III OSK 2269/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie sędzia NSA Olga Żurawska - Matusiak sędzia del. WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wójta Gminy I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 maja 2023 r. sygn. akt III SA/Gl 817/22 w sprawie ze skargi P. V. na czynność Wójta Gminy I. z dnia 30 września 2022 r. nr DGiOKZ.4450.1.2022 w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów dowozu dziecka do przedszkola oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 16 maja 2023 r. sygn. akt III SA/Gl 817/22 wydanym po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. V. na czynność Wójta Gminy I. z 30 września 2022 r. nr DGiOKZ.4450.1.2022 w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów dowozu dziecka do przedszkola, na podstawie art. 146 § 1 oraz art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 2000 ze zm.) dalej "p.p.s.a." stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności (pkt 1) oraz zasądził od Wójta Gminy I. na rzecz strony skarżącej kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 2). W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że podstawą prawną podjętej czynności jest art. 32 ust. 6 ustawy z 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2021 r., poz. 1082). Uwzględniając ten przepis oraz fakt posiadania przez syna skarżącego orzeczenia o niepełnosprawności i orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, zdaniem Sądu gmina jest zobowiązana do zorganizowania we własnym zakresie bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu dzieci, młodzieży i uczniów, albo zwrotu rodzicom kosztów przewozu dzieci, młodzieży i uczniów oraz rodziców. Wskazany przepis należy rozumieć w ten sposób, że dopuszcza się również zapewnienie dowozu dziecka nie tylko do jednostki, która jest najbliższa w rozumieniu geograficznym w stosunku do miejsca zamieszkania, ale do takiego najbliższego przedszkola, placówki, które umożliwiają tym dzieciom realizację obowiązku przedszkolnego, zgodnie z treścią orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego. Odmowa zwrotu kosztów może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy organ wykaże, że żądanie zwrotu nie dotyczy najbliższego przedszkola w stosunku do miejsca zamieszkania dziecka, mogącego zapewnić realizację orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego. Sąd podkreślił, że określenie "najbliższe" przedszkole (lub inna placówka oświatowa) nie oznacza tylko i wyłącznie przedszkola położonego w najbliższej odległości od miejsca zamieszkania dziecka, ponieważ chodzi tu o jednostkę będącą w stanie zapewnić w jak najpełniejszy sposób realizację zaleceń wynikających z wydanego orzeczenia. Sąd I instancji uznał, że organ nie kwestionuje potrzeby kształcenia specjalnego, jednak gołosłownie podnosi, że Oddział Przedszkolny w Szkole Podstawowej w I. zapewni odpowiednie kształcenie, ponieważ organ nie poczynił w tym zakresie żadnych ustaleń i nie wyjaśnił swojego stanowiska. Końcowo Sąd wskazał, że organ nie kwestionuje także dowozu dziecka do Przedszkola nr 7 w Z.(1), jednak błędnie wskazuje, że obowiązek ten ogranicza się do dowozu dziecka z rodzicem tam i z powrotem, podczas gdy z art. 39a ust. 2 Prawa oświatowego wynika wzór, według którego następuje zwrot kosztów jednorazowego przewozu. Mając powyższe, zdaniem Sądu I instancji zaskarżona czynność narusza prawo, pozbawiając osobę uprawnioną możliwości realizacji jej praw wynikających z art. 32 ust. 6 Prawa oświatowego. Skargę kasacyjną złożył organ, zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zarzucił mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie następujących przepisów postępowania: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w ww. z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. polegające na dokonaniu oceny stanu faktycznego w sposób budzący uzasadnione podejrzenie, iż ocena materiału dowodowego przeprowadzona została przez sąd pierwszej instancji w sposób wybiórczy, nie uwzględniający w całości zebranego w sprawie materiału dowodowego co uniemożliwiło merytoryczną kontrolę oceny zastosowania prawa materialnego wobec wątpliwości co do zakresu rozpoznania okoliczności spornych; b) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wadliwe uzasadnienie wyroku polegające na dokonaniu ustaleń i oparciu rozstrzygnięcia na dowozie syna skarżącego do Przedszkola nr 7 w Z.