III OSK 1540/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie Sędzia NSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 4/21 w sprawie ze skargi A. A. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia 29 kwietnia 2020 r. nr BCK-VII-O/RW-1135/19 w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. A. na rzecz Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z 21 lutego 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt II SA/Wa 4/21) oddalił skargę A. A. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z 29 kwietnia 2020 r. w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy. Uchwałą z 29 maja 2018 r. Rada Wydziału [...] na posiedzeniu w dniu 29 maja 2018 r. w głosowaniu tajnym, większością głosów, nie nadała A. A. stopnia doktora [...] w dziedzinie [...], w dyscyplinie [...]. Odwołanie od powyższej uchwały złożyła A. A. Decyzją z 29 maja 2020 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy z 14 maja 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. Nr 65, poz. 595 ze zm.) w związku z art. 179 ust. 1 ustawy z 3 lipca 2018 r. Przepisów wprowadzających ustawę o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r., poz. 1669 ze zm.) utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę. Organ odwoławczy podał, że powołał w sprawie dwóch recenzentów: prof. dr hab. B. B. oraz prof. dr hab. C. C., którzy sporządzili dwie negatywne recenzje. Sekcja [...] po zapoznaniu się z odwołaniem i po wysłuchaniu opinii recenzentów w głosowaniu tajnym wypowiedziała się ostatecznie przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały (wynik głosowania: za utrzymaniem w mocy zaskarżonej uchwały: 12 - głosy, przeciw - 0 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji w głosowaniu tajnym nie uwzględniło odwołania i utrzymało w mocy zaskarżoną uchwałę (wynik głosowania: za utrzymaniem w mocy zaskarżonej uchwały – 10 głosów, przeciw – 0 głosów, wstrzymujących się – 0 głosów). Centralna Komisja nie znalazła podstaw do uwzględnienia odwołania. W ocenie organu postępowanie w sprawie nadania stopnia doktora zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Uchwała została wystarczająco umotywowana, a jej uzasadnienie znajduje odzwierciedlenie w protokole z posiedzenia Rady Wydziału. Wszyscy jej członkowie przed podjęciem uchwały mieli możliwość zapoznania się z dokumentacją postępowania. Obecnych na posiedzeniu w czasie głosowania była wystarczająca liczba członków. Po zakończeniu dyskusji odbyło się głosowanie tajne. Rada Wydziału ma natomiast uprawnienia do przeprowadzenia przewodów doktorskich włącznie z zatwierdzeniem rozprawy doktorskiej i nadania tytułu doktora w obszarze objętym postępowaniem doktorskim. Następnie organ odwoławczy wskazał, że mgr A. A. urodziła się [...], jest absolwentką Akademii [...], gdzie studiowała na Wydziale [...], na kierunku: [...]. Dyplom magisterski uzyskała w 2005 r. Od 2008 r. pracuje jako nauczyciel [...] w [...] Szkole [...]. Od 2014 r. była studentką Studiów Doktoranckich w Akademii [...]. Podczas publicznej obrony rozprawy doktorskiej, która odbyła się 29 maja 2018 r., była obecna promotor i obie recenzentki, zachowane było quorum. Po wypowiedzi doktorantki, która zaprezentowała swoją pracę, zabrała głos promotor i odczytała swoją opinię, a następnie udzielono głosu recenzentkom, które przedstawiły swe recenzje, zakończone pozytywnymi konkluzjami. Kolejno zadawano pytania skarżącej, na które udzielała odpowiedzi, zaprotokołowano też wnikliwą dyskusję, odnoszącą się wprost do problematyki doktoratu i analizowanego obszaru twórczości artystycznej odwołującej się. Następnie przeprowadzono tajne głosowanie w sprawie przyjęcia publicznej obrony. Na uprawnionych do głosowania 20 osób było obecnych 17, z tego "za" oddano 9 głosów, "przeciw" - 1 głos i "wstrzymujących się" - 7 głosów. Kolejna uchwała dotyczyła nadania stopnia doktora [...] skarżącej. Na 20 osób uprawnionych do głosowania obecnych było 17, z tego "za" oddano 7 głosów, "przeciw" był 1 głos i "wstrzymujących się" - 9 głosów. Rada Wydziału podjęła uchwałę o nienadaniu skarżącej stopnia doktora [...]