III OSK 1994/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie: Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (sprawozdawca) Protokolant: starszy asystent sędziego Krzysztof Poseniak po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 861/22 w sprawie ze skargi I. S. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej dla [...] z dnia [...] marca 2022 r. (bez numeru) w przedmiocie odmowy przyznania stypendium rektora 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek Odwoławczej Komisji Stypendialnej dla [...] o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 861/22 oddalił skargę I. S. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej dla [...] z dnia [...] marca 2022 r. (bez numeru) w przedmiocie odmowy przyznania stypendium rektora. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu 11 października 2021 r. I. S. (dalej: "wnioskodawczyni", "skarżąca") złożyła wniosek o przyznanie stypendium rektora [...] na rok akademicki 2021/2022. Komisja Stypendialna dla [...] (dalej: "Komisja Stypendialna"), po dokonaniu analizy wniosku i dołączonych do niego dokumentów, stwierdziła, że skarżąca uzyskała łącznie 82 punkty, z czego: 1. 0 punktów na 100 punktów możliwych do zdobycia za wyróżniające wyniki w nauce, uzyskanych na podstawie średniej ocen wynoszącej 0,0, uzyskanej z przedmiotów fakultatywnych zaliczonych w roku akademickim poprzedzającym rok, na który złożyła wniosek o stypendium rektora; 2. 82 punkty na 100 punktów możliwych do zdobycia za osiągnięcia naukowe. Mając powyższe na uwadze, Komisja Stypendialna ustaliła miejsce na liście rankingowej, na którą składa się 9% osób uprawnionych do otrzymania stypendium rektora na rok akademicki 2021/2022. Biorąc pod uwagę rok i tryb studiów na jakich znajduje się I. S. oraz fakt, że próg 9% osób uprawnionych do otrzymania stypendium rektora dla [...] stacjonarnych studiów doktoranckich prowadzonych na Wydziale [...] wyniósł 129 punktów, Komisja Stypendialna stwierdziła, że łączna liczba punktów uzyskana przez skarżącą za poszczególne osiągnięcia wyliczona na podstawie danych znajdujących się we wniosku, wynosząca 82, nie mieści się w rankingu 9% osób uprawnionych do otrzymania stypendium rektora dla [...] wymaganej przez § 15 ust. 10 Regulaminu świadczeń dla studentów i doktorantów [...]. Po rozpatrzeniu wniosku, Komisja Stypendialna decyzją z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...], na podstawie art. 86 ust. 2 i 3 w związku z art. 86 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2021 r. poz. 478 z późn. zm., zwanej dalej: "P.s.w."), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., zwanej dalej: "k.p.a.") mając na uwagę § 9-11 oraz § 13-20 Regulaminu świadczeń dla studentów i doktorantów [...] wprowadzonego zarządzeniem Rektora - [...] z dnia 30 września 2020 r. nr [...] oraz zarządzenie Rektora - [...] z dnia 6 września 2021 r. nr [...] w sprawie terminów składania wniosków, szczegółowych kryteriów oraz wysokości świadczeń dla studentów i doktorantów [...] w roku akademickim 2021/2022, odmówiła przyznania I. S. stypendium rektora na okres od 1 października 2021 r. do 30 czerwca 2022 r. Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie. Po rozpatrzeniu odwołania, Odwoławcza Komisja Stypendialna dla [...] (dalej: "Komisja Odwoławcza") decyzją z dnia [...] marca 2022 r. (bez numeru), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 k.p.a., art. 281 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r. poz. 1669 z późn. zm.), art. 86 ust. 2 i 3 w związku z art. 86 ust. 1 pkt 4 P.s.w., mając na uwadze § 9-10, § 12-13, § 15-20 Regulaminu świadczeń dla studentów i doktorantów [...] wprowadzonego zarządzeniem Rektora - [...] z dnia 30 września 2020 nr [...] oraz zarządzenia Rektora - [...] z dnia 15 grudnia 2021 r. nr [...] w sprawie terminów składania wniosków, szczegółowych kryteriów oraz wysokości świadczeń dla studentów i doktorantów [...] w roku akademickim 2021/2022, utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto wniosła o przeprowadzenie następujących dowodów: 1. przeprowadzenie dowodu z wydruku z konta odwołującej się, obrazującego sposób wyliczenia średniej z roku ubiegłego, gdzie zostały wliczone wszystkie oceny z przedmiotów fakultatywnych oraz obligatoryjne w tym z seminarium - na okoliczność sposobu przyjętego liczenia średniej z wszystkich przedmiotów, traktując je na równym poziomie; 2. zobowiązanie organu do przedstawienia całości dokumentacji wytworzonej w związku z rozpoznaniem wniosku skarżonej z roku ubiegłego o stypendium rektora, w szczególności uzyskanych punktacji przez wnioskującą za wyróżniające się wyniki w nauce, przedmiotów branych pod uwagę do średniej - na okoliczność sposobu przyjętego liczenia średniej z wszystkich przedmiotów, traktując je na równym poziomie, gdzie zostały wliczone wszystkie oceny z przedmiotów fakultatywnych oraz obligatoryjne w tym z seminarium; 3. zobowiązanie organu do przedstawienia wniosku o przyznanie stypendium rektora złożonego przez O. P. na okres 1 października 2020 