III OSK 1933/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1637/18 w sprawie ze skargi I. N. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia rozprawy doktorskiej 1. prostuje oczywistą omyłkę w rubrum wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1637/18 w ten sposób, że w oznaczeniu daty dziennej decyzji zamiast "[...] lipca" wpisuje "[...] maja", 2. oddala skargę kasacyjną, 3. zasądza od I. N. na rzecz Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1637/18 oddalił skargę I. N. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia 28 maja 2018 r. nr BCK-I-O/RW-547/17 w przedmiocie odmowy przyjęcia rozprawy doktorskiej. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Organ pierwszej instancji wskazał, że publiczna obrona rozprawy doktorskiej strony skarżącej odbyła się w dniu 7 kwietnia 2017 r., na otwartym posiedzeniu Rady Naukowej Instytutu Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk. W dniu 7 kwietnia 2017 r. Rada Naukowa Instytutu Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk w Warszawie podjęła uchwałę nr 48/IV/D/2017 w sprawie odmowy przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej I. N. pt.: "[...]". W uzasadnieniu przedmiotowej uchwały Rada Naukowa Instytutu Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk w Warszawie wskazała na wstępie, że przebieg przewodu doktorskiego, w tym publiczna obronę rozprawy doktorskiej, regulują przepisy zarówno ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz przepisy rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 26 września 2016 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodzie doktorskim, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. z 2016 r., poz. 1586 ze zm. - dalej także: "rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 26 września 2016 r."). W piśmie z dnia 31 maja 2017 r. skarżąca wniosła do Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów odwołanie od powyższej uchwały Rady Naukowej Instytutu Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2017 r. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej, Centralna Komisja do spraw Stopni i Tytułów - działając na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki - wydała w dniu 28 maja 2018 r. decyzję nr BCK-I-O/RW-547/17, którą utrzymała w mocy sporną uchwałę Rady Naukowej INP PAN z dnia 7 kwietnia 2017 r., nr 48/IV/D/2017, odmawiającą przyjęcia rozprawy doktorskiej skarżącej I. N. I. N. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku wskazał, że decyzja została wydana zgodnie z prawem. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że przepis art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych stanowi, iż w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Na gruncie powyższego przepisu cyt. ustawy przyjmuje się w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych, że postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego oraz stopni naukowych cechuje odrębność związana ze specyfiką tych spraw. Wynika stąd ograniczony zakres kontroli sądu administracyjnego, który nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji. Sąd nie dokonuje także merytorycznej oceny dorobku naukowego osoby ubiegającej się o uzyskanie tytułu profesora oraz tego, czy posiada ona odpowiednie osiągnięcia naukowe, etc. Sąd administracyjny nie jest również uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki. Kontrola sądu administracyjnego ogranicza się zatem jedynie do stwierdzenia, czy w postępowaniu przed Centralną Komisją nie doszło naruszenia norm postępowania wynikających z przepisów ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz regulacji zawartych w statucie Centralnej Komisji, a także odpowiednio stosowanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 września 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 275/17, czy też wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1436/16). Sąd I instancji zaznaczył, że aby sąd mógł zrealizować skutecznie ustawowe zadanie, to organ musi mu to umożliwić, a w szczególności zapewnić możliwość skontrolowania zaskarżonego aktu (rozstrzygnięcia) wydanego na podstawie mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 2052/14). Zdaniem Sądu, z uwagi na fakt, iż postępowanie w sprawach stopni i tytułu naukowego jest jednak postępowaniem administracyjnym prowadzonym na podstawie odpowiednio stosowanych przepisów k.p.a., z odrębnościami wynikającymi z przepisów procesowych, zamieszczonych w ustawie z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, nie ulega wątpliwości, że powinno ono charakteryzować się pewnymi cechami. Przede wszystkim uznać należy, że zgodnie z przepisami art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a., Centralna Komisja zobligowana była do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z rozpatrywaną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisów prawa materialnego zawartych w ustawie o stopniach naukowych. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła I. N., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie: 1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 29 ustawy z dn. 