III OSK 2103/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant: asystent sędziego Dominika Daśko po rozpoznaniu w dniu 27 września 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 4076/21 w sprawie ze skargi M.M. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 17 listopada 2021 r. nr 992700/620/13/2017-SWO w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 kwietnia 2022 r. – na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), określanej dalej jako "P.p.s.a." - oddalił skargę M.M. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 17 listopada 2021 r., w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku. Wyrok wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z 17 listopada 2021 r. organ odmówił skarżącemu przyznania świadczenia, o którym mowa w art. 83 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 291). Stwierdzono, że w sprawie skarżącego nie ziściła się przesłanka "szczególnych okoliczności", na skutek których skarżący nie nabył uprawnień do świadczenia w trybie zwykłym. Organ wskazał, że skarżący udokumentował 14 lat, 5 miesięcy oraz 5 dni okresów składkowych i nieskładkowych, a w ostatnim dziesięcioleciu przed dniem powstania niezdolności do pracy wykazał jedynie 6 miesięcy i 5 dni tych okresów. Organ ustalił, że skarżący w okresach od 18.09.1994 do 1.10.1995 oraz od 31.12.1997 do 31.07.2007 nie opłacał składek na ubezpieczenie społeczne oraz ubezpieczenia emerytalne i rentowe. Wobec skarżącego orzeczona została całkowita niezdolność do pracy od 15 stycznia 2008 r., a w tej dacie skarżący nie wykonywał pracy ani innej działalności, odprowadzając składki na ubezpieczenie społeczne. Organ uznał zatem, że mimo iż skarżący spełnia pozostałe przesłanki do przyznania świadczenia, bowiem prowadzi samodzielne gospodarstwo i nie posiada niezbędnych środków do utrzymania oraz ze względu na całkowitą niezdolność do pracy nie może podjąć pracy lub działalności objętej ubezpieczeniem społecznym, to świadczenie rentowe nie może zostać mu przyznane ze względu na brak istnienia "szczególnych okoliczności". Całkowitą niezdolność do pracy wobec skarżącego orzeczono dopiero w roku 2008, a skarżący we wskazanych okresach 1994-1995 oraz 1997-2007 nie wskazał na istnienie jakiejkolwiek przeszkody w zatrudnieniu. Co więcej skarżący twierdził, że w wyżej wskazanych okresach wykonywał prace dorywcze w Polsce i za granicą bez zgłoszenia do ubezpieczenia społecznego, natomiast organ nie uznał tego jako okoliczność, która mogłaby być potraktowana jako zdarzenie wyjątkowe i niezależne od ubezpieczonego w rozumieniu okoliczności szczególnej z art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. W związku z powyższym organ odmówił przyznania skarżącemu świadczenia w drodze wyjątku. W skardze skarżący zarzucił niewłaściwe zastosowanie art. 83 ustawy o emeryturach i rentach z FUS oraz naruszenie przepisów postępowania. Podniósł, że organ nie zastosował się do wytycznych i wskazań zawartych we wcześniejszych wyrokach WSA w Warszawie uchylających decyzje wydane w jego sprawie (wyrok WSA w Warszawie z 19 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1073/17, z 14 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 2122/18, z 22 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 22/20) Wskazał, że był osobą aktywną zawodowo i podczas pozostawania w zatrudnieniu doznał wypadku, który doprowadził do całkowitej niezdolności do pracy. Odnosząc się do okresów, w których nie podlegał on ubezpieczeniu społecznemu skarżący stwierdził, że było to spowodowane trudnościami w znalezieniu pracy. Akcentował, że znajduje się w trudnej sytuacji życiowej, bowiem mieszka sam i utrzymuje się z zasiłku stałego w wysokości 645 zł miesięcznie, co nie pozwala na zaspokojenie wszystkich jego potrzeb. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę Sąd pierwszej instancji wskazał na swoje i organu związanie uprzednio wydanym wyrokiem z 22 stycznia 2021 r. Nawiązując do jego treści i art. 153 P.p.s.a. Sąd stwierdził, że zadaniem organu było ustalenie sytuacji finansowej skarżącego, a w szczególności, czy skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką, czy też nie. Organ wyraźnie wskazał w zaskarżonej decyzji, że skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe i nie posiada niezbędnych środków utrzymania, co koreluje z wyjaśnieniami skarżącego, który podał, iż jego matka zmarła w lutym 2021 r., a on utrzymuje się ze świadczeń pomocy społecznej w formie zasiłku stałego w kwocie 645 zł oraz zasiłków celowych na pokrycie bieżących potrzeb. Rozważania organu w zakresie sytuacji finansowej skarżącego są lakoniczne, ale wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia, a tym samym pozwalają na stwierdzenie, iż Prezes ZUS wykonał wytyczne tut. Sądu zamieszczone w ww. orzeczeniu. Odnosząc się z kolei do argumentacji skarżącego, że w jego sprawie wystąpiły szczególne okoliczności usprawiedliwiające krótki staż ubezpieczeniowy, Sąd wyjaśnił, że kwestia braku zaistnienia szczególnych okoliczności w sprawie także została prawomocnie przesądzona w wiążącym organ wyroku z 22 stycznia 2022 r. tak jak pozostałe - istotne dla rozstrzygnięcia jego sprawy - ustalenia faktyczne, w tym wiążące się z datą powstania niezdolności do pracy czy kwalifikacją wypadku, jakiemu uległ skarżący. Dlatego wszelkie zarzuty w odniesieniu do tych okoliczności również nie mogą odnieść skutku. Tutejszy Sąd w ww. orzeczeniu nakazał Prezesowi ZUS zbadanie sytuacji finansowej skarżącego, czemu organ uczynił zadość. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Skarżący wniósł o "zaliczenie w poczet dowodów" odpisu zaświadczenia Starosty T. z 12 lipca 2022 r., nr PE.712.2.197.2022 o okresach posiadania przez skarżącego statusu bezrobotnego oraz informacji Powiatowego Urzędu Pracy w T. o poziomie stóp bezrobocia oraz o wystąpienie do Komendy Głównej Straży Granicznej o informację czy i kiedy skarżący w latach 1993 - 2007 wyjeżdżał za granicę i powracał do kraju. Wyrokowi zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. a) art. 119 pkt 2 P.p.s.a. przez rozpoznanie skargi w postępowaniu uproszczonym w sytuacji, gdy skarżący o to nie wnosił; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez zaniechanie dokładnego zbadania okoliczności faktycznych, związanych ze świadczeniem w latach 1993 - 2007 przez skarżącego pracy i nieuprawnionym dowodowo przyjęciu, że skarżący w latach 1994-1995 oraz 1997-2007 nie uiszczał składek na ubezpieczenie społeczne oraz ubezpieczenie emerytalne i rentowe a jednocześnie w tych okresach wykonywał prace w kraju i zagranicą bez zgłoszenia do ubezpieczenia społecznego, co nie stanowi szczególnej okoliczności w rozumieniu art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; c) art. 134 § 1 w zw. z art. 153 P.p.s.a. przez przekroczenie granic orzekania w sprawie i wyjście poza wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 22 stycznia 2021 r., sygn. II SA/Wa 22/20 a dotyczące samodzielnego prowadzenia gospodarstwa przez skarżącego i orzekanie w kwestii zaistnienia szczególnych okoliczności w rozumieniu art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. W uzasadnieniu tak skonstruowanych podstaw kasacyjnych, nawiązując do art. 119 pkt 2 p.p.s.a. podniósł, że "nie wnosił o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i nie ustosunkował się również do odrębnie sformułowanej propozycji Sądu", co dowodzi zasadności naruszenia ww. przepisu. Następnie argumentował, że w sprawie występują istotne rozbieżności, co do faktu, rodzaju, czasu i miejsca świadczenia pracy przez skarżącego w latach 1993-2007, a organ nie podjął żadnych działań w celu ich wyjaśnienia. Co prawda, jak stwierdził skarżący, podstawą tych ustaleń było jego oświadczenie z 29 kwietnia, że w latach 1994-1996 był zatrudniony w Niemczech, w latach 1998-2003 we Włoszech, natomiast w latach 1996-1997 w przedsiębiorstwie T. w W., jednak w innych pismach oświadczał, że będąc bezrobotnym pomagał chorej matce prowadzić gospodarstwo rolne, a we Włoszech był tylko w odwiedzinach. Te sprzeczności