III OSK 1912/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant: asystent sędziego Piotr Rzekiecki po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 2058/24 w sprawie ze skargi D.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 15 października 2024 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia rozkazu personalnego po wznowieniu postępowania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od skarżącej D.S. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 27 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 2058/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu na rozprawie, sprawy ze skargi D.S. (dalej także jako: "strona skarżąca", "skarżąca", "skarżąca kasacyjnie") na decyzję Komendanta Głównego Policji (dalej także jako: "KGP", "organ odwoławczy", "organ II instancji") z dnia 15 października 2024 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia rozkazu personalnego po wznowieniu postępowania: oddalił skargę. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Komendant Wojewódzki Policji w [...] (dalej także jako: "KWP", "organ I instancji"), rozkazem personalnym z dnia 13 października 2023 r. nr [...], na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zwolnił skarżącą ze służby w Policji z dniem 26 października 2023 r. Wskazanemu rozstrzygnięciu, zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a. został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, natomiast zostało ono doręczone stronie w dniu 2 listopada 2023 r. skarżąca od wskazanego rozkazu personalnego nie złożyła odwołania. Organ wskazał, że decyzja ta jest ostateczna i prawomocna. Wnioskiem z dnia 16 lutego 2024 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, powołując się na art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zwróciła się o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego prawomocnym rozkazem personalnym KWP z dnia 13 października 2023 r. nr [...], w celu uchylenia tej decyzji i wydania nowej z właściwą podstawą (przyczyną) zwolnienia ze służby. Ponadto z ostrożności procesowej pełnomocnik wniósł również o wznowienie wskazanego postępowania z urzędu na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 24 § 3 k.p.a. Jednocześnie pełnomocnik strony wniósł o przeprowadzenie dowodów z następujących dokumentów: załączonego do wniosku wyroku Sądu Okręgowego w [...] IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 19 stycznia 2024 r., sygn. akt IV Ua 56/23 wraz z uzasadnieniem, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 1930/22 wraz z uzasadnieniem, załączonych z urzędu akt dyscyplinarnych objętych wyżej wymienionym wyrokiem, wydruku z internetu stanowiska [...] Komendy Głównej Policji odnośnie oczekujących na komisję lekarską. W uzasadnieniu pełnomocnik strony wskazał, że skarżąca dnia 24 stycznia 2022 r. uległa wypadkowi w służbie. Jakkolwiek komisja powypadkowa nie uznała zdarzenia za wypadek w służbie, o tyle jednak na skutek odwołania złożonego przez stronę do Sądu Rejonowego w [...] IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, Sąd ten wyrokiem z dnia 12 września 2023 r. w sprawie o sygn. akt IV U 420/22 przyznał wnioskodawczyni prawo do jednorazowego odszkodowania pieniężnego z tytułu trwałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 9%, a będącego następstwem wypadku w służbie z dnia 24 października 2022 r. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 19 stycznia 2024 r., sygn. akt IV Ua 56/23. Powyższe zdaniem pełnomocnika było o tyle istotne, że w uzasadnieniu rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby wskazano, że skarżąca przebywa na długotrwałym zwolnieniu lekarskim, jednak nie było to zwykłe zwolnienie lekarskie, a zwolnienie po wypadku w służbie. Następnie pełnomocnik strony wskazał, że w dniu 22 września 2022 r. KWP skierował stronę do komisji lekarskiej, jednak nie czekając na rozstrzygnięcie komisji wydał w dniu 13 października 2023 r. decyzję o zwolnieniu ze służby. Tymczasem w dniu 13 listopada 2023 r. komisja lekarska orzekła, że strona jest osobą trwale niezdolną do służby w Policji, m.in. na skutek urazów doznanych w trakcie wypadku w służbie. Zdaniem pełnomocnika strony, organ I instancji powinien wstrzymać się z wydaniem rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby w Policji do czasu uzyskania prawomocnego orzeczenia komisji lekarskiej oraz prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania w sprawie wypadku w służbie. Pełnomocnik podkreślił również, że długotrwała absencja, będąca podstawą wydania decyzji o zwolnieniu była wynikiem leczenia po wypadkach w służbie oraz zwolnień lekarskich wystawianych kobiecie ciężarnej, a następnie leczącej się po poronieniu (w wyniku przemocy ze strony policjanta). Pełnomocnik wyjaśnił, że o tym, iż zdarzenie z dnia 24 stycznia 2022 r. stanowiło wypadek w służbie i spowodowało u wnioskodawczym trwały uszczerbek na zdrowiu, dowiedziała się ona 19 stycznia 2024 r. (data powołanego, prawomocnego wyroku SO w [...]). Z ostrożności procesowej pełnomocnik wniósł również o rozważenie wznowienia postępowania z urzędu na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art 24 § 3 k.p.a. z uwagi na fakt, iż rozkaz personalny nr [...] z dnia 13 października 2023 r. został wydany przez ówczesnego KWP [...]. W tym czasie toczyło się natomiast wobec skarżącej postępowanie dyscyplinarne, w którym obwiniona ona była m.in. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na określeniu wyżej wymienionej osoby słowami powszechnie uznanymi za obelżywe i wulgarne. Z tego też względu KWP powinien się wyłączyć lub zostać wyłączony od udziału w postępowaniu w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji, bowiem istniały okoliczności, które mogły wywołać wątpliwości co do jego bezstronności. Pełnomocnik powołał się przy tym na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2023 r., doręczony mu po dniu 29 stycznia 2024 r., którym sąd ten uchylił orzeczenie dyscyplinarne KGP, utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta WP w [...]. Do powyższego podania pełnomocnik załączył pełnomocnictwo z dnia 15 lutego 2024 r. upoważniające go do działania w imieniu strony w przedmiotowym postępowaniu, a także inną dokumentację wymienioną w treści wniosku z dnia 16 lutego 2024 r. KWP postanowieniem z dnia 28 marca 2024 r. nr [...] wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostatecznym rozkazem personalnym tego organu nr [...] z dnia 13 października 2023 r. KWP decyzją z dnia 28 czerwca 2024 r. nr [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówił uchylenia rozkazu personalnego KWP z dnia 13 października 2023 r. nr [...]