r. do 30 czerwca 2021 r. oraz informacji o sposobie jego rozpoznania, w szczególności uzyskanych punktacji przez wnioskującą za wyróżniające się wyniki w nauce, przedmiotów branych pod uwagę do średniej, udzielenie informacji, czy wnioskująca uprzednio uzyskała zgodę na przedłużenie roku - na okoliczność sposobu rozpoznania wniosku ubiegającej się o stypendium rektora, w sposób odmienny od sposobu rozpoznania wniosku skarżącej pomimo tożsamego stanu faktycznego i prawnego; 4. zobowiązanie organu do przedstawienia całości dokumentacji wytworzonej w związku z rozpatrzeniem wniosku skarżącej, w szczególności pisma z 28 grudnia 2021 r. - na okoliczność wprowadzenia dodatkowego kryterium, przy ocenie wniosku skarżącej, a niewynikającego z przepisów. W odpowiedzi na skargę Komisja Odwoławcza wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku oddalił skargę I. S. uznając, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że zarówno Komisja Stypendialna, jak i Komisja Odwoławcza, prawidłowo stwierdziły, że skarżąca nie mogła uzyskać punktów za wyniki w nauce. Po pierwsze, uwzględniając treść normy prawnej zawartej w akcie hierarchicznie najwyżej usytuowanym, nie sposób stwierdzić, że zaliczenie przez skarżącą w roku akademickim poprzedzającym rok, na który miałoby być przyznane stypendium rektora, wyłącznie obowiązkowego seminarium doktoranckiego, będącego warunkiem kontynuowania studiów, a tym samym niezaliczenie żadnych innych przedmiotów, może być w ogóle rozpatrywane w kategoriach "wyróżniających wyników w nauce", o których mowa w art. 91 ust. 1 P.s.w. Po drugie, skoro w Regulaminie i Zarządzeniu wyróżniające wyniki w nauce powiązano ze "średnią ocen", to zaliczenie wyłącznie seminarium doktoranckiego nie może stanowić podstawy ustalenia takiej średniej. Zgodnie bowiem z Programem kształcenia stacjonarnych studiów doktoranckich Wydziału [...] (dalej: "Program kształcenia"), do zaliczenia seminarium doktoranckiego i warsztatów metodologicznych stosuje się skalę ocen: "zaliczenie (zal.)" lub "niezaliczenie (nzal.)". Skarżąca zaliczyła zatem wyłącznie jeden przedmiot i to taki, do którego zaliczenia nie stosuje się skali ocen od "niedostatecznej" (2) do "bardzo dobrej" (5). Jego zaliczenie jest warunkiem przeniesienia doktoranta na kolejny rok studiów, a w przypadku skarżącej, której przedłużono termin odbywania studiów doktoranckich - pozostania na czwartym roku tych studiów. Mając zatem na uwadze powołane przepisy P.s.w., Regulaminu i Zarządzenia, trzeba stwierdzić, że Komisje obu instancji trafnie ustaliły, że I. S., ubiegając się o stypendium rektora na rok akademicki 2021/2022, nie mogła uzyskać punktów za wyróżniające wyniki w nauce. Nie osiągnęła bowiem jakiejkolwiek średniej ocen. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaakceptowanie stanowiska skarżącej oznaczałoby w istocie, że miałaby uzyskać 100 punktów na 100 możliwych za "średnią" ocen, ponieważ w tzw. elektronicznym indeksie wpisano zaliczenie seminarium doktoranckiego z oceną 5,0. Argumentacja ta jest, po pierwsze sprzeczna z jednoznacznym postanowieniem Programu kształcenia, z którego wynika, że skala ocen stosowana do zaliczenia seminarium doktoranckiego obejmuje wyłącznie "zaliczenie (zal.)" lub "niezaliczenie (nzal.)". Po drugie, jest nie do pogodzenia z charakterem przedmiotowego stypendium, które jest przyznawane w szczególności za "wyróżniające wyniki w nauce". Za przekonujące należało więc uznać wyjaśnienie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym wpis zaliczenia seminarium doktoranckiego z oceną 5,0 widniejący w elektronicznym indeksie jest wpisem technicznym i nie może stanowić podstawy do zmiany zapisów wynikających z Programu kształcenia. Komisje obu instancji trafnie przyjęły za rozstrzygające w tym zakresie niebudzące wątpliwości postanowienia Programu kształcenia. Ponieważ zatem skarżąca nie mogła uzyskać punktów za średnią ocen, a tym samym za wyróżniające wyniki w nauce, prawidłowo obliczono, że uzyskała łącznie 82 punkty, będące punktami za osiągnięcia naukowe. Wobec powyższego, nie mają znaczenia dla oceny zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Komisji Stypendialnej z 4 listopada 2021 r., podnoszone przez skarżącą zastrzeżenia wobec przyjętego w roku akademickim 2021/2022 sposobu obliczania średniej ocen poprzez wliczanie do niej wyłącznie przedmiotów fakultatywnych, a niewliczanie przedmiotów obowiązkowych. Skoro I. S. zaliczyła wyłącznie seminarium doktoranckie, które nie jest oceniane w skali od 2 (niedostateczna) do 5 (bardzo dobra), to nie mogła uzyskać punktów za średnią ocen. Jednocześnie Sąd I instancji wskazał, że z tego samego powodu – prawidłowo – seminarium doktoranckie nie było uwzględniane przy obliczaniu średniej ocen innych doktorantów ubiegających się o stypendium rektora na rok akademicki 2021/2022. Jak wynika z przekazanych Sądowi listy rankingowej oraz wykazu średnich ocen za rok akademicki 2020/2021, doktorantów którzy ubiegali się o stypendium rektora na rok akademicki 2021/2022, spośród [...] stacjonarnych