III OSK 226/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Klimatu i Środowiska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 845/21 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w R. na postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 13 kwietnia 2021 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od [...] Sp. z o.o. z siedzibą w R. na rzecz Ministra Klimatu i Środowiska kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 września 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 845/21, po rozpoznaniu skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w R. na postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 13 kwietnia 2021 r., znak [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego – uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia 23 lutego 2021 r., znak [...]. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji Marszałek Województwa Kujawsko-Pomorskiego - dalej: "Marszałek", decyzją z dnia 21 lipca 2020 r., uznał za produkt uboczny odciek podestylacyjny wytwarzany przez J. K. prowadzącego działalność pod nazwą Gospodarstwo Rolne [...] J. K. Pismem z dnia 2 lutego 2021 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą R. (dawniej Gospodarstwo Rolne [...] J. K.), wniosła o wydanie decyzji dotyczącej przejęcia przez następcę prawnego praw i obowiązków wynikających z ww. decyzji Marszałka z 21 lipca 2020 r., uznającej odciek podestylacyjny za produkt uboczny. Spółka we wniosku wyjaśniła, że z dniem 1 grudnia 2020 r. J. K. działający pod firmą Gospodarstwo Rolne [...] J. K. uległ przekształceniu, w trybie art. 584(1) – 584(13) ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 1526 ze zm.) - dalej: "K.s.h.", w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością: [...] Sp. z o.o. – dalej: "Spółka" Marszałek postanowieniem z dnia 23 lutego 2021 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji dotyczącej przejęcia praw i obowiązków wynikających z decyzji tego organu z dnia 21 lipca 2020 r., uznającej za produkt uboczny odciek podestylacyjny wytwarzany przez J. K. prowadzącego Gospodarstwo Rolne [...] J. K. W postanowieniu organ wyjaśnił, że w przepisach z zakresu ochrony środowiska możliwe jest przeniesienie praw i obowiązków wynikających z decyzji, ale każdorazowo sytuacja taka dopuszczona jest ustawą ze wskazaniem jakiego rodzaju decyzji instytucja ta dotyczy. Natomiast sytuacja określona w przedłożonym wniosku nie dopuszcza takiego przeniesienia. Marszałek wyjaśnił również, że zmiana podmiotu (wytwórcy produktu ubocznego) powoduje, że nie ma pewności wykorzystania przedmiotu lub substancji jako produktu ubocznego. Decyzja wydana dla J. K. nakłada prawa i obowiązki wyłącznie na tego przedsiębiorcę. Spółka na powyższe postanowienie wniosła zażalenie. Organ odwoławczy po rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2021 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, uznając zażalenie za niezasadne. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że instytucja przeniesienia praw i obowiązków wynikających z decyzji została przewidziana przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 797, ze zm.) – dalej: "ustawa o odpadach", ale dotyczy ona decyzji związanych z zarządzaniem składowiskami odpadów. Dlatego rację należy przyznać Marszałkowi twierdzącemu, że ustawa ta nie przewiduje możliwości przeniesienia praw i obowiązków określonych w decyzji tego organu, a dotyczących uznania odcieku podestylacyjnego za produkt uboczny, na inny podmiot niż wskazany w tej decyzji. Podniesiono również, że przywołane w zażaleniu przez skarżącą przepisy K.s.h. nie obligują Marszałka do wydania decyzji odnoszącej się do tego stanu. Co więcej, Marszałek, podobnie jak Minister Klimatu i Środowiska nie jest organem właściwym do orzekania na podstawie przepisów K.s.h. Wobec powyższego, przy równoczesnym braku odpowiednich przepisów w ustawie o odpadach w ocenie Ministra ustawodawca nie przyznał Marszałkowi uprawnień do wydania żądanej przez stronę decyzji. Organ odwoławczy uznał jednocześnie, że organ pierwszej instancji wydając postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania nie był uprawniony do dokonywania oceny merytorycznej złożonego wniosku, czego w sprawie nie uniknął wypowiadając się co do pewności dalszego wykorzystania produktu ubocznego i gwarancji zgodności tego wykorzystania z deklaracją poprzedniego przedsiębiorcy. Uchybienie to jednak w ocenie Ministra nie miało wpływu na rozstrzygnięcie. Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając postanowienie w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Marszałka z dnia 23 lutego 2021 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za posiadającą usprawiedliwione podstawy. Przede wszystkim wniosek, który został złożony w dniu 5 lutego 2021 r. przez skarżącą o wydanie decyzji przenoszącej na nią prawa z decyzji z dnia 21 lipca 2020 r. wydanej dla jej poprzednika prawnego, nie określa przepisu na podstawie, którego to przeniesienie winno nastąpić. Skarżąca jest następcą prawnym przedsiębiorstwa J. K. prowadzącego Gospodarstwo Rolne [...] J. K. na terenie [...] w R. Przekształcenie nastąpiło na podstawie art. 584(1) – 584(13) K.s.h. Niewątpliwie zatem wskazywane przez nią przepisy K.s.h. w szczególności art. 584(2) § 1 i 2 stanowiące, że Spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki przedsiębiorcy przekształcanego (§ 1) oraz Spółka przekształcona pozostaje podmiotem w szczególności zezwoleń, koncesji oraz ulg, które zostały przyznane przedsiębiorcy przed jego przekształceniem, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji albo ulgi stanowi inaczej ( § 2) – wskazywałby, że przeniesienie praw z decyzji posiadanych przez poprzednika prawnego następuje z mocy samego prawa, co oznaczałoby, że nie jest konieczne przeniesienie odrębną decyzją praw poprzednika prawnego na jego następcę. Dalej Sąd meriti wskazał, że skoro Spółka złożyła w tym zakresie stosowny wniosek to organy miały obowiązek go rozpatrzyć w jego całokształcie. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy przepisy ustawy o odpadach nie przewidują odrębnego trybu wydania decyzji, którą przeniesione zostaną uprawnienia z jednego podmiotu na drugi w sprawach dot. uznania produktu lub substancji za produkt uboczny. Tym samym ustawa o odpadach niewątpliwie nie daje uprawnień Marszałkowi do wydania takiej decyzji. Powyższe ustalenia wskazywałyby na zasadność wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, bowiem skoro w ocenie organu brak jest właściwości rzeczowej Marszałka do działania to tym samym nie może on prowadzić merytorycznego postępowania. Jednakże Sąd Wojewódzki zauważył, że zarówno organ odwoławczy jak i organ pierwszej instancji nie zwróciły uwagi i nie rozważyły możliwości zastosowania w niniejszej sprawie art. 155 K.p.a. Przepis ten wprost stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Jak z brzmienia wskazanego przepisu wynika daje on możliwość zmiany decyzji, przy spełnieniu określonych w tym przepisie warunków. A zatem bez rozważenia przez organ zasadności zastosowania w niniejszej sprawie właśnie tego przepisu, skoro w ustawie o odpadach brak jest odrębnego trybu w tym zakresie, wydane rozstrzygniecie Sąd meriti uznał za przedwczesne i wydane bez rozważenia sprawy w sposób należyty. Tym samym z uchybieniem art. 7, 80 i 107 w związku z art. 155 K.p.a. i 61a K.p.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej: "P.p.s.a.", Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Minister Klimatu i Środowiska. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) naruszenie art. 145 § 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz art. 155 K.p.a. poprzez ich zastosowanie, niewłaściwą wykładnię i błędne uznanie, że w sprawie zachodzą podstawy do wydania na rzecz [...] Sp. z o.o. decyzji zmieniającej, podczas gdy prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 K.p.a. uwarunkowana jest prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron, a w niniejszej sprawie nie zachodzi tożsamość stron; b) naruszenie art. 145 § 1 lit c P.p.s.a w zw. z art. 584(1) K.s.h. poprzez błędne uznanie, że spółka prawa handlowego utworzona w wyniku przekształcenia przedsiębiorcy jest tym samym podmiotem prawa, podczas gdy przekształcenie przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą, o którym mowa w art. 584(1) K.s.h. prowadzi do utworzenia spółki prawa handlowego, która wcześniej nie istniała, a jednocześnie nie ustał byt prawny osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą co nie może prowadzić do stwierdzenia że w przypadku przekształcenia przedsiębiorcy w spółkę prawa handlowego zachowana zostaje ciągłość podmiotowa; c) naruszenie art. 145 § 1 lit c P.p.s.a w zw. z art. 61a K.p.a. poprzez błędne uznanie, że w sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 80, art. 107 K.p.a. i uwzględnienie skargi uznając, że rozstrzygnięcie organu i poprzedzające je rozstrzygnięcie Marszałka jest przedwczesne i wy dane bez rozważenia sprawy w sposób należyty podczas gdy zarówno organ I instancji jak i organ II instancji dokonał wnikliwej analizy stanu sprawy, wyjaśniając, że przeniesienie praw i obowiązków wynikających z decyzji, zgodnie z przepisami ustawy o odpadach jest możliwe wyłącznie w odniesieniu do decyzji związanych z zarządzaniem składowiskami odpadów - nie dotyczy zaś zagadnień dotyczących produktu ubocznego, co ma miejsce w niniejszej sprawie. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł: a) na podstawie art. 188 P.p.s.a. o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi i jej oddalenie; b) w przypadku braku podstaw do zastosowania art. 188 P.p.s.a. na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; c) w każdym przypadku na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a. wniesiono o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym i Naczelnym Sądem Administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano. W piśmie z dnia 10 listopada 2021 r. pełnomocnik skarżącego kasacyjnie organu zrzekł się w jego imieniu przeprowadzenia rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] Sp. z o.o. z siedzibą w R. wniosła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne. Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę wystąpienie przesłanek nieważności postępowania. W tej sprawie Sąd nie stwierdza wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (por. uchwała pełnego składu sędziów NSA z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona skarżąca kasacyjnie po wniesieniu skargi kasacyjnej zrzekła się rozprawy, natomiast strona przeciwna po doręczeniu jej odpisu skargi kasacyjnej nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Skarżący organ podniósł zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Zgodnie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zwrot normatywny: "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania sądowoadministracyjnego. Ponadto w przytoczonym przepisie nałożono na wnoszącego skargę kasacyjną obowiązek wykazania nie tylko tego, że zaskarżony wyrok narusza przepisy postępowania, lecz również tego, że naruszenie to mogło wywrzeć istotny wpływ na wynik sprawy. Skuteczne wniesienie takiego zarzutu wymaga, zatem uprawdopodobnienia istnienia związku przyczynowego między stopniem naruszenia a treścią rozstrzygnięcia, polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia podjętego wyrokiem byłaby inna. Oznacza to po stronie skarżącej obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, że zasadniczo kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FSK 232/07, LEX nr 480247; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 3, Warszawa 2008, s. 426). Analiza zarzutów skargi wskazuje, że strona skarżąca kasacyjnie uprawdopodobniła skutecznie istnienie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, a treścią zaskarżonego wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za zasadną i uchylił decyzję Ministra oraz poprzedzającą ją decyzję Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego. Sąd stwierdził, że skarżąca jest następcą prawnym przedsiębiorstwa J. K. prowadzącego Gospodarstwo Rolne [...] J. K. na terenie [...] w R. Jednocześnie Sąd wskazał, że przeniesienie praw nabytych z decyzji, posiadanych przez poprzednika prawnego następuje z mocy prawa i uznał, że: "nie jest konieczne przeniesienie odrębną decyzją praw poprzednika prawnego na jego następcę". W uzasadnieniu Sąd dochodzi do wniosku, że skoro skarżąca Spółka złożyła wniosek o przeniesienie na nią praw z decyzji poprzednika prawnego to organy administracji - pomimo, że zdaniem Sądu organy słusznie uznały, że przepisy ustawy o odpadach nie przewidują odrębnego trybu wydania decyzji w sprawie uznania produktu lub substancji za produkt uboczny, więc tym samym brak jest właściwości rzeczowej Marszałka do działania - powinny rozważyć możliwość zastosowania w niniejszej sprawie art. 155 K.p.a. Z tym stanowiskiem nie można się zgodzić. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 K.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem – w przeciwieństwie do postępowania głównego (rozpoznawczego) – nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji już wydanej decyzji ostatecznej uprawniającej z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy za zmianą (uchyleniem) przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, gdy strona wyraża zgodę na zmianę lub uchylenie, a przepis szczególny nie stoi temu na przeszkodzie. Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 K.p.a. uwarunkowana jest więc prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Rozważenie możliwości stosowania trybu przewidzianego w art. 155 K.p.a. wymaga uprzedniego ustalenia, czy w konkretnym przypadku występuje tożsamość sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. II GPS 2/09, ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 4; M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022). Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy faktycznej i prawnej. Inaczej, tożsamość sprawy występuje, gdy występują te same podmioty, gdy dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. W uzasadnieniu uchwały z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. II GPS 2/09, NSA przyjął, że: "ocena istnienia tożsamości sprawy administracyjnej w wypadku trybów nadzwyczajnych powinna uwzględniać, że nieuchronne zmiany stanu faktycznego nie mogą mieć na nią wpływu, gdy chodzi o konkretyzację jednego stosunku administracyjnoprawnego. W wypadku stosowania art. 155 K.p.a. regułą jest, że to właśnie zmiana okoliczności faktycznych, następująca po skonkretyzowaniu uprawnień lub obowiązków strony, uzasadnia skorzystanie z instytucji zmiany (uchylenia) decyzji. W związku z tym należało uznać, że jeżeli wspomniana zmiana zachodzi w ramach jednego stosunku administracyjnoprawnego, to tożsamość sprawy nie zostaje naruszona. W wypadku przyjęcia poglądu przeciwnego możliwość stosowania art. 155 K.p.a. zostałaby istotnie ograniczona". W konkluzji sąd uznał, że "dopóki mamy do czynienia z tymi samymi prawami i obowiązkami tych samych podmiotów, ukształtowanymi