III OSK 2308/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia W. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 sierpnia 2025 r., sygn. akt I SAB/Sz 83/25 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia W. z siedzibą w W. na bezczynność Rektora Uniwersytetu Szczecińskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Stowarzyszenia W. z siedzibą w W. na rzecz Rektora Uniwersytetu Szczecińskiego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2025 r., sygn. akt I SAB/Sz 83/25 oddalił skargę Stowarzyszenia W. z siedzibą w W. (dalej także jako: Stowarzyszenie) na bezczynność Rektora Uniwersytetu Szczecińskiego (dalej także jako: Rektor, organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Pismem z dnia 20 grudnia 2024 r. Stowarzyszenie zwróciło się do organu, na podstawie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, o udostępnienie informacji w zakresie: 1. treści zawiadomienia wysłanego przez Rektora do prokuratury szczecińskiej, o którym mowa we wskazanym we wniosku artykule; 2. kwot brutto wynagrodzeń wraz z dodatkami przysługujących Rektorowi w latach 2023 i 2024 – ze wskazaniem kwot brutto osobno dla każdego miesiąca; 3. kwot brutto wynagrodzeń z roku 2024, z podziałem na poszczególne osoby, osobno dla każdego miesiąca, wypłaconych: - Kanclerzowi mgr. inż. A. J.; - Prorektor ds. Kształcenia prof. dr hab. R. P.; - Prorektor ds. Organizacji dr hab. K. F. prof. US; - Prorektor ds. Studenckich dr hab. K. K., prof. US; - Prorektorowi ds. Finansów dr. hab. J. B., prof. US - Prorektorowi ds. Nauki prof. dr. hab. A. S.; 4. przesłanie listy delegacji odbytych przez Rektora w terminie od 1 stycznia 2024 r. do 31 marca 2024 r. ze wskazaniem daty delegacji, miejsca oraz środka transportu. Organ udostępnił Stowarzyszeniu żądane w pkt 1, 2 i 4 wniosku informacje, natomiast w zakresie punktu 3 wydał decyzję z dnia 7 stycznia 2025 r., nr R-OD.0251.01.2025 o odmowie udostępnienia informacji publicznej powołując się na art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz wskazując, że przepisy ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce ograniczają katalog osób zatrudnionych w uczelni publicznej, których wynagrodzenie jest jawne. W ocenie organu powyższe oznacza, że wynagrodzenia wszystkich pozostałych pracowników uczelni publicznych nie są jawne i podlegają one ochronie prywatności zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z powyższym organ, z uwagi na ograniczenia wynikające z ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce uznał, że brak jest podstawy prawnej do udostępnienia Stowarzyszeniu informacji na temat wynagrodzeń brutto osób, o których mowa w punkcie 3 wniosku. Wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2025 r., sygn. akt I SA/Sz 93/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił powyższą decyzję organu wskazując, że zaprezentowane w niej stanowisko jest błędne i wynika z wadliwej wykładni art. 140 ust. 5 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. W ocenie Sądu I instancji przepis, o którym mowa nie przesądza o tym, że tylko wynagrodzenia wymienionych w nim osób są jawne. Przeciwnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyjaśnił, że o jawności, bądź nie wynagrodzeń pozostałych pracowników uczelni, stanowić powinna analiza dokonana przy uwzględnieniu art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, przy czym kluczowe znaczenie dla oceny, czy wynagrodzenia kanclerza i prorektorów uczelni są jawne ma to, czy osoby te pełnią funkcje publiczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyjaśnił, że wniosek Stowarzyszenia dotyczy udostępnienia informacji o wysokości zarobków kanclerza i prorektorów Uniwersytetu Szczecińskiego, a więc powinien zostać zbadany oddzielnie w odniesieniu do każdej z wymienionych w nim osób, z uwzględnieniem zadań realizowanych przez kanclerza i każdego z prorektorów i dopiero to pozwoliłoby na wiarygodne ustalenie, czy informacje o wynagrodzeniu tych osób podlegają ochronie, o której mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd I instancji zauważył, że zaskarżona decyzja takich danych nie zawiera i nie sposób na podstawie jej uzasadnienia odtworzyć toku rozumowania organu, który ją wydał. Za niewystarczające Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał także powołanie przez organ przepisu (bez przytoczenia jego pełnego brzmienia), bez dokonania jego wykładni i analizy oraz zastosowania tych rozważań do żądania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W związku z powyższym Sąd I instancji wskazał, że rzeczą organu będzie ponowne zbadanie wniosku Stowarzyszenia w kontekście przedstawionego w uzasadnieniu rozumienia pojęcia "osoba pełniąca funkcje publiczne lub mająca związek z pełnieniem tych funkcji" i rozważenie, czy żądane informacje powinny zostać udostępnione. W wypadku, gdyby organ doszedł do przekonania, że informacji (w odniesieniu do wszystkich, bądź niektórych osób objętych wnioskiem) udostępnić nie może, wówczas decyzja odmawiająca udostępnienia informacji publicznej winna zostać sporządzona z zachowaniem należytych standardów, w szczególności