III OSK 2047/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 lipca 2025 r. sygn. akt III SA/Łd 162/25 w sprawie ze skargi A. K. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. K. na rzecz Gminy [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 10 lipca 2025 r. sygn. akt III SA/Łd 162/25 oddalił skargę A. K. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu [...] stycznia 2025 r. Rada Miejska w [...] podjęła uchwałę w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną Rady Miejskiej w [...] A. K. (dalej: "skarżąca", "skarżąca kasacyjnie"), zatrudnioną na stanowisku Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...] na podstawie powołania. Podstawę uchwały stanowił art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 z późn. zm., zwanej dalej: "u.s.g."). W uzasadnieniu uchwały wskazano, że w dniu 20 grudnia 2024 r. do Rady Miejskiej w [...] wpłynął wniosek Prezesa Głównego Urzędu Miar o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną Rady Miejskiej w [...] A. K.. Prezes Głównego Urzędu Miar poinformował, że radna jest zatrudniona na stanowisku Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...] na podstawie powołania. Stosownie do treści art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. z 2022 r. poz. 2063 z późn. zm., zwanej dalej: "ustawą Prawo o miarach"), dyrektorów okręgowych urzędów miar powołuje i odwołuje Prezes Głównego Urzędu Miar oraz wykonuje w stosunku do nich inne czynności z zakresu prawa pracy. Odwołanie pracownika zatrudnionego na podstawie powołania nie wymaga, zarówno na gruncie przepisów ustawy Prawo o miarach, jak i ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2023 r. poz. 1465 z późn. zm.), uzasadnienia i może nastąpić w każdym czasie w drodze jego odwołania. Odwołanie takiego pracownika jest równoznaczne z wypowiedzeniem umowy o pracę. Prezes Głównego Urzędu Miar jako przyczynę odwołania A. K. wskazał utratę zaufania w związku z napływającymi do niego skargami na działania zarządcze w zakresie zarządzania podległym personelem. Zdaniem Prezesa Głównego Urzędu Miar brak jest perspektyw na zażegnanie konfliktów personalnych w kierowanym przez stronę urzędzie. Ponadto, pomimo dwukrotnego uchylenia decyzjami Prezesa Głównego Urzędu Miar decyzji Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...] dotyczących udostępniania w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej instrukcji wzorcowania, Dyrektor Okręgowego Urzędu Miar w [...] nadal kwestionuje wyrażone w decyzjach Prezesa Głównego Urzędu Miar stanowisko prawne. Takie działanie zaburza spójność działania organów administracji miar, kierowanej przez Prezesa Głównego Urzędu Miar. Zgodnie natomiast z treścią art. 16 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy Prawo o miarach, zadaniem Prezesa Głównego Urzędu Miar jest nadzorowanie i koordynacja służby miar w Polsce, w szczególności sprawowanie nadzoru nad organami administracji miar i kierowanymi przez nie urzędami oraz zapewnienie prawidłowości i spójności ich działania. W ocenie Prezesa Głównego Urzędu Miar powyższe okoliczności sprawiają, że strona nie daje rękojmi właściwej realizacji zadań Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...]. Prezes podkreślił, że wskazane powody odwołana A. K. z zajmowanego stanowiska dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...] nie mają związku z jej działalnością jako radnej Rady Miejskiej w [...]. Na powyższą uchwałę skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w [...] wniosła o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 3 lipca 2025 r. pełnomocnik skarżącej poparł skargę. Skarżąca wyjaśniła, że odwołano ją ze stanowiska Dyrektora w dniu 7 lutego 2025 r. i wystąpiła z pozwem do Sądu Pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w powołanym wyżej wyroku oddalił skargę A. K. uznając, że zaskarżona uchwała została wydana zgodnie z prawem. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że z uzasadnienia uchwały wynika, że Rada dokonała oceny stanowiska pracodawcy wyrażonego we wniosku i uznała, iż przyczyną rozwiązania stosunku pracy są wyłącznie kwestie zawodowe. Należy podzielić stanowisko Rady Miejskiej w [...], że wskazane przez pracodawcę okoliczności nie są związane ze sprawowaniem przez skarżącą mandatu radnej. Jednocześnie Sąd I instancji stwierdził, że istotna jest również okoliczność, że skarżąca w treści skargi nie wskazała na przyczyny wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy związane z wykonywaniem mandatu. Wprawdzie skarżąca powołała się na kwestie polityczne, ale nie wynikają one z wniosku pracodawcy i nie są związane z wykonywaniem mandatu. W ocenie Sądu w treści wniosku, a następnie w zaskarżonej uchwale niewątpliwie wskazano na okoliczności będące podstawą rozwiązania stosunku pracy z radną. Natomiast weryfikacja tych okoliczności i ocena ich zasadności odwołania ze stanowiska należy do właściwego sądu pracy. Jedynie przed sądem pracy skarżąca będzie mogła (jak każdy inny pracownik) wykazywać, że powody rozwiązania z nią stosunku pracy, niezwiązane z wykonywaniem mandatu radnego, są niezgodne z prawem i nieuzasadnione. Sąd podkreślił, że to nie rolą rady jest rozstrzyganie sporów z zakresu prawa pracy i ocena okoliczności uzasadniających rozwiązanie stosunku pracy, gdyż oznaczałoby to wkraczanie w kompetencje sądu pracy. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd wskazał, że uchwała rady o wyrażeniu zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie rozstrzyga o tym, że radna ma być zwolniona, a jedynie usuwa przeszkodę rozwiązania stosunku pracy i pozwala na rozwiązanie stosunku pracy z radną przez pracodawcę, do którego należy ocena przyczyn wypowiedzenia, a później ocena ta należy do sądu pracy. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi uchwała odnosi się do obiektywnie weryfikowalnych argumentów, zawiera analizę wniosku Prezesa Głównego Urzędu Miar i ma oparcie w stanie faktycznym dotyczącym powodów rozwiązania stosunku pracy. Uznać zatem należało, że przesłanki, które stanowiły podstawę złożenia wniosku o wyrażenie zgody na odwołanie radnej są rzeczywiste, a podjęta uchwała nie ma charakteru blankietowego. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej, że wskazane we wniosku i uzasadnieniu uchwały argumenty mają charakter pozorny, a bezpośrednią przyczyną rozwiązania stosunku pracy jest przynależność do partii politycznej. Sama skarżąca również nie wskazała w skardze argumentów, które świadczyłyby o tym, że zaskarżona uchwała podjęta została w związku z czynnościami związanymi z wykonywaniem mandatu i ma charakter polityczny. W ocenie Sądu takie okoliczności z ustalonego stanu faktycznego nie wynikają. Nie ma przy tym żadnych powodów, aby rada gminy wkraczała w kompetencje sądu pracy i oceniała zasadność rozwiązania stosunku pracy z radnym. Z uzasadnienia uchwały wprost wynika, że organ nadrzędny (przełożony) utracił do skarżącej zaufanie w związku z licznymi konfliktami z podwładnymi pracownikami, brak jest perspektyw na zażegnanie konfliktów personalnych w kierowanym przez skarżącą urzędzie, skarżąca nie daje rękojmi właściwej realizacji zadań Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...]. Okoliczności te nie mają zatem związku z wykonywanym przez skarżącą mandatem radnej. Wobec powyższego zaskarżona uchwała nie narusza treści art. 25 ust. 2 u.s.g. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła A. K., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), naruszenie prawa materialnego, tj.: 1. art. 25 ust. 2 u.s.g. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że Rada Miejska w [...] wykazała, że przyczyną rozwiązania stosunku pracy ze skarżącą nie są okoliczności związane z wykonywaniem mandatu radnej, podczas gdy: 1) organ stanowiący i kontrolny ww. jednostki samorządu terytorialnego nie przeprowadził jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego w tym przedmiocie, przyjmując jedynie twierdzenia zawarte we wniosku pracodawcy jak własne ustalenia, 2) organ stanowiący i kontrolny ww. jednostki samorządu terytorialnego nie ustosunkował się w żadnym zakresie do pisma radnej złożonego pismem z dnia 7 stycznia 2025 r., w którym radna odniosła się do twierdzeń zawartych we wniosku pracodawcy dodatkowo wykazując, iż wniosek motywowany jest politycznie, - podczas gdy obowiązkiem Rady Miejskiej w [...] było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w tym przedmiocie, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego oddalenia skargi; 2. art. 25 ust. 2 u.s.g. w zw. z § 13 ust. 1 i ust. 2 Statutu Gminy [...] (uchwała nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] września 2018 r. w sprawie Statutu Gminy [...]) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i brak powołania odpowiedniej Komisji celem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego zmierzającego do zbadania okoliczności sprawy, podczas gdy w zaistniałym stanie faktycznym, koniecznym i zasadnym było powołanie ww. Komisji, które to uchybienie doprowadziło do niezasadnego wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy ze skarżącą kasacyjnie; 3. art. 25 ust. 2 u.s.g. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że wypełnienie dyspozycji ww. przepisu, w sytuacji gdy pracodawca wskazuje zdarzenia literalnie niemające związku z wykonywaniem mandatu przez radnego, a jednocześnie stanowiące przyczyny pozorne lub niekonkretne lub nieweryfikowalne, oznacza automatyczną powinność organu stanowiącego i kontrolnego jednostki samorządu terytorialnego do wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. Mając powyższe na uwadze strona skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi kasacyjnej poprzez jej uwzględnienie i stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] stycznia 2025 r., nr [...] w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Jednocześnie wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także oświadczyła, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Miejska w [...] wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Przede wszystkim na uwzględnienie nie zasługują zarzuty naruszenia prawa materialnego tj. art. 25 ust. 2 u.s.g. poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie. Otóż szczególna ochrona przysługująca radnemu na podstawie przepisów uzależniających rozwiązanie z nim stosunku pracy od zgody rady dotyczy jedynie sytuacji, w których rozwiązanie z nim stosunku pracy związane jest z wykonywaniem przez niego mandatu. W przypadku zaś, gdy taki związek nie istnieje, rada nie może odmówić zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy (zob. mi. in. wyroki NSA: z 3 grudnia 2021 r., akt III OSK 4443/21; z 31 maja 2021 r., akt III OSK 3615/21, z 20 grudnia 2022 r., akt III OSK 1450/21 i III OSK 1449/21, z 21 marca 2023 r., akt III OSK 2007/21). Taka wykładnia wskazuje na to, że radny, jak każdy inny pracownik może przed sądem pracy wykazywać, że powody rozwiązania z nim stosunku pracy, niezwiązane z wykonywanym mandatem radnego, są niezgodne z prawem i nieuzasadnione. Tym samym, nie ma żadnych powodów, aby rada gminy wkraczała w kompetencje sądu pracy i oceniała zasadność przyczyn rozwiązania stosunku pracy z radnym, z wyłączeniem jedynie sytuacji, gdy ma to związek z oceną, czy rzeczywista przyczyna rozwiązania stosunku pracy nie jest jednak związana z wykonywaniem mandatu radnego (zob. wyrok NSA z 24 października 2018 r.; akt II OSK 2532/17). Zatem art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym powinien być wykładany w ten sposób, że rada gminy nie może odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy (na wypowiedzenie wynikających z umowy o pracę warunków pracy i płacy) z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku nie są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu oraz że w związku z tym rada gminy jest uprawniona do oceny zasadności podstaw rozwiązania z radnym stosunku pracy tylko w takim zakresie, jaki jest konieczny do wykazania, że podane przez pracodawcę przyczyny są pozorne, zaś rzeczywistymi przyczynami są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Jeżeli podstawą odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, rada gminy ma obowiązek wykazać przyczyny usprawiedliwiające odmowę i nie może ograniczać się do oceny, czy podane przez pracodawcę powody uzasadniają rozwiązanie stosunku pracy z radnym (zob. wyroki NSA z 27 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 1445/17, z 13 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 211/16, z 5 czerwca 2014 r., sygn. II OSK 3133/13). W ocenie NSA rozpoznającego sprawę, art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, w którym stanowi się, że