. Załączono odpowiednie protokoły komisji skrutacyjnej, a skarżąca została poinformowana o uchwale. Zdaniem organu odwoławczego dołożono wszelkich starań, aby rozstrzygnięcie końcowe zostało podjęte w sposób prawidłowy. Dziekan Wydziału podjęła szereg kroków, aby zapewnić wnikliwą, rzetelną ocenę doktoratu i sprawić, aby podjęta uchwała w pełni obiektywnie odnosiła się do kwestii oceny pracy doktorskiej i nadania, bądź nienadanie stopnia doktora [...]. Podczas obrad Rady Wydziału 13 lutego 2019 r. przedyskutowano kwestie przyjęcia określonej procedury w postępowaniu odwoławczym, dając czas członkom Rady Wydziału na wnikliwe zapoznanie się z dysertacją doktorską i dziełem artystycznym. Na kolejnym posiedzeniu Rady Wydziału przeprowadzono rzetelną i merytoryczną dyskusję, podczas której poszczególni jej członkowie odnosili się bezpośrednio do ocenianej pracy doktorskiej. Podjęto wówczas uchwałę, aby zaprosić doktorantkę na następne posiedzenie Rady, na którym odbędzie się prezentacja pracy doktorskiej, jak również zaproszone zostaną obie recenzentki oraz promotor tego doktoratu. 18 marca 2019 r. odbyła się prezentacja dysertacji i pracy doktorskiej przed Członkami Rady Wydziału [...], którą przeprowadziła skarżąca. Jej prace-dzieło, będące efektem eksploracji twórczej przeprowadzonej w ramach tego doktoratu i stanowiące podstawę dla przyznawania stopnia - pokazane zostały na wystawie, zorganizowanej w miejscu posiedzenia Rady. Doktorantka miała możliwość pełnego wypowiedzenia się na temat swej pracy, zostały odczytane recenzje i konkluzja opinii promotorskiej. W części niejawnej odbyła się wnikliwa dyskusja, w której analizowano jakość samej pracy, jej poziom artystyczny i fakt spełnienia lub nie wymagań pracy doktorskiej. Poszczególni pracownicy naukowo dydaktyczni (wszyscy co najmniej ze stopniem doktora habilitowanego) rzetelnie prezentowali własne oceny pracy i dzieła. Następnie przeprowadzono tajne głosowanie nad uchwałą w sprawie nadania stopnia doktora w dziedzinie [...], w dyscyplinie [...], w którym większością bezwzględną zadecydowano o nienadaniu stopnia doktora. "Za" było 6 głosów, "przeciw" 4, a "wstrzymujących się" 5 głosów. Zostało zachowane kworum – na 15 osób uprawnionych do głosowania wszyscy głosowali. Jak zauważył organ odwoławczy, rozprawa doktorska liczy 77 stron z tym, że sam tekst dysertacji to 20 stron, w tym jest jeszcze zamieszczonych siedem ilustracji. Objętość pracy bardziej przypomina zatem pracę licencjacką niż doktorską. Praca podzielona została na 5 rozdziałów, poprzedzona jest "Wstępem", zakończona "Bibliografią". Napisana została w sposób zdradzający wiele mankamentów, wręcz intelektualnych braków i niedociągnięć, zaczynając od samego tytułu: Doktorantka użyła słowa "adoptowany" w znaczeniu "adaptowany", myląc tak całkowicie różne pojęcia. Inny, drobny z pozoru fakt, że "Spis treści" nie podaje numerów stron, od których zaczynają się poszczególne rozdziały, co wskazuje na zupełny brak warsztatu naukowego, podobnie jak nieprawidłowo spisana, nader skromna "Bibliografia", która np. nie zawiera źródeł przypisów. W samej treści opracowania została absolutnie lakonicznie omówiona problematyka [...], dalej odwołująca się prześlizguje się płytko przez kilka przykładów dokonań [...], wybranych dosyć przypadkowo, ale też chyba nieco koniunkturalnie. Komentarz jest niezwykle uproszczony, skrócony i szablonowy, zupełnie niepowiązany wewnętrznie. Następnie odwołująca się przechodzi do omówienia własnych twórczych działań - na poziomie bardzo ogólnym, w dużym uproszczeniu i naiwnie prezentując pracę nad przygotowywaniem realizacji dzieła. Praca doktorska zawiera też liczne błędy edytorskie, ale co gorsza - także poważne błędy merytoryczne. Pierwszy z brzegu przykład - na stronie 22. czytamy: [...]