powinna zawierać wskazanie organu, który ją wydał, przywołanie właściwej podstawy prawnej oraz powinna zawierać szczegółowe i poddające się kontroli uzasadnienie. Wykonując ww. orzeczenie Sądu I instancji organ pismem z dnia 3 czerwca 2025 r. poinformował Stowarzyszenie, że jego zdaniem informacje żądane w punkcie 3 wniosku z dnia 20 grudnia 2024 r. nie stanowią informacji publicznej. Organ wyjaśnił, że informacja o wynagrodzeniach pracowników sfery publicznej, skonkretyzowana do wskazanych z imienia i nazwiska osób, nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Rektor podkreślił, że wskazane we wniosku pytania dotyczą kwestii ad personam, co nie odzwierciedla wysokości środków z majątku publicznego wydatkowanych w związku z wykonaniem określonych funkcji w ramach realizowania zadań publicznych. W ocenie organu wskazany wniosek zmierza do uzyskania wiedzy o kwotach wypłacanych konkretnym osobom. Dodatkowo, organ zauważył, że informacja o wypłacanych wynagrodzeniach pracowników, o które wnioskuje Stowarzyszenie, zawiera sumę wszystkich wynagrodzeń wypłacanych w ramach różnych działalności wykonywanych na rzecz Uniwersytetu Szczecińskiego – zarówno tych związanych z kierowaniem pracami danej jednostki, jak i związanych z działalnością, np. nauczyciela akademickiego, czy udziałem w projektach badawczych wskazanych pracowników. W związku z tym organ wskazał, że na podstawie treści wniosku nie jest w stanie domniemać której konkretnie działalności Uniwersytetu dotyczy zapytanie Stowarzyszenia. Organ dodał także, że dane dotyczące minimalnych wynagrodzeń na poszczególnych stanowiskach nauczycieli akademickich zostały opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej Uniwersytetu Szczecińskiego. Z kolei kwestię wynagrodzenia związane z pełnieniem funkcji kierowniczych w uczelni, jak wskazał organ, regulują właściwe zarządzenia Rektora Uniwersytetu Szczecińskiego. W piśmie z dnia 9 czerwca 2025 r. Stowarzyszenie wywiodło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 20 grudnia 2024 r. (błędnie wskazanego jako wniosek z dnia 23 grudnia 2024 r.) o udostępnienie informacji publicznej i wnosząc o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku z dnia 20 grudnia 2024 r. o udzielenie informacji, stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz zasądzenie na rzecz Stowarzyszenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzuciło organowi naruszenie: 1. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez ograniczenie Stowarzyszeniu dostępu do informacji publicznej, pomimo braku podstawy do ograniczenia prawa do informacji w tym zakresie; 2. art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez ich niezastosowanie i nieudostępnienie Stowarzyszeniu wnioskowanej przez niego informacji, pomimo braku podstaw do odmowy udostępnienia Stowarzyszeniu wnioskowanych danych. W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie podniosło, że organ kolejny raz rozpoznaje niniejszą sprawę w sposób chaotyczny, w ogóle nie stosując się do wytycznych z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie uchylającego wydaną przez organ decyzję. Stowarzyszenie zwróciło uwagę na to, że organ w sformułowanej odpowiedzi na wniosek ograniczył się do wskazania, że pewne informacje są opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej, ale w żaden konkretny sposób nie odniósł tego do złożonego przez Stowarzyszenie wniosku. W związku z powyższym Stowarzyszenie podkreśliło, że nawet jeśli któraś z żądanych informacji, została opublikowana w Biuletynie Informacji Publicznej, organ winien konkretnie wskazać ją podmiotowi wnioskującemu o jej udostępnienie. Stowarzyszenie zauważyło także, że z drugiej strony organ uznaje, że wnioskowana informacja nie jest w ogóle informacją publiczną, z czym zdaniem Stowarzyszenia nie sposób jest się zgodzić. Informacja ta dotyczy bowiem istotnej kwestii związanej z wydatkowaniem środków publicznych na rzecz osób zatrudnionych w podmiocie publicznym. Tymczasem organ w uzasadnieniu nie wskazał żadnych racjonalnych powodów dla odmowy uznania żądanej informacji za informację publiczną. W ocenie Stowarzyszenia informacja o tym na co i komu przekazywane są pieniądze publiczne, jest podstawowym elementem kontroli społecznej i demokracji. Skoro uczelnia publiczna jest finansowana z budżetu państwa, to obywatele mają prawo wiedzieć, jakie środki trafiają do osób w niej zatrudnionych. Ponadto, zdaniem Stowarzyszenia całkowicie niezrozumiałe jest stwierdzenie, że "organ nie jest w stanie na podstawie treści wskazanego wniosku domniemać, której działalności dotyczy zapytanie i nawet próbując pozytywnie rozpatrzyć wniosek Uniwersytet Szczeciński nie jest w stanie zidentyfikować związku, z którym miałby zakwalifikować dane jako informację publiczną". Stowarzyszenie sformułowało bowiem swój wniosek w sposób jasny i zrozumiały. Jeśli natomiast organ kwalifikuje część danych jako informację publiczną, to powinien tę część informacji udostępnić, a nie odmawiać ich ujawnienia w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że ponownie rozpoznając żądanie Stowarzyszenia prawidłowo przeanalizował