III OSK 1990/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: sędzia NSA Piotr Korzeniowski sędzia del. WSA Arkadiusz Windak (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 marca 2024 r. sygn. akt II SA/Łd 1037/23 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] października 2023 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia bez odszkodowania udzielonego zezwolenia na przetwarzanie odpadów w ramach rekultywacji składowiska odpadów oddala skargę kasacyjną.

Starosta S. decyzją z [...] lipca 2022 r. nr [...], udzielił P. Spółka z o.o. z siedzibą w I., obecnie w W., zezwolenia na przetwarzanie odpadów w ramach rekultywacji składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, zlokalizowanego w B. (gm. W.), na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] B., na określonych w tej decyzji warunkach. Postanowieniem z 22 sierpnia 2022 r. Starosta S. sprostował oczywiste omyłki, które wystąpiły w wydanej decyzji. Postanowieniem z 14 marca 2023 r. Starosta S., działając na podstawie art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, wezwał P. Spółka z o.o. do niezwłocznego zaniechania naruszeń warunków udzielonego decyzją Starosty S. z [...] lipca 2022 r. zezwolenia na przetwarzanie odpadów w ramach rekultywacji składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, poprzez: a) zaprzestanie w trybie natychmiastowym dostarczania na teren rekultywowanego, nieczynnego składowiska odpadów w B. odpadów o kodzie 19 05 03, które nie mogą być wykorzystywane do tworzenia warstwy wyrównawczej oraz innych odpadów, których właściwości i skład nie odpowiadają rodzajowi odpadów, do którego te odpady zostały zakwalifikowane (kod odpadu), b) tworzenie warstwy wyrównawczej rekultywowanego składowiska odpadów w B. z wykorzystaniem wyłącznie odpadów wymienionych w Tabeli nr 1 sentencji decyzji Starosty S. z 21 lipca 2022 r., a warstwy okrywowej - ziemnej z wykorzystaniem wyłącznie odpadów określonych w Tabeli nr 2 tej decyzji, c) usunięcie z terenu rekultywowanego składowiska odpadów w B., dowiezionych na teren tego składowiska w okresie od 18 sierpnia 2022 r. do 19 października 2022 r. odpadów, którym nadano kod 19 05 03 (łączna masa tych odpadów to 852,1 Mg) oraz odpadów dostarczonych w dniu 9 listopada 2022 r. oznaczonych kodem 19 12 09 (o masie 22,2 Mg) i przekazanie ww. odpadów uprawnionym podmiotom, które posiadają zezwolenia na gospodarowanie odpadami. W pkt 2 postanowienia organ zobowiązał P. Spółka z o.o. do usunięcia ww. odpadów w terminie 10 dni licząc od dnia otrzymania wydanego postanowienia po odpowiednim ich zaklasyfikowaniu, mając na względzie źródło ich wytworzenia oraz skład morfologiczny i właściwości. Decyzją z [...] kwietnia 2023 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Łodzi, na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy o odpadach wstrzymał, w terminie 7 dni od daty doręczenia decyzji, działalność P. Spółka z o.o. w zakresie przetwarzania odpadów w ramach prowadzonej rekultywacji składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne zlokalizowanego w miejscowości B., z wyłączeniem obowiązku usunięcia z terenu rekultywowanego składowiska odpadów w B., dowiezionych na teren składowiska w okresie od 18 sierpnia 2022 r. do 19 października 2022 r. odpadów, którym nadano kod 19 05 03 oraz odpadów dostarczonych w dniu 9 listopada 2022 r. oznaczonych kodem 19 12 09, tj. obowiązku określonego w pkt 1 lit. c postanowienia Starosty S. z 14 marca 2023 r. Starosta S. decyzją z 28 czerwca 2023 r., w oparciu o przepis art. 47 ust. 2-6 ustawy o odpadach, orzekł o: 1. cofnięciu, bez odszkodowania, udzielonego P. Spółka z o.o. decyzją Starosty S. z [...] lipca 2022 r., zezwolenia na przetwarzanie odpadów w ramach rekultywacji składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, zlokalizowanego w B.e; 2. zobowiązaniu P. Spółka z o.o. do: a) usunięcia z terenu składowiska odpadów w B., na własny koszt: 1) dowiezionych na teren tego składowiska w okresie od 18 sierpnia 2022 r. do 19 października 2022 r. odpadów oznaczonych kodem 19 05 03 (o łącznej masie ok. 731,0 Mg), które są magazynowane na terenie składowiska odpadów w B., w dwóch pryzmach, przygotowanych do wywozu i przekazanie ww. odpadów uprawnionym podmiotom, które posiadają zezwolenia na gospodarowanie odpadami, po odpowiednim ich zaklasyfikowaniu, mając na względzie źródło ich wytworzenia oraz skład morfologiczny i właściwości; 2) pozostałości po magazynowanych odpadach niebezpiecznych z miejsc zlokalizowanych przy zachodnim ogrodzeniu składowiska, które zostały przywiezione na teren składowiska pod kodem 19 05 03 i obecnie są magazynowane w pryzmach oczekujących na wywóz; b) zaprzestania magazynowania odpadów o kodzie 19 05 03 (o łącznej masie ok. 46,62 Mg), zgromadzonych w pryzmie, zlokalizowanej w betonowym boksie, znajdującym się w południowej części rekultywowanego składowiska odpadów w B., poprzez prawidłowe ich zagospodarowanie; 3. nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia działalności firmy P. Spółka z o.o., w zakresie przetwarzania odpadów w ramach rekultywacji składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, zlokalizowanego w B.; W pkt 4 decyzji organ stwierdził, że cofnięcie zezwolenia na przetwarzanie odpadów, o którym mowa w pkt 1, powoduje zakończenie działalności objętej ww. zezwoleniem. W wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek złożonego odwołania przez P. Spółka z o.o., Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.) oraz art. 47 ust. 2-6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2023 r. poz. 1587 ze zm.), decyzją z [...] października 2023 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję Starosty S. z [...] czerwca 2023 r. Spółka P. zaskarżyła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wyrokiem z 6 marca 2024 r. sygn. akt II SA/Łd 1037/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę. W obszernym uzasadnieniu wyroku Sąd ustosunkował się do zarzutów skargi dot. naruszenia przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 