po pierwsze, rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady gminy, której radny jest członkiem, a po drugie, że rada gminy odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, nie należy odczytywać w ten sposób, że w sytuacji opisanej w zdaniu drugim tego przepisu rada ma obowiązek odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy, zaś w innych przypadkach jest to pozostawione jej dyskrecjonalności. W ocenie NSA rozpoznającego sprawę, prowadziłoby to do nieuzasadnionego uprzywilejowania radnych kosztem ich pracodawców, gdyż rada gminy mogłaby odmówić zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy, gdy nie ma ono żadnego związku z wykonywaniem przez pracownika mandatu radnego. Uprzywilejowanie radnych w zakresie możliwości rozwiązania z nimi stosunku pracy jest uzasadnione jedynie wtedy, gdy to rozwiązanie ma związek ze sprawowaniem mandatu radnego. W związku z tym drugie zdanie art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym należy odczytywać jako wskazanie okoliczności uzasadniających odmowę wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. Taka wykładnia uwzględnia też to, że radny, jak każdy inny pracownik, będzie mógł przed sądem pracy wykazywać, że powody rozwiązania z nim stosunku pracy, niezwiązane z wykonywanym mandatem radnego, są niezgodne z prawem i nieuzasadnione. Tym samym nie ma żadnych powodów, aby rada gminy wkraczała w kompetencje sądu pracy i oceniała zasadność przyczyn rozwiązania stosunku pracy z radnym, z wyłączeniem jedynie sytuacji, gdy ma to związek z oceną, czy rzeczywista przyczyna rozwiązania stosunku pracy nie jest jednak związana z wykonywaniem mandatu radnego (zob. także wyroki NSA z 26 listopada 2021 r. sygn. III OSK 4632/21, z 26 września 2018 r., sygn. II OSK 2196/17, z 7 czerwca 2018 r., sygn. II OSK 923/18, z 13 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 211/16). "Regulacja art. 25 ust. 2 u.s.g. została wprowadzona dla zagwarantowania możliwości sprawowania przez radnego mandatu, celem tej regulacji nie jest natomiast udzielenie bezwarunkowej ochrony w sferze uprawnień radnego w płaszczyźnie regulowanej przepisami prawa pracy, pozbawiając pracodawcę możliwości rozwijania stosunku pracy z radnym. Należy zauważyć, iż w każdym przypadku niewyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy powinno być wykazane, że wykonywanie przez pracownika mandatu radnego, choćby w najmniejszym stopniu determinuje decyzję pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę. Szczególna ochrona stosunku pracy radnego ujęta w art. 25 ust. 2 u.s.g. ma na celu zapewnienie swobodnego i skutecznego sprawowania funkcji radnego. Nie jest to jednak tożsame z zabezpieczeniem radnego, chroniącym go bezwzględnie przez utratą pracy. Rada gminy podejmując uchwałę nie może ingerować w uprawnienia pracodawcy do zakończenia stosunku pracy z radnym. Ochrona stosunku pracy jest uzasadniona wyłącznie w sytuacji gdy zostanie udowodnione, że do rozwiązania stosunku pracy nie doszłoby gdyby pracownik nie posiadał mandatu radnego. (...) Ochrona trwałości stosunku pracy radnego charakteru bezwzględnego. Oznacza to, że jeżeli podstawą odmowy nie są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, rada gminy ma obowiązek wykazać przyczyny usprawiedliwiające odmowę wyrażenia zgody z uwagi na status radnego i nie może się ograniczyć do oceny, czy podane przez pracodawcę przyczyny uzasadniają rozwiązanie stosunku pracy z radnym (por. wyroki NSA z dnia 13 maja 2016 r., sygn. II OSK 211/16 oraz z 6 lipca 2016 r., sygn. II OSK 847/16)". W przedmiotowej sprawie wpłynął wniosek pracodawcy - Prezesa Głównego Urzędu Miar o wyrażenie zgody przez Radę Miejską w [...] na rozwiązanie z radną stosunku pracy. Co istotne Prezes Głównego Urzędu Miar umotywował ten wniosek wskazując, że radna jest zatrudniona na stanowisku Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...] na podstawie powołania, a także podał przyczyny jej odwołania, z których żadna nie była związana z wykonywaniem mandatu radnego. Stosownie do treści art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. z 2022 r. poz. 2063. ze zm.), dyrektorów okręgowych urzędów miar powołuje i odwołuje Prezes Głównego Urzędu Miar oraz wykonuje