faktyczne i wiedza organu o spowodowanym wypadkiem drogowym urazie mózgu, wpływającym na jego stan psychiczny, nie skłoniły jednak organu ani do podjęcia czynności dla potwierdzenia faktu jego pracy w T., ani też rzekomych wyjazdów skarżącego do pracy za granicą i temu celowi służy wniosek dowodowy o wystąpienie do Straży Granicznej o udzielenie informacji o wyjazdach za granicę. Z kolei zaświadczenie Starosty ma służyć wykazaniu, że skarżący był trzykrotnie rejestrowany jako bezrobotny i przez cały czas nie otrzymał propozycji pracy co wynikało wprost z wysokiej stopy bezrobocia na zamieszkiwanym terenie. Uzasadniając ostatni z zarzutów odnoszący się do naruszenia art. 153 P.p.s.a. i 134 § 1 P.p.s.a. skarżący wyjaśnił, że wprawdzie w zaskarżonej decyzji organ wykonał wskazanie poprzedniego wyroku zbadania jego sytuacji majątkowej, ale dodatkowo podjął także kwestie braku przesłanki "szczególnej okoliczności" z art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FOZ, a Sąd zaaprobował taki kierunek działania organu, co oznacza, że wyszedł poza granice sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie. Ponownie podkreślił, że w sprawie nie zostały wykazane szczególne okoliczności uniemożliwiające przezwyciężenie przeszkód w wykonywaniu zatrudnienia, bowiem w okresach od 18.09.1994 r. do 1.10.1995 r. oraz od 31.12.1997 r. do 31.07.2007 r. nie była wobec skarżącego orzeczona całkowita niezdolność do pracy. Całkowitą niezdolność do pracy lekarz orzecznik ZUS ustalił od dnia 15 stycznia 2008 r., a zatem do tego dnia nie istniały przeszkody w podjęciu zatrudnienia. Podniósł, że kwestia braku zaistnienia szczególnych okoliczności w sprawie została prawomocnie przesądzona w wiążącym organ wyroku z 22 stycznia 2021 r. Organ wniósł również o oddalenie wniosków dowodowych skarżącego jako nieistotnych dla rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawy skargi kasacyjnej nie są usprawiedliwione. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 119 pkt 2 P.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem sprawa może zostać rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli "strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy". Z przepisu wynika zatem, że uprawnienie do żądania rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym przysługuje nie tylko skarżącemu, ale każdej ze stron postępowania, a zatem i organowi, który z mocy art. 32 P.p.s.a. jest stroną w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z akt sprawy wynika, że w odpowiedzi na skargę organ z powołaniem na ww. przepis wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym (k. 9). Sąd pismem z 5 stycznia 2022 r. doręczonym skarżącemu 14 stycznia 2022 r. (k.13 i 24) zwrócił się, aby ten ustosunkował się do wniosku organu. Jak sam przyznał skarżący w skardze kasacyjnej "nie ustosunkował się do odrębnie sformułowanej propozycji Sądu" w tym przedmiocie. Tymczasem nie była to propozycja Sądu, a informacja o wniosku organu i możliwości zażądania rozpoznania sprawy na rozprawie. Skoro, jak sam przyznał skarżący, on nie zażądał przeprowadzenia rozprawy w sprawie to Sąd, wobec wniosku organu, był uprawniony do procedowania w trybie uproszczonym. Nie jest zasadny również drugi z zarzutów skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia przepisów postępowania. Jak wynika z jego uzasadnienia sprowadza się on do niewyjaśnienia sprzeczności w oświadczeniach samego skarżącego na temat tego czy w ustalonych przez organ okresach, w których nie były opłacane składki na ubezpieczenie społeczne skarżący pracował za granicą i pewnym przedsiębiorstwie w Warszawie czy też, będąc w tym okresie bezrobotnym pomagał matce w prowadzeniu gospodarstwa rolnego a we Włoszech był wyłącznie "w odwiedzinach". Podkreślić należy, że dla wyniku sprawy te ustalenia nie były istotne, chodziło przecież jedynie o fakt, że w podanych okresach nie istniały po stronie skarżącego przeszkody w zatrudnieniu "legalnym" od którego mogłyby być odprowadzane składki na ubezpieczenie społeczne