. W pracy, mającej udowodnić pogłębioną znajomość dyscypliny - odwołująca zdaje się w ogóle nie znać całego dorobku [...]. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona uchwała została podjęta po rozważeniu wszystkich istotnych okoliczności. Postępowanie doktorskie zostało przeprowadzone z należytą starannością i z zachowaniem wszelkich procedur wynikających z tych regulacji. Od strony formalnej postępowanie zostało przeprowadzone bez zarzutu, o czym świadczy wyjątkowo staranna dokumentacja każdego etapu postępowania doktorskiego. Skargę na powyższą decyzję wniosła A. A. Zdaniem skarżącej Centralna Komisja w ogóle nie odniosła się do zarzutów podniesionych w odwołaniu i nie dokonała żadnej oceny sposobu prowadzenia postępowania. Poza zakresem oceny pozostawiono kwestie formalno-prawne, niezmiernie istotne z punktu widzenia zarzutów odwołania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Oddalając powyższą skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał na wstępie, że w ramach postępowania sądowego nie dochodzi do oceny trafności opinii recenzentów w aspekcie dorobku naukowego oraz dydaktycznego. Sąd nie jest również uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki. W zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (która miała zastosowanie w niniejszej sprawie), w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Zarzuty skarżącej dotyczące oceny merytorycznej jej dorobku artystycznego pozostają zatem poza kognicją sądu. Sąd pierwszej instancji nie podzielił zarzutu w zakresie prawidłowości stosowania § 23 ust. 1 i 2 "Statutu CK". W ocenie Sądu, wyłączenie w Statucie jawności postępowania opiniodawczego względem doktoranta jest konsekwencją przyjętego przez ustawodawcę w "u.s.n." modelu postępowania administracyjnego. Nie każde postępowanie administracyjne, w którym organy załatwiają sprawy poprzez wydanie decyzji, toczy się z pełnym zastosowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W wielu sprawach administracyjnych ustawodawca tworzy akty prawne zawierające szczególne przepisy proceduralne, które tylko odpowiednio uzupełniane są przepisami ogólnej procedury (K.p.a.). Do kategorii spraw, gdzie przewidziano szczególny tryb postępowania należą sprawy o nadanie stopni naukowych. Z przepisów "u.s.n." wynika, że udział doktoranta w tym postępowaniu nie jest zupełnie wyłączony, lecz jest ograniczony do złożenia wniosku o wszczęcie przewodu doktorskiego, osobistego udziału w obronie rozprawy doktorskiej (w głosowaniu nad uchwałą rady wydziału interesów kandydata broni promotor, który ma prawo głosu), złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (w przypadku niezatwierdzenia przez CK uchwały rady wydziału o nadaniu stopnia naukowego) lub odwołania (w przypadku odmownych uchwał rady wydziału). Z przepisów "u.s.n." wynika, że w postępowaniu prowadzonym przed Centralną Komisją biorą udział jedynie eksperci – członkowie właściwej Sekcji i recenzenci (co najmniej dwóch), ponieważ CK orzeka na podstawie stanowisk właściwych Sekcji i opinii recenzentów. Ustawa ta nie przewiduje możliwości udziału w postępowaniu odwoławczym samego zainteresowanego, zgłaszania przez niego wniosków dowodowych i toczenia dyskusji z recenzentami oraz członkami CK, co wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie. Skarżąca pomija, że właśnie brak jawności postępowania przed CK (tajne głosowanie nad uchwałami, niejawność postępowania opiniodawczego) stanowi gwarancję wolności wyrażenia przez recenzentów niczym nieskrępowanej i obiektywnej opinii w danej sprawie. W toku każdej nowoczesnej procedury przewijają się etapy niejawne (w postępowaniu administracyjnym - postępowanie