w stosunku do nich inne czynności z zakresu prawa pracy. Odwołanie pracownika zatrudnionego na podstawie powołania nie wymaga, zarówno na gruncie przepisów ustawy Prawo o miarach, jak i ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2023 r. poz. 1465 ze zm.), uzasadnienia i może nastąpić w każdym czasie w drodze jego odwołania. Jednocześnie z treści pisma skarżącej z dnia 7 stycznia 2025 r. stanowiącego odpowiedź na wniosek z dnia 12 grudnia 2024 r. Prezesa Głównego Urzędu Miar w Warszawie, nie podano żadnej okoliczności wskazującej lub nawet uprawdopodabniającej, iż złożony przez pracodawcę wniosek o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy związany jest z wykonywaniem przez nią mandatu radnej. Skarżąca przedstawiła w nim jedynie swój punkt widzenia na powody jej odwołania przytaczając okoliczności związane wyłącznie z wykonywaniem swojej funkcji jako Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...] oraz motywując je politycznie. Takich okoliczności nie powołano także w skardze, ani w skardze kasacyjnej. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut z § 13 ust. 1 i ust. 2 Statutu Gminy [...] (uchwała nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] września 2018 r. w sprawie Statutu Gminy [...]) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i brak powołania odpowiedniej Komisji. Otóż jak wynika z § 13 ust. 1 Statutu Gminy [...] w przypadku wniosku pracodawcy o rozwiązanie z radnym stosunku pracy, rada może powołać doraźną komisję rady do zbadania okoliczności sprawy. Jest to więc jej dyskrecjonalne uprawnienie (z którego może lub nie skorzystać), a nie obowiązek. W niniejszym przypadku Rada Miejskiej w [...] nie skorzystała z tej możliwości (do czego miała prawo). Brak powołania doraźnej komisji do zbadania okoliczności rozwiązania z radnym stosunku pracy wskazanych we wniosku pracodawcy nie miało wpływu na podjęcie zaskarżonej uchwały w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy ze skarżącą – zwłaszcza, że ona sama nie podnosiła żadnych okoliczności, które mogłyby wskazywać na powiązanie wykonywania przez nią mandatu radnej w Gminie Miejskiej [...] z podejmowaniem przez nią czynności jako Dyrektorem Okręgowego Urzędu Miar w [...]. Rada gminy nie ma obowiązku prowadzenia postępowania uzupełniającego, wyjaśniającego, a jedynie proceduje wniosek w oparciu o przedstawione w nim uzasadnienie oraz ewentualnie o dołączoną dokumentację. To na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania rzeczywistych, uzasadnionych przyczyn i ewentualnie ich udokumentowania. To bowiem motywy pracodawcy zamierzającego rozwiązać stosunek pracy z radnym muszą być badane, pod kątem ich związku z wykonywaniem mandatu radnego, ponieważ od tych ustaleń zależy stanowisko rady w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy. Uchwała taka nie może mieć charakteru blankietowego i powinna być uzasadniona w sensie obiektywnie weryfikowalnych argumentów oraz mieć oparcie w stanie faktycznym dotyczącym powodów rozwiązania stosunku pracy (wskazanych we wniosku pracodawcy – nie może to być np. ogólnikowe stwierdzenie, że powód rozwiązania stosunku pracy z radnym nie jest związany ze sprawowaniem przez niego mandatu radnego). Tym samym nie może być ona podjęta w sposób abstrahujący od motywów podanych przez pracodawcę we wniosku, oświadczenia radnego, czy faktów powszechnie znanych. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji "uchwała rady o wyrażeniu zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie rozstrzyga o tym, że radny ma być zwolniony, a jedynie usuwa przeszkodę rozwiązania stosunku pracy przez pracodawcę, w razie wypowiedzenia umowy o pracę i ewentualnego sporu co do zasadności tej decyzji rozstrzygnięcie sporu będzie należało do właściwości sądu pracy". Podsumowując działanie Rady Miejskiej w [...] w niniejszej sprawie proceduralnie i merytorycznie było prawidłowe, a podjęta uchwała z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną zgodna z prawem. Skoro więc podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co z kolei skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego zostało wydane w oparciu o przepis art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.