pozwalające na uzyskanie świadczenia emerytalnego w zwykłym trybie, a nie na podstawie art. 83 ustawy o emeryturach i rentach z FOZ. Okoliczność wysokiej stopy bezrobocia, zwolnień grupowych i innych związanych z sytuacją gospodarczą kraju to nie są "okoliczności szczególne" w rozumieniu art. 83 ustawy. Podobnie jak wykonywanie zatrudnienia bez odprowadzania składek na ubezpieczenie społeczne. Zwrócił na to uwagę skarżącemu Sąd już w poprzednim prawomocnym wyroku z 22 stycznia 2021 r. o sygn. akt II SA/Wa 22/20 wywodząc, co następuje: "Zdaniem Sądu załączone przez Skarżącego do akt sądowych sprawy ww. orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z 6 maja 2014 r. nie podważa pozostałych ustaleń Prezesa ZUS w zakresie, czym była spowodowana przerwa w wykonywaniu przez Skarżącego zatrudnienia od 31 grudnia 1997 r. do 31 lipca 2007 r. Z oświadczeń skarżącego, dołączonych do akt sprawy, wynika, że skarżący w ww. przerwie wykonywał prace dorywcze w Polsce i za granicą, bez zgłoszenia do ubezpieczenia społecznego. Nie można więc oczekiwać od organu administracji publicznej, że w takim przypadku stwierdzi występowanie szczególnej okoliczności, o której mowa w art. 83 ust. 1 u.e.r.FUS. Takie poglądy były wielokrotnie wyrażane w orzecznictwie NSA (por. wyroki z: 18 czerwca 2020r. sygn. akt I OSK 1257/19; 13 grudnia 2000r. sygn. akt II SA 1936/00; 17 kwietnia 2013r. sygn. akt I OSK 8/13; 3 września 2014r. sygn. akt I OSK 1135/14; 30 września 2016r. sygn. akt I OSK 1541/16 – dostępne na www.nsa.gov.pl). Również oceny Prezesa ZUS, że świadome podejmowanie przez skarżącego zatrudnienia bez zgłoszenia do ubezpieczenia społecznego i odprowadzania składek na ubezpieczenie społeczne mają ten skutek, że osoba, która podejmuje takie zatrudnienie świadomie godzi się z powstaniem negatywnych konsekwencji w zakresie przyszłych uprawnień do świadczenia z ubezpieczenia społecznego – należy znać za trafne i nienaruszające art. 80 k.p.a. Osoby wykonujące prace dorywcze bez rejestracji, nie tylko nie ponoszą kosztów ubezpieczenia społecznego, ale również nie uiszczają stosownych podatków. Podkreślenia wymaga, że instytucja ubezpieczenia społecznego zakłada pewną solidarność ubezpieczonych, którzy opłacają składki, aby w przyszłości korzystać z ubezpieczenia (por. wyrok WSA w Warszawie z 12 stycznia 2012r. sygn. II SA/Wa 1785/11 utrzymany w mocy przez NSA wyrokiem z 18 czerwca 2020r. sygn. akt I OSK 1257/19 - dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd za prawidłowe uznaje więc stanowisko Prezesa ZUS, że wykonywane przez Skarżącego prace dorywcze w Polsce i za granicą, bez zgłoszenia ich do ubezpieczenia społecznego od 31 grudnia 1997r. do 31 lipca 2007r. – nie mogą być uznane za okoliczność, która mogłaby zostać potraktowana jako zdarzenie wyjątkowe i niezależne od ubezpieczonego w rozumieniu art. 83 ust. 1 u.e.r.FUS, a tym samym stanowiące "szczególną okoliczność"." Być może z powodu tego stanowiska Sądu wyrażonego w poprzednim wyroku skarżący na obecnym etapie postępowania podnosi niewyjaśnienie jego zajęcia w podanym okresie, twierdząc, że pomagał matce w prowadzeniu gospodarstwa rolnego, a do Włoch wyjeżdżał w odwiedzinach. Taktyka ta jednak jest bezskuteczna skoro dla sprawy znaczenie ma tylko, że w okresie tym skarżący pozostawał poza ubezpieczeniem społecznym. Okres pozostawania bez zatrudnienia związanego z opłacaniem składek na ubezpieczenie społeczne jest istotny z punktu widzenia możliwości zastosowania art. 83 ustawy i oceny przesłanki nieuzyskania świadczenia w zwykłym trybie wskutek zaistnienia "szczególnych okoliczności". Wyjaśnić należy, że postępowanie wyjaśniające, jakie prowadzi organ w oparciu o przepisy powołane w podstawie drugiej skargi kasacyjnej tj. m. in. 7 i 77 § 1 kpa zmierza do ustalenia i wyjaśnienia okoliczności istotnych z punktu widzenia normy prawa materialnego mającej zastosowanie w sprawie i nie obliguje organu do wyjaśniania okoliczności nieistotnych, ubocznych i niemających żadnego znaczenia. Zauważyć należy, że postępowanie