(1), a nie Przedszkola nr 7 w Z., lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku uchylającego decyzję administracyjną, niepodjęcie wszystkich niezbędnych działań celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego pozbawiające stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, a organ administracji także wskazówek co do kierunku dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego; c) art. 134 § 1 w zw. z art. 133 p.p.s.a. przez nierozpoznanie istoty sprawy w wyniku nieuprawnionego przyjęcia, że organ nie kwestionował dowozu dziecka do Przedszkola nr 7 w Z., podczas gdy kwestia ta stanowi fundamentalną oś sporu pomiędzy stronami, zaś organ wykazywał, że szkołą najbliższą w rozumieniu art. 39 ust. 6 ustawy Prawo oświatowe jest oddział Przedszkolny przy Szkole Podstawowej w I.; d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez bezpodstawne uchylenie zaskarżonej decyzji będące konsekwencją przeprowadzenia wadliwej kontroli zasadności decyzji, opartej na niewłaściwym zastosowaniu przez Sąd I instancji przepisów prawa procesowego istotnych z punktu widzenia ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy oraz na niewłaściwej ocenie sposobu przeprowadzenia przez organ postępowania w sprawie; e) art. 145 § 1 "lit pkt 3" p.p.s.a. przez bezzasadne przyjęcie, że zaskarżona czynność organu naruszyła prawo i rzekomo pozbawiła skarżącego możliwości realizacji praw wynikających z art. 32 ust. 6 ustawy Prawo oświatowe, podczas gdy do naruszenia prawa nie doszło, a skarga powinna zostać nieuwzględniona i oddalona w całości. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazał, że zaskarżony wyrok jest obarczony szeregiem błędów. Zdaniem organu Sąd dowolnie uznał, że organ nie kwestionuje dowozu dziecka do Przedszkola nr 7 "w Z.(1)", podczas gdy sprawa dotyczy dowozu do przedszkola w Z. Przede wszystkim jednak organ kwestionował oraz nadal kwestionuje dowóz dziecka do Przedszkola nr 7 w Z. nie tylko w zakresie ograniczenia dowozu dziecka z rodzicem tam i z powrotem, ale w szczególności podnosząc, że szkołą najbliższą w rozumieniu art. 39 ust. 6 ustawy Prawo oświatowe jest oddział przedszkolny przy Szkole Podstawowej w I. Rozpoznając podanie skarżącego o zwrot kosztów dowozu w roku szkolnym 2022/2023 organ wziął pod rozwagę szereg czynników, w tym m.in. wymogi i zalecenia wynikające z orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, uprawnienia oraz liczebność kadry Oddziału Przedszkolnego przy Szkole Podstawowej w I., fakt czy kadra oddziału Przedszkolnego przy Szkole Podstawowej w I. zapewnia właściwą opiekę nad dziećmi niepełnosprawnymi oraz czy jest w stanie spełnić wszelkie wymogi i zalecenia wynikające w ww. orzeczenia. W takim stanie rzeczy zdaniem organu Sąd I instancji nie rozpoznał istoty sprawy i zaniechał dokonania ustaleń w niniejszym zakresie oraz oparł się wyłącznie na informacji wskazanej przez skarżącego. Ponadto w ocenie organu Sąd I instancji nie wskazał, jakie normy rzekomo naruszył organ, wyłącznie ogólnikowo wskazując, że "zaskarżona czynność organu naruszyła prawo". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonej podstawy kasacyjnej. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny nie odniósł się do poruszonych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej kwestii związanych z wykładnią i zastosowaniem przepisów prawa materialnego, ponieważ w skardze kasacyjnej podniesiono tylko zarzuty naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) Nie jest trafny zarzut a), tj. naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Przed wszystkim należy zauważyć, że Sąd I instancji uwzględnił skargę na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. Co prawda z tego przepisu wynika, że art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.s.a. stosuje się odpowiednio, to jednak prawidłowo formułując ten zarzut należało co najmniej powiązać naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. z naruszeniem art. 146 § 1 p.p.s.a. Ponadto, jak to prawidłowo wskazał Sąd I instancji, odmowa zwrotu kosztów dowozu dziecka do przedszkola jest czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W związku z tym, przy jej podejmowaniu nie miały zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, które normują postępowanie