kwestię pełnionych przez osoby wskazane we wniosku z dnia 20 grudnia 2024 r. funkcji i w konsekwencji uznał, że dodatkowe funkcje pełnione przez pracowników wskazanych przez Stowarzyszenie mają charakter administracyjny. Organ podkreślił, że Sąd I instancji w wydanym w sprawie wyroku nakreślił możliwe sposoby postępowania z wnioskiem Stowarzyszenia i zaznaczył, że w sytuacji uznania, że żądana przez nie informacja nie stanowi informacji publicznej, wystarczające będzie poinformowanie o tym wnioskodawcy zwykłym pismem, co też organ uczynił kierując do Stowarzyszenia, w terminie 14 dni od dnia otrzymania wyroku z dnia 30 kwietnia 2025 r., sygn. akt I SA/Sz 93/25 pismo z dnia 3 czerwca 2025 r. Organ wyraźnie zaznaczył, że Sąd I instancji w ww. wyroku nie opowiedział się jednoznacznie za tym jak powinna zostać zakwalifikowana informacja, o którą wnioskowało Stowarzyszenie, a wskazał jedynie sposób postępowania w zakresie wydanej decyzji, a w przypadku odmowy udzielenia informacji, wydania decyzji albo pisemnej odpowiedzi na wniosek. Organ nie widzi natomiast możliwości udostępnienia wynagrodzeń pracowników niebędących rektorem albo głównym księgowym. Uznał tym samym, że informacje dotyczące wynagrodzeń pracowników pełniących funkcje kierownicze: projektorów i kanclerza, o które zawnioskowało Stowarzyszenie, zostały uznane jako niekwalifikujące się jako informacja publiczna. W związku z powyższym do Stowarzyszenia została przesłana we właściwym terminie odpowiedź pisemna i tym samym w ocenie organu nie można mu zarzucać zwłoki w działaniu, ani tym bardziej bezczynności. Organ dodał także, że zgodnie z art. 17 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce organem uczelni publicznej jest rektor i to on zgodnie z art. 23 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy realizuje funkcje publiczne w szczególności przez zarządzanie uczelnią oraz podejmowanie wszystkich decyzji dotyczących uczelni. Organ podkreślił, że ww. ustawa nie daje kompetencji zarządczych prorektorom i kanclerzowi, a jedynie funkcje kierownicze w zakresie zarządzania kilkoma pionami jednostek organizacyjnych, za co wynagradzani są dodatkami funkcyjnymi. Rektor ponosi odpowiedzialność za działania kanclerza i prorektorów, co również zdaniem organu wskazuje na to, że autonomia zarządzania finansami publicznymi w zakresie opisywanych stanowisk nie ma miejsca. Organ wyjaśnił, że szczególne uprawnienia organu oraz funkcje, które pełni rektor jako organ, zostały przez ustawodawcę uregulowane powyższym, co ma przełożenie także na sposób kwalifikowania wniosku o ujawnienie informacji jako procedowany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto, organ wskazał, że zasady ustalania wynagrodzenia pracowników w Uniwersytecie Szczecińskim określa w szczególności Zarządzenie Rektora Uniwersytetu Szczecińskiego z dnia 5 czerwca 2023 r., nr 80/2023 w sprawie nadania Regulaminu wynagradzania w Uniwersytecie Szczecińskim. Jak podał organ, ustala ono zakres dodatków do podstawowego wynagrodzenia zarówno nauczycieli akademickich, jak i osób niebędących nauczycielami akademickimi. Organ podkreślił, że zarządzenie to dostępne jest w jego Biuletynie Informacji Publicznej i podał jednocześnie właściwy adres strony internetowej Biuletynu. W związku z powyższym w ocenie organu kwestie wynagrodzeń, w tym średnią wysokość, Stowarzyszenie jest zatem w stanie określić na podstawie powyższego zarządzenia. Organ zauważył, że Stowarzyszenie złożyło natomiast wniosek o ujawnienie wszystkich składników wynagrodzenia, także tych, które są związane z zatrudnieniem na stanowisku nauczyciela akademickiego, a zatem w związku z faktem, że wnioskowana informacja nie kwalifikuje się jako informacja publiczna, udzielenie oczekiwanej przez wnioskodawcę odpowiedzi na pytanie zadane w punkcie 3 wniosku, mogłoby naruszyć dobra osobiste wskazanych pracowników. Organ wskazał także, że zgodnie z art. 112 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce pracownicy, których wynagrodzenia według Stowarzyszenia miałyby być ujawnione, stanowią grupę pracowników – nauczycieli akademickich i osobę niebędącą nauczycielem akademickim, których stosunek służbowy określa Kodeks pracy. W związku z powyższym organ zaznaczył, że zgodnie z art. 111 Kodeksu pracy pracodawca jest obowiązany szanować godność i inne dobra osobiste pracownika, wśród których mieści się informacja o wysokości przysługującego pracownikowi wynagrodzenia za pracę. Organ podkreślił, że z tego względu powszechnie przyjętą zasadą jest nieujawnianie wysokości wynagrodzeń poszczególnych pracowników. Reasumując, organ wskazał, że nie pozostawał bezczynny w rozpoznaniu wniosku Stowarzyszenia i dochował wszelkiej staranności w jego załatwieniu. Zgodnie z wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zakwalifikował żądaną punkcie 3 wniosku informację jako niebędącą informacją publiczną i w związku z tym słusznie odmówił jej udostępnienia. Tym samym w ocenie organu skarga Stowarzyszenia jest oczywiście niezasadna i powinna zostać oddalona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem dnia 21 sierpnia 2025 r., sygn. akt I SAB/Sz 