7, art. 10 § 1, art. 391, art. 40 § 1 i 2 w zw. z art. 32 i art. 33, art. 75, art. 77, art. 78, art. 80, art. 84 § 1 k.p.a. oraz przepisów art. 47 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach, uznając że nie zasługują one na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. P. Spółka z o.o., działając poprzez pełnomocnika, na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której zarzuciła "wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 13 marca 2024 r. wydanemu w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 42/24": 1. Naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj.: a) przepisu art 1 § 1 i § 2 oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. przez niepełne przedstawienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanu faktycznego i prawnego, niewzięcie pod uwagę całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nieustosunkowanie się do wszystkich twierdzeń i zarzutów skarżącego, polegające na: - "pominięciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, że opinia biegłego sądowego, która stanowi podstawę wydania obu decyzji skarżonych w niniejszym postępowaniu, została zakwestionowana przez stronę skarżącą i jako dowód przeciwny do niej przedstawiono opinię innego specjalisty - [...] Sp. z o.o., co tym samym spowodowało konieczność zbadania przez organy administracyjne prawdziwości i rzetelności opinii biegłego dr inż. C., czego wszystkie organy oraz Sąd zaniechały i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał dowody przywołane przez Starostę Z. jako niebudzące żadnych wątpliwości, bowiem, zdaniem Sądu I instancji nie można kwestionować przywołanej opinii biegłego sądowego sporządzonej na zlecenie Prokuratury Rejonowej w P., gdyż biegły posiada wiadomości specjalne, opinia biegłego została oparta na obowiązujących przepisach prawa, jest logiczna, spójna, nie zawiera błędów rzeczowych i w sposób niebudzący wątpliwości określa, że w karcie przekazania odpadów sporządzonej w systemie BDO z dnia 13.01.2023 r. nieprawidłowo określono rodzaj transportowanych odpadów, jak i fakt, że podmiot nie mógł ich wytworzyć w ramach prac porządkowych, podczas gdy opinia niniejsza została przeprowadzona w oparciu o wyniki pochodzące z laboratorium, które nie posiadało akredytacji do przeprowadzenia tego typu badań, akredytacja tegoż laboratorium nie wynika z żadnych dokumentów zgromadzonych w sprawie, po drugie, kwestionowanie opinii biegłego przez stronę jest możliwe, a w tym przypadku uzasadnione mnogością błędów, których zdaniem strony Pan biegły się dopuścił, zaś ocena opinii biegłego nie wymaga wiadomość specjalnych, bowiem zarzuty odnośnie tych opinii sformułowane zostały w oparciu o treści obowiązujących przepisów, a zatem w oparciu o wiedzę prawniczą - co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji opartej na wadliwej opinii biegłego sądowego; - pominięciu przedłożenia przez skarżącą pisma z PCA wskazującego na brak akredytacji laboratorium, które dokonywało badań stanowiących podstawę opinii biegłego dr inż. C.; - przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, że P. Sp. z o.o. posiadała odpady bez wymaganego zezwolenia"; b) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji, pomimo że została wydana w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny, zaś organy I i II instancji, ani Wojewódzki Sąd Administracyjny nie działali w słusznym interesie skarżącej, bowiem nie wyjaśniły wyczerpująco okoliczności sprawy; c) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji pomimo braku wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego; d) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a, poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji pomimo niezapewnienia skarżącej prawidłowego udziału w postępowaniu i naruszenia przez organ przepisu art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że pomimo nieprawidłowego stosowania doręczeń przez Starostę S., tj. niedoręczenia przez organ pełnomocnikowi skarżącej Spółki pism: z 14 marca 2023 r., z 26 maja 2023 r., z 2 czerwca 2023 r., z 15 czerwca 2023 r., nie uniemożliwiono stronie ani też nie pozbawiono strony obrony jej praw w toku postępowania, podczas gdy abstrahując od pozostałych pism, które nie zostały prawidłowo doręczone pełnomocnikowi - przede wszystkim pełnomocnik nie został zawiadomiony o zakończeniu postępowania i na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. nie umożliwiono stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. Wbrew bowiem twierdzeniu Sądu, strona nie miała możliwości wypowiedzenia się bezpośrednio przed wydaniem decyzji, bowiem pełnomocnik nie został zawiadomiony o zakończeniu postępowania, strona nie złożyła żadnych uwag ani twierdzeń z uwagi na brak doręczenia stosownego pisma pełnomocnikowi, co bezsprzecznie miało wpływ na niniejszą sprawę. Co istotne, odwołanie od decyzji, także nieprawidłowo doręczonej, zostało złożone, aby uniknąć dalszych negatywnych konsekwencji wynikających z braku stosowania prawidłowej procedury przez organy. Co skutkowało wadliwym utrzymaniem w mocy decyzji pomimo naruszenia podstawowego obowiązku wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a.; e) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a, poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji, pomimo błędnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, naruszającej przepisy art. 75, art. 77, art. 78, art. 84 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że pomimo tego, że rację ma skarżąca w zakresie zakwestionowania opinii biegłego dr inż. M.C., że nie może ona stanowić ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie w sytuacji kiedy została skutecznie zakwestionowana przez stronę, a organ nie przeprowadził kontropinii i tym samym nie rozwiał wątpliwości co do prawidłowości i rzetelności tej opinii, to nie znaczy, że niniejsza decyzja winna być uchylona, bowiem w ocenie Sądu opinia ta nie jest kluczowa przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy, z czym nie