gabinetowe, w postępowaniu sądowym - posiedzenie niejawne i narada nad orzeczeniem), a zatem kwestia wyłączenia jawności postępowania opiniodawczego nie nasunęła Sądowi wątpliwości, co do braku konstytucyjności § 23 ust. 1 i 2 "Statutu CK". Odwołując się do kolejnych poglądów orzecznictwa, Sąd pierwszej instancji podkreślił, że ustawa z 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki nie przewiduje możliwości udziału w postępowaniu odwoławczym samego zainteresowanego, zgłaszania przez niego wniosków dowodowych i toczenia dyskusji z recenzentami oraz członkami Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Brak jawności postępowania przed Centralną Komisją (tajne głosowanie nad uchwałami, niejawność postępowania opiniodawczego) stanowi gwarancję wolności wyrażenia przez recenzentów niczym nieskrępowanej i obiektywnej opinii w danej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał, że w postępowaniach dotyczących nadania stopnia naukowego w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego jedynie odpowiednio - o czym stanowi art. 29 ust. 1 ustawy z 14 marca 2003 r. W związku z tym ograniczone uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów jest wynikiem szczególnego charakteru tego postępowania. Komisja jako organ kolegialny, podejmuje decyzje w głosowaniu tajnym - wobec czego nie ma możliwości ustalenia powodów głosowania za utrzymaniem uchwały odmawiającej nadania stopnia naukowego doktora, zatem ograniczone uzasadnienie decyzji nie stanowi naruszenia prawa. Brak przedstawienia szczegółowych motywów podjęcia takiej decyzji, z uwagi na specyfikę tego rodzaju rozstrzygnięcia, nie może być uznany za naruszenie prawa dające podstawę do uwzględnienia skargi. Decyzje podejmowane w tajnym głosowaniu w ogóle nie mogą być merytorycznie uzasadnione, bo niemożliwe jest dotarcie nie tylko do rzeczywistych intencji głosujących, ale przede wszystkim do tego, jak kto głosował, bo właśnie tajność jest tu gwarancją wolności wyrażenia swego stanowiska i w takich wypadkach wszelka kontrola zewnętrzna (także sądowa) musi ograniczyć się do tego, czy zachowane były podstawowe reguły proceduralne. Wyników tajnego głosowania nie można przedstawić w formie uzasadnienia, o jakim mowa w art. 107 § 3 K.p.a. Jako niezasadny uznał Sąd pierwszej instancji również zarzut naruszenia przepisów art. 14 k.p.a. i art. 21 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, gdyż obowiązek "powiadomienia o treści uchwały" (jeżeli jest ona odmowna) nie może być utożsamiany z obowiązkiem doręczenia kandydatowi tejże uchwały wraz z uzasadnieniem, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 kwietnia 2007 r. sygn. akt I OSK 1661/06 (niepubl.). Zdaniem Sądu pierwszej instancji w postępowaniu dotyczącym utrzymania w mocy uchwały Rady Wydziału zostały dochowane wymagania, jakie przewidują przepisy ww. ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, nie uchybiono także stosowanym odpowiednio przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego. Organy orzekające prawidłowo rozpatrzyły stan faktyczny sprawy oraz wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy rozstrzyganiu sprawy. Uzasadniły przekonująco swoje stanowisko, nie naruszając przy tym granic swobodnej oceny dowodów, a wydana decyzja zawiera niezbędne elementy, o jakich mowa w art. 107 § 1 K.p.a., z uwzględnieniem specyfiki postępowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła A. A., zaskarżając go w całości i zarzucając mu: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 141 § 4 w związku z art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez orzekanie przez Sąd a quo wyłącznie w granicach skargi, z pominięciem pozostałych elementów mieszczących się w granicach sprawy, a w szczególności - poprzez całkowite pominięcie stanowiska uczestnika postępowania, tj. Krajowej Reprezentacji