administracyjne w tej sprawie na pewnym etapie koncentrowało się także na ustaleniu czy okresy pozostawania skarżącego poza zatrudnieniem bez opłacania składek na ubezpieczenie społeczne nie były związane z jego całkowitą niezdolnością do pracy, gdyż ewentualnie to ta okoliczność mogłaby mieć znaczenie dla oceny przesłanki "szczególnej okoliczności", która spowodowała niemożność uzyskania świadczenia w zwykłym trybie. Jak jednak jednoznacznie ustalił Sąd w poprzednim wyroku: "Prezes ZUS w sposób należyty zastosował się do ocen prawnych zawartych w ww. orzeczeniach WSA w Warszawie w zakresie zbadania kwestii, kiedy doszło do wypadku, który skarżący nazywał wypadkiem przy pracy i od którego to wypadku datowana była niezdolność skarżącego do pracy (15 stycznia 2008 r.). Prezes ZUS ustalił bowiem, stosownie do zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. i uszczegółowionej w art. 77 § 1 k.p.a., że w sprawie nie mogło być mowy o wypadku przy pracy, ani nawet o wypadku w czasie trwania zatrudnienia." Tym samym okoliczności sprawy, istotne z punktu widzenia art. 83 ustawy zostały wyjaśnione prawidłowo. Nie mogły one prowadzić do zastosowania tego przepisu w stosunku do skarżącego i to bez względu na to, czy w ustalonych przez organ okresach nieopłacania składek na ubezpieczenie społeczne pracował on "na czarno" za granicą i w kraju, czy też odwiedzał matkę we Włoszech i pomagał jej w gospodarstwie. A zatem wnioski dowodowe zawarte w skardze kasacyjnej jako zgłoszone na okoliczności nieistotne w sprawie nie mogły być uwzględnione. Nie znajduje również usprawiedliwienia zarzut trzeci skargi kasacyjnej. Jak wynika z jego uzasadnienia skarżący naruszenia art. 153 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. upatruje w podjęciu przez organ i Sąd pierwszej instancji oceny przesłanki materialnoprawnej nieuzyskania świadczenia z ubezpieczenia społecznego wskutek szczególnej okoliczności z art. 83 ustawy o emeryturach i rentach z FOZ podczas gdy w jego ocenie nie mogła ona podlegać badaniu z tego względu, że zalecenie zawarte w poprzednim wyroku z 22 stycznia 2022 r. ograniczało się jedynie do zbadania sytuacji majątkowej skarżącego. Innymi słowy skarżący sądzi, że korzystny dla niego poprzedni wyrok uchylający decyzję potwierdził jego uprawnienie do uzyskania świadczenia w specjalnym trybie pod warunkiem należytego zbadania wyłącznie jego sytuacji majątkowej. Nic bardziej mylnego. Poprzedni wyrok, jak słusznie uznał Sąd pierwszej instancji nakazywał zbadanie sytuacji materialnej skarżącego i jak skarżący przyznaje w skardze kasacyjnej zostało to wykonane, tym niemniej przesądził coś zupełnie odmiennego, a mianowicie że wskazywane przez skarżącego okoliczności odnoszące się do pracy poza granicami kraju, czy jego całkowitej niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem, nie mogą być kwalifikowane jako "szczególne" w rozumieniu art. 83 ustawy. I wprawdzie pewne wątpliwości budzi z jednej strony zdecydowana ocena przez Sąd rozpoznający sprawę II SA/Wa 22/20 przesłanki materialnoprawnej w sprawie, z drugiej zaś zalecenie wyjaśnienia faktów odnoszących się do sytuacji materialnej skarżącego (z powołaniem się na jeszcze wcześniejsze wyroki w sprawie skarżącego), to jednak ocena prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie II SA/Wa 22/20 nie jest przedmiotem niniejszej skargi kasacyjnej. Prawidłowo natomiast Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, odwołując się do art. 153 P.p.s.a. wskazał, że po pierwsze - organ wykonał zalecenia wynikające z poprzedniego wyroku i po drugie - że w poprzednim wyroku przesądzona została negatywnie dla skarżącego przesłanka z art. 83 ustawy zaistnienia "szczególnej okoliczności" z powodu której skarżący nie spełnił warunków do uzyskania świadczenia z ubezpieczenia społecznego w zwykłym trybie. Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, także z przyczyn branych pod uwagę z urzędu (art. 183 § 2 P.p.s.a. i art. 189 P.p.s.a.) orzeczono o jej oddaleniu stosownie do art. 184 P.p.s.a.