studiów doktoranckich Wydziału [...] ubiegających się o przyznanie stypendium, jeszcze (poza skarżącą) [...] osoby otrzymały 0 punktów za wyniki w nauce z uwagi na legitymowanie się "średnią" ocen 0,00. Wśród tych osób (pod poz. [...] listy) jest osoba, której wniosek o przyznanie stypendium rektora – ale na rok akademicki 2020/2021 – miał w ocenie skarżącej świadczyć o odmiennym sposobie rozpatrzenia jej wniosku i wniosku tej osoby w tożsamym stanie faktycznym. Informacje podane na liście rankingowej sporządzonej w wyniku rozpatrzenia wniosków o przyznanie stypendium rektora na rok akademicki 2021/2022 nie dają podstaw, by stwierdzić, że doszło do odmiennego traktowania osób znajdujących się w takiej samej sytuacji. Kwestia obliczania średniej uprawniającej do przyznania stypendium we wcześniejszych latach akademickich, a ściślej - ewentualnego wliczenia do niej seminarium doktoranckiego, pozostaje natomiast poza granicami przedmiotowej sprawy. W świetle powołanej wyżej argumentacji, opartej o unormowania P.s.w., Regulaminu, Zarządzenia i Programu kształcenia, nieuwzględnienie seminarium w średniej ocen na potrzeby rozstrzygnięcia o przyznaniu stypendium na rok akademicki 2021/2022, jest w pełni zasadne. W ocenie Sądu z powyższych względów nie było podstaw do przeprowadzenia na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, zwanej dalej: "p.p.s.a."), dowodów uzupełniających z dokumentów wskazanych w punktach od 1 do 3 wniosku zawartego w skardze (dokument wymieniony w punkcie 4, tj. pismo z 28 grudnia 2021 r., znajduje się w aktach sprawy przekazanych Sądowi przez Komisję Odwoławczą - karta nr 135 akt postępowania administracyjnego). W świetle bowiem (1) faktu zaliczenia przez I. S. wyłącznie seminarium doktoranckiego oraz (2) jednoznacznego postanowienia Programu kształcenia, zgodnie z którym seminarium to jest zaliczane według skali "zaliczenie (zal.)" lub "niezaliczenie (nzal.)", nie ma wątpliwości co do tego, że skarżąca nie uzyskała w roku akademickim 2020/2021 średniej ocen. Fakt, że rozpatrując jej wniosek o przyznanie stypendium na poprzedni rok akademicki, do obliczenia średniej uwzględniono zarówno przedmioty fakultatywne (których zaliczeniem ówcześnie się legitymowała), jak i obowiązkowe seminarium doktoranckie, nie ma znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komisji Stypendialnej z 4 listopada 2021 r. Sąd nie oceniał prawidłowości obliczenia średniej ocen podczas procedury rozpatrywania wniosków o stypendium rektora na rok akademicki 2020/2021, lecz weryfikując legalność zapadłych w sprawie decyzji w oparciu o przepisy będące podstawą ich wydania, stwierdził, że nieuwzględnienie w średniej ocen seminarium doktoranckiego podczas rozstrzygania o wniosku skarżącej o przyznanie stypendium na rok akademicki 2021/2022, było prawidłowe i prawidłowo, nie uwzględniono go nie tylko w odniesieniu do I. S., ale także do innych doktorantów ubiegających się o przyznanie stypendium na ten rok akademicki. Reasumując, kontrola zaskarżonej decyzji nie dała podstaw do stwierdzenia, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania lub z naruszeniem przepisów prawa materialnego. Brak jest podstaw do uznania, że w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono wszystkich kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy wszczętej wnioskiem I. S. z 11 października 2021 r. o przyznanie stypendium rektora. Wszystkie dokumenty niezbędne do podjęcia przez Komisje prawidłowego rozstrzygnięcia znajdują się w przekazanych Sądowi aktach postępowania administracyjnego. Akty określające szczegółowe kryteria i tryb przyznawania stypendium zostały opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej [...]. W Regulaminie zawarto szczegółowe wymagania dotyczące treści wniosku o przyznanie stypendium rektora oraz wymaganych załączników. Skarżąca posiadała zatem wiedzę o wymaganiach, jakie należy spełnić, by otrzymać wnioskowane świadczenie oraz o szczegółowych kryteriach oceny wniosków. Rozstrzygające w sprawie Komisje działały na podstawie i w granicach wskazanych aktów oraz powołanych wyżej przepisów P.s.w. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada prawu. Zawiera wskazanie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa oraz prawidłowe odniesienie do zarzutów postawionych w odwołaniu od decyzji Komisji Stypendialnej z 4 listopada 2021 r., w tym do zawartych w niej wniosków dowodowych. