wyniku prowadzonych w oczyszczalni procesów technologicznych i biodegradacyjnych oraz jaki będzie sposób ich magazynowania oraz zagospodarowania. Już z tej przyczyny nie mógł zostać uwzględniony wniosek dotyczący zmiany ppkt 3.5 określającego sposób gospodarowania odpadami z: "Przekazanie uprawnionym podmiotów do przetwarzania odpadu – odzysk metodą R3 lub R10 lub R12" na: "Przekazywanie uprawnionym podmiotom do przetwarzania odpadu - odzysk metodą R3 lub R10 lub R12, w tym w sposób zgodny z przepisami art. 96 ustawy z dnia 14 grudnia 2021 r. o odpadach." Taka zmiana oznaczałaby bowiem wprowadzenie do dotychczasowego pozwolenia zintegrowanego ustaleń, które wykraczałyby poza materialnoprawny zakres sprawy rozstrzygniętej pozwoleniem. Nie można byłoby zatem mówić o tożsamości sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnoprawnym, a spełnienie tego warunku umożliwia rozważenie, czy dotychczasowa decyzja może zostać zmieniona w trybie art. 155 k.p.a. Zgodnie z art. 96 ust. 4 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2021 r., poz. 779 ze zm. - dalej: ustawa o odpadach), stosowanie komunalnych osadów ściekowych jest możliwe, jeżeli są one ustabilizowane oraz przygotowane odpowiednio do celu i sposobu ich stosowania, w szczególności przez poddanie ich obróbce biologicznej, chemicznej, termicznej lub innemu procesowi, który obniża podatność komunalnych osadów ściekowych na zagniwanie i eliminuje zagrożenie dla środowiska lub życia i zdrowia ludzi. Przed stosowaniem komunalne osady ściekowe oraz grunty, na których osady te mają być stosowane, poddaje się badaniom, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 96 ust. 13 ustawy o odpadach, przez wytwórcę komunalnych osadów ściekowych (art. 96 ust. 6 ustawy o odpadach). Wytwórca komunalnych osadów ściekowych jest obowiązany do przekazywania, wraz z tymi osadami, władającemu powierzchnią ziemi, na której komunalne osady ściekowe mają być stosowane, informacji o dawkach tego osadu, które mogą być stosowane na poszczególnych gruntach, oraz wyników badań, o których mowa w art. 96 ust. 6 ustawy o odpadach (art. 96 ust. 7 ustawy o odpadach). Warunki stosowania komunalnych osadów ściekowych oraz zakres, częstotliwość i metody referencyjne badań komunalnych osadów ściekowych i gruntów, na których te osady mają być stosowane określa rozporządzenie Ministra Środowiska z 6 lutego 2015 r. w sprawie komunalnych osadów ściekowych (Dz.U. z 2015 r., poz. 257). Na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia, badania metodami referencyjnymi komunalnych osadów ściekowych przeprowadza się z częstotliwością zależną od obciążenia oczyszczalni ścieków, wyrażonego równoważną liczbą mieszkańców w rozumieniu art. 43 ust. 2 pkt 2 ustawy z 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2022 r. poz. 88). Celem omawianych regulacji jest zapewnienie bezpieczeństwa stosowania komunalnych osadów ściekowych, przez ich odpowiednią obróbkę, składowanie, badanie zarówno osadów jak i gruntów na których mają być stosowane, a także przekazywanie wyników tych badań władającemu powierzchnią ziemi, na której osady mają być stosowane. Adresatem obowiązków w tym zakresie jest wytwórca osadów. Ponadto, na wytwórcy osadów spoczywa również odpowiedzialność za prawidłowe stosowanie komunalnych osadów ściekowych w celach, o których mowa w art. 96 ust. 1-3 ustawy o odpadach. Natomiast w tej sprawie, nałożone w punkcie IV ppkt 3.5. dotychczasowego pozwolenia zintegrowanego obowiązki są konsekwencją przyjętych we wcześniejszych punktach osnowy pozwolenia zintegrowanego warunków, na jakich pozwolenie zostało wydane, a warunki te nie określają zasad zagospodarowania odpadów o kodzie 19 08 05. W ocenie Sądu I instancji, uwzględnienie wniosku skarżącej doprowadziłoby w istocie do wydania całkowicie nowego pozwolenia zintegrowanego, co nie jest możliwe w trybie określonym w art. 155 k.p.a. Zakładowe osady ściekowe i komunalne osady ściekowe to dwa różne rodzaje odpadów niezależnie od tego, że badania laboratoryjne wykażą spełnienie przez te pierwsze kryteriów przewidzianych dla komunalnych osadów ściekowych, co jest bezwzględnym warunkiem wykorzystania osadów z zakładowych oczyszczalni ścieków w procesie R10. Nie powoduje to jednak, że