Doktorantów, która w obszernym piśmie procesowym z 13 grudnia 2021 r. przedstawiła dodatkowe zarzuty pod adresem kontrolowanej decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, do których w ogóle nie odniósł się Sąd pierwszej instancji; b) art. 141 § 4 w związku z art. 3 § 1 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe dokonanie kontroli zaskarżonych aktów administracyjnych, niezastosowanie środków określonych w ustawie procesowej i sporządzenie uzasadnienia wyroku przez Sąd pierwszej instancji jako zbioru cytatów z innych orzeczeń sądów administracyjnych, bez właściwego ich doboru, który uwzględniałby realia rozpatrywanej sprawy oraz podniesione przez skarżącą i uczestnika postępowania zarzuty; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 21 ust. 1 zd. 1 in fine w związku z art. 14 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1789 – dalej: u.s.n.) w związku z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż uchwała o odmowie nadania stopnia doktora, podjęta przez organ I instancji, nie wymaga zaopatrzenia w jakiekolwiek uzasadnienie, bowiem – wbrew wyraźnej dyspozycji art. 21 ust. 1 zd. 1 in fine u.s.n. - "obowiązek »powiadomienia o treści uchwały« (jeżeli jest ona odmowna) nie może być utożsamiany z obowiązkiem doręczenia kandydatowi tejże uchwały wraz z uzasadnieniem" (s. 14 uzasadnienia wyroku), co wynika zdaniem Sądu Wojewódzkiego z faktu, iż przepisy K.p.a. stosuje się w przewodzie doktorskim "jedynie odpowiednio", a ponadto za pozbawieniem strony możliwości poznania motywów decyzji odmownej przemawia także "szczególny charakter postępowania". Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym; uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, gdyż istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona; uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją uchwały z 18 marca 2019 r., a także o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje, według norm przepisanych. Skarżąca oświadczyła, że zrzeka się rozprawy. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyła Rada Doskonałości Naukowej, wnosząc o jej oddalenie w całości i zasądzenie na jej rzecz od skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W piśmie z 11 czerwca 2022 r. Krajowa Reprezentacja Doktorantów poparła skargę kasacyjną i wniosła o jej uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymieniono w art. 183 § 2 P.p.s.a. Wobec tego, że przesłanki nieważnościowe w rozpatrywanej sprawie nie występują, podlegała ona rozpoznaniu tylko w kontekście wskazanych zarzutów. I tak, jako niezasadny należało ocenić zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. (zarzut 1b). Zauważyć należy, że wynikająca z drugiego z ww. przepisów norma ma charakter ustrojowy i wyznacza zakres kognicji sądów administracyjnych. Z kolei powiązany z nią przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. określa wymagania prawidłowego uzasadnienia wyroku, które kontrolowany w sprawie wyrok spełnia. Za jego pomocą, także w powiązaniu z 3 § 1 P.p.s.a. nie można natomiast skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera natomiast wszystkie wymagane prawem elementy, w tym wyjaśnienie podstawy prawnej i przyczyn dla których Sąd pierwszej instancji zaakceptował stanowisko zaprezentowane w sprawie przez organ odwoławczy. Sam natomiast fakt, że uzasadnienie kontrolowanego w sprawie wyroku zostało sporządzone w formie przeglądu orzecznictwa sądów administracyjnych i poglądów, jakie w nim wyrażano na kanwie spraw zbieżnych przedmiotowo z niniejszą nie może świadczyć o naruszeniu ww. przepisów. Sąd pierwszej instancji poglądy te przytaczał popierając wyrażone w nich stanowiska i wyrażając jako własne, w tym oceny, czy organ I instancji (Rada Wydziału) był zobowiązany i w jakim zakresie do sporządzenia uzasadnienia uchwały. Nieodniesienie się natomiast do