sposób się zgodzić, bowiem organy wydawały decyzję właśnie w oparciu o przedmiotowe opinie biegłego dr inż. C. i na tej podstawie dokonały rozstrzygnięcia. Opinia ta była kluczowa w sprawie i skoro Sąd stwierdził, że zarzuty skarżącej co do oparcia rozstrzygnięcia na tejże opinii są trafne, to winien był uchylić zaskarżoną decyzję, czego jednakże nie zrobił; f) przepisu art 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji, pomimo błędnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, naruszającej przepisy art. 75, art 77, art. 78 i art. 84 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że skarżąca była zobligowana do prowadzenia rekultywacji etapami, podczas gdy skarżąca występując o pozwolenie na przetwarzanie odpadów w ramach rekultywacji wyraźnie wskazała, że prace będą prowadzone równolegle dla wszystkich warstw rekultywacyjnych i decyzja o pozwoleniu na przetwarzanie odpadów w żadnym miejscu nie obliguje strony do prowadzenia prac etapami; g) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji, pomimo błędnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, naruszającej przepisy art. 75, art. 77 i art. 78 k.p.a. poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy w sytuacji kiedy opinia biegłego sądowego została przez stronę skutecznie zakwestionowana; h) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji, pomimo błędnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów i uznanie przez organy oraz Sąd, że odpady przywiezione na teren zamkniętego składowiska w B. nie mogły być zakwalifikowane jako kompost nieodpowiadający wymaganiom, ponieważ, jak to stwierdził Sąd, w odpadach o takim kodzie nie powinny jednak znajdować się widoczne na zdjęciach kawałki szkła, tworzyw sztucznych, metali itp., a więc, w ocenie Sądu, odpady te zostały błędnie sklasyfikowane, podczas gdy jest to błędne z samą definicją tegoż odpadu - ponownie przytaczając, że kompost taki powstaje najczęściej przez przetwarzanie odpadów komunalnych poddanych stabilizacji biologicznej (kompostowaniu), z których powstaje stabilizat, z którego po przesianiu na sitach powstaje kompost o granulacji 0 - 20 mm. To co zostanie odsiane, czyli wszystkie większe elementy, które nie uległy biodegradacji, w tym różne zanieczyszczenia, stanowi właśnie odpad o kodzie 19 05 03 (stąd nazywany jest również frakcją nadsitową). Zanieczyszczenia te powodują, że nie nadaje się do wykorzystania w rolnictwie czy kształtowaniu krajobrazu; i) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji naruszającej przepisy art. 40 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 32, art. 33 § 1-3, art. 39 k.p.a. poprzez niedoręczanie pism w przedmiotowym postępowaniu pełnomocnikowi Spółki, tj. adwokat W.W., ustanowionemu na początku postępowania; j) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji naruszającej art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nie zapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań poprzez niedoręczanie pełnomocnikowi Spółki pism dotyczących zakończenia kontroli oraz możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, jak i informacji o planowanym zakończeniu postępowania, co skutkowało brakiem zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu, a zatem pozbawieniem strony możliwości obrony swoich praw, co skutkowało błędnym utrzymaniem zaskarżonej decyzji; k) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji naruszającej przepis art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, poprzez wysłanie pełnomocnikowi Spółki zawiadomienia o czynności podpisania protokołu kontroli, która była zaplanowana na 9 maja 2023 r. w dniu 8 maja 2023 r. poprzez platformę e-PUAP, które to zawiadomienie pełnomocnik Spółki odebrała w dniu 11 maja 2023 r., co uniemożliwiło stawienie się w siedzibie Starostwa w dniu 9 maja 2023 r., a tym samym uniemożliwiło stronie czynny udział w każdym stadium postępowania, co skutkowało pozbawieniem strony możliwości obrony swoich praw, co skutkowało błędnym utrzymaniem zaskarżonej decyzji; l) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji naruszającej przepis art. 8 k.p.a. i naruszenie zasady proporcjonalności poprzez zobowiązanie Spółki do usunięcia i przekazania odpadów uprawnionym podmiotom, które mogły być w chwili wydania decyzji wykorzystane do rekultywacji składowiska, co skutkowało błędnym utrzymaniem zaskarżonej decyzji; m) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji naruszającej przepis art. 47 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach poprzez cofnięcie zezwolenia Spółce na przetwarzanie odpadów w ramach rekultywacji nieczynnego składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne pomimo niewyczerpania procedury z art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach, bowiem wezwanie z 14 marca 2023 r., stanowiące rzekomo wezwanie w trybie art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach, nigdy nie zostało doręczone pełnomocnikowi Spółki, a ponadto zostało wydane w sposób wadliwy, bowiem nie wzywało do niezwłocznego zaniechania naruszeń w postaci nieprawidłowego prowadzenia prac, lecz wzywało do usunięcia - wywiezienia odpadów, które zdaniem organu, nie stanowiły odpadów o kodach podanych w systemie BDO, a nadto, zdaniem organu, pomimo braku odpowiednich dowodów ku temu, że były one odpadami niebezpiecznymi, co skutkowało wydaniem decyzji pomimo braku wezwania strony w trybie art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach, co skutkowało błędnym utrzymaniem zaskarżonej decyzji; n) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji naruszającej przepisy art. 84 § 1 k.p.a., art. 28f ust. 3 ustawy "o inspekcjach ochrony środowiska" oraz przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2002 r. Nr 166, poz. 1360) poprzez oparcie decyzji także na opinii biegłego sądowego dr inż. M.C. w zakresie składu morfologicznego odpadów, których próbki zostały pobrane przez funkcjonariuszy policji oraz biegłego, tj. przez podmioty nieposiadające stosownej akredytacji Polskiego Centrum Akredytacji