. Decyzja ta została pełnomocnikowi strony doręczona w dniu 3 lipca 2024 r. Odnosząc się do powołanych we wniosku podstaw wznowienia organ stwierdził, że nie zachodzą podstawy do uchylenia kwestionowanego rozkazu personalnego. W dniu 16 lipca 2024 r. (data stempla pocztowego), w terminie ustawowym, pełnomocnik strony złożył odwołanie od wskazanej wyżej decyzji KWP. W uzasadnieniu podniesiono m.in., że ujawnione okoliczności w postaci trwałej niezdolności do służby w Policji oraz zaliczenia do trzeciej grupy inwalidzkiej w związku ze służbą, miały istotne znaczenie dla rozpoznania sprawy zakończonej wydaniem rozkazu personalnego nr [...] KWP z dnia 13 października 2023 r., a ich wystąpienie obliguje organ do zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Decyzją z dnia 15 października 2024 r., nr [...], KGP, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), po rozpatrzeniu odwołania skarżącej utrzymał w mocy decyzję KWP z dnia 28 czerwca 2024 r. nr [...] o odmowie uchylenia rozkazu personalnego KWP z dnia 13 października 2023 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia wymienionej ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji z dniem 26 października 2023 r. KGP w uzasadnieniu wskazał, że Naczelnik Wydziału [...] KWP, wnioskiem z dnia 29 czerwca 2023 r., zwrócił się do KWP o zwolnienie skarżącej, wówczas zajmującej stanowisko asystenta wskazanego Wydziału, ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W uzasadnieniu przełożony wyjaśnił, że skarżąca została przyjęta do służby z dniem 2 lipca 2014 r. Od dnia 24 stycznia 2022 r. przebywa natomiast nieprzerwanie na zwolnieniu lekarskim. Również wcześniej, od dnia 21 września 2020 r. do dnia 17 września 2021 r. wymieniona przebywała na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. Taka zaś sytuacja destabilizuje prawidłowe funkcjonowanie Wydziału [...] KWP. Przełożony wskazał również, że nie bez znaczenia jest fakt uzyskiwania przez policjantkę orzeczeń lekarskich o trwałej niezdolności do służby, od których wymieniona się odwołuje i przedkłada kolejne zwolnienia lekarskie. Pismem z dnia 14 lipca 2023 r., doręczonym w dniu 19 lipca 2023 r. KWP poinformował skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia jej ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W piśmie z dnia 21 lipca 2023 r. skarżąca wskazała, że zwolnienie jej ze służby nie jest zasadne, bowiem od dnia 3 kwietnia 2023 r. jest inwalidką, co potwierdzono orzeczeniem nr [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] (dalej także jako: "Rejonowa Komisja Lekarska", "RKL") z dnia 3 kwietnia 2023 r., od którego odwołała się jedynie w części niedotyczącej inwalidztwa. Wskazała też, że w dniu 18 lipca 2023 r. odbyło się badanie przed Centralną Komisją Lekarską w [...] (dalej także jako: "CKL", "Centralna Komisja Lekarska") i niezwłocznie powinno zostać wydane orzeczenie. W kolejnym piśmie z dnia 18 września 2023 r. strona poinformowała KWP, iż w związku z przekazaniem przez CKL sprawy do ponownego rozpatrzenia, aktualnie oczekuje na kolejne orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. KGP utrzymując w mocy decyzję organu I instancji z dnia 28 czerwca 2024 r. wyjaśnił, że decyzja administracyjna wydana w sprawie z zakresu administracji publicznej przez uprawniony do tego organ administracji, działający w granicach prawa, korzysta z domniemania prawidłowości. Jeżeli decyzja taka jest jednocześnie decyzją ostateczną, korzysta ponadto z ochrony wynikającej z art. 16 k.p.a., co oznacza, iż jej wzruszenie może nastąpić jedynie w przypadkach przewidzianych w k.p.a. lub w ustawach szczególnych. Regulacja ta wskazuje zarazem, że nie wszystkie decyzje spełniają warunki prawidłowości. Ustawodawca, ustanawiając zasadę trwałości decyzji ostatecznych, nie wykluczył zarazem możliwości pojawienia się w obrocie prawnym decyzji wadliwych, a więc niespełniających tych warunków. W zależności od stopnia tej wadliwości stosuje się odpowiednie nadzwyczajne środki prawne usuwające te wady czy wręcz eliminujące obarczone nimi decyzje z obrotu prawnego. Jedną z takich możliwości stwarza instytucja wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145-153 k.p.a.). KGP przytoczył treść art. 145 § 1, art. 146, art. 147, art. 148, art. 149, art. 150 § 1 oraz art. 151 k.p.a. KGP mając na względzie powyższe regulacje wskazał, że wznowienie postępowania jest instytucją stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeśli postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. KGP wskazał, że obecnie wznowione postępowanie toczyło się wyłącznie w przedmiocie zwolnienia strony ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji W tym przedmiocie została wydana decyzja ostateczna zwalniająca stronę ze służby w Policji z dniem 26 października 2023 r. Jednocześnie na dzień wydania przez KWP rozkazu personalnego nr [...] z dnia 13 października 2023 r. nie istniała żadna inna przesłanka uzasadniająca zwolnienie wymienionej ze służby w Policji na odmiennej podstawie prawnej. Powodem natomiast wszczęcia przedmiotowego postępowania administracyjnego dotyczącego zwolnienia było ustalenie, że skarżąca od roku 2020 była nieobecna w służbie (m.in. w związku z przedkładaniem zaświadczeń o czasowej niezdolności do tej służby) w okresach: od dnia 9 marca 2020 r. do dnia 20 marca 2020 r od dnia 23 marca 2020 r. do dnia 3 kwietnia 2020 r., od dnia 21 września 2020 r. do dnia 17 września 2021 r., od dnia 24 stycznia 2022 r. do dnia 22 stycznia 2023 r. oraz od dnia 24 stycznia 2023 r. do dnia 31 sierpnia 2023 r. Od dnia 1 września 2023 r. wymieniona nie stawiała się natomiast do służby i nie przedstawiała usprawiedliwienia swojej nieobecności (KWP zawiesił wymienionej uposażenie, a następnie orzekł o utracie tego uposażenia za okres od dnia 1 września 2023 r. do dnia 30 września 2023 r.). KGP zaznaczył, że pełnomocnik skarżącej, żądając wznowienia wskazanego postępowania administracyjnego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. powołuje się na okoliczność wydania przez SO w [...] IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyroku z dnia 19 stycznia 2024 r., sygn. akt IV Ua 56/23, oddalającego apelację od wyroku SR w [...] IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 12 września 2023 r. w sprawie o sygn. akt IV U 420/22, którym sąd ten przyznał wnioskodawczyni prawo do jednorazowego odszkodowania pieniężnego z tytułu trwałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 9%, a będącego następstwem wypadku w służbie z dnia 24 października 2022 r., stwierdzając, że jest o tyle istotne, że w uzasadnieniu rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby wskazano, że skarżąca przebywa na długotrwałym zwolnieniu lekarskim, jednak, zdaniem pełnomocnika strony, nie było to zwykłe zwolnienie lekarskie, a zwolnienie po wypadku w służbie. Tym samym wymieniony twierdzi, że okoliczności powołane w tym wyroku stanowią "istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). KGP zauważył, że uchylenie decyzji ostatecznej z uwagi na wystąpienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., uwarunkowane jest łącznym wystąpieniem czterech warunków 1) ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy; 2) okoliczności faktyczne lub dowody są nowe; 3) okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej; 4) okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał. Jednocześnie dla spełnienia przesłanki wskazanej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., okoliczności wymienione w tym przepisie winny zaistnieć jednocześnie. KGP zwrócił uwagę, że powołany przez pełnomocnika strony wyrok SO w [...] z dnia 19 stycznia 2024 r. wydany został już po zwolnieniu strony ze służby w Policji (z dniem 26 października 2023 r.), a tym samym dowód ten nie istniał w dacie wydania rozkazu personalnego nr [...] KWP z dnia 13 października 2023 r. Pojęcie "nowej okoliczności" faktycznej nie jest tożsame z pojęciem "nowego dowodu". Okoliczność faktyczna to fakt