w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych albo załatwianych milcząco (art. 1 pkt 1 k.p.a.). Dlatego niezasadnie podniesiono w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., które regulują zasady ustalania stanu faktycznego, gromadzenia i oceny dowodów w postępowaniu jurysdykcyjnym. Nie oznacza to oczywiście, że organ wykonawczy gminy ma dowolność przy realizacji obowiązków z art. 32 ust. 6 ustawy Prawo oświatowe i nie musi czynić ustaleń faktycznych zgodnych z rzeczywistością. Działania organu gminy regulowane prawem nie mogą mieć cech dowolności. Zgodnie z art. 7 Konstytucji RP jednostki samorządu terytorialnego mają obowiązek działać na podstawie i w granicach prawa. Oczywiste jest natomiast, że aby norma prawa materialnego mogła być prawidłowo zastosowana, muszą zostać ustalone wszystkie okoliczności objęte hipotezą lub dyspozycją przepisu. W tym celu organ dokonuje wykładni przepisu i ustala zakres koniecznego postępowania wyjaśniającego oraz sposób jego udokumentowania. Konieczność ustalenia prawdy materialnej wynika zawsze z wykładni celowościowej i systemowej stosowanych przepisów. Niezależnie od powyższego Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że ocena legalności zaskarżonej czynności winna nastąpić z uwzględnieniem zasad Konstytucji RP, na czele z zasadą demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji) i zasadą legalizmu (art. 7 Konstytucji) oraz z wyprowadzanymi z tej pierwszej, zasadami szczegółowymi w tym zwłaszcza zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa. Zasady te w powiązaniu z normami i standardami jakim powinny odpowiadać działania organu administracji publicznej o charakterze władczym pozwalają Sądowi uznać, że każda forma załatwienia sprawy indywidualnej wymaga od organu szczegółowego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że prawo strony do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia jej sprawy w rozsądnym terminie obejmuje w szczególności obowiązek administracji uzasadniania swoich decyzji. Standardy "dobrej administracji" szerzej reguluje Europejski Kodeks Dobrej Praktyki Administracyjnej (dalej w skrócie: "EKDPA"), przyjęty przez Parlament Europejski 6 września 2001 r. W akcie tym eksponuje się obowiązek należytego uzasadniania przez organy administracji swych rozstrzygnięć. Z art. 18 ust. 1 EKDPA wynika, że w odniesieniu do każdej wydanej przez instytucję decyzji, która może mieć negatywny wpływ na prawa lub interesy jednostki, należy podać powody, na których opiera się wydana decyzja. W tym celu należy jednoznacznie podać istotne fakty i podstawę prawną podjętej decyzji. Zgodnie zaś z art. 18 ust. 2 EKDPA urzędnik odstępuje od wydania decyzji, które opierałyby się na niewystarczających lub niepewnych podstawach i które nie zawierałyby indywidualnej argumentacji (tekst EKDPA cyt. za: J. Świątkiewicz, Europejski Kodeks Dobrej Administracji, Warszawa, marzec 2007 r., s. 34). Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, wprawdzie przywołane postanowienia odnoszą się wprost do urzędników i innych funkcjonariuszy unijnych (zob. art. 2 ust. 4 lit. b EKDPA), to w istocie wyznaczają pewne ogólne zasady (standardy), których winny przestrzegać organy administracji publicznej każdego demokratycznego państwa prawnego (tak: wyroki NSA: z 28 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 3264/18, z 5 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2430/17, z 26 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 1816/17). Zasadnym jest zatem stwierdzenie, że brak prawidłowego uzasadnienia aktu/czynności z zakresu administracji publicznej, stanowiącego jego integralną część, nie pozwala zarówno adresatowi tej czynności jak i Sądowi na poznanie motywów, jakimi kierował się organ podejmując takie, a nie inne rozstrzygnięcie. Do czynności organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o zwrot kosztów przejazdu niepełnosprawnego dziecka do przedszkola w zakresie rozstrzygnięcia i uzasadnienia należy stosować te same zasady (per analogiam), jakie stosuje organ załatwiając sprawę w formach określonych w k.p.a. Skarżący, jako rodzic niepełnosprawnego dziecka ma prawo oczekiwać szczególnie wnikliwego rozpoznania jego sprawy, w tym również wszechstronnego odniesienia się przez organ do wszystkich okoliczności i dowodów istotnych w sprawie. Nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której organ uzasadnia odmowne załatwienie wniosku w sposób lakoniczny, bez odniesienia się do realiów konkretnego przypadku. Taką sytuacja zachodzi w przypadku kontrolowanej czynności Wójta Gminy I. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania w piśmie z 30 września 2022 r. (stanowiącym zaskarżoną czynność) skierowanym do skarżącego, a informującym o odmowie zwrotu kosztów dowozu jego syna do przedszkola, organ nie dokonał wystarczającej oceny indywidualnego przypadku niepełnosprawnego dziecka, w kontekście orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego małoletniego syna skarżącego. Organ jedynie lakonicznie stwierdził, że Szkoła Podstawowa w I. zapewnia właściwą opiekę nad dziećmi zgodną z zaleceniami jakie wskazano w orzeczeniu o potrzebie kształcenia syna skarżącego. Ponadto wskazano, że oddział przedszkolny przy tej szkole posiada wykwalifikowaną kadrę o specjalizacji z: gimnastyki korekcyjnej, terapii pedagogicznej, wczesnego wspomagania rozwoju dziecka ze spektrum autyzmu, oligofrenopedagogiki, logopedii i terapii pedagogicznej z arteterapią. Dlatego organ zobowiązał się zapewnić dowóz syna skarżącego do oddziału przedszkolnego w I. Taka ocena organu ma charakter ogólny, nie jest poparta żadnymi działaniami wyjaśniającymi i co za tym idzie nie zawiera wystarczającego uzasadnienia. Jak to trafnie przyjął Sąd I instancji stanowisko organu co do zapewnienia synowi skarżącego odpowiedniego kształcenia jest gołosłowne. Kluczowa zaś dla rozstrzygnięcia spornej sprawy jest ocena tego, czy przedszkole jakie organ wskazuje jako najbliższe, jest w stanie spełnić wszystkie wymogi i zalecenia zawarte w orzeczeniu Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej nr 1 w Z. z 29 września 2021 r. o potrzebie kształcenia specjalnego syna skarżącego. W orzeczeniu tym zaś wyraźnie określono realizację indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych tego dziecka oraz podano zalecenia warunków i form wsparcia. Organ zobowiązany jest ocenić to orzeczenie kompleksowo i wnikliwie, a nie tylko formalnie. Zobligowany jest zatem wziąć pod uwagę potrzeby dziecka wskazane w przedmiotowym orzeczeniu. Nic nie stoi na przeszkodzie, a wręcz niezbędnym jest zwrócenie się przez organ do Dyrektora Szkoły przy której jest Oddział Przedszkolny, tak aby ten mógł się wypowiedzieć co do możliwości spełnienia przez tę placówkę edukacyjną wszystkich zaleceń wskazanych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego tego dziecka. Organ zaniechał przeprowadzania postępowania w tym zakresie przed wydaniem zaskarżonej czynności. Zatem niemożliwe jest ustalenie, która placówka jest najbliższą w rozumieniu art. 32 ust. 6 ustawy Prawo oświatowe – pozwalającą w całości realizować zalecenia zawarte w orzeczeniu o niepełnosprawności dziecka, a zatem dostosowaną do jego zdolności psychofizycznych. Przedszkole bliższe geograficznie, lecz w mniejszym stopniu pozwalające urzeczywistnić wspomniane zalecenia, nie będzie przedszkolem najbliższym w rozumieniu cytowanego przepisu. W rezultacie prawidłowo stwierdził Sąd I instancji, że organ arbitralnie stwierdził, że przedszkole w I. zapewni właściwą opiekę nad synem skarżącego z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego, ponieważ w tym zakresie organ nie poczynił żadnych ustaleń i nie wyjaśnił swojego stanowiska. Zatem nie są zasadne twierdzenia skarżącego kasacyjnie organu, że ocena materiału dowodowego została przez Sąd przeprowadzona w sposób wybiórczy, nieuwzgledniający w całości zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji wziął pod uwagę cały materiał dowodowy. Trzeba tu wyjaśnić, że takiego materiału dowodowego nie stanowi odpowiedź na skargę, która z zasady nie może konwalidować uchybień zaskarżonej czynności. W odpowiedzi na skargę przedstawiono nową argumentację, ale nie wskazano na jakich dowodach organ opiera stanowisko, że przedszkole w I. w całości zrealizuje zalecenia wskazane w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego syna skarżącego. Nie jest też uzasadniony zarzut b), tj. naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodzić się co prawda należy z organem, że Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku trzykrotnie naprzemiennie błędnie wskazał Przedszkole nr 7 w Z.