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła I. S., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu: I. naruszenie przepisów o postępowaniu sądowoadministracyjnym w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a.: 1. a to art. 151 p.p.s.a. w związku z: a) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. z uwagi na to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uwzględnił wniesionej skargi pomimo, że organ wydający decyzję w I instancji, jak i w II instancji ograniczył postępowania dowodowego w niniejszej sprawie do przeprowadzenia dowodu z dokumentów - aktów wewnętrznych [...] w [...], a zaniechanie przeprowadzenia dowodów z dokumentów obrazujących stosowaną w praktyce interpretację tych przepisów w szczególności sposobu wyliczania średniej z ocen, w tym zaliczania oceny uzyskanej z seminarium doktoranckiego, w wyniku czego błędnie ustalono, że ocena uzyskana z seminarium to wyłącznie zapis techniczny, który nie wlicza się do średniej ocen, warunkujących spełnienie kryterium wyróżniających się ocen w nauce, a tym samym ustalenie, że odwołująca się uzyskała 0 punktów na 100 możliwych do zdobycia za wyróżniające wyniki w nauce oraz oddalenie skargi jako niezasadnej, b) art. 8, art. 9, art. 11, 79a k.p.a. w związku z w zw. z § 9 pkt 1 Regulaminu, z uwagi na to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uwzględnił wniesionej skargi pomimo, że organ prowadził postępowanie z naruszeniem podstawowych zasad, które winny przyświecać niniejszemu postępowaniu, tj. niedziałanie w sposób budzący zaufanie do organów poprzez wliczanie w jednym roku oceny uzyskanej z seminarium po to by w kolejnym już zmienić postępowanie pomimo funkcjonowania tożsamych przepisów prawa, nienależyte informowanie zainteresowanej o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej prawa do stypendium poprzez brak przekazania wnioskodawczyni informacji o zamiarze negatywnego rozstrzygnięcia jej wniosku zgodnie z przepisem art. 79a k.p.a., prezentowanie zmiennych okoliczności uzasadniających decyzje odmowne, a wszystko to w konsekwencji spowodowało poczynienie błędnych ustaleń faktycznych polegających na przyjęciu, że skarżąca nie uzyskała wystarczającej liczby punktów do uzyskania stypendium rektora, a tym samym oddalenie skargi jako niezasadnej, c) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., z uwagi na to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uwzględnił wniesionej skargi pomimo, że organ wydający decyzję w I instancji, jak i w II instancji, nie działał zgodnie z prawem, bowiem nie zabrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w zakresie ustalenia czy skarżąca spełnia przesłankę wyróżniających się wyników w nauce, przez co organ nie mógł zawrzeć w orzeczeniu uzasadnienia odpowiadającego art. 107 § 3 k.p.a. Powyższe w konsekwencji spowodowało poczynienie błędnych ustaleń faktycznych polegających na przyjęciu, że skarżąca nie uzyskała wystarczającej liczby punktów do uzyskania stypendium rektora, a tym samym oddalenie skargi jako niezasadnej, d) art. 138 k.p.a. z uwagi na to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uwzględnił złożonej w sprawie skargi, pomimo, iż organ błędnie utrzymał w mocy decyzję wydaną przez organ I instancji, mając na uwadze zarzuty powyżej wskazane, 2. naruszenie art. 163 § 3 p.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie wnioskowanych w skardze dowodów a to: a) z wydruku z konta odwołującej się, obrazującego sposób wyliczenia średniej z roku ubiegłego, gdzie zostały wliczone wszystkie oceny z przedmiotów fakultatywnych oraz obligatoryjne w tym z seminarium, który to dowód świadczył o przyjętej praktyce stosowania interpretacji nieostrego pojęcia "wyróżniające się wynik w nauce" wliczając do średniej oceny z seminarium, traktując ją na równym poziomie z innymi przedmiotami, b) zobowiązania organu do przedstawienia wniosku o przyznanie stypendium rektora złożonego przez [...] O. P. na okres 1 października 2020 r. do 30 czerwca 2021 r. oraz informacji o sposobie jego rozpoznania, w szczególności uzyskanych punktacji przez wnioskującą za wyróżniające się wyniki w nauce, przedmiotów branych pod uwagę do średniej, udzielenie informacji czy wnioskująca uprzednio uzyskała zgodę na przedłużenie roku, który to dowód świadczył o przyjętej stosowania interpretacji nieostrego pojęcia "wyróżniające się wynik w nauce" wliczając do średniej oceny z seminarium, traktując ją na równym poziomie z innymi przedmiotami w sytuacji tożsamej z sytuacją skarżącej, przy istnieniu tożsamych unormowań prawnych, poprzez uznanie, iż dowody te opisują stan z lat ubiegłych i nie mogą stanowić podstaw ustaleń zasadności wydanych decyzji w I i II instancji w odniesiony do skarżącej I. S., podczas gdy stan prawny obowiązujący w roku ubiegania się przez skarżącą o stypendium jak i rok poprzedzający zobrazowany na wydruku z konta odwołującej się jak i sposobu rozpoznania wniosku złożonego przez [...] O. P., obrazuje przyjętą praktykę interpretacji pojęcia nieostrego wyróżniających się wyników w nauce, sposobu wyliczania średniej, zgodnie z którym seminarium kończyło się oceną, wliczaną do średniej ocen warunkującej uzyskanie lub nie stypendium rektora. 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia orzeczenia bez wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w szczególności zdawkowym przyjęciu, iż osiągnięcia uzyskane przez skarżącą nie mieszczą się w kategorii wyróżniających się osiągnięć w nauce, bez wskazania uzasadnienia powyższego, a brak w uzasadnieniu w związku z pozostałymi zarzutami prowadzi do wniosku, że skarżony wyrok nie odpowiada prawu, 4. art. 145 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi skarżącej, a tym samym utrzymanie w mocy decyzji organu pomimo istnienia naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. II. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: a) art. 91 ust. 1 P.s.w., poprzez błędną jego wykładnię polegające na przyjęciu że "wyróżniające się wynik w nauce" to wyniki uzyskane wyłącznie z przedmiotów fakultatywnych, do których nie zalicza się seminarium będącego przedmiotem obowiązkowym zaliczanym bez oceny, w sytuacji, gdy z aktów wydanych na podstawie art. 95 ust. 1 pkt 1 i 2 P.s.w. określających szczegółowe kryteria i tryb przyznawania świadczeń, tj. Regulaminu świadczeń dla studentów i doktorantów [...], wprowadzonego zarządzeniem Rektora - [...] nr [...] z dnia 30 września 2020 r. oraz Zarządzenia Rektora - [...] nr [...] z dnia 6 września 2021 r. w sprawie terminów składania wniosków, szczegółowych kryteriów oraz wysokości świadczeń dla studentów i doktorantów [...] w roku akademickim 2021/2022 oraz Zarządzeniem Rektora - [...] nr [...] z dnia 15 grudnia 2021 r. w sprawie terminów składania wniosków, szczegółowych kryteriów oraz wysokości świadczeń dla studentów i doktorantów [...] w roku akademickim 2021/2022 (dalej zwane Zarządzeniem mając na uwadze tożsamość ich treści), - taki wymóg oraz interpretacja pojęcia nieostrego "wyróżniające się wyniki w nauce" nie jest możliwa do wywiedzenia, b) art. 95 ust. 1 pkt 2 P.s.w., w zw. z § 9 pkt 1, § 13 pkt 1 i 3, § 15 i § 16 Regulaminu oraz Zarządzenia, poprzez zastosowanie nowych kryteriów nieznajdujących się w ww. Regulaminie oraz ww. Zarządzeniu. Powyższe naruszenia zdaniem skarżącej jawią się jako istotne, bowiem gdyby do niech nie doszło jej sytuacja prawna byłaby odmienna. Mając powyższe na uwadze skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie, w razie zaistnienia przesłanek z art. 188 p.p.s.a., wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie, zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, a także oświadczyła, iż nie zrzeka się przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie. Jednocześnie, na podstawie art. 191 p.p.s.a., skarżąca kasacyjnie wniosła o rozpoznanie postanowień Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dotyczących oddalenia wniosków dowodowych zaproponowanych przez skarżącą w skardze w szczegółowo wskazanych w punkcie 2a i b niniejszej skargi, bowiem za pośrednictwem owych dowodów można ustalić istotne dla sprawy okoliczności tj. przyjętego sposobu przez uczelnię liczenia średniej z ocen, warunkującej uzyskanie stypendium rektora. Skarżąca kasacyjnie wniosła, na podstawie art. 193 p.p.s.a. w związku z art. 163 § 3 p.p.s.a., o przeprowadzenie następujących dowodów: a) przeprowadzenie dowodu z wydruku z konta odwołującej się, obrazującego sposób wyliczenia średniej z roku ubiegłego, gdzie zostały wliczone wszystkie oceny z przedmiotów fakultatywnych oraz obligatoryjne w tym z seminarium - jako dowód na okoliczność sposobu przyjętego liczenia średniej z wszystkich przedmiotów, traktując je na równym poziomie, b) zobowiązanie organu do przedstawienia wniosku o przyznanie stypendium rektora złożonego przez [...] O. P. na okres 1 października 2020 r. do 30 czerwca 2021 r. oraz informacji o sposobie jego rozpoznania, w szczególności uzyskanych punktacji przez wnioskującą za wyróżniające się wyniki w nauce, przedmiotów branych pod uwagę do średniej, udzielenie informacji czy wnioskująca uprzednio uzyskała zgodę na przedłużenie roku, jako dowód na okoliczność sposobu rozpoznania wniosku ubiegającej się o stypendium rektora, w sposób odmienny od sposobu rozpoznania wniosku odwołującej się pomimo tożsamego stan faktycznego i prawnego. Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Odpowiedź na skargę kasacyjną z 28 lipca 2023 r., została zwrócona pełnomocnikowi w trybie art. 66 § 1 i 3 p.p.s.a. Ponownie pismo procesowe zatytułowane "Odpowiedź na skargę kasacyjną" zostało nadane przesyłką poleconą z dnia 16 sierpnia 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Jako niezasadne ocenić należy zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. art. 8, art. 9, art. 11, 79a k.p.a. w związku z w zw. z § 9 pkt 1 Regulaminu oraz art. 107 § 3 k.p.a. i art. 138 k.p.a. Po pierwsze strona skarżąca kasacyjnie nie wskazała postaci naruszenia tych przepisów tj. czy ich naruszenia upatruje w błędnej wykładni, czy w niewłaściwym zastosowaniu. Mając na uwadze treść tych zarzutów można przyjąć, że chodziło o niewłaściwe zastosowanie tych przepisów. Po drugie zarzut ten w ogóle nie został uargumentowany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Jedynie ostatnie zdanie uzasadnienia zawiera odniesienie do art. 7 k.p.a. Autorka skargi kasacyjnej wskazała w nim, że "całość powyższych okoliczności, w tym szczególny wzgląd na naczelny charakter zasady prawdy z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego przesądza o zasadności niniejszego odwołania" [sic!]