podlegający stwierdzeniu, natomiast dowód to środek dowodowy służący dokonaniu ustaleń faktycznych. Wznowienie postępowania powinno zatem następować nie tylko z uwagi na wyjście na jaw nowych dowodów, ale także i nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, przy czym ujawnienie się tych okoliczności może być rezultatem przeprowadzenia dowodów (ujawnienia się dowodów) po wydaniu decyzji, byleby tylko rzecz dotyczyła faktów, które są istotne dla sprawy, a nie były znane organowi w momencie jej podejmowania. Nowe okoliczności faktyczne wywiedzione z dowodów mogą zatem stanowić podstawę wznowienia postępowania i uchylenia decyzji dotychczasowej, o ile są dla sprawy istotne, to znaczy muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. KGP stwierdził, że z treści art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wynika wprawdzie, że samoistną podstawę wznowienia może stanowić ujawnienie nowych okoliczności faktycznych. Nie może to jednak dotyczyć sytuacji, w której takie okoliczności faktyczne są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną. Nie może być również uznany za "nową okoliczność" lub "nowy dowód" w rozumieniu wskazanego przepisu prawa brak określonych dowodów w aktach sprawy. Za "nową okoliczność" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie może być też uznana inna od dokonanej przez organ w pierwotnym postępowaniu ocena znanych wówczas temu organowi okoliczności i dowodów, gdyż w takiej sytuacji nie ma miejsca ujawnienie nowych okoliczności lub dowodów, a tylko odmienna ocena tego samego stanu faktycznego. W przedmiotowej sprawie natomiast, nawet w sytuacji uznania, że powołany przez pełnomocnika strony wyrok SO w [...] ujawnił dopiero w swej treści nowe fakty (okoliczności), które istniały już przed wydaniem przedmiotowej decyzji (w dacie jej wydania), to okoliczności te (przyznanie prawa do jednorazowego odszkodowania pieniężnego z tytułu trwałego uszczerbku na zdrowiu wysokości 9%, w związku z uznaniem zdarzenia z dnia 24 października 2022 r. za wypadek w służbie), w żaden sposób nie wpływają na treść prawomocnej obecnie decyzji o zwolnieniu skarżącej ze służby w Policji, a tym samym nie stanowią podstaw do jej uchylenia i wydania innej decyzji niż dotychczasowa. KGP ocenił, iż w pełni uzasadnionym (na dzień wydania kwestionowanego rozkazu personalnego, a także obecnie) było zwolnienie skarżącej ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Na podstawie przedmiotowej dokumentacji zasadnie bowiem KWP uznał, że skala nieobecności skarżącej w okresie kilku ostatnich lat, była na tyle istotna, że okoliczność ta zmaterializowała przesłankę objętą powołanym przepisem prawa. Strona w latach 2020-2023 nie pełniła służby łącznie przez 970 dni, przy czym przez ostatni 1 rok i 8 miesięcy strona stawiła się do służby wyłącznie jednego dnia (23 stycznia 2023 r.), w którym wykonywała badania kontrolne. Tym samym od września 2020 r. do października 2023 r. (ok. 3 lata) wymieniona pełniła służbę jedynie nieco ponad 4 miesiące. KWP nie kwestionował zasadności wystawiania skarżącej zwolnień lekarskich. Badanie zasadności wystawionych zwolnień lekarskich lub co więcej podważanie doniosłości skutków prawnych tych zwolnień, byłoby bowiem w postępowaniu dotyczącym zwolnienia ze służby w Policji działaniem nieuprawnionym. Organ nie badał również, z jakiego względu (z uwagi na jakiego rodzaju jednostkę chorobową) skala nieobecności strony jest tak znaczna, a także nie podważał tego, iż okres przebywania na zwolnieniach lekarskich był usprawiedliwioną nieobecnością w służbie (poza okresem od dnia 1 września 2023 r. do dnia 30 września 2023 r., za który to okres orzeczono utratę uposażenia). Niemniej jednak fakt, iż skarżąca od dnia 9 marca 2020 r. do dnia zwolnienia ze służby w Policji (z dniem 26 października 2023 r.) była nieobecna w służbie z powodu przedstawiania zwolnień lekarskich przez okres ponad 2 lat i 8 miesięcy, uzasadniał wówczas twierdzenie o konieczności zwolnienia takiego policjanta ze służby w Policji. Brak było bowiem możliwości pozostania w służbie osoby, która była tak długotrwale nieobecna, nie wykonywała żadnych czynności służbowych przypisanych do jej stanowiska, przez co czynności te wykonywać musieli inni funkcjonariusze w ramach dodatkowych obowiązków (na etat nieobecnego policjanta nie można mianować innego funkcjonariusza). KGP wskazał, że na dzień wydawania rozkazu personalnego nr [...] KWP z dnia 13 października 2023 r. sytuacja skarżącej związana z jej długotrwałą nieobecnością wpływała negatywnie na organizację służby w macierzystej jednostce. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne Policjant winien bowiem realizować zadania na poziomie odpowiadającym posiadanemu przygotowaniu i umiejętnościom, tymczasem wymieniona w zasadzie permanentnie była nieobecna w służbie. Niezwykle istotne z punktu widzenia interesu służby, zwłaszcza patrząc przez pryzmat przywilejów, z których korzystają policjanci, jest to, aby osoby pełniące służbę w Policji w sposób należyty wykonywały przydzielone im obowiązki. Natomiast stan, w którym policjant nie podejmuje służby i nie wykonuje żadnych obowiązków służbowych ze względu na długotrwałe nieobecności, jest w oczywisty sposób sprzeczny z interesem służby. Nie ulega też wątpliwości, że jest to sytuacja wyjątkowo uciążliwa i dezorganizująca nie tylko służbę przełożonych, ale również innych policjantów, którzy zostają obciążeni dodatkowymi obowiązkami. Jednocześnie nie sprzyja też dobrej atmosferze w służbie. Działa bowiem demotywująco i demoralizująco na innych policjantów (zwłaszcza młodszych stażem), od których wymaga się pełnej dyspozycyjności. Niejednokrotnie może też rodzić napięcia i konflikty, jak również przyczyniać się do trudności z dyscypliną służbową w samej jednostce. Utrzymywanie takiej sytuacji, zwłaszcza przez tak długi okres jak w omawianej sprawie, koliduje niewątpliwie z dobrem służby i w konsekwencji uprawnia organy do podjęcia radykalnych rozwiązań, łącznie ze zwolnieniem funkcjonariusza ze służby z uwagi na ważny interes służby. Jednocześnie mając na uwadze skalę absencji skarżącej w służbie, a także niemożność ustalenia czy, a jeśli tak to, kiedy wymieniona do służby powróci, bez znaczenia pozostawało, z jakich względów przebywała ona na długotrwałych zwolnieniach lekarskich. Fakt zatem, iż obecnie pełnomocnik powołuje się na związek wypadku strony, zaistniałego w dniu 24 stycznia 2022 r., za zatem ponad rok i 8 miesięcy przed wydaniem rozkazu personalnego rozkazu personalnego nr [...] KWP z dnia 13 października 2023 r., pozostaje bez wpływu na treść wskazanej wyżej decyzji. W trakcie służby funkcjonariusz niejednokrotnie może być narażony na doznanie różnych urazów, czego konsekwencją może być konieczność skorzystania ze zwolnienia lekarskiego i sam ten fakt nie stanowi jeszcze o konieczności zwolnienia go ze służby. Jednakże długotrwały brak gotowości policjanta do świadczenia służby, niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy, oznacza brak dyspozycyjności niezbędnej do pełnienia służby w takiej formacji jak Policja, co z kolei czyni koniecznym rozwiązanie stosunku służbowego z takim funkcjonariuszem. Taki stan rzeczy bezspornie sprzeczny jest z interesem Policji i godzi w "ważny interes służby". Granicę trwałości stosunku służbowego wytycza zatem "ważny interes służby", który zobowiązuje do kształtowania kadr tej formacji w taki sposób, aby można było sprawnie i właściwie realizować jej zadania. KGP zauważył, że skarżąca w toku służby, kilkukrotnie ulegała wypadkom, a także przebywała już wcześniej na długotrwałym zwolnieniu lekarskim (w okresie od dnia 21 września 2020 r. do dnia 17 września 2021 r.). W żadnym z tych przypadków właściwe organy Policji nie podejmowały decyzji o wszczęciu procedury zwolnienia ze służby w Policji. Procedurę taką wszczęto dopiero w dniu 19 lipca 2023 r., a zatem wtedy, gdy absencja wymienionej była w zasadzie ciągła. Nawet zatem, gdyby KWP, w dacie wydania swojego rozstrzygnięcia, posiadał wiedzę o tym, że wypadek wymienionej z dnia 24 stycznia 2023 r. związany był ze służbą, to mając na uwadze przywołane okoliczności, nie zmieniłoby to treści wydanej przez organ decyzji. KGP wskazał, że przyczyny zwolnienia ze służby policjanta ustanowione w art. 41 ust. 2 ustawy o Policji, zawierają tę wspólną cechę, że odwołują się one do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których utrudnia mu lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie. W omawianej sprawie taką właśnie okolicznością była permanentna wręcz nieobecność skarżącej w służbie, która to nieobecność dezorganizowała służbę w komórce organizacyjnej, w której wymieniona pełniła wówczas służbę oraz uniemożliwiała mianowanie na stanowisko zajmowane przez stronę funkcjonariusza gwarantującego należyte wykonywanie zadań służbowych. KGP odnosząc się natomiast do twierdzeń pełnomocnika strony, że na dzień wydawania rozkazu personalnego nr [...] KWP z dnia 13 października 2023 r. istniał stan trwałej niezdolności strony do służby w Policji, związany z wydaniem orzeczenia nr [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia 13 listopada 2023 r., zaś organ I instancji winien był wstrzymać się z wydaniem rozkazu personalnego nr [...] z dnia 13 października 2023 r. do czasu wydania wskazanego orzeczenia, stwierdził, że z dokumentacji sprawy wynika, że omawiane orzeczenie skarżącej otrzymała dopiero w dniu 17 listopada 2023 r. Do KWP orzeczenie to wpłynęło w dniu 23 listopada 2023 r., a zatem stało się ostateczne w dniu 8 grudnia 2023 r. (w związku z niezaskarżeniem go przez stronę oraz przez organ kierujący). Natomiast wniosek o wznowienie postępowania, pełnomocnik złożył dopiero w dniu 16 lutego 2024 r., a zatem już po terminie wskazanym w art. 148 § 1 k.p.a. Skoro w chwili wydania rozstrzygnięcia przez KWP, w obrocie prawnym nie funkcjonowało ostateczne (prawomocne) orzeczenie stwierdzające trwałą niezdolność policjanta do służby w Policji, a tylko takie orzeczenie mogłoby stanowić ewentualną przeszkodę do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie prowadzonej na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, to brak było podstaw do przyjęcia, że w dniu wydania ostatecznej decyzji istniały okoliczności faktyczne lub dowody nieznane organowi, który wydał decyzję, które wyszły na jaw po wydaniu tej decyzji. Ponadto w powyższym orzeczeniu, które uzyskało przymiot ostateczności dopiero w dniu 8 grudnia 2023 r., komisja lekarska stwierdziła, że inwalidztwo skarżącej istniało dopiero od dnia 9 listopada 2023 r. (kwestionowana decyzja wydana zaś została w dniu 13 października 2023 r.). KGP zaznaczył, że KWP nie był zobligowany do oczekiwania na wydanie przez komisję lekarską stosownego orzeczenia wobec strony. Skarżąca została skierowana do właściwej komisji lekarskiej w dniu 22 września 2022 r., a zatem po prawie 8 miesiącach od dnia wypadku w służbie, zaś rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby został wydany dopiero 13 października 2023 r., a zatem po ponad 1 roku i 8 miesiącach od tego wypadku, przez który to okres wymieniona nie wykonywała żadnych zadań służbowych, a czynności przypisane do zajmowanego przez nią stanowiska musiały być wykonywane przez innych funkcjonariuszy. Mając zatem na uwadze datę skierowania strony do komisji lekarskiej oraz datę wydania decyzji o zwolnieniu ze służby, nie sposób zarzucić KWP, że działał pochopnie, czy też, że zobowiązany był oczekiwać na prawomocne rozstrzygnięcie komisji lekarskiej, tym bardziej, że nie sposób było antycypować, po pierwsze, jakiej treści to orzeczenie będzie, a po drugie, czy skarżąca kolejny raz od takiego orzeczenia się nie odwoła. KGP zwrócił uwagę, że już w dniu 9 listopada 2021 r. KWP skierował wymienioną do komisji lekarskiej w celu ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Policji. Orzeczeniem nr [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia 13 grudnia 2021 r. wymieniona została zaliczona do kat. B i uznana za zdolną do służby z ograniczeniem, zdolną do pełnienia służby na dotychczas zajmowanym stanowisku. Od dnia 24 stycznia 2022 r. (wypadek w służbie) skarżąca ponownie rozpoczęła przedstawianie zwolnień lekarskich. W dniu 22 września 2022 r., w związku z długotrwałym przebywaniem na zwolnieniu lekarskim wymieniona kolejny raz została skierowana do właściwej komisji lekarskiej w celu ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Policji. Orzeczeniem nr [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia 3 kwietnia 2023 r. strona została zaliczona do kat. C i uznana za trwale niezdolną do służby w Policji. Od tego orzeczenia wymieniona złożyła jednak odwołanie, zaś Centralna Komisja Lekarska, orzeczeniem nr [...] z dnia 21 lipca 2023 r., uchyliła w całości zaskarżone orzeczenie i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Rejonową Komisję Lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, która stosowne orzeczenie wydała dopiero w dniu 13 listopada 2023 r. i nawet wówczas nie było ono ostateczne. Powyższe okoliczności (wydanie po decyzji o zwolnieniu ze służby ostatecznego orzeczenia komisji lekarskiej stwierdzającego trwałą niezdolność do służby w Policji), mogłyby być ewentualnie brane pod uwagę w postępowaniu zwyczajnym. Strona jednak nie złożyła odwołania od rozkazu personalnego KWP z dnia 13 października 2023 r.nr [...], a zatem w dacie uzyskania przymiotu ostateczności przez omawiane orzeczenie komisji lekarskiej, wskazana decyzja była już ostateczna. Odnosząc się natomiast do podnoszonej przez pełnomocnika przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego wskazanej art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., KGP zauważył, że organ I instancji nie powołał się na tę podstawę prawną w komparycji zaskarżonej decyzji, jednak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, z jakich względów uznał, że omawiana, wskazana w tym przepisie prawa przesłanka, w pierwotnym postępowaniu administracyjnym nie zaistniała. KGP zgodził się z twierdzeniami organu w tym zakresie. Dodał, że konstrukcja podstawy wznowienia wymieniona w powyższym przepisie związana jest z wydaniem decyzji przez pracownika lub organ administracji publicznej podlegający wyłączeniu na podstawie art. 24, art. 25 i art. 27 k.p.a. Podstawą wznowienia postępowania w takim przypadku będzie więc "wydanie decyzji" przez pracownika lub organ podlegający wyłączeniu, a nie wpływ tej wady na treść decyzji. Przesłanka ta ogranicza się zatem wyłącznie do udziału pracownika (lub organu) w fazie rozstrzygania. KGP wskazał, że wyłączenie pracownika od udziału w postępowaniu następuje albo z przyczyn powodujących