83/25 oddalił skargę Stowarzyszenia na bezczynność Rektora w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał na wstępie, że w rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że Rektor Uniwersytetu Szczecińskiego należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej. Kwestią sporną pozostaje zaś czy żądanie objęte punktem 3 wniosku Stowarzyszenia stanowi informację publiczną. Według organu wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej, a Stowarzyszenie nie zgadzając się z tym stanowiskiem podnosi, że wnioskowana informacja dotyczy wydatkowania środków publicznych na rzecz osób zatrudnionych w podmiocie publicznym. W związku powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyjaśnił, że kwestia danych dotyczących indywidualnych wynagrodzeń konkretnych, wskazanych z imienia i nazwiska pracowników sfery publicznej była przedmiotem rozważań sądów administracyjnych i prezentowane są co do niej dwa poglądy. Zgodnie z pierwszym stanowiskiem informacja o wysokości wynagrodzenia przysługującego osobie pełniącej funkcję publiczną jest informacją publiczną i co do zasady podlega ona udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tym ujęciu statusu informacji publicznej nie mają jedynie zindywidualizowane, ściśle powiązane z danym funkcjonariuszem, kategorie składników wynagrodzenia, jeżeli są determinowane uwarunkowaniami o charakterze osobistym lub rodzinnym. Tylko ta kategoria składników wynagrodzenia nie ma związku z pełnioną funkcją publiczną. Uznanie informacji o wysokości wynagrodzenia przysługującego osobie pełniącej funkcję publiczną za informacją publiczną nie oznacza – nawet w świetle tego poglądu – bezwzględnej powinności jej udostępnienia, aczkolwiek ewentualna odmowa wymaga wykazania przesłanek z art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej i wydania stosownej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2023 r., III OSK 3899/21 oraz powołane tam orzecznictwo). Z kolei w myśl drugiego poglądu informacja o wynagrodzeniach pracowników sfery publicznej, zrelatywizowana do konkretnych osób, wskazanych z imienia i nazwiska, nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jak wyjaśnił Sąd I instancji, zgodnie z tym stanowiskiem pytanie o informację dotyczącą świadczeń wypłacanych konkretnej osobie, jest pytaniem ad personam, a informacja o wypłaceniu konkretnej osobie takiego świadczenia nie odzwierciedla wysokości środków z majątku publicznego wydatkowanych w związku z wykonywaniem określonych funkcji w ramach realizowania zadań publicznych, a wniosek o taką informację zmierza do uzyskania wiedzy o kwotach wypłacanych konkretnym osobom. Wniosek o udostępnienie informacji o wysokości wynagrodzeń wypłacanych konkretnym osobom nie dotyczy zatem in genere jawności wydatkowania środków publicznych, lecz zindywidualizowanego świadczenia wypłacanego konkretnej osobie. Żądanie ujawnienia prywatnych danych dotyczących konkretnego zatrudnionego pracownika, bądź innego podmiotu nie jest tożsame z żądaniem niespersonifikowanej informacji o wysokości środków finansowych przeznaczanych na działalność i funkcjonowanie organu, czyli ciężarach publicznych wskazanych w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dla uzyskania informacji o sposobie wydatkowania finansów publicznych nie jest konieczna znajomość kwot wypłacanych osobom określonym z imienia i nazwiska (por. wyrok NSA z dnia 10 lipca 2020 r. o sygn. akt I OSK 2623/19 oraz powołane tam orzecznictwo, wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2025 r., sygn. akt III OSK 1745/24). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podzielił drugi z zaprezentowanych poglądów i przyjął, że skoro Stowarzyszenie ubiegało się o konkretne dane osób (ze wskazaniem ich imion i nazwisk), to nie stanowią one w istocie informacji publicznej, przez co brak było podstaw do skutecznego postanowienia organowi zarzutu bezczynności w sprawie udostępnienia informacji publicznej. W tej sytuacji Sąd I instancji uznał, że nie zasługują na uwzględnienie podniesione w skardze zarzuty odnoszące się do naruszenia przez organ obowiązków wynikających z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 61 Konstytucji RP. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie nie są również trafne zarzuty dotyczące niezastosowania się do wytycznych wyroku z dnia 30 kwietnia 2025 r., sygn. akt I SA/Sz 93/25. Sąd I instancji wyjaśnił, że przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w tej sprawie była decyzja odmawiająca udostępnienia żądanych informacji wydana w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. W wyroku tym Sąd wskazał, po pierwsze, że rolą organu jest ocena wniosku o udostępnienie informacji publicznej i kwalifikacja żądanych informacji (czy żądane dane stanowią informację publiczną czy też taką informacją nie są), a następnie czy żądana informacja - pomimo tego, że stanowi informację publiczną - nie może zostać udostępniona ze względu na ograniczenia, o których mowa w art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd I instancji wskazał, że organ byłby związany oceną prawną zawartą w ww. wyroku, gdyby