osady z zakładowych oczyszczalni ścieków o kodzie 02 03 05 stają się komunalnymi osadami ściekowymi i wobec tego mają do nich zastosowanie wszystkie przepisy ustawy o odpadach dotyczące komunalnych osadów ściekowych. O klasyfikacji odpadów decyduje źródło pochodzenia odpadu. Odpady o kodzie 02 03 05 i 19 08 05 mają różne źródło pochodzenia. Wytwarzane przez skarżącą odpady zostały ujęte w grupie II katalogu odpadów zawartego w "cytowanym powyżej rozporządzeniu", dlatego też niedopuszczalne byłoby zakwalifikowanie tych odpadów do innych grup katalogu odpadów. Nie można zatem wykazać, że osad zakładowy stał się komunalnym osadem ściekowym i można go stosować bez zezwolenia w celach wskazanych w art. 96 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o odpadach. Osady z zakładowych oczyszczalni ścieków w procesie R10 mogą być wykorzystywane w procesie odzysku poza instalacjami przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą i na ich wykorzystanie przedsiębiorca musi uzyskać zezwolenie w trybie art. 42 i 43 ustawy o odpadach. Tym samym wnioskowana przez skarżącą zmiana w sprawie zagospodarowania zakładowych osadów ściekowych, jako sprzeczna z przepisami ustawy o odpadach oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z 20 stycznia 2015 r. w sprawie procesu odzysku R10 (Dz.U. z 2015 r., poz. 132), nie może znaleźć się w pozwoleniu zintegrowanym w trybie jego zmiany na podstawie art. 155 k.p.a. W ocenie Sądu I instancji, na uwzględnienie nie zasługiwały także zarzuty podnoszące naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., jak również art. 107 § 3 k.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka. W pierwszej kolejności spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 96 w związku z art. 45 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach. Polegało to na uznaniu, że wykorzystanie odpadów o kodzie 02 03 05 w procesie odzysku R 10 nie zostało wyłączone z obowiązku uzyskiwania zezwolenia na przetwarzanie odpadów, podczas gdy osad ściekowy pochodzący z oczyszczalni skarżącej spełnia wymagania związane z zawartością substancji szkodliwych i możliwe jest jego wykorzystanie w celach, o których stanowi art. 96 ust. 1 ustawy o odpadach. Ponadto błędnie przyjęto, że osady zakładowe spełniające wymagania przewidziane dla komunalnych osadów ściekowych nie są tożsame z komunalnymi osadami ściekowymi, które można przekazywać do zastosowania rolnikom bez zezwolenia, podczas gdy z dyspozycji zaskarżonego przepisu wynika, że wytwórca odpadu w postaci komunalnych osadów ściekowych może zlecić wykonanie obowiązku gospodarowania odpadami (odzysku odpadów) podmiotom nieposiadającym zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania. Po pierwsze, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 151 p.p.s.a. oraz art. 155 k.p.a. a także art. 7 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi skarżącej i przyjęciu, że brak powołania w podstawie prawnej decyzji administracyjnej art. 155 k.p.a. stanowi naruszenie przepisów postępowania, które nie ma wpływu na wynik sprawy, a tym samym nie mogło stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji w trybie art. 145 p.p.s.a. Ponadto polegało to na przyjęciu, że uwzględnienie wniosku skarżącej o zmianę pozwolenia zintegrowanego w zakresie doprecyzowania brzmienia ustaleń określających sposób gospodarowania odpadami doprowadziłoby do wydania całkowicie nowego pozwolenia zintegrowanego, podczas gdy celem doprecyzowania brzmienia ustaleń określających sposób zagospodarowania odpadami było jedynie wyeliminowanie niejasności interpretacyjnych, a zatem w żaden sposób nie zostałaby naruszona tożsamość materialnoprawna sprawy i nie spowodowałoby to wydania nowego pozwolenia zintegrowanego. Po drugie, art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób uniemożliwiający ocenę legalności zaskarżonego wyroku wobec niewskazania, jaki wpływ na rozstrzygnięcie ma ewentualne naruszenie art. 7, art. 7a i art. 77 k.p.a., w tym dokonanie oceny stanu faktycznego, która doprowadziła do wydania wyroku oddalającego skargę. Skarżącą wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Zasadnicze znaczenie w tej sprawie ma zarzut błędnej wykładni art. 96 w związku z art. 45 