stanowiska skarżącej lub uczestnika postępowania w jakimkolwiek zakresie mogłoby stać się podstawą skutecznego zarzutu, gdyby wykazano w skardze kasacyjnej, że mogło mieć to istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.), co zasadniczo wymaga powiązania art. 141 § 4 P.p.s.a. z konkretną normą prawa materialnego lub procesowego. Nie jest wystarczające samo powiązanie tego przepisu z art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez ogólnikowe wskazanie, że uczestnik postępowania podnosił w sprawie dodatkowe zarzuty, bez jakiejkolwiek ich konkretyzacji i wykazania, że ich pominięcie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego też względu na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 134 § 1 P.p.s.a. (zarzut 1a). Niezasadny okazał się być również zarzut naruszenia prawa materialnego art. 21 ust. 1 zd. 1 in fine w związku z art. 14 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z 14 marca 2003 r. w związku z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. (zarzut 2). Zgodnie z art. 29 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o stopniach naukowych i tytułach naukowych, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora (...) w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Jeżeli zatem ustawa samodzielnie reguluje daną procedurę, to nie ma podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów K.p.a. Taka sytuacja zachodzi w przypadku doręczania uchwał rady wydziału. Stosownie do art. 21 ust. 1 w zw. z art. 27 ust. 5 ww. ustawy, osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora może wnieść od uchwały o odmowie nadania stopnia doktora (art. 14 ust. 2 pkt 5) odwołanie do Centralnej Komisji za pośrednictwem właściwej rady w terminie miesiąca od dnia doręczenia uchwały wraz z uzasadnieniem. Jak trafnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, czym innym jest jednak powiadomienie o treści podjętej uchwały, a zupełnie czym innym jest jej doręczenie. Powiadomienie o treści uchwały w żaden sposób nie musi odpowiadać wymogom z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. (wyrok NSA z 20 kwietnia 2007 r. sygn. akt I OSK 1661/06 – orzeczenia przywołane w uzasadnieniu są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wbrew natomiast twierdzeniom skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji nie stwierdzał, że uchwała o odmowie nadania stopnia doktora, podjęta przez organ I instancji "nie wymaga zaopatrzenia w jakiekolwiek uzasadnienie", ale że uzasadnienie to podlega ograniczeniom. Jak wskazywał, "ograniczone uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów jest wynikiem szczególnego charakteru tego postępowania. Komisja jako organ kolegialny, podejmuje decyzje w głosowaniu tajnym – wobec czego nie ma możliwości ustalenia powodów głosowania za utrzymaniem uchwały odmawiającej nadania stopnia naukowego doktora, zatem ograniczone uzasadnienie decyzji nie stanowi naruszenia prawa". Stanowisko to zostało wcześniej przedstawione przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 2 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1614/10, jako już utrwalone i wielokrotnie wcześniej wyrażane przez ten Sąd. Również w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę kasacyjną jest ono prawidłowe z przyczyn powyżej wskazanych. Kryteria oceny uzasadnienia decyzji o odmowie nadania stopnia naukowego są mniej rygorystyczne w porównaniu z regulacjami zawartymi w tym Kodeksie, a zatem ograniczenie uzasadnienia decyzji Centralnej Komisji wynikające z odpowiedniego stosowania art. 107 § 3 K.p.a. nie mogą stanowić podstawy naruszenia prawa (por. także wyrok NSA 12 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 2000/17). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 2 P.p.s.a. oddalił rozpoznawaną skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 P.p.s.a.