ponownie rozpoznając wniosek doszedł do przekonania, że należy wydać decyzję odmowną z powołaniem się na art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodło Stowarzyszenie i zaskarżając ten wyrok w całości oraz oświadczając, że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie, wniosło o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie w przypadku określonym w treści art. 188 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w całości i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie od organu na rzecz Stowarzyszenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez Sąd I instancji i uznanie, że w niniejszej sprawie wnioskowane przez Stowarzyszenie informacje nie są informacjami o sprawie publicznej, podczas gdy są to informacje o wydatkowaniu środków publicznych b) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez Sąd I instancji i uznanie, że wnioskowane przez Stowarzyszenie informacje nie są informacjami podlegającymi udostępnieniu, podczas gdy są to informacje o wydatkowaniu środków publicznych; 2. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, tj.: a) art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi na bezczynność na skutek bezzasadnego uznania, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, podczas gdy w omawianym stanie faktycznym i prawnym wnioskowane przez Stowarzyszenie informacje dotyczą podmiotu publicznego i wydatkowania przez niego środków publicznych, a więc dotyczą sprawy publicznej; b) art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez brak uwzględnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, iż organ sformułował nową ocenę prawną w sprawie w sposób odmienny od wyrażonej w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 kwietnia 2025 r., sygn. akt I SA/Sz 93/25; - powyższe uchybienia w ocenie strony skarżącej kasacyjnie miały istotny wpływ na wynik postępowania, albowiem gdyby nie zostały popełnione, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie doszedłby do przekonania, iż organ pozostaje w bezczynności co do złożonego w sprawie wniosku o dostęp do informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca kasacyjnie wskazała, że nie sposób jest zgodzić się z poglądem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, że organ nie pominął wytycznych zawartych w wyroku z dnia 30 kwietnia 2025 r., sygn. akt I SA/Sz 93/25. Strona skarżąca kasacyjnie przypomniała, że w ww. wyroku Sąd wskazał, że organ ma ponowne zbadać wniosek Stowarzyszenia w kontekście pojęcia "osoby pełniącej funkcje publiczne lub mającej związek z pełnieniem tych funkcji" i rozważyć czy żądane informacje powinny zostać udostępnione. Natomiast w sytuacji gdyby organ doszedł do przekonania, że informacji (w odniesieniu do wszystkich, bądź niektórych osób objętych wnioskiem) udostępnić nie może, wówczas decyzja odmawiająca udostępnienia informacji publicznej winna zostać sporządzona z zachowaniem należytych standardów, w szczególności powinna zawierać wskazanie organu, który ją wydał, przywołanie właściwej podstawy prawnej oraz powinna zawierać szczegółowe i poddające się kontroli uzasadnienie. Mimo powyższego organ, a następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie rozpoznający skargę Stowarzyszenia, doszedł do przekonania, że wnioskowana w sprawie informacja nie jest w ogóle informacją publiczną. Tymczasem w ocenie strony skarżącej kasacyjnie kwestia ta w dotychczasowym toku postępowania nie budziła wątpliwości, a organ miał zastosować się jedynie do wytycznych w zakresie pojęcia osoby publicznej i możliwości udostępnienia informacji publicznej właśnie w kontekście tego pojęcia, albowiem wydana w tym przedmiocie decyzja nie była prawidłowa. Strona skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a ustanowiona w nim zasada związania oceną prawną powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak i wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie zaznaczyła, że związanie oceną prawną, o której mowa w art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oznacza, że ani organ administracji ani sąd administracyjny nie mogą w tej samej sprawie formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Tymczasem w niniejszej sprawie, w ocenie strony skarżącej kasacyjnie organ, a następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w ogóle nie zastosowali się do wytycznych Sądu, który uchylił decyzję organu. Niezależnie od powyższego, strona skarżąca kasacyjnie wskazała, że nie można uznać, aby wnioskowana informacja nie stanowiła w ogóle informacji publicznej. Dotyczy ona bowiem kwestii wydatkowania środków publicznych na rzecz osób zatrudnionych w podmiocie publicznym. Wbrew twierdzeniom organu, a następnie Sądu I instancji, zdaniem strony skarżącej kasacyjnie znaczenie ma również możliwość sprawowania kontroli nad wydatkowaniem środków publicznych na rzecz konkretnych osób. Strona skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że wypłaty z pieniędzy publicznych - w tym wynagrodzenia - dotyczą spraw publicznych, a personalizacja żądania (imię i nazwisko) nie zmienia publicznego charakteru takiej