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach. W obecnie obowiązującym i wydanym na rzecz spółki pozwoleniu zintegrowanym, sposobem dalszego zagospodarowania odpadu o kodzie 02 03 05 jest przekazywanie uprawnionym podmiotom do przetwarzania odpadu - odzysk metodą R3 lub R10 lub R12. Zasady stosowania na glebie osadów z zakładowych oczyszczalni ścieków zakwalifikowanych jako odpady, uregulowane zostały w ustawie o odpadach. W ramach działań związanych z odzyskiem odpadów przepisy tej ustawy dają możliwość wykorzystania określonych odpadów w ramach procesu odzysku R10, a więc w procesie polegającym na obróbce na powierzchni ziemi przynoszącej korzyści dla rolnictwa lub poprawę stanu środowiska. Osady z zakładowych oczyszczalni ścieków, jako odpady o kodzie 02 03 05, są dopuszczone do odzysku metodą R10, zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z 20 stycznia 2015 r. w sprawie procesu odzysku R10. W cytowanym rozporządzeniu określono warunki, jakie muszą zostać spełnione, żeby odpady mogły być stosowane do nawożenia gleb na polach uprawnych i ulepszenia gleby. Odpady o kodzie 02 03 05 muszą spełniać między innymi warunki "jak dla komunalnych osadów ściekowych, określone w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21, z późn. zm.) i w przepisach wydanych na podstawie art. 96 ust. 13 tej ustawy". Nie oznacza to jednak, że osady ściekowe o kodzie 02 03 05 stają się komunalnymi osadami ściekowymi, a jedynie, że ich odzysk w procesie R10 jest możliwy po spełnieniu wymogów "jak dla komunalnych osadów ściekowych". Przez komunalne osady ściekowe ustawodawca rozumie pochodzący z oczyszczalni ścieków osad z komór fermentacyjnych oraz innych instalacji służących do oczyszczania ścieków komunalnych oraz innych ścieków o składzie zbliżonym do składu ścieków komunalnych. Natomiast osady z zakładowych oczyszczalni ścieków są wytwarzane w związku z różnym rodzajem prowadzonej działalności, a odpady z podgrupy 02 03 to odpady z przygotowania przetwórstwa produktów i używek spożywczych oraz odpady pochodzenia roślinnego, w tym odpady z owoców, warzyw, produktów zbożowych, olejów jadalnych, kakao, kawy, herbaty oraz przygotowania i przetwórstwa tytoniu, drożdży i produkcji ekstraktów drożdżowych, przygotowania i fermentacji melasy (z wyłączeniem 02 07). Oznacza to, że osady z zakładowych oczyszczalni ścieków (02 03 05) i komunalne osady ściekowe (19 08 05) to różne rodzaje odpadów, klasyfikowane pod innymi kodami odpadów i mające inne źródło powstania. Wykorzystanie odpadów o kodzie 02 03 05 w procesie odzysku R10 nie zostało wyłączone z obowiązku uzyskiwania zezwolenia na przetwarzanie odpadów, a zatem wymaga uzyskania zezwolenia na przetwarzanie odpadów poza instalacjami zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach. Przepis art. 96 tej ustawy dotyczy wyłącznie komunalnych osadów ściekowych. Wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, oczekiwana przez spółkę zmiana pozwolenia zintegrowanego nie oznaczałaby zatem merytorycznej zmiany tego pozwolenia (wydania nowego pozwolenia), ale prowadziłaby do zmiany niezgodnej z przepisami ustawy o odpadach oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z 20 stycznia 2015 r. w sprawie procesu odzysku R10. Należy podkreślić, że osady z zakładowych oczyszczalni ścieków w procesie R10 mogą być wykorzystane w procesie odzysku poza instalacjami tylko przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą, ponieważ przepisy prawa nie dopuszczają ich przekazywania osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej. Rolnik nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2021 r. poz. 162), ale prowadzi działalność gospodarczą - działalność wytwórczą w rolnictwie. W konsekwencji osoba fizyczna prowadząca gospodarstwo rolne może uzyskać zezwolenie na przetwarzanie odpadów o kodzie 02 03 05 na swoich gruntach rolnych w procesie R10. Przetwarzanie tych odpadów dopuszcza rozporządzenie Ministra Środowiska z 20 stycznia 2015 r. w sprawie procesu odzysku R10, określając jednocześnie warunki tego przetwarzania. Oznacza to, że wytwórca odpadu o kodzie 02 03 05, w tym przypadku spółka, nie może przekazać tych odpadów rolnikowi - osobie fizycznej, jeżeli nie posiada on zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Bez