obowiązującą decyzją, z tym samym lub zachowującym ciągłość regulacji stanem prawnym i niezmienionym w kwestiach prawnie istotnych stanem faktycznym, dopóty można mówić o tożsamości sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnoprawnym". Na gruncie przedmiotowej sprawy nie zachodzi tożsamość podmiotowa. W rozważanym przypadku, w wyniku procedury przekształcenia, doszło bowiem do wykreowania nowego podmiotu prawa, który będzie istnieć obok przedsiębiorcy przekształcanego, a jedynie utraci przymiot przedsiębiorcy. W postanowieniu z dnia 29 stycznia 2016 r. sygn. II CZ 94/15 (LEX nr 1982402) Sąd Najwyższy wyjaśnił, że skutkiem przekształcenia przedsiębiorcy jednoosobowego w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, przekształceniu ulega nie sam podmiot, tylko przedmiot jego działalności, tj. prowadzone przez niego przedsiębiorstwo. Po przekształceniu przestaje istnieć jedynie jako przedsiębiorca, lecz istnieje nadal jako podmiot prawa. Nie staje się też nowym - przekształconym podmiotem, lecz jest jedynym wspólnikiem spółki. Nie mamy tu, więc do czynienia z sukcesją generalną, czy pełną kontynuacją podmiotu przekształcanego w inną postać prawną, które sytuowałyby spółkę przekształconą w sytuacji następcy prawnego jednoosobowego przedsiębiorcy. Ograniczony zakres kontynuacji wynikający z art. 5841 § 1 K.s.h. oznacza wstąpienie utworzonej spółki w prawa i obowiązki związane z działalnością gospodarczą prowadzoną przez jednoosobowego przedsiębiorcę, które nie skutkuje następstwem prawnym o charakterze ogólnym, a ma jedynie charakter sukcesji szczególnej (successio singularis ) w rozumieniu art. 192 pkt 3 K.p.c. W świetle powyższego, należy więc uznać, że przekształcenie przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 5841 k.s.h. prowadzi do utworzenia spółki prawa handlowego, która wcześniej nie istniała. Co za tym idzie, byt prawny osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą nie ustaje w momencie przekształcenia (por. postanowienie SN z dnia 21 marca 2017 r., sygn. akt II UZ 89/16, LEX nr 2281261). Nie można więc przyjąć, że na gruncie niniejszej sprawy zachowana została ciągłość podmiotowa i przedsiębiorstwo J. K. prowadzącego Gospodarstwo Rolne [...] J. K. na terenie [...] w R. to ten sam podmiot co [...] Sp. z o.o. Wobec tego nie można w niniejszej sprawie zastosować art. 155 K.p.a. i uznać wniosku [...] Sp. z o.o. za zgodę strony - przedsiębiorstwa J. K. prowadzącego Gospodarstwo Rolne [...] J. K. na terenie [...] w R., na zmianę decyzji Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia 21 lipca 2020 r. uznającej odcinek podestylacyjny za produkt uboczny. Zatem zarówno Marszałek jak i Minister Klimatu i Środowiska zasadnie uznali, że w niniejszej sprawie, z uwagi na brak właściwości rzeczowej do podejmowania decyzji we wnioskowanym przez skarżącą zakresie, należy odmówić wszczęcia postępowania. Bezpodstawny jest natomiast zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a jego naruszenie może nastąpić w przypadku, gdy Sąd pierwszej instancji rozpozna sprawę, wykraczając poza jej granice, albo nie zauważy niewskazanego w skardze naruszenia prawa przez organy administracji. W ramach zarzutu naruszenia 134 § 1 P.p.s.a. nie można natomiast skutecznie kwestionować dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu pod kątem zachowania przepisów proceduralnych obowiązujących ten organ (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2007 r., sygn. II OSK 610/06, LEX nr 337811). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji rozważył wszystkie konieczne do rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne i prawne. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten określa jedynie co ma zawierać uzasadnienie wyroku sądu. Art. 141 § 4 P.p.s.a. może być naruszony wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku było pozbawione przedstawionego zwięźle stanu faktycznego sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia lub jej wyjaśnienia. Ponadto naruszenie tego przepisu ma miejsce także wtedy, gdy sporządzone uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wprawdzie wszystkie elementy wynikające z art. 141 § 4 P.p.s.a., ale jest ono wewnętrznie niespójne lub zawiera nie dające się wyjaśnić sprzeczności, innymi słowy nie pozwala na kontrolę zaskarżonego wyroku. Zarzucając naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. nie może jednak strona skarżąca kasacyjnie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego sprawy lub wykładni prawa materialnego dokonanej przez Sąd. Sąd pierwszej instancji w dostateczny sposób wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia. W sposób umożliwiający dokonanie kontroli instancyjnej wskazał, z jakich przyczyn uznał zaskarżone postanowienie za niezgodne z prawem. Mając powyższe na uwadze, wobec uznania, że stan niniejszej sprawy został dostatecznie wyjaśniony, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 i art. 151 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 203 pkt 2 P.p.s.a.