wyłączenie z mocy samego prawa (art. 24 § 1 i 2 k.p.a.) lub z innych uprawdopodobnionych przyczyn wywołujących wątpliwości co do bezstronności i powodujących wyłączenie przez bezpośredniego przełożonego (art. 24 § 3 k.p.a.). KGP zaznaczył, że sam wniosek strony o wyłączenie pracownika organu złożony na podstawie art. 24 § 3 k.p.a. nie jest wystarczający do jego wyłączenia. Decyduje o tym bezpośredni przełożony, o ile stwierdzi wystąpienie przesłanek wyłączenia określonych w tym przepisie (niewymienionych w art. 24 § 1 Kpa), które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. W przedmiotowej sprawie sytuacja uzasadniająca dokonanie wyłączenia nie miała miejsca, nie zostały bowiem spełnione przesłanki określone w art. 25 k.p.a. KGP podniósł, że działanie piastuna organu – KWP, jako osoby wchodzącej w skład organu administracji publicznej, jest równoznaczne z działaniem samej osoby prawnej. W tego rodzaju sytuacji zachodzi potrzeba stosowania wykładni rozszerzającej danego przepisu. Osoba piastująca funkcję organu może więc być również, w określonych sytuacjach (np. kiedy jest stroną postępowania) traktowana jak pracownik i wówczas zasada prawdy obiektywnej uzasadnia stosowanie przepisu art. 24 k.p.a. do wszystkich osób zatrudnionych w urzędzie rozumianym jako biuro organu administracyjnego, a więc także do osoby wykonującej funkcję tego organu. W tym kontekście w omawianej sprawie w stosunku do osoby piastującej funkcję organu – [...], nie zaistniała żadna z przesłanek obligatoryjnego wyłączenia, o których mowa w art. 24 § 1 k.p.a. Jednocześnie zwrócił uwagę, że treść art. 24 k.p.a. w zestawieniu z treścią art. 25 k.p.a. wskazuje jednak, iż nie każde wyłączenie pracownika, jest tożsame z wyłączeniem organu. Zróżnicowanie bowiem konsekwencji wyłączenia pracownika od skutków wyłączenia organu wskazuje, iż ani strona postępowania, ani sam organ nie mogą żądać wyłączenia organu z innych przyczyn, niewymienionych w art. 25 k.p.a. nawet, jeżeli zdaniem skarżącego, mogą one wywołać wątpliwości co do bezstronności organu. Ten wzgląd powoduje natomiast, iż nie można przypisać organowi podstaw wyłączenia wymienionych w art. 24 § 3 k.p.a. Osoba piastująca funkcję organu administracji publicznej - co do zasady – nie podlega wyłączeniu w trybie przypisanym pracownikom organu. Ponadto nawet gdyby przyjąć, że możliwym było zastosowanie w sprawie art. 24 § 3 k.p.a. to wskazana przez pełnomocnika strony we wniosku z dnia 16 lutego 2024 r. oraz w odwołaniu z dnia 16 lipca 2024 r. argumentacja nie stanowi uzasadnienia tego, że w postępowaniu zwyczajnym istniała konieczność wyłączenia [...], czyli osoby pełniącej funkcję organu – KWP, od udziału w prowadzonym postępowaniu na tejże podstawie prawnej. Wymieniony nie uprawdopodobnił wystąpienia okoliczności mogących rzutować wówczas na bezstronność piastuna organu. Postępowanie dyscyplinarne prowadzone wobec skarżącej zostało wszczęte przez KWP już w dniu 17 stycznia 2022 r. Postanowieniem nr [...] z dnia 10 lutego 2022 r. KGP wyłączył [...], KWP od udziału w tym postępowaniu dyscyplinarnym i wyznaczył do dalszego prowadzenia tego postępowania [...], Komendanta WP w [...]. To ten przełożony dyscyplinarny, orzeczeniem nr [...] z dnia 24 maja 2022 r. uznał skarżącą za winną popełnienia zarzucanych jej czynów i wymierzył karę dyscyplinarną nagany (orzeczeniem nr [...] z dnia 5 sierpnia 2022 r.). KGP utrzymał to orzeczenie w mocy. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 3 lipca 2023 r., prawomocnym od dnia 5 marca 2024 r. uchylił zaskarżone przez stronę orzeczenia dyscyplinarne. Wbrew zatem twierdzeniom pełnomocnika strony, w dacie zwolnienia skarżącej ze służby nie toczyło się już wobec niej omawiane postępowanie dyscyplinarne. Co więcej postępowanie to zakończyło się prawomocnie kilkanaście miesięcy przed wydaniem rozkazu personalnego nr [...] KWP z dnia 13 października 2023 r. i nie miało żadnego związku z przyczyną zwolnienia strony ze służby w Policji. Nie sposób zatem dostrzec jakiegokolwiek związku z pomiędzy prowadzonym przez Komendanta WP w [...] postępowaniem dyscyplinarnym (zakończonym prawomocnie kilkanaście miesięcy przed zwolnieniem strony ze służby w Policji), a wydaniem przez organ administracji – KWP, rozkazu personalnego o zwolnieniu strony ze służby w Policji. KGP zwrócił uwagę, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego dotyczącego zwolnienia ze służby, strona, pomimo tego, że posiadała informacje, na które obecnie powołuje się jej pełnomocnik, nie podnosiła kwestii wyłączenia osoby piastującej funkcję organu (ani też samego organu) od udziału w tym postępowaniu. KGP stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zachodziła żadna z określonych w art. 24 k.p.a. przesłanek wyłączenia pracownika organu, jak też żadna z przesłanek zawartych w art. 25 k.p.a. wyłączenia organu. Tym samym nie sposób również uznać, że zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Odnosząc się zaś do wniosku pełnomocnika strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu z załączonego do odwołania wydruku z internetu stanowiska [...] Komendy Głównej Policji, zauważył, że treść tego "stanowiska" potwierdza jedynie to, co zostało już wyżej wskazane, tj. to, że wyłącznie ostateczne orzeczenie właściwej komisji lekarskiej o trwałej niezdolności do służby w Policji skutkuje obowiązkiem zwolnienia policjanta z wykonywania obowiązków służbowych, a następnie zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Mając na uwadze powyższe, KGP stwierdził brak podstaw do uznania, że w postępowaniu administracyjnym zakończonym ostatecznym rozkazem personalnym nr [...] KWP z dnia 13 października 2023 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącej ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy, zaistniały kwalifikowane wady tego postępowania (art. 145 § 1 pkt 3 1 pkt 5 k.p.a.), które uzasadniałyby eliminację tej decyzji z obrotu prawnego we wnioskowanym przez pełnomocnika strony trybie nadzwyczajnym. Decyzja KGP z dnia 15 października 2024 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję KWP z dnia 28 czerwca 2024 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi skarżącej, reprezentowanej przez pełnomocnika, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca podniosła m.in., że organ nie odniósł się do zarzutów skarżącej podniesionych w odwołaniu wskazujących na błędną wykładnię powołanych przepisów w zasadzie w całości powielając zarówno argumentację, jak i stanowisko organu I instancji. Organ pominął w swoich rozważaniach szczególne okoliczności sprawy, polegające na potwierdzeniu przez orzeczenie komisji lekarskiej z dnia 13 listopada 2023 r. oraz wyrok SO w [...] IV Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 19 stycznia 2024 r. w sprawie o sygn. akt IV Ua 56/23, iż niezdolność do pełnienia przez skarżącą służby spowodowana była przez wypadek w służbie w konsekwencji czego określono trwałą niezdolność do służby w Policji i zaliczono skarżącą do trzeciej grupy inwalidzkiej w związku ze służbą. Skarżąca zarzuciła, iż organy obu instancji nie przeprowadziły postępowania w kierunku ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego, w szczególności nie podjęły żadnych czynności w kierunku zbadania podnoszonych przez skarżącą okoliczności związanych z przyczynami jej niezdolności