. Tym samym autorka skargi kasacyjnej podała przepisy, które jej zdaniem naruszyły organy administracyjne bez wskazania konkretnie, na czym polega naruszenie każdej z tych norm. Taka metoda formułowania zarzutów została trafnie uznana w orzecznictwie za nieprawidłową (pogląd taki wielokrotnie wyraził Naczelny Sąd Administracyjny - por. np. wyroki NSA z dnia: 18 października 2011 r., II FSK 797/10; 13 września 2011 r., II FSK 593/10; 18 maja 2011 r., II FSK 62/10; 19 grudnia 2014 r., II FSK 2957/12 i powołane tam orzecznictwo, 20 stycznia 2022 r., III FSK 2147/21; 14 lipca 2022 r., III OSK 1434/21). Analiza treści omawianego zarzutu, jak i uzasadnienia skargi kasacyjnej także nie pozwala ustalić, w czym skarżący kasacyjnie upatruje naruszenia poszczególnych powołanych w skardze kasacyjnej przepisów, uniemożliwiając tym samym zrozumienie intencji autora skargi kasacyjnej, jak też jej motywów. Nie wiadomo bowiem w istocie na czym miałaby polegać wadliwe zastosowanie każdego z poszczególnych przepisów. Po trzecie przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd I instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., II GSK 2019/12, LEX nr 1495144; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2013 r., II OSK 552/12, LEX nr 13562450; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607; wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10, LEX nr 1145608; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2012 r., II OSK 2232/10, LEX nr 1138117). Warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GSK 1669/12, LEX nr 1450654; wyrok NSA z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r., II OSK 1977/12, LEX nr 1502246). Tymczasem art. 8 k.p.a. dzieli się na dwa paragrafy, tak jak i art. 79a k.p.a., a art. 138 k.p.a. dzieli się na kilka paragrafów, a pierwszy z nich jeszcze na punkty. W tym ostatnim przypadku można się jedynie domyślać, że chodziło o zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Zresztą przepis ten ma charakter wynikowy tj. skoro organ odwoławczy uznał, że nie zachodzą przesłanki do uwzględnienia odwołania, to prawidłowo zastosował powyższą podstawę prawną i utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Jednocześnie strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała skutecznie, że decyzja organu I instancji jest wadliwa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Po czwarte niezrozumiały jest zarzut naruszenia § 9 pkt 1 Regulaminu, który nakazuje stosować do decyzji wydawanych w sprawach świadczeń przepisów k.p.a. i przepisy tej procedury organy stosowały w przedmiotowej sprawie. Ubocznie jedynie wskazać należy, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie w rozpoznawanej sprawie organ wydał decyzję w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny, nie uchybiając wymienionym w zarzucie zasadom ogólnym postępowania administracyjnego, tj. zasadzie prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej (art. 8 k.p.a.), wyjaśnienia zasadności przesłanek (zasady przekonywania) (art. 11 k.p.a.), czy też obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.). Wszystkie istotne okoliczności z punktu widzenia przedmiotu postępowania dotyczącego nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych uczestniczki postępowania przez administratora, polegające na naruszeniu ochrony danych osobowych, poprzez ich ujawnienie zostały wyjaśnione, a zgromadzone dowody związane z ww. przetwarzaniem danych zostały poddane wszechstronnej i odpowiadającej prawu ocenie. W sprawie wyjaśniano również wyczerpująco podstawy prawne działania organu w sprawie. Ponadto, w związku z treścią omawianego zarzutu podkreślenia wymaga, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd nie ustala stanu faktycznego, lecz bada, czy w trakcie postępowania administracyjnego zostały ujawnione wszystkie okoliczności istotne dla wydania decyzji, czy były one uwzględnione przy wydaniu decyzji i w jaki sposób zostały ocenione przez organ (por. wyrok NSA z 16 maja 2008 r., II OSK 554/07). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo wywiązał się z tego obowiązku, dokonał poprawnej oceny zaskarżonej decyzji i słusznie przyjął ustalony przez organ stan faktyczny za odpowiadający wymogom prawa. Organ prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie, powziął wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, wskazując podstawy podjętego rozstrzygnięcia, a ocena ta nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów. Organ ustosunkował się do wszelkich istotnych okoliczności wskazanych zarówno przez uczestniczkę postępowania, jak i administratora, a w związku z tym, że ocena materiału dowodowego dokonana przez organ i zaakceptowana przez Sąd I instancji nie została w skardze kasacyjnej skutecznie podważona, to w konsekwencji powyższego, Sąd I instancji prawidłowo, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 163 § 3 p.p.s.a., gdyż Sąd I instancji nie stosował tego przepisu, jak również nie zachodziły podstawy do jego zastosowania. Na podstawie art. 163 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny nie jest władny dokonywać oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Postanowienie Sądu I instancji dotyczące przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentów (zarówno uwzględniające wniosek dowodowy, jak i oddalające go) nie podlega zaskarżeniu, a więc nie wymaga sporządzenia uzasadnienia w terminie siedmiu dni od dnia wydania postanowienia. Jednocześnie postanowienie takie może być przedmiotem kontroli instancyjnej - por. art. 191 p.p.s.a., który nie został jednak podniesiony w zarzucie. Uzasadnieniu zaskarżonego wyroku także nie można zarzucić, że nie realizuje ono niezbędnych elementów uzasadnienia określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a., a których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania Sądu. Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Pamiętać bowiem należy, że usprawiedliwiony będzie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2009 r. I OSK 487/08). Co więcej Sąd ma obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, co obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Tymczasem te wszystkie elementy znajdują się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a uzasadnienie części prawnej wyroku jest wystarczające dla uzyskania informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Fakt, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z argumentacją Sądu I instancji zaprezentowaną w uzasadnieniu, nie została nią przekonana, a wręcz uważa ją za błędną nie oznacza jeszcze naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wreszcie bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 p.p.s.a. "poprzez oddalenie skargi skarżącej, a tym samym utrzymanie w mocy decyzji organu pomimo istnienia naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy". Otóż wskazany przepis ma charakter wynikowy. Jego zastosowanie przez sąd I instancji jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, która uzasadniałaby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej. Oznacza to, że, przepis ten określając kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania, podobnie jak art. 151 p.p.s.a., nie mógł stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej (zob. wyrok NSA z 30 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 2551/16, wyrok NSA z 17 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OSK 859/15, wyrok NSA z 30 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2671/14). Co istotne przepis ten nie był stosowany przez Sąd I instancji, nie stanowił podstawy wyrokowania, a tym samym nie mógł nawet zostać przez niego naruszony. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 91 ust. 1 P.s.w., poprzez błędną jego wykładnię "polegające na przyjęciu że "wyróżniające się wynik w nauce" to wyniki uzyskane wyłącznie z przedmiotów fakultatywnych, do których nie zalicza się seminarium będącego przedmiotem obowiązkowym zaliczanym bez oceny". Po pierwsze Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w części zawierającej jego rozważania, nie stwierdził, że "wyróżniające się wynik w nauce" to wyniki uzyskane wyłącznie z przedmiotów fakultatywnych. Otóż WSA w Warszawie wskazał jedynie, "że uwzględniając treść normy prawnej zawartej w akcie hierarchicznie najwyżej usytuowanym, nie sposób stwierdzić, że zaliczenie przez skarżącą w roku akademickim poprzedzającym rok, na który miałoby być przyznane stypendium rektora, wyłącznie obowiązkowego seminarium doktoranckiego, będącego warunkiem kontynuowania studiów, a tym samym niezaliczenie żadnych innych przedmiotów, może być w ogóle rozpatrywane w kategoriach "wyróżniających wyników w nauce", o których mowa w art. 91 ust. 1 P.s.w. Po drugie, skoro w Regulaminie i Zarządzeniu wyróżniające wyniki w nauce powiązano ze "średnią ocen", to zaliczenie wyłącznie seminarium doktoranckiego nie może stanowić podstawy ustalenia takiej średniej. Zgodnie bowiem z Programem kształcenia stacjonarnych studiów doktoranckich Wydziału [...] (dalej "Program kształcenia"), do zaliczenia seminarium doktoranckiego i warsztatów metodologicznych stosuje się skalę ocen: "zaliczenie (zal.)" lub "niezaliczenie (nzal.)". Skarżąca zaliczyła zatem wyłącznie jeden przedmiot i to taki, do którego zaliczenia nie stosuje się skali ocen od "niedostatecznej" (2) do "bardzo dobrej" (5). Jego zaliczenie jest warunkiem przeniesienia doktoranta na kolejny rok studiów, a w przypadku skarżącej, której przedłużono termin odbywania studiów doktoranckich – pozostania na czwartym roku tych studiów." W żadnym miejscu swojego uzasadnienia Sąd I instancji nie twierdził, że "wyróżniające się wynik w nauce" to wyniki uzyskane wyłącznie z przedmiotów fakultatywnych. Przypisywanie dokonania takiej wykładni art. 91 ust. 1 P.s.w. przez WSA w Warszawie jest więc całkowicie bezpodstawne. Co więcej zarówno organy, jak i Sąd I instancji nie dokonywały rozróżnienia pomiędzy przedmiotami obligatoryjnymi i fakultatywnymi, gdyż brane były pod uwagę wszystkie przedmioty wymagane programem bez czynienia w tym zakresie rozróżnienia, jeżeli tylko taki przedmiot kończył się oceną (mógł to być zarówno przedmiot kończący