informacji. Informacja o tym na co i komu przekazywane są pieniądze publiczne w ocenie strony skarżącej kasacyjnie jest podstawowym elementem kontroli społecznej i demokracji. Strona skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że skoro uczelnia publiczna jest finansowana z budżetu państwa, to obywatele mają prawo wiedzieć, jakie środki trafiają do osób w niej zatrudnionych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym oraz o zasądzenie od strony skarżącej kasacyjnie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Organ podkreślił, że udzielił stronie skarżącej kasacyjnie odpowiedzi na punkt 1, 2 i 4 wniosku, zaś w zakresie punktu 3 przedstawił w sposób wyczerpujący i logiczny swoje stanowisko dotyczące braku podstaw do udostępnienia informacji publicznej w tej części, opierając się jednocześnie na wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 kwietnia 2025 r., sygn. akt I SA/Sz 93/25. Tym samym w ocenie organu strona skarżąca kasacyjnie otrzymała wystarczające i niezbędne informacje do realizacji koniecznych celów wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej, a dalsze podtrzymywanie przez nią wniosku w zakresie jego punktu 3 stanowi nadużycie prawa. Wniosek w tej części był już bowiem dwukrotnie rozpoznawany przez organ, a także dwukrotnie poddany kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według art. 182 § 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Z uwagi na zgodny wniosek stron postępowania, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2023 r., II GSK 1458/19; wyrok NSA z dnia 1 marca 2023 r., I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2022 r., I OSK 931/22). W ramach pierwszego zarzutu naruszenia przepisów postępowania strona skarżąca kasacyjnie wytknęła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 902) – dalej: u.d.i.p., którego upatruje w ich niewłaściwym zastosowaniu i oddaleniu skargi na bezczynność na skutek bezzasadnego uznania, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, podczas gdy w omawianym stanie faktycznym i prawnym wnioskowane przez Stowarzyszenie informacje dotyczą podmiotu publicznego i wydatkowania przez niego środków publicznych, a więc dotyczą sprawy publicznej. Zarzut ten nie mógł odnieść skutku. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że przepis art. 151 p.p.s.a., którego naruszenie zarzuca strona skarżąca kasacyjnie, podobnie zresztą jak art. 145 § 1, art. 146 § 1, art. 147, czy też art. 149 § 1 oraz § 1a i art. 161 § 1 p.p.s.a. ma charakter ogólny (blankietowy) i określa kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Tego typu przepisy nie mogą zatem stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. zobowiązana jest więc bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie ww. przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (por. wyroki NSA: z dnia 30 kwietnia 2015 r., I OSK 1701/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1595/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1596/14, z dnia 24 kwietnia 2015 r., I OSK 1088/14, z dnia 8 kwietnia 2015 r., I OSK 71/15, z dnia 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14). W niniejszej sprawie strona skarżąca kasacyjnie powiązała zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. z zarzutem naruszenia art. 1 ust. 1 u.d.i.p., usiłując na podstawie omawianego zarzutu podważyć prawidłowość stanowiska Sądu I instancji w zakresie zakwalifikowania żądanych przez nią informacji jako niestanowiących informacji publicznej. W związku z powyższym wskazać należy, że nie było możliwe skuteczne zakwestionowanie stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wyrażonego w tym zakresie, na podstawie zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., który określając zakres pojęcia informacji publicznej i odsyłając w zakresie jej udostępniania do "zasad i trybu określonych w niniejszej ustawie", jednocześnie ich nie regulując, nie jest przepisem postępowania. Ponadto i w związku z tym, dla skuteczności tego powiązania niezbędne było wskazanie również na art. 10 ust. 1 u.d.i.p., regulujący tryb wnioskowy dostępu do informacji publicznej, tj. tryb, na podstawie którego złożono wniosek w niniejszej sprawie. Co więcej, chcąc zakwestionować prawidłowość oceny takiego dokumentu jak wniosek o udostępnienie informacji publicznej należało wskazać przepisy, które stanowią podstawy i kryteria dokonywania takiej oceny. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera takich przepisów, konieczne jest zatem odwołanie się do ogólnych standardów w tym zakresie, a niewątpliwie standardy takie wyznacza zasada prawdy obiektywnej sformułowana w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691) – dalej także jako: k.p.a., zgodnie z którym "W toku postępowania organy administracji publicznej (...) podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (...)". W ugruntowanych poglądach doktryny i orzecznictwa wskazuje się, że w katalogu zasad ogólnych k.p.a. mieszczą się i takie, które mają znaczenie dla całego prawa administracyjnego pełniąc funkcję jego części ogólnej. Do zasad takich należy zaliczyć m.in. te, które zostały sformułowane w art. 7 k.p.a. Właśnie ze względu na taki ich uniwersalny charakter swoją wagą i treścią wykraczają poza ramy k.p.a. i przez to mają zastosowanie i do innych postępowań niż te, które zostały uregulowane w k.p.a., a także do prawa materialnego oraz ustroju administracji (zob. np. Z. Cieślak, Zasady prawa administracyjnego, w: Z. Cieślak, I. Lipowicz, Z. Niewiadomski, Prawo administracyjne. Część ogólna, Warszawa 2000, s. 65; J. Zimmermann, Alfabet prawa administracyjnego, Warszawa 2022, s. 300). Powołanie się na zasady zakodowane w art. 7 k.p.a. nie oznacza zatem stosowania proceduralnych przepisów k.p.a. do postępowania zainicjowanego wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, które nie kończy się wydaniem decyzji, lecz stosowaniem ogólnych norm-zasad całego prawa administracyjnego wysłowionych formalnie w art. 7 k.p.a. Potrzebę taką od lat akcentuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreślając np., że "Każdy wniosek, niezależnie od tego, jaki rodzaj postępowania ma wszczynać, musi zawierać co najmniej takie dane i być na tyle precyzyjny, aby możliwe było jego załatwienie zgodnie z prawem. Nie można więc wykluczyć, że także i wnioskowi o udostępnienie informacji publicznej nie będzie nadany bieg, jeśli jego treść nie pozwoli na ustalenie przedmiotu i istoty żądania, a wnioskujący takiego braku nie uzupełni. Czynności zmierzające do uzupełnienia takiego wniosku, czy też ustalenia rzeczywistej treści żądania nie będą co prawda podejmowane w trybie art. 64 k.p.a., ale w realizacji ogólnych zasad wynikających zarówno z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak i z art. 6-12 k.p.a. Te ostatnie bowiem, jakkolwiek zamieszczone w kodeksie mającym zastosowanie do postępowań w sprawach rozstrzyganych decyzją administracyjną, mają charakter uniwersalny i należy je odnosić do każdego działania administracji (władzy) publicznej" (zob. wyrok WSA w Krakowie z 13 listopada 2007 r., II SAB/Kr 58/07, LEX nr 974181; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 kwietnia 2012 r., II SAB/Ol 33/12; H. Knysiak-Molczyk, Granice prawa do informacji w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym, Warszawa 2013, s. 224-225). Naczelny Sąd Administracyjny wskazywał wielokrotnie, że "Postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym i uproszczonym, w którym przepisy kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie dopiero na etapie wydania decyzji w trybie art. 16 u.d.i.p. Artykuł 10 ustawy nie określa żadnej formy ani też ram wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Nie oznacza to jednak, że do postępowania dotyczącego informacji publicznej nie stosuje się pewnych ogólnych zasad odnoszących się do postępowań administracyjnych. Mają one charakter uniwersalny i należy je odnosić do każdego działania władzy publicznej. Pozwalają adresatowi wniosku na jego zgodne z prawem rozpoznanie, zapewniają ponadto należytą ochronę praw przysługujących wnioskodawcy. Podmiot, do którego wniosek został skierowany nie jest upoważniony do jego modyfikacji, powinien zatem móc prawidłowo rozpoznać intencje strony" (por. np. uzasadnienie uchwały NSA z dnia 9 grudnia 2013 r., I OPS 7/13; wyrok NSA z dnia 19 lutego 2014 r., I OSK 903/13; wyrok NSA z dnia 18 października 2017 r., I OSK 3521/15; wyrok NSA z dnia 18 maja 2021 r., III OSK 1077/21). Z powyższych przyczyn dla skutecznego zakwestionowania poprawności ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy, a w tym przypadku oceny punktu 3 wniosku Stowarzyszenia z dnia 20 grudnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazania kwot brutto wynagrodzeń z roku 2024 wypłaconych pracownikom Uniwersytetu Szczecińskiego, nie mogło zatem być wystarczające poprzestanie na sformułowaniu zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Dlatego zarzut ten nie mógł odnieść skutku. Nie mógł odnieść skutku także drugi z zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tj. zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a., którego strona skarżąca kasacyjnie upatruje w nieuwzględnieniu przez Sąd I instancji, że organ sformułował nową ocenę prawną w sprawie w sposób odmienny od tej wyrażonej w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 kwietnia 2025 r., sygn. akt I SA/Sz 93/25. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., którego naruszenie zarzuca strona skarżąca kasacyjnie, "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie". Zarzut ten mógłby odnieść skutek w sytuacji zignorowania przez Sąd I instancji oceny prawnej wyrażonej wcześniej w sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, co jednak w zaskarżonym orzeczeniu nie miało miejsca. Sąd I instancji, przy ocenie legalności działań organu podjętych w niniejszej sprawie, wziął pod uwagę, że sprawa była już oceniana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 30 kwietnia 2025 r., sygn. akt I SA/Sz 93/25. Natomiast wbrew argumentacji strony skarżącej kasacyjnie w ww. wyroku uchylającym wydaną w sprawie decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie przesądził, iż żądana przez Stowarzyszenie informacja w