do służby oraz iż w chwili wydania rozkazu personalnego nr [...] skarżąca była trwale niezdolna do służby w Policji w wyniku wypadku oraz w związku ze służbą. Stan trwałej niezdolności do służby w Policji a w jego konsekwencji zaliczenie do trzeciej grupy inwalidzkiej w związku ze służbą był aktualny na dzień wydania decyzji przez KWP. Był przyczyną m.in. uprzednich zwolnień lekarskich po wypadkach w służbie. Skarżąca podniosła, że w momencie wydania rozkazu przez KWP, orzeczeniem lekarza medycyny pracy skarżąca była uznana za niezdolną do służby z zapisem na tymże orzeczeniu, że oczekuje na komisję lekarską, co oznaczało (a co także powiedział lekarz skarżącej), że oczekuje na prawomocne orzeczenie Komisji Lekarskiej i do tego czasu obowiązujące jest orzeczenie lekarza medycyny pracy: "Niezdolna do służby". Nadto był uprzedzony do skarżącej, albowiem będąc jej bezpośrednim przełożonym m.in. na wielokrotne prośby o spotkanie i rozmowę, ostatecznie zakończone prośbą o spotkanie w formie raportu, W okresie poprzedzającym postępowanie dyscyplinarne, m.in. w trakcie czynności wyjaśniających i wcześniej odmawiał jej spotkań, zaś z innymi funkcjonariuszami Policji prowadził spotkania. Skarżąca podkreśliła, iż od kiedy KWP otrzymał notatkę (donos na skarżącą) przez jej współpracownika z dwuosobowego zespołu, nie przeprowadził ani jednej rozmowy ze skarżącą. Uprzedził się do niej na podstawie pomówień. Skarżąca podniosła, że trwała niezdolność do służby w Policji w związku ze służbą oraz zakwalifikowanie skarżącej do trzeciej grupy inwalidzkiej stanowią przesłankę obligatoryjnego zwolnienia jej ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o Policji. Skarżąca zwróciła uwagę, że organ mógł przewidywać, iż wobec skarżącej zostanie orzeczona trwała niezdolności do służby w Policji, a w jej konsekwencji zaliczenie do trzeciej grupy inwalidzkiej w związku ze służbą. KGP, reprezentowany przez pełnomocnika, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując ustalenia dokonane w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 27 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 2058/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, uznając za kompletny ustalony w sprawie stan faktyczny i podzielając argumentację z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu wojewódzkiego postępowanie wznowieniowe przeprowadzone zostało z poszanowaniem przepisów k.p.a., a zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji odmawiająca uchylenia decyzji o zwolnieniu skarżącej ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, odpowiadają prawu. W sprawie tej nie było więc podstaw do uchylenia rozkazu personalnego KWP z dnia 13 października 2023 r. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła, reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika w osobie adwokata, skarżąca zaskarżając go w całości i na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich niewłaściwą wykładnię oraz nieprawidłowe zastosowanie, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., poprzez ich niewłaściwą wykładnię polegającą na błędnym uznaniu, iż: a. w niniejszej sprawie nie zaszła powoływana przez stronę przesłanka wznowieniowa dająca podstawę do uchylenia decyzji o zwolnieniu skarżącej ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, podczas gdy niniejsza przesłanka wznowieniowa miała miejsce w niniejszym stanie faktycznym, a za taką należy przyjąć fakt, iż w czasie wydania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] rozkazu personalnego z dnia 13 października 2023 r. o zwolnieniu skarżącej ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, toczyło się postępowanie przed Sądem Rejonowym w [...] IV Wydziałem Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, w wyniku którego Sąd przyznał wnioskodawczym prawo do jednorazowego odszkodowania pieniężnego z tytułu trwałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 9%, co było następstwem wypadku w służbie z dnia 24 stycznia 2022 r.; ów trwały uszczerbek na zdrowiu spowodowany wypadkiem w służbie został wymieniony w Orzeczeniu Rejonowej Komisji Lekarskiej przyznającej skarżącej grupę inwalidzką; b. w niniejszej sprawie nie zaszła przesłanka wznowieniowa mimo, iż w czasie wydania rozkazu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], skarżąca oczekiwała na orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej, na którą została skierowana przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]; zatem należy uznać, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] wiedział, iż oczekuje ona na orzeczenie i powinien wstrzymać się z wydaniem rozkazu; w wyniku orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej, skarżąca została uznana za trwale niezdolną do służby i przyznano jej grupę inwalidzką, a co za tym idzie już w chwili wydania rozkazu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] była inwalidką; zastosowanie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] przesłanki zwolnienia skarżącej z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji było nieprawidłowe; w rzeczywistości, jeżeli zachodziłaby potrzeba rozwiązania ze skarżącą stosunku służbowego, właściwą podstawę stanowiłby art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, tj. trwała niezdolność do służby; c. wydanie prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia 19 stycznia 2024 r. nastąpiło już po wydaniu rozkazu o zwolnieniu skarżącej z Policji, co według Sądu I instancji skutkuje tym, że w niniejszej sprawie nie zaszła przesłanka wznowieniowa, podczas, gdy z prawidłowej wykładni niniejszych przepisów prawa materialnego wynika, iż samo toczące się postępowanie powinno skutkować wstrzymaniem się przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] od wydania decyzji (rozkazu), bowiem decyzja została wydana na podstawie błędnej podstawy nieuwzględniającej tego, że wobec skarżącej orzeczono trwałą niezdolność do służby; d. Sąd I instancji uznał, że prawomocne orzeczenie Sądu Okręgowego w [...] z dnia 19 stycznia 2024 r. nie jest nową okolicznością w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., podczas gdy prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w [...] z dnia 19 stycznia 2024 r. ujawnił nowe okoliczności, które istniały już przed wydaniem decyzji przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o zwolnieniu skarżącej ze służby, a ponadto okoliczności te znacząco wpływają na treść rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącej ze służby i powinny stanowić podstawę uchylenia decyzji organu; 2) art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, poprzez jego niewłaściwą wykładnię i błędne uznanie, iż: a. prawomocne orzeczenie Sądu Okręgowego w [...] z dnia 19 stycznia 2024 r. pozostawało bez znaczenia dla treści rozkazu personalnego wydanego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], jak również bez znaczenia pozostawała przyczyna pozostawania przez skarżącą na zwolnieniach lekarskich, podczas gdy prawidłowa wykładnia niniejszych przepisów prowadzi do wniosków, iż rozkaz Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] został wydany na zasadzie złej podstawy prawnej i zasługuje na uchylenie w całości; b. powinność wstrzymania się przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nie stanowi podstawy do