się egzaminem, jak i zaliczeniem na ocenę). Ubocznie jedynie zauważyć należy, że stypendium rektora może otrzymać student, który uzyskał wyróżniające wyniki w nauce, osiągnięcia naukowe lub artystyczne, lub osiągnięcia sportowe we współzawodnictwie co najmniej na poziomie krajowym. Zarówno wysoka średnia ocen jak i osiągnięcia naukowe lub sportowe odnoszą się wyłącznie ocen i osiągnięć uzyskanych w roku studiów poprzedzającym rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji w przedmiocie stypendium. Jeżeli chodzi o pierwszą przesłankę, to student musi uzyskać wyróżniające wyniki w nauce, czyli ponadprzeciętne, bardzo dobre itp. Jak wynika z przyjętego Zarządzenia Rektora - [...] nr [...] z dnia 15 grudnia 2021 r. w sprawie terminów składania wniosków, szczegółowych kryteriów oraz wysokości świadczeń dla studentów i doktorantów [...] w roku akademickim 2021/2022 szczegółowo wskazano przyznawaną liczbę punktów od średniej ocen 4,01 aż do oceny 5,00. Jak słusznie wskazywał organ odwoławczy i co zasadnie przyjął Sąd I instancji do zaliczenia seminarium doktoranckiego i warsztatów stosuje się skalę ocen: "zaliczenie (zal.)" lub "niezaliczenie (nzal.)" – co wynika z rozdziału 5 Programu kształcenia stacjonarnych studiów doktoranckich Wydziału [...]. Oceny tej nie zmienia fakt, że w Wirtualnej Uczelni skarżącej wpisano zaliczenie seminarium doktoranckiego z oceną 5,0 za rok akademicki 2019/2020. Jest to wpis stricte techniczny i nie może stanowić podstawy do zmiany zasad zaliczania przedmiotów, seminariów itp. wynikających z Programu kształcenia stacjonarnych studiów doktoranckich Wydziału [...]. Jednocześnie Uczelnia powinna doprowadzić do zgodności dokonywania wpisu zaliczenia seminarium doktoranckiego w Wirtualnej Uczelni z zasadami wynikającymi z Programu kształcenia stacjonarnych studiów doktoranckich Wydziału [...]. Wreszcie nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 95 ust. 1 pkt 2 P.s.w., w zw. z § 9 pkt 1, § 13 pkt 1 i 3, § 15 i § 16 Regulaminu oraz Zarządzenia, poprzez zastosowanie nowych kryteriów nieznajdujących się w ww. Regulaminie oraz ww. Zarządzeniu. W odniesieniu do powyższego zarzutu należy wskazać, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091). W związku z tym należy podkreślić, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., I OSK 1171/12, LEX nr 1298298). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Jeżeli skarżący uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12, LEX nr 1372071; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09, LEX nr 745674; wyroki NSA: z dnia 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z dnia 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09). Tymczasem strona skarżąca w niniejszej sprawie nie zdołała skutecznie zakwestionować przyjętego w sprawie przez organy administracyjne i Sąd I instancji stanu faktycznego. Na koniec stwierdzić należy, że wniosek o rozpoznanie postanowień Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dotyczących oddalenia wniosków dowodowych zaproponowanych przez skarżącą w skardze na podstawie art. 191 p.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie. W tym miejscu podkreślić należy, że przedmiotem kontroli sądowej jest konkretna sprawa administracyjna indywidualnie wskazanego podmiotu. W niniejszej sprawie była to decyzja Odwoławczej Komisji Stypendialnej dla [...] z dnia [...] marca 2022 r. w przedmiocie odmowy przyznania I. S. stypendium rektora [...] na rok akademicki 2021/2022. Bez znaczenia dla jej rozstrzygnięcia była kwestia sposobu wyliczenia średniej ocen skarżącej z roku ubiegłego, czy też przedstawienie wniosku o przyznanie stypendium rektora złożonego przez O. P. na okres 1 października 2020 r. do 30 czerwca 2021 r. Zasadnie zatem WSA w Warszawie nie dopuścił wskazanych w skardze z 14 kwietnia 2022 r. wniosków dowodowych. Pomijając kwestię powołania błędnej podstawy prawnej (nie stanowi jej art. 163 § 3 p.p.s.a.), to z tych samych powodów Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił zgłoszonych w skardze kasacyjnej wniosków dowodowych (identycznych zresztą z wnioskami zawartymi w skardze). Uwzględniając wskazane okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. Pomimo oddalenia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku organu o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, ponieważ odpowiedź na skargę została złożona po terminie, o którym mowa w art. 179 p.p.s.a. Odpis skargi kasacyjnej odebrano 17 lipca 2023 r., a pismo, które zatytułowano "Odpowiedź na skargę kasacyjną" w sposób prawidłowy nadano dopiero przesyłką poleconą z 16 sierpnia 2023 r. Nie stanowi natomiast odpowiedzi na skargę kasacyjną w rozumieniu art. 179 p.p.s.a. pismo procesowe strony, wniesione po upływie terminu zakreślonego w tym przepisie (por. wyrok SN z 2 marca 2010 r., sygn. akt II PK 241/09, Lex nr 589976; wyrok NSA z 16 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 859/07, Lex nr 484868; H. Knysiak – Molczyk, Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2010, str. 419.