do pobierania próbek odpadów; jak również oparcie decyzji także na opinii w zakresie badania składu oraz morfologii odpadów pobranych przez pracowników Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Łodzi, tj. przez podmiot nieposiadający stosownej akredytacji Polskiego Centrum Akredytacji do pobierania próbek odpadów, co skutkowało błędnym utrzymaniem skarżonej decyzji; o) przepisu art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję naruszającą przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisy prawa materialnego, tym samym WSA utrzymał w mocy decyzję organu, która naruszała szereg wskazanych w skardze przepisów materialnych przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, jak i przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy; p) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji, pomimo wydania jej z uchybieniem przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania; q) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji naruszającej przepisy art. 84 § 1 k.p.a., art. 28f ust. 3 ustawy "o inspekcjach ochrony środowiska" oraz przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2002 r. Nr 166, poz. 1360) poprzez utrzymanie w mocy decyzji opartej na opinii biegłego sądowego dr inż. M.C. w zakresie składu morfologicznego odpadów, których próbki zostały pobrane przez funkcjonariuszy policji oraz biegłego, tj. przez podmioty nieposiadające stosownej akredytacji Polskiego Centrum Akredytacji do pobierania próbek odpadów; co skutkowało błędnym utrzymaniem skarżonej decyzji; r) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji, pomimo błędnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, naruszającej przepisy art. 7 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji zawierającej nierzetelne wyjaśnienie stanu faktycznego i oparcie się na przyjętych przez organ I instancji założeniach oraz błędnych ustaleniach biegłego, jak i błędnych założeniach, na podstawie to których została wydana zaskarżona decyzja, podczas gdy organy bezpodstawnie przyjęły za pewnik i podstawę wydania zaskarżonej decyzji badania przeprowadzone niezgodnie z przepisami i wytycznymi; s) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji, pomimo błędnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, poprzez utrzymanie w mocy decyzji naruszającej przepisy art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które to naruszenie polegało na tym, że w sprawie wydania decyzji nie zostały podjęte wszelkie niezbędne działania konieczne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli - zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej poprzez: - brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, - pominięcie wszystkich dowodów i pism złożonych przez stronę skarżącą, - brak przeprowadzenia dowodów z urzędu z opinii biegłego sądowego, skoro organ twierdzi, że nie posiada wystarczającej wiedzy specjalistycznej, aby odnieść się do zarzutów skarżącej; - zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wydania wadliwej decyzji; t) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji, pomimo błędnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, poprzez utrzymanie w mocy decyzji naruszającej przepis art. 81a k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie na korzyść strony skarżącej pozostających wątpliwości co do stanu faktycznego, w sytuacji, kiedy przedmiotem postępowania było odebranie stronie określonych uprawnień; u) przepisu art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności i działania w granicach prawa, m.in. poprzez wybiórcze stosowanie losowo wybranych przepisów jako podstawy dla decyzji administracyjnej poprzez przyjęcie za podstawę do wydania przedmiotowej decyzji także Protokołu z kontroli WIOŚ oraz decyzji WIOŚ wydanej w stosunku do Spółki w zakresie rekultywacji zamkniętego składowiska w B. i tym samym zastosowanie w niniejszej sprawie "wartości granicznych" z rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 16 lipca 2015 r. w sprawie dopuszczania odpadów do składowania na składowiskach, podczas gdy przepisy te dotyczą, jak literalnie sama nazwa wskazuje - dopuszczania odpadów do składowania, w przedmiotowej sprawie natomiast odpady nie miały być składowane a wykorzystane w procesie rekultywacji. 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) przepisu art. 47 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach poprzez cofnięcie zezwolenia Spółce na przetwarzanie odpadów w ramach rekultywacji nieczynnego składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne pomimo niewyczerpania procedury z art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach, bowiem wezwanie z 14 marca 2023 r. stanowiące rzekomo wezwanie w trybie art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach, nigdy nie zostało doręczone pełnomocnikowi Spółki, a ponadto zostało wydane w sposób wadliwy, bowiem nie wzywało do niezwłocznego zaniechania naruszeń w postaci nieprawidłowego prowadzenia prac, lecz wzywało do usunięcia - wywiezienia odpadów, które zdaniem organu, nie stanowiły odpadów o kodach podanych w systemie BDO, a nadto, zdaniem organu, pomimo braku odpowiednich dowodów ku temu, były one odpadami niebezpiecznymi, co skutkowało wydaniem decyzji pomimo braku wezwania strony w trybie art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach; b) przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 16 lipca 2015 r. w sprawie dopuszczania odpadów do składowania na składowiskach poprzez ich zastosowanie w przedmiotowej sprawie na zasadzie analogii, pomimo tego, że brak jest podstaw do stosowania tego rozporządzenia w stosunku do odpadów, które mają być stosowane w procesie rekultywacji. Skarżąca kasacyjnie wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania "Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu", zgodnie z art. 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a.; 2. na podstawie art. 135 p.p.s.a. o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z 12 października 2023 r. oraz poprzedzającej ją decyzji "Starosty Z."; 3. rozpoznanie sprawy na rozprawie, stosownie do art. 176 § 2 p.p.s.a.; 4. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, na podstawie art. 203 § 1 p.p.s.a. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej, które wyznaczają jej podstawy (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Zgodnie z tą normą, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Jeżeli w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania to, co do zasady, w pierwszej kolejności należy rozpoznać zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. W zakresie podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zarzucie sformułowanym w pkt 1 lit. a skarżąca kasacyjnie Spółka powołała przepis art. 1 § 1 i 2 oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) wiążąc go z zarzutem naruszenia przez Sąd Wojewódzki przepisu art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Zarzut naruszenia przepisów art. 1 § 1 i 2 oraz art. 3 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych okazał się niezasadny. Przepis art. 1 ww. ustawy, jako przepis ustrojowy normujący zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, zasadniczo nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Jedynie w drodze wyjątku, np. gdy sąd dokonał kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o inne kryterium, niż kryterium legalności czy też orzekał w sprawie, która nie podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne, przepis ten może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Błędny jest również zarzut naruszenia art. 3 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, który wskazuje, że sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne. Zarzutu braku właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi do rozpoznania sprawy w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie podniesiono. Natomiast to, czy ocena legalności zaskarżonej decyzji była prawidłowa czy też błędna, nie może być utożsamiane z naruszeniem wskazanych przepisów ustawy ustrojowej. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wyjaśnić należy, że przepis ten określa niezbędne elementy jakie powinno posiadać uzasadnienie sądu administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wszystkie te elementy uzasadnienie kwestionowanego wyroku posiada, w tym podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz szczegółowe wyjaśnienie powodów, dla których Sąd I instancji oddalił skargę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu Wojewódzkiego wyrażone w tym zakresie jest wystarczające i pozwala na poddanie tego wyroku kontroli instancyjnej. Zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można natomiast kwestionować oceny prawnej wojewódzkiego sądu administracyjnego. Ponadto, w świetle uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie nastąpiło. Sąd I instancji na 108 stronach uzasadnienia dokładnie przedstawił stan faktyczny sprawy oraz odniósł się do zarzutów i twierdzeń zawartych w skardze. Pomimo częściowego ich uwzględnienia wyjaśnił, dlaczego cofnięcie bez odszkodowania udzielonego zezwolenia na przetwarzanie odpadów w ramach rekultywacji składowiska odpadów było w tej sprawie uzasadnione. Na marginesie należy zauważyć, że uzasadnienie zarzutu sformułowanego w pkt 1 lit. a skargi kasacyjnej nie przystaje do przedmiotu sprawy, bowiem odwołuje się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, opinii [...] Spółka z o.o., rozstrzygnięcia Starosty Z., opinii biegłego sądowego sporządzonej na zlecenie Prokuratury Rejonowej w P., czy też karty odpadów sporządzonej w systemie BDO z 13 stycznia 2023 r. - okoliczności, które nie są w żaden sposób związane z rozpoznawaną sprawą. Tożsamo, niestarannie zostały sporządzone żądania skargi kasacyjnej, które dotyczą uchylenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego "w Poznaniu" oraz m.in. decyzji "Starosty Z.", a więc podmiotów nie uczestniczących w niniejszym postępowaniu. Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w pkt 1 lit. b, lit. c, lit. h, lit. p skargi kasacyjnej, wskazujących na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz zarzutu opisanego w pkt 1 lit. o - dotyczącego naruszenia art. 151 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zostały one błędnie sformułowane. Przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a stanowią normy o charakterze procesowym i mogą być powołane w skardze kasacyjnej wyłącznie w związku z konkretnymi przepisami administracyjnego prawa procesowego, które w ocenie strony zostały błędnie zastosowane przez właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Ponadto, normy te nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ są przepisami o charakterze wynikowym i określają wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez Sąd I instancji. Skuteczne zakwestionowanie tego rodzaju norm w ramach zarzutów kasacyjnych wymaga zatem powiązania ich z zarzutami naruszenia konkretnych przepisów prawa procesowego, których nie dostrzegł lub też nieprawidłowo dostrzegł Sąd I instancji wydając wyrok o określonej treści. Nie jest więc możliwe skuteczne podważenie wyroku Sądu I instancji wyłącznie w oparciu o zarzut naruszenia normy o charakterze wynikowym. W szczególności, zarzut naruszenia tego przepisu nie może służyć podważeniu oceny Sądu I instancji wyrażonej w zaskarżonym wyroku. Błąd w postaci uwzględnienia albo oddalenia skargi przez Sąd I instancji jest następstwem uchybienia innym przepisom procedury sądowoadministracyjnej, stosowanym w fazie wcześniejszej niż etap końcowy orzekania, tj. w fazie kontroli zaskarżonego aktu. Podstawą skargi kasacyjnej wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. mogą więc być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, a nie przepis określający samo rozstrzygnięcie (por. H. Knysiak-Molczyk Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2009, s. 240 i powołane tam orzecznictwo). Znaczna część zarzutów skargi kasacyjnej dotyczy nieuwzględnienia przez Sąd Wojewódzki naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z naruszeniem art. 40 § 1 i 2, art. 32, art. 33 § 1 i 2 oraz art. 39 k.p.a. i tym samym niezapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania (patrz: pkt 1 lit. d, lit. i, lit. j, lit. k petitum skargi kasacyjnej). Nie wszystkie ze wskazanych zarzutów zostały prawidłowo sformułowane i uzasadnione. Autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił w jaki sposób doszło do naruszenia przepisu art. 40 § 1 k.p.a. i jednocześnie art. 40 § 2 k.p.a. skoro skarżąca kasacyjnie Spółka ustanowiła w sprawie pełnomocnika, co powinno wykluczać doręczanie pism stronie lub jej przedstawicielowi, o czym stanowi art. 40 § 1 k.p.a. Zarzut naruszenia art. 39 k.p.a. obarczony został błędem konstrukcyjnym. Art. 39 k.p.a. składa się z szeregu jednostek redakcyjnych (paragrafów oraz punktów), a bez ich przywołania nie jest jasnym, jakie konkretnie przepisy miałby zostać naruszone przez Sąd I instancji. Naruszony przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony. W tym względzie rozpatrywany zarzut nie spełnia wymogów wyrażonych w art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Przepis art. 10 § 1 k.p.a. stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jak wskazuje się w orzecznictwie, dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania, koniecznym jest wykazanie, że jej naruszenie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w konsekwencji tego, realizację przysługujących jej praw, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zaniechanie zawiadomienia strony o zgromadzeniu materiału dowodowego, możliwości zapoznania się z nim oraz możliwości składania wniosków (w tym wniosków dowodowych) należy oceniać z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Strona skarżąca kasacyjnie formułując taki zarzut powinna wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło wynik sprawy byłby odmienny (por. wyroki NSA: z 28 sierpnia 2025 r. sygn. akt I OSK 2211/23, z 27 listopada 2024 r. sygn. akt II OSK 329/22, z 27 listopada 2024 r. sygn. akt III OSK 5606/23). W myśl art. 40 § 2 k.p.a., jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika. Nie jest okolicznością sporną, że w postępowaniu poprzedzającym złożenie odwołania, organ I instancji korespondencję adresowaną do strony, w tym m.in. postanowienie z 14 marca 2023 r. oraz decyzję z 28 czerwca 2023 r. wadliwie kierował bezpośrednio na jej adres, z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika w osobie adwokat Wirginii Wierzchowskiej-Bartz. Tym niemniej, jak trafnie zauważył do Sąd Wojewódzki, każda sytuacja naruszenia przez organ obowiązków doręczenia korespondencji stronie lub jej pełnomocnikowi powinna być oceniana indywidualnie, ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności sprawy oraz ewentualnych skutków procesowych dla podmiotu będącego adresatem decyzji. Jeżeli wadliwość doręczenia nie powoduje ujemnych konsekwencji dla strony, a zwłaszcza nie pozbawia jej możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia, brak jest podstaw do eliminowania decyzji z obrotu prawnego wyłącznie z tego powodu. W skardze kasacyjnej, jak też w skardze wniesionej do Sądu Wojewódzkiego strona nie wskazała jakie konkretne, negatywne dlań skutki procesowe wywołało naruszenie przez organ I instancji przepisów związanych z koniecznością doręczenia korespondencji ustanowionemu pełnomocnikowi. Nie jest w tym zakresie wystarczające ogólne powołanie się na zarzut braku zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu i tym samym pozbawienia strony możliwości obrony swoich praw. Z akt administracyjnych wynika, że pomimo niewątpliwego uchybienia związanego z niewłaściwym kierowaniem korespondencji przez organ I instancji, pełnomocnik skarżącej kasacyjnie Spółki aktywnie uczestniczyła zarówno w postępowaniu przed organem I jak i II instancji. Materiały sprawy w postępowaniu wszczętym z urzędu w sprawie cofnięcia zezwolenia udostępniono do wglądu pełnomocnikowi Spółki adwokat W.W. już 14 listopada 2022 r., a więc znacznie wcześniej niż nastąpiło wydanie postanowienia z 14 marca 2023 r. w trybie art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach (adnotacja o zapoznaniu się pełnomocnika z aktami sprawy - nr 31 akt adm.). Wskazana pełnomocnik Spółki aktywnie uczestniczyła w postępowaniu zarówno przed, jak i po wydaniu ww. postanowienia. Kierowała do organu pisma procesowe (np. korespondencja z 18 listopada 2022 r. - nr 38 akt adm., wniosek o dopuszczenie środków dowodowych z 23 listopada 2022 r. - nr 47 akt adm., wniosek z 20 marca 2023 r. o umorzenie postępowania z adnotacją o zapoznaniu się z aktami - nr 89 akt adm., wniosek z 24 marca 2023 r. o przedłużenie terminu do wykonania postanowienia z dnia 14 marca 2023 r. - nr 99-100 akt adm.). Przed wydaniem zaskarżonej do Sądu Wojewódzkiego decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] zawiadomiło pełnomocnika Spółki o możliwości skorzystania z uprawnień wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. (pismo z 28 września 2023 r. - nr 5 akt. adm. SKO). Ponadto, ze zgromadzonej w postępowaniu dokumentacji wynika, że skarżąca kasacyjnie Spółka aktywnie brała w nim udział kierując liczną korespondencję do organu I instancji, nie korzystając w tym zakresie z ustanowionego pełnomocnika. Uwzględniając przedstawione fakty, jako prawidłowe należało uznać stanowisko Sądu Wojewódzkiego, który przyjął, że pomimo uchybienia związanego z kierowaniem korespondencji bezpośrednio do Spółki z pominięciem pełnomocnika, w realiach niniejszej sprawy naruszenie to nie mogło mieć istotnego wpływu na jej wynik. Skarżąca aktywnie uczestniczyła w postępowaniu, składała wnioski dowodowe, wyjaśnienia i przed wydaniem zaskarżonej decyzji umożliwiono jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skarżąca nie wskazała w jaki konkretny sposób zarzucane uchybienie procesowe organu I instancji przełożyło się na obronę jej praw. Kolejna grupa zarzutów skargi kasacyjnej (pkt 1 lit. e, lit. f, lit. g dotyczy naruszenia przepisów "art. 75, art. 