zezwolenia rolnik może wykorzystywać odpady, których rodzaje wskazano w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz.U. z 2016 r., poz. 93). Rozporządzenie to jednak nie przewiduje możliwości przekazania odpadów o kodzie 02 03 05 osobom fizycznym lub jednostkom organizacyjnym niebędącym przedsiębiorcami na potrzeby własne. Odnosząc się do podnoszonej przez spółkę w skardze kasacyjnej definicji komunalnych osadów ścieków, które mogą powstać w instalacjach służących do oczyszczania innych ścieków o składzie zbliżonym do składu ścieków komunalnych (art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach), wyjaśnić należy, że z definicji tej nie można wyprowadzić wniosku, że każde ścieki powstałe instalacjach służących do oczyszczania innych ścieków o składzie zbliżonym do składu ścieków komunalnych stanowią komunalne osady ściekowe. Uznanie danych osadów za tego rodzaju komunalne osady ściekowe wymaga uregulowania stanu formalno-prawnego gospodarki odpadami prowadzonej przez dany podmiot. W tej konkretnej sprawie oznaczałoby to konieczność uregulowania w pozwoleniu zintegrowanym wytwarzania przez spółkę komunalnych osadów ściekowych (a więc odpadów o kodzie 19 08 05), co nie miało miejsca. Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób uniemożliwiający ocenę legalności zaskarżonego wyroku wobec niewskazania, jaki wpływ na rozstrzygnięcie ma ewentualne naruszenie art. 7, art. 7a i art. 77 k.p.a., w tym dokonanie oceny stanu faktycznego, która doprowadziła do wydania wyroku oddalającego skargę. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., "uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania." Wszystkie te elementy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera, w tym podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz szczegółowe wyjaśnienie powodów, dla których Sąd I instancji oddalił skargę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie jest wystarczające i pozwala na poddanie zaskarżonego wyroku kontroli instancyjnej. Natomiast zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować oceny prawnej wojewódzkiego sądu administracyjnego. Ponadto, w świetle uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie nastąpiło. Dodatkowo, obowiązek odniesienia się do zarzutów skargi wynikający z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie oznacza, że Sąd I instancji zobowiązany jest odnieść się do każdego zarzutu skargi, ale rozstrzygnąć istotę sprawy wynikającą z tych zarzutów, co w tej sprawie miało miejsce. Nie bez znaczenia jest również, że zarzut ten nie został szerzej uzasadniony. Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut podnoszący naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. oraz art. 155 k.p.a. a także art. 7 k.p.a. W ocenie spółki, nieprawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym brak powołania przez organy w podstawie prawnej wydanych w tej sprawie decyzji art. 155 k.p.a. stanowiło naruszenie przepisów postępowania, które nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji. Analiza zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że sprawa została rozpoznana przez organ w trybie art. 155 k.p.a., pomimo braku powołania tego przepisu w podstawie prawnej decyzji, co niewątpliwie stanowi uchybienie. Nie jest to jednak uchybienie, które mogłoby stanowić w tej konkretnej sprawie samodzielną podstawę uwzględnienia skargi. Już bowiem z pierwszego zdania uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że wniosek spółki został złożony na podstawie art. 155 k.p.a., a z dalszych rozważań organu odwoławczego wynika, że organ ten dokonał oceny wniosku spółki z punktu widzenia przesłanki dopuszczalności zmiany pozwolenia zintegrowanego z przepisami szczególnymi. Nie ulega też wątpliwości, że wniosek spółki o zmianę pozwolenia zintegrowanego został złożony w trybie art. 155 k.p.a. Z punktu widzenia ekonomiki procesowej i zasady szybkości postępowania, uchylenie decyzji organów obu instancji tylko z powodu braku powołania art. 155 k.p.a. i tylko w celu wydania decyzji o tej samej treści, ale uzupełnionej w podstawie prawnej jej rozstrzygnięcia, jest całkowicie nieuzasadnione. Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.