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych, tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że organy administracji właściwie oceniły materiał dowodowy i nie naruszyły zasady prawdy obiektywnej przyjmując, że skarżącej udzielono głosu końcowego przed zamknięciem publicznej obrony rozprawy doktorskiej 2. art. 151 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że nieistotnym błędem było podjęcie zaskarżonej uchwały z dn. 7 kwietnia 2017 r. na podstawie wadliwej podstawy prawnej i brak ustosunkowania się do zarzutów skargi w tej kwestii. 3. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez stwierdzenie, że skarżąca mogła zapoznać się na własną prośbę z treścią recenzji złożonych w ramach postępowania dowodowego w organie II instancji w sytuacji, gdy organ ten zaniechał powiadomienia skarżącej o jakichkolwiek czynnościach procesowych, które były przed nim podejmowane. Zdaniem strony skarżącej kasacyjnie zaistniały wszelkie podstawy proceduralne do zastosowania przez Sąd I instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi a nie jej oddalenie, ponieważ uchybienia proceduralne organu były na tyle poważne, że mogły mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Mając powyższe na uwadze skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2019 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania bądź uwzględnienie skargi kasacyjnej poprzez zmianę wyroku Sądu I instancji i ewentualnie przekazanie do ponownego rozpoznania Uczelni [...] w [...], zasądzenie kosztów postępowania, a także rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie, zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, a także nie żądała przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.) Przewodnicząca Wydziału III zarządzeniem z dnia 14 listopada 2022 r. wyznaczyła posiedzenie niejawne w dniu 19 stycznia 2023 r. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 29 ustawy z dn. 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych, tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki w zw. z art. 80 k.p.a. powiązany z art. 151 p.p.s.a. Po pierwsze przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd I instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., II GSK 2019/12; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2013 r., II OSK 552/12; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11; wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2012 r., II OSK 2232/10). Warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GSK 1669/12; wyrok NSA z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r., II OSK 1977/12). Otóż art. 29 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych, tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki dzieli się na trzy ustępy. Wobec braku jednoznacznego wskazania jednostki redakcyjnej także w uzasadnieniu skargi kasacyjnej pozostaje się jedynie domyślać, że chodziło o art. 29 ust. 1 powołanej ustawy. Po drugie naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Tymczasem skarżąca nie wskazał o jaką postać naruszenia art. 29 ust. 1 powołanej ustawy: błędne jego zastosowanie, czy błędną wykładnię, posługując się enigmatycznym stwierdzeniem, że naruszenie przepisu nastąpiło "poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że organy administracji właściwie oceniły materiał dowodowy i nie naruszyły zasady prawdy obiektywnej". Nie sposób stwierdzić czy stronie skarżącej kasacyjnie chodziło o błędne zastosowanie, czy też o błędną wykładnię art. 29 ust. 1 powołanej ustawy – co uniemożliwia NSA podjęcie kontroli tego zarzutu, a konsekwencji również zarzutu naruszenia art. 80 k.p.a. Ubocznie jedynie stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżaniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego. Należy przypomnieć, że "odpowiednie" stosowanie prawa zakłada również możliwość niezastosowania określonych przepisów lub poddania ich modyfikacji, gdy są one bezprzedmiotowe lub nie przystają do materii, w której miałyby znaleźć zastosowanie. Zasadnie zatem zarówno Sąd I instancji, jak i organ odwoławczy na podstawie tego przepisu dopuścili odpowiednie (a więc nie wprost) stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Również organ odwoławczy oraz Sąd I instancji odnieśli się do oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a więc nie można zarzucić im naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów. Pamiętać także należy, że dla przyjęcia naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów nie jest wystarczająca odmienna ich ocena w stosunku do tej, która została przeprowadzona przez organy. Nadto zgodnie § 8 ust. 2 zd. 3 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 22 września 2011 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodach doktorskich, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz.U. nr 204, poz.1200) "dyskusje kończy wypowiedź kandydata". Przepis ten nie nakazuje kandydatowi wygłoszenia mowy końcowej podsumowującej dyskusję, lecz jedynie stwierdza, że dyskusję podczas, której zadawane są pytania kandydatowi, a on udziela na nie odpowiedzi, w ramach części jawnej obrony kończy wypowiedź kandydata. Nie musi to być podsumowanie przeprowadzonej dyskusji nad przedłożoną pracą doktorską, lecz jedynie wypowiedź kandydata ma być ostatnią w ramach otwartej dyskusji. Tak to też miało miejsce w dniu 7 kwietnia 2017 r. podczas obrony rozprawy doktorskiej strony skarżącej. Jak wskazuje sama skarżąca kasacyjnie po jej merytorycznej odpowiedzi na pytanie prof. B. K. publiczna część obrony została zamknięta przez przewodniczącego prof. A. B. Uzasadnieniu zaskarżonego wyroku także nie można zarzucić, że nie realizuje ono niezbędnych elementów uzasadnienia określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a., a których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania Sądu. Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Pamiętać bowiem należy, że usprawiedliwiony będzie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2009 r. I OSK 487/08). Co więcej Sąd ma obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, co obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Tymczasem te wszystkie elementy znajdują się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a uzasadnienie części prawnej wyroku jest wystarczające dla uzyskania informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Fakt, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z argumentacją Sądu I instancji zaprezentowaną w uzasadnieniu, nie została nią przekonana, a wręcz uważa ją za błędną nie oznacza samo w sobie naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Podobnie jak w przypadku pierwszego zarzutu również odnośnie zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie wskazano postaci tego naruszenia tj. błędnej wykładni tego przepisu, czy też nieprawidłowego jego zastosowania – co uniemożliwia NSA kontrolę tego zarzutu. Zauważyć należy, że wbrew twierdzeniu zawartemu w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji nie rozważył kwestii "jaką było zastosowanie jako podstawy prawnej uchwały z dn. 07 kwietnia 2017 r. przepisów Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dn. 26 września 2016 r. zamiast Rozporządzenia z dn. 22 września 2011 r.", to Sąd odniósł się do niej. Otóż wyraźnie Sąd I instancji stwierdził, że "należy wprawdzie podzielić zarzut niewłaściwego zastosowania przez Radę Naukowa INP PAN przepisów rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 30 września 2016 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodzie doktorskim, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora, niemniej - jak słusznie zauważyła Centralna Komisja - uznać należy, że błędne przywołanie podstawy prawnej świadczy wyłącznie o niestaranności Rady Naukowej INP PAN, lecz nie miało ono jednak jakiegokolwiek istotnego wpływu na wynik podjętej przez organ pierwszej instancji uchwały." Co istotne skarżąca kasacyjnie nawet nie precyzuje przesłanki stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – czy chodzi o brak podstawy prawnej, czy o rażące naruszenie prawa. Nie uczyniła tego nawet w zarzutach skargi z 10 sierpnia 2018 r. powołując się jedynie na "powołanie niewłaściwej podstawy prawnej". Wreszcie niezasadny jest zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. Jak wskazano wyżej w postępowaniu przed Centralną Komisją przepisy k.p.a. mają zastosowanie jedynie odpowiednio, a nie wprost (art. 29 ust. 1 ustawy z 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki). Zasady postępowania przed ww. organem powodują niejednokrotnie ograniczenia dla uprawnień strony, które to uprawnienia w procedurze administracyjnej są standardem. Z tego powodu przenoszenie poglądów wyrażonych w orzecznictwie, poświęconym respektowaniu praw strony w ogólnym postępowaniu administracyjnym - w przypadku postępowania przed Centralną Komisją - musi następować w sposób ostrożny i wyważony. W postępowaniu dotyczącym uzyskania stopni naukowych lub tytułu naukowego osoba, której dotyczy wniosek, nie korzysta w pełni z praw strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Tym samym nie ma do niej zastosowania zasada czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania, o której mowa w art. 10 § 1 k.p.a. Zatem na Centralnej Komisji nie spoczywał obowiązek doręczania kandydatce z urzędu recenzji sporządzonych przez recenzentów, ani zawiadamiania jej o ich sporządzeniu. W postępowaniu tym nie znajduje zastosowania zasada czynnego udziału strony w rozumieniu art. 10 k.p.a., choć doktorantka oczywiście ma prawo wglądu w akta sprawy. Jak wskazał NSA w wyroku z 20 lipca 2016 r., sygn. I OSK 1/16 "w postępowaniu tym osoba, której dotyczy uchwała nie korzysta również z praw strony w rozumieniu art. 10 k.p.a. Postępowanie dowodowe prowadzone przed Centralną Komisją ograniczone jest natomiast do uzyskania recenzji, co wynika z art. 35 ust. 3 ustawy. Z obowiązujących przepisów nie wynika też wymóg zapoznania strony w szczególności przez podjęciem decyzji przez Centralną Komisję, z opiniami powołanych przez ten organ recenzentów." Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 209 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. t.j. z 2018 r., poz. 265), z uwzględnieniem stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. akt II FPS 4/12 (publ. LEX nr 1226661). O sprostowaniu oczywistej omyłki w rubrum wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1637/18 orzeczono na podstawie art. 156 § 3 w zw. z art. 156 § 1 p.p.s.a. Nie budzi wątpliwości, że jest to oczywista omyłka, gdyż jak wynika z załączonych akt sprawy, samej skargi z 10 sierpnia 2018 r. oraz treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku zaskarżona decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów nr BCK-I-O/RW-547/17 została wydana w dniu 28 maja 2018 r., a nie 11 lipca 2018 r., jak błędnie to zamieszczono w rubrum zaskarżonego wyroku. Zatem niewłaściwe oznaczenie daty dziennej zaskarżonej decyzji w rubrum wyroku stanowiło nieścisłość wymagającą sprostowania.