77 i art. 78 k.p.a.". W ramach formułowania zarzutu uchybienia przepisom postępowania autor skargi kasacyjnej ponownie zaniechał precyzyjnego wskazania norm prawnych, które w jego ocenie zostały naruszone. Jak już wyjaśniono, przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 p.p.s.a.) przepisów, które zdaniem strony naruszył Sąd I instancji, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, itd., a także wyjaśnienie na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Art. 75 k.p.a. i art. 78 k.p.a. składają się z dwóch paragrafów odnoszących się do odmiennych sytuacji procesowych. Art. 77 k.p.a. posiada takich paragrafów cztery. Obowiązkiem autora skargi kasacyjnej było precyzyjne przytoczenie podstaw kasacyjnych nie zaś ogólne przywołanie grupy przepisów regulujących postępowanie dowodowe. Co istotne, analiza uzasadnienia ww. zarzutów sprowadza się do kwestionowania przez skarżącą kasacyjnie rozstrzygnięcia Sądu Wojewódzkiego pomimo uwzględnienia przez ten Sąd zarzutu naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. polegającego na braku skonfrontowania przez organy opinii biegłego dr. inż. M.C. i opinii prywatnej przedstawionej przez skarżącą Spółkę, co nie pozwalało na przyjęcie, że odpady będące przedmiotem opinii były odpadami niebezpiecznymi. Dalsze wywody Sądu Wojewódzkiego wyjaśniają dlaczego okoliczność ta nie była kluczowa dla rozstrzygnięcia sprawy, co zostanie omówione w dalszej części uzasadnienia. W tym miejscu zasadne jest odniesienie się do tych zarzutów skargi kasacyjnej, które wskazują na naruszenie art. 84 § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Powołanie biegłego na podstawie art. 84 § 1 k.p.a. ma zatem charakter fakultatywny i zależy wyłącznie od uznania organu prowadzącego postępowanie. Sąd Wojewódzki nie stwierdził jednak potrzeby wyjaśnienia wątpliwości co do tego, czy ujawnione na składowisku odpady o kodach 19 05 03 stanowią odpady niebezpieczne. Wskazał bowiem na istnienie innych dowodów świadczących o naruszeniu przez Spółkę warunków zezwolenia na przetwarzanie odpadów. W tym kontekście, nawet gdyby przyjąć, że Spółka skutecznie zakwestionowała opinię biegłego sądowego, choć takiego stanowiska nie wyraził Sąd Wojewódzki w kontrolowanym orzeczeniu, okoliczność ta nie determinowała sądowej oceny prawidłowości rozstrzygnięcia wynikającego z zaskarżonej decyzji. Tryb cofnięcia zezwolenia na przetwarzanie odpadów wynika z przepisów art. 47 ustawy o odpadach. W myśl art. 47 ust. 1 tej ustawy, jeżeli posiadacz odpadów, który uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów, narusza przepisy ustawy w zakresie działalności objętej zezwoleniem, w sposób istotny narusza wymagania dotyczące ochrony przeciwpożarowej lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszeń, wyznaczając termin usunięcia nieprawidłowości. Zgodnie z art. 47 ust. 2 ww. ustawy, w przypadku gdy posiadacz odpadów, o którym mowa w ust. 1 i 1a, mimo wezwania nadal narusza przepisy ustawy, działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, narusza wymagania dotyczące ochrony przeciwpożarowej lub gdy prowadzony przez niego zakład recyklingu statków nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 1257/2013, właściwy organ cofa to zezwolenie, w drodze decyzji, bez odszkodowania, określając termin jej wykonania. Z przytoczonych przepisów wynika, że podstawą uruchomienia procedury cofnięcia zezwolenia jest zachowanie posiadacza odpadów, który narusza przepisy lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem. W razie stwierdzenia takiego zachowania organ wzywa posiadacza odpadów do niezwłocznego zaniechania naruszeń, wyznaczając mu termin na usunięcie nieprawidłowości. W postanowieniu z 14 marca 2023 r. Starosta S., na mocy art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach, wezwał skarżącą kasacyjnie do niezwłocznego zaniechania naruszeń warunków udzielonego decyzją Starosty S. z [...] lipca 2022 r. zezwolenia na przetwarzanie odpadów w ramach rekultywacji składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, poprzez: - zaprzestanie w trybie natychmiastowym dostarczania na teren rekultywowanego, nieczynnego składowiska odpadów w B. odpadów o kodzie 19 05 03, które nie mogą być wykorzystywane do tworzenia warstwy wyrównawczej oraz innych odpadów, których właściwości i skład nie odpowiadają rodzajowi odpadów, do którego te odpady zostały zakwalifikowane (kod odpadu); - tworzenie warstwy wyrównawczej rekultywowanego składowiska odpadów w B. z wykorzystaniem wyłącznie odpadów wymienionych w Tabeli nr 1 sentencji decyzji Starosty S. z [...] lipca 2022 r., a warstwy okrywowej - ziemnej z wykorzystaniem wyłącznie odpadów określonych w Tabeli nr 2 tej decyzji; - usunięcie z terenu rekultywowanego składowiska w B. dowiezionych na teren tego składowiska w okresie od 18 sierpnia 2022 r. do 19 października 2022 r. odpadów, którym nadano kod 19 05 03 (łączna masa tych odpadów to 852,1 Mg) oraz odpadów dostarczonych w dniu 9 listopada 2022 r. oznaczonych kodem 19 12 09 (o masie 22,2 Mg) i przekazanie ww. odpadów uprawnionym podmiotom, które posiadają zezwolenia na gospodarowanie odpadami. Usunięcie ww. odpadów miało nastąpić w terminie 10 dni licząc od dnia otrzymania wydanego postanowienia. Jak wynika z protokołu kontroli z 9 maja 2023 r., pomimo upływu terminu wskazanego w ww. postanowieniu, stwierdzono m.in. zaleganie ok. 700 Mg opadów o intensywnym czarnym zabarwieniu, o właściwościach mazistych, z tendencją do zbrylania, z unoszącym się zapachem charakterystycznym dla substancji ropopochodnych, oznaczonych kodem 19 05 03, przekazanych przez firmę [...] w okresie od 10 do 19 października 2022 r., magazynowanych wcześniej w postaci kilku pryzm, część z nich była również rozplantowana w zachodniej części składowiska, co potwierdził obecny na oględzinach B.W., upoważniony przez Prezesa przedstawiciel P. Spółki z o.o. (lit. c protokołu oględzin). W kolejnej lokalizacji ujawniono drugą pryzmę odpadów o kodzie 19 05 03 dostarczoną w dniu 18 sierpnia 2022 r. (lit. d protokołu