(1) a nie przedszkole nr 7 w Z. Jednak jest to oczywista omyłka pisarska podlegająca sprostowaniu na podstawie art. 156 § 1 i 3 p.p.s.a. W sprawie nie budzi wątpliwości, że kwestią do rozstrzygnięcia jest to, które przedszkole jest bliższe w rozumieniu art. 32 ust. 6 Prawa oświatowego w I. czy w Z. Ponadto Sąd I instancji kilkakrotnie wskazuje także prawidłowo na Przedszkole nr 7 w Z. Zatem nie budzi wątpliwości, że stanowisko Sądu odnosi się do Przedszkole nr 7 w Z. Nie można natomiast zgodzić się z twierdzeniem o lakoniczności i ogólnikowości uzasadnia zaskarżonego wyroku. Uzasadnienie tego wyroku zwiera wszystkie elementy wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd opisał ustalony stan faktyczny i wykazał braki w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym. Wbrew twierdzeniom organu, Sąd podał podstawę prawną rozstrzygnięcia i ją wyjaśnił, w szczególności w postaci art. 32 ust. 6 i art. 39a ust. 1 i 2 ustawy Prawo oświatowe, które zdaniem Sądu organ naruszył, oraz art. 146 § 1 p.p.s.a. będący podstawą uwzględnienia skargi i stwierdzenia bezskuteczności zaskarżonej czynności. Z uzasadnienia wyroku wynika również dlaczego stanowiska organu nie można zaakceptować i jakie przepisy prawa naruszono. Natomiast wskazówki co do dalszego prowadzenia postępowania przez organ wynikają wprost ze stanowiska Sądu zawartego w rozważaniach. Nie można zgodzić się też z zarzutem c), tj. naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 133 p.p.s.a. Sąd I instancji rozpoznał istotę sprawy, bowiem uznał, że organ nie wykazał, iż Przedszkole w I. jest bliższym w rozumieniu art. 32 ust. 6 ustawy Prawo oświatowe niż Przedszkole nr 7 w Z.. Sąd zajął też stanowisko co do żądania zwrotu kosztów dowozu dziecka niepełnosprawnego ale i jego rodzica do przedszkola (tam i z powrotem - 2 razy dziennie). Wobec tego rozpoznał istotę sprawy. Co prawda rzeczywiście Sąd I instancji stwierdził, że "organ nie kwestionuje także dowozu dziecka do Przedszkola Nr 7 w Z.(1) (prawidłowo powinno być w Z.)". Jednak kontekst tej wypowiedzi Sądu wskazuje, że to niefortunne sformułowanie odnosi się do oceny stanowiska organu w zakresie żądania zwrotu kosztów przejazdu dziecka jak i jego rodzica 2 razy dziennie (tam i z powrotem), tj. za odwiezienie dziecka a także za przejazd będący powrotem rodzica do miejsca zamieszkania po odwiezieniu dziecka do przedszkola i ponowny przejazd z domu do przedszkola po dziecko i jego przywiezienie do domu. Zatem tą wypowiedź należy rozumieć w kontekście zgody organu na zwrot kosztów dowozu dziecka do przedszkola w Z. na podstawie art. 32 ust. 7 ustawy Prawo oświatowe choć tylko w zakresie jednego przejazdu tam i z powrotem. Wobec tego nie można stwierdzić, aby Sąd I instancji kwestionował, że organ wskazywał, jako szkołę najbliższą w rozumieniu art. 32 ust. 6 ustawy Prawo oświatowe (błędnie wskazywanym w omawianym zarzucie jako art. 39 ust. 6 ustawy Prawo oświatowe) Oddział Przedszkolny przy Szkole Podstawowej w I. Natomiast kwestia prawidłowości wykładni art. 39a ust. 1 i 2 Ustawy Prawo oświatowe, jak już podano wyżej, wobec niepodniesienia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, pozostaje poza kompetencją Sądu kasacyjnego. Skoro omówione wyżej zarzuty okazały się nieuprawnione, to konsekwencją tego jest niezasadność zarzutu d), ponieważ zachodziły przesłanki do stwierdzenia bezskuteczności zaskarżonej odmowy zwrotu kosztów dowozu dziecka do przedszkola na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. Zatem nie doszło także do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., ponieważ Sąd I instancji przeprowadził prawidłową kontrolę zaskarżonej czynności. Na marginesie należy zauważyć, że autor skargi kasacyjnej błędnie w omawianym zarzucie przyjmuje, że Sąd "uchylił zaskarżoną decyzję" , tymczasem Sąd stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności. Bezskuteczny okazał się również zarzut e), tj. naruszenia "art. 145 § 1 lit pkt 3 PPSA". Nawet gdyby przyjąć, że zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a., to stanowi on, że na jego podstawie sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Zatem przepis ten nie mógł być stosowany w niniejszej sprawie ze względu na to, że prawidłowa podstawą uwzględnienia skargi był przepis art. 146 § 1 p.p.s.a., z którego wynika, że odpowiednio stosuje się tylko przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.