III OSK 1992/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T.H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 19 czerwca 2019 r. sygn. akt II SAB/Op 30/19 oddalającego skargę T.H. na bezczynność Stowarzyszenia A. z siedzibą w N. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: umorzyć postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Wyrokiem z 19 czerwca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę T.H. (dalej: skarżący) na bezczynność Stowarzyszenia A. z siedzibą w N. (dalej: stowarzyszenie) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 32 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W tej sprawie organem w znaczeniu funkcjonalnym jest stowarzyszenie. Stowarzyszenie jest organizacją społeczną i jako taka dysponuje zdolnością sądową w rozumieniu art. 25 § 2 in fine p.p.s.a. W tej sprawie stowarzyszenie zostało zlikwidowane, a postępowanie likwidacyjne zostało zakończone. Stowarzyszenie zostało z dniem 17 czerwca 2021 r. prawomocnie wykreślone z Krajowego Rejestru Sądowego (wpis nr 14 w rejestrze). Oznacza to, że stowarzyszenie utraciło zdolność sądową. Utrata zdolności sądowej co do zasady stanowi podstawę zawieszenia postępowania sądowego na podstawie art. 124 § 1 pkt 1 p.p.s.a., natomiast w razie stwierdzenia braku następcy prawnego strony, która utraciła zdolność sądową zawieszone postępowanie sądowe umarza się (art. 130 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Uznając, że likwidacja stowarzyszenia wiąże się z utratą zdolności sądowej przez ten podmiot oraz, że w takiej sytuacji brak jest następstwa prawnego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie było podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 124 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., ponieważ organ (w znaczeniu funkcjonalnym), w sprawie bezczynności którego toczyło to się to postępowanie, przestał istnieć (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 października 2020 r., I GSK 852/17 oraz z 19 października 2018 r., I FSK 49/17). Z tych względów i na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o umorzeniu postępowania.