oględzin). Nadto, stwierdzono magazynowanie odpadów w boksie betonowym. Tymczasem, według pkt 6 udzielonego przez Starostę S. zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w ramach rekultywacji składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne z 21 lipca 2022 r. nie wskazano miejsca oraz sposobu magazynowania rodzajów odpadów określonych w Tabeli 1 oraz Tabeli 2. Z zezwolenia wynika, że "Ww. odpady nie będą magazynowane przed procesem przetwarzania. Po przywiezieniu na teren składowiska odpady będą kierowane bezpośrednio do miejsc, gdzie przy użyciu ciężkiego sprzętu będą stosowane do kształtowania obwałowań i korony składowiska albo do wykonania okrywy rekultywacyjnej" (ppkt 1). "Nie wskazuje się max. masy poszczególnych rodzajów odpadów oraz max. łącznej masy wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być magazynowane w tym samym czasie oraz które mogą być magazynowane w okresie roku. Rodzaje odpadów wskazanych w Tabeli 1. i Tabeli 2. nie będą magazynowane przed procesem przetwarzania prowadzonym w ramach rekultywacji składowiska w B. (gm. T). Masa magazynowanych odpadów wynosi "0"." (ppkt 2). Tożsamo, w ppkt 3 i 4 nie określono największej masy odpadów, które mogłyby być magazynowane w tym samym czasie w instalacji, obiekcie budowlanym lub jego części lub innym miejscu magazynowania odpadów (ppkt 3) oraz całkowitej pojemności (wyrażonej w Mg) instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów (ppkt 4) określając masy magazynowanych odpadów na "0". Przedstawione postanowienia zezwolenia nie przewidywały zatem jakiejkolwiek formy magazynowania przywożonych odpadów przed procesem ich przetwarzania. Z akt sprawy wynika, że skarżąca kasacyjnie tuż po otrzymaniu i uprawomocnieniu się decyzji z [...] lipca 2022 r., już w sierpniu 2022 r. przywoziła na teren składowiska w B. odpady oznaczone kodem 19 05 03 (Kompost nieodpowiadający wymaganiom (nienadający się do wykorzystania), ujęte w poz. 11 Tabeli 2 zawierającej rodzaj i masę poszczególnych odpadów, które w ramach rekultywacji mogą być stosowane w okresie roku do wykonania okrywy rekultywacyjnej (biologicznej). Zestawienie daty uprawomocnienia się zezwolenia, ustaleń kontroli przeprowadzonych w sierpniu i w kolejnych miesiącach 2022 r. potwierdzają niesporny fakt gromadzenia i magazynowania odpadów oznaczonych kodem 19 05 03 pomimo niemożności ich wykorzystania zgodnie z określonym decyzją harmonogramem rekultywacji składowiska. Odpady te, według opisu procesu przetwarzania odpadów (pkt 3 lit. a decyzji z [...] lipca 2022 r.) mogły być wykorzystane na ostatnim etapie kształtowania wierzchniej warstwy ziemnej / warstwy okrywowej. Wcześniej powinny być wykonane ściśle określone czynności, takie jak: równomierne ukształtowanie wierzchowiny składowiska z przemieszczeniem zdeponowanych w składowisku odpadów wraz z ich odpowiednim zagęszczeniem. Następnie, usypana winna być warstwa wyrównawcza z wykorzystaniem odpadów wymienionych w Tabeli 1, która również powinna być zagęszczona. Kolejnym etapem miało być wykonanie warstwy izolacyjnej (ekranującej), warstwy drenażowej oraz wierzchniej warstwy ziemnej. Dopiero w ramach tej ostatniej mogły zostać wykorzystane odpady o kodzie 19 05 03. Skarżąca kasacyjnie magazynowała odpady o kodzie 19 05 03 przywiezione w sierpniu 2022 r. co najmniej do 9 maja 2023 r., kiedy przeprowadzono kolejną kontrolę na składowisku odpadów. Nie wynika również z jakichkolwiek innych dokumentów, aby zaprzestała ich magazynowania również do dnia wydania zaskarżonej decyzji. Okoliczności te świadczą o co najmniej niewłaściwej organizacji pracy skarżącej kasacyjnie Spółki, której skutkiem było naruszenie warunków określonych w decyzji z [...] lipca 2023 r. Posiadacz odpadów niewątpliwe nie wykonał również obowiązku wskazanego w pkt 1c postanowienia z 14 marca 2023 r. - usunął z terenu składowiska jedynie część przywiezionych odpadów, do usunięcia nadal pozostało ok. 731 Mg. Nie zastosował się także do zaleceń wskazanych w pkt 2 postanowienia w zakresie właściwego zakwalifikowania odpadów (nadania właściwego kodu), które pod tym samym kodem zostały przekazane innemu posiadaczowi. Na okoliczności te zasadnie zwrócił uwagę również Sąd Wojewódzki uznając, że dowodzą one niewykonania przez skarżącą kasacyjnie wezwania do niezwłocznego zaniechania naruszeń warunków udzielonego pozwolenia, a sformułowanego w postanowieniu Starosty z 14 marca 2023 r. na mocy art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach. Przedstawione naruszenia nie zostały przez skarżącą kasacyjnie zakwestionowane na etapie postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego. W tym kontekście zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 84 § 1 (w zw. z bliżej nieokreślonymi przez stronę przepisami ustawy o systemie oceny zgodności - pkt 1 lit. n i tożsamym zarzutem pod lit. q petitum skargi kasacyjnej) oraz naruszenia przepisów art. 6 i art. 81a k.p.a. oraz rozporządzenia w sprawie dopuszczenia odpadów do składowania na składowiskach, kwestionującymi w istocie wyniki przeprowadzonych badań, nie zasługiwały na uwzględnienie. Raz jeszcze zaakcentować należy, że przyczyną nieuwzględnienia przez Sąd Wojewódzki skargi i jej oddalenia było stwierdzenie innych naruszeń prawa przez Spółkę, niezwiązanych z wykorzystywaniem w procesie rekultywacji odpadów niebezpiecznych. W związku z wykazanymi uchybieniami niezasadne okazały się również zarzuty dot. możliwości równoległego, a nie etapowego prowadzenia prac dla wszystkich warstw rekultywacyjnych (zarzut pkt 1 lit. f skargi kasacyjnej), czy też braku uprzedniego wezwania Spółki do zaniechania nieprawidłowości w tym zakresie (zarzut pkt 1 lit. l i pkt 2 lit. a skargi kasacyjnej). Niezależnie bowiem od tego, czy skarżąca mogła prowadzić prace etapami na poszczególnych sektorach składowiska, nie wolno jej było magazynować jakichkolwiek odpadów. Pomimo zobowiązania do ich usunięcia mocą postanowienia Starosty, Spółka obowiązku tego nie wykonała. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 p.p.s.a.