uchylenia kwestionowanego w postępowaniu wznowieniowym rozkazu personalnego, podczas gdy prawidłowa wykładnia niniejszych przepisów prowadzi do wniosków, iż ww. rozkaz powinien zostać wydany na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, nie zaś na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji; 3) art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez brak przeprowadzenia przez organ dowodu z akt dyscyplinarnych, w sytuacji, gdy dowód ten wskazywał na wątpliwość co do bezstronności Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] co do skarżącej, bowiem wcześniej wobec skarżącej toczyło się postępowanie dyscyplinarne, w którym została ona oskarżona o przewinienie dyscyplinarne polegające, m.in. na określeniu Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] słowami powszechnie uznanymi za obelżywe i wulgarne; w wyniku niniejszego postępowania zostało uchylone zarówno orzeczenie Komendanta Głównego Policji, jak i Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] uznające skarżącą za winną popełnienia zarzucanych jej czynów i wymierzające jej karę dyscyplinarną; wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchylono decyzje I i II instancji, czyli zarówno orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], jak i Komendanta Głównego Policji uznające skarżącą za winną popełnienia zarzucanych jej czynów i wymierzające jej karę dyscyplinarną; 4) art. 24 § 3 k.p.a., poprzez jego nieprawidłową wykładnię polegającą na błędnym uznaniu przez Sąd I instancji, iż w niniejszej sprawie nie zachodziła wątpliwość co do bezstronności Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], podczas gdy wcześniej wobec skarżącej toczyło się postępowanie dyscyplinarne, w którym została ona oskarżona o przewinienie dyscyplinarne polegające na, m.in. określeniu Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] słowami powszechnie uznanymi za obelżywe i wulgarne; wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchylono decyzje I i II instancji, czyli orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] i Komendanta Głównego Policji uznające skarżącą za winną popełnienia zarzucanych jej czynów i wymierzające jej karę dyscyplinarną. Wskazując na powyższe zarzuty kasacyjne strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie od KGP na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych. Ponadto strona skarżąca wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu przedstawiono argumentację przemawiającą za zasadnością skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, KGP wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zwrot kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i poddane konkretyzacji podstawy kasacyjne. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie tzw. zarzutów kasacyjnych. Oznacza to, że jeżeli – tak jak w rozpoznawanej sprawie – nie zachodzi nieważność postępowania zakres postępowania kasacyjnego wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Jak wskazano, z przepisów tych wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wspomniane wyżej związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wyrażone w art. 183 § 1 p.p.s.a. ma znaczenie nie tylko z perspektywy Sądu, ale także wpływa na obowiązki profesjonalnego pełnomocnika sporządzającego skargę kasacyjną dla reprezentowanego przez niego skarżącego. Podstawy skargi kasacyjnej wyznaczają granice rozpoznania sprawy w drugiej instancji sądowej. Wyrażają się one we wskazaniu zarzutów naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Przedstawienie podstaw kasacyjnych jest obligatoryjne i powinny być one jednoznacznie sprecyzowane (art. 174 pkt 1 i 2, art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Oznacza to, że należy oczekiwać wskazania przez profesjonalnego pełnomocnika – autora skargi kasacyjnej – przepisów objętych zarzutami, to jest jednostek redakcyjnych aktów prawnych, jak i też sprecyzowania dat i nazw tych aktów oraz ich publikatorów pozwalających na zorientowanie się, którego brzmienia przepisu (ze względu na jego obowiązywanie na przestrzeni czasu) zarzut dotyczy. Skarga kasacyjna zawiera zarzuty naruszenia prawa materialnego, wskazując wprost na art. 174 pkt 1 p.p.s.a. i wymieniając dalej szereg przepisów prawa materialnego. Formalnie jednak skarga kasacyjna zawiera jednak jeszcze zarzuty naruszenia prawa procesowego w punktach 3) i 4) skargi, czego jednak profesjonalny pełnomocnik nie wiąże z treścią art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Odpowiadając na tak postawione zarzuty kasacyjne, naruszenia prawa materialnego przypomnienia wymaga, że błędna wykładnia prawa materialnego, o której mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. to wadliwe zrekonstruowanie normy prawnej z konkretnego przepisu (przepisów) prawa, wyrażające się w mylnym zrozumieniu jego (ich) treści (w tym, poprzez wadliwą klaryfikację znaczeń), a przez to w wadliwym ustaleniu jego (ich) sensu normatywnego przez sąd administracyjny I instancji, co – aby zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię mógł być rozpatrzony – wymaga wykazania na czym dokładnie polegała błędna wykładnia przepisu prawa, którego zarzut kasacyjny dotyczy oraz, jaka powinna być jego wykładnia prawidłowa, co równocześnie oznacza potrzebę podjęcia merytorycznej polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnośnie do tego rodzaju kwestii spornej, a więc innymi słowy wymaga przeciwstawienia stanowisku nieprawidłowemu, stanowiska, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną jest prawidłowe (zob. np. wyroki NSA z dnia: 6 listopada 2020 r., sygn. akt II GSK 742/20; 13 stycznia 2021 r., sygn. akt II FSK 2368/18; 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21). Natomiast naruszenie prawa przez niewłaściwe (błędne) zastosowanie, to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumcji). Prawidłowo sformułowany zarzut błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego wymaga od autora skargi kasacyjnej wykazania, że Sąd pierwszej instancji stosując przepis popełnił błąd subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Nadto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej powinno zostać wyjaśnione jak, w ocenie jej autora, powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy. W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że problematykę wznowienia postępowania, jednego z nadzwyczajnych trybów służących weryfikacji decyzji ostatecznej zapadłej w postępowaniu administracyjnym, regulują przepisy art. 145 - 152 k.p.a. Na ich podstawie można wyróżnić dwa etapy tego postępowania - wstępny, zainicjowany wnioskiem o wznowienie oraz etap następujący po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Na każdym z tych etapów inny jest przedmiot i zakres rozstrzygania organu. We wstępnym etapie organ bada, czy wznowienie postępowania jest w określonym przypadku dopuszczalne. Postanowienie z art. 149 § 1 k.p.a. o wznowieniu postępowania stanowi bowiem konsekwencję stwierdzenia przesłanek formalnych uruchomienia tego trybu nadzwyczajnego i nie jest poprzedzone merytorycznym badaniem przyczyn, od których zależy wzruszenie decyzji ostatecznej oraz możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a zatem o ich istnieniu jeszcze nie przesądza. W świetle art. 149 § 2 k.p.a. nie ulega