części dotyczącej punktu 3 wniosku z dnia 20 grudnia 2024 r. stanowi informację publiczną. Sąd I instancji w wyroku tym uznał, że bezsporne pozostaje w niniejszej sprawie spełnienie zakresu podmiotowego u.d.i.p., zaś zakres przedmiotowy ustawy miał zostać raz jeszcze przez organ oceniony, w ramach ponownego rozpoznania sprawy. Organ został zobowiązany do oceny wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz dokonania kwalifikacji żądanych informacji w zakresie jego punktu 3, z uwzględnieniem przedstawionego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie rozumienia pojęcia "osoba pełniąca funkcje publiczne lub mająca związek z pełnieniem tych funkcji" i rozważenia, czy żądane informacje, jeśli stanowią informacje o charakterze publicznym, to czy powinny zostać udostępnione. Dlatego argumentację strony skarżącej kasacyjnie w tym zakresie również uznać należało za bezzasadną. Tym samym zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 153 p.p.s.a. nie mógł odnieść skutku. W związku z nieskutecznością podniesionych przez autora skargi kasacyjnej zarzutów w oparciu o drugą podstawę kasacyjną, wskazać należy, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania służą m.in. kwestionowaniu ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy, co oznacza, że brak tego rodzaju zarzutów w niniejszej sprawie powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny w procesie kontroli instancyjnej przyjmuje, jako niezakwestionowany punkt odniesienia, stan faktyczny i jego ocenę przyjęte przez Sąd I instancji. Przechodząc zatem do oceny zarzutów sformułowanych przez stronę skarżącą kasacyjnie w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej przypomnieć należy, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada lub nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinna być rozumiana norma zawarta w stosowanym przepisie prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091). Konstrukcja zarzutów naruszenia prawa materialnego sformułowanych w skardze kasacyjnej umożliwia ich łączne rozpoznanie, bowiem na ich podstawie strona skarżąca kasacyjnie kwestionując ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy wytyka Sądowi I instancji niewłaściwe zastosowanie art. 1 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez wadliwe, zdaniem strony skarżącej kasacyjnie, uznanie, że wnioskowane przez Stowarzyszenie informacje nie są informacjami o sprawie publicznej, podlegającymi udostępnieniu, podczas gdy są to informacje wydatkowaniu środków publicznych. Zarzuty te nie mogły jednak odnieść skutku. W związku z treścią powyższych zarzutów wyjaśnić należy, że niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego oznacza błąd w zakresie subsumcji stanu faktycznego wobec treści stosowanej normy prawnej. Może być zatem konsekwencją wcześniejszych błędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, jak i błędnej wykładni prawa materialnego, ale może mieć miejsce również wtedy, gdy prawidłowe są ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego oraz wykładnia prawa materialnego, a wadliwość przejawia się wyłącznie w zestawieniu stanu faktycznego ze stanem prawnym sprawy. W rozpatrywanej skardze kasacyjnej nie zakwestionowano skutecznie ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego. Nie podważono również skutecznie prawidłowości wykładni prawa materialnego stosowanego w realiach niniejszej sprawy. Oznacza to, że w realiach niniejszej sprawy istotne jest zweryfikowanie, czy w podniesionych zarzutach niewłaściwego zastosowania prawa materialnego strona skarżąca kasacyjnie wykazała, że Sąd I instancji w przyjętym przez ten Sąd stanie faktycznym i prawnym sprawy dokonał ich wadliwego zestawienia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego treść omawianych zarzutów niewłaściwego zastosowania prawa materialnego nie daje natomiast podstaw do przyjęcia wypełnienia tego obowiązku przez stronę skarżącą kasacyjnie, co czyni omawiane zarzuty nieskutecznymi. Przede wszystkim jednak o nieskuteczności omawianych zarzutów naruszenia prawa materialnego świadczy ich treść, która ewidentnie wskazuje, na to, że strona skarżąca kasacyjnie na podstawie zarzutów niewłaściwego zastosowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie art. 1 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 61 ust. 1 Konstytucji RP kwestionuje ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy. Strona skarżąca kasacyjnie upatruje wadliwości działania Sądu I instancji w niewłaściwej ocenie treści konkretnego dokumentu i płynących stąd konsekwencjach, tj. ocenie wniosku Stowarzyszenia z dnia 20 grudnia 2024 r. (w zakresie jego punktu 3) jako niedotyczącego udostępnienia informacji publicznej. W związku z tym należy podkreślić, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny, zaś zarzut naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię – niezasadny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). Z tych wszystkich powodów zarzuty naruszenia prawa materialnego sformułowane w skardze kasacyjnej również okazały się niezasadne. Skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.