wątpliwości, że postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy ma miejsce później (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 1999 r., sygn. akt IV SA 2564/98). Także odmowa wznowienia postępowania, zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a. następuje w drodze postanowienia, zaskarżalnego zażaleniem. Podstawy do jego wydania zachodzą przede wszystkim wtedy, gdy organ ma do czynienia z żądaniem, o którym mowa w art. 147 k.p.a., i zarazem stwierdza, że brakuje choćby jednej z przesłanek formalnych uruchomienia trybu wznowienia postępowania. W szczególności podstawy te zachodzą w przypadku niezakończenia sprawy decyzją ostateczną, niewskazania w podaniu przewidzianej prawem przyczyny wznowienia, złożenia żądania z uchybieniem terminowi, złożenia żądania przez podmiot niemający statusu strony (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 324/12). Wydanie przez organ postanowienia o odmowie wznowienia postępowania uzasadnia więc ustalenie, że podanie o wznowienie nie zostało oparte na przesłankach przewidzianych w art. 145 § 1, art. 145a § 1, art. 145aa § 1 i art. 145b § 1 k.p.a., bądź nie został dotrzymany termin do jego wniesienia określony w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. W pozostałych przypadkach organ administracji obowiązany jest wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i przeprowadzić postępowanie zgodnie z art. 150 i art. 151 k.p.a. Przy czym, jak już zostało to wskazane, badanie istnienia merytorycznych przyczyn wznowienia może nastąpić dopiero we wznowionym postępowaniu, a wszelkie czynności i rozważania merytoryczne na etapie postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania są niedopuszczalne. W etapie po złożeniu podania o wznowienie postępowania organ może się bowiem wypowiadać jedynie co do zarzutów, a nie ich podstaw, zatem wszelkie czynności i rozważania merytoryczne na etapie postępowania w przedmiocie jego wznowienia są nieuprawnione. Podanie o wznowienie postępowania wszczyna więc postępowanie wstępne, które powinno się zakończyć załatwieniem sprawy w sposób przewidziany w art. 149 k.p.a., a zatem wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania lub o odmowie jego wznowienia, Na etapie postępowania wstępnego organ bada m. in. czy wniosek o wznowienie postępowania jest oparty na ustawowych przesłankach wznowienia oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem termu. Stosownie bowiem do treści art. 148 k.p.a. podanie należy złożyć w ciągu miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia, chyba że chodzi o sytuację z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdzie termin biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Jednocześnie zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi tu więc o takie dane jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tę ostatnią informację, to nie jest tu konieczne aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy jeśli posiadała informację czego dana decyzja dotyczy. Wiedza o wydaniu decyzji w postępowaniu toczącym się bez udziału strony nie musi ponadto mieć charakteru "urzędowego", tj. pochodzić od organu administracji. Z wskazanych wniosków o wznowienie postępowania wynika, że jako podstawę wznowienia postępowania skarżąca podała art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a nadto z ostrożności procesowej przywołała podstawę z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 24 § 3 k.p.a. Oznacza to, że wnioski zostały oparte na ustawowych podstawach wznowienia postępowania, nadto zachowany został termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Konstrukcja zarzutów sformułowanych przez skarżącą kasacyjnie umożliwia ich łączne rozpoznanie, bowiem ich istota sprowadza się do próby zakwestionowania merytorycznego stanowiska Sądu I instancji leżącego u podstaw konkluzji o braku podstaw do uwzględnienia podnoszonych we wniosku o wznowienie postępowania jego przesłanek. Skarżąca wniosła o wznowienie postępowania zakończonego rozkazem personalnym KWP z dnia 13 października 2023 o zwolnieniu jej ze służby w Policji. Powołując się na art. 145 § 1 pkt 5 i pkt 3 k.p.a. zażądała uchylenia tego rozkazu personalnego i wydania nowej decyzji z właściwą podstawą zwolnienia ze służby, tj. art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Podstawą prawną wydania tego rozkazu personalnego był przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a więc z uwagi na ważny interes służby. W uzasadnieniu tego rozkazu personalnego organ wskazał m.in., że skarżąca przez okres ostatnich blisko 4 lat praktycznie nie pełniła służby przedstawiając cyklicznie zaświadczenia lekarskie stwierdzające jej niezdolność do służby z powodu choroby tj. od 09.03.2020 r. do 20.03.2020 r., od 23.03.2020 r. do 03.04.2020 r., od 21.09.2020 r. do 17.09.2021 r., od 24.01.2022 r. do 22.01.2023 r. oraz od 24.01.2023 r. do 31.08.2023 r., a od 01.09.2023 r. nie stawiła się do służby. W rozbiciu na lata absencja chorobowa ww. wynosiła w 2020 roku łącznie 126 dni, w 2021 roku łącznie 260 dni, w 2022 roku łącznie 342 dni i w 2023 roku (do dnia 31.08.2023r.) łącznie 242 dni, co stanowi, że od 2020 roku przez łącznie 970 dni ww. nie pełniła służby z powodu choroby. Natomiast w okresie od 24.01.2022 r. do 31.08.2023 r. tj. przez 1 rok i 8 miesięcy strona do służby stawiła się wyłącznie jednego dnia tj. 23.01.2023 r., w którym wykonywała kontrolne badania lekarskie w poradni medycyny pracy. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie Organ wiedział również o wypadku skarżącej mającym związek z pełnioną służbą i jej absencji z tego powodu. Wskazał dalej, że w jego ocenie stan, w którym policjant nie podejmuje służby i nie wykonuje żadnych obowiązków służbowych ze względu na długotrwałe przebywanie na zwolnieniach lekarskich, nawet pomimo stwierdzonej jego zdolności (z ograniczeniem) do pełnienia służby, jest w oczywisty sposób sprzeczny z interesem służby. Jest to sytuacja wyjątkowo uciążliwa i dezorganizująca nie tylko służbę przełożonych, ale również innych policjantów, którzy zostają obciążeni dodatkowymi obowiązkami. Sytuacja ta w naturalny sposób zmusza przełożonych do zapewnienia zastępstwa za nieobecnego policjanta, co prowadzi do zwiększenia obciążenia pozostałych w służbie policjantów. Ustalone i wskazane wyżej okoliczności były jedynymi dowodami istniejącymi na datę wydania rozkazu personalnego Nr [...] z dnia 13 października 2023 roku na podstawie, których został on podjęty. Jeśli chodzi o przesłankę wznowienia postępowania wskazaną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., to przypomnieć należy o zawartym tam wymogu, aby ujawnione istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji, ale nie były znane organowi, który wydał w zwykłym trybie decyzję objętą wznowieniem. W sprawie tej nie zaszła powoływana przez stronę przesłanka wznowieniowa dająca podstawę do uchylenia decyzji o zwolnieniu skarżącej ze służby na podstawie 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie organ wskazał w zaskarżonej decyzji, że powołany przez skarżącą prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w [...] z dnia 19 stycznia 2024 r. wydany został już po zwolnieniu skarżącej ze służby w Policji (które to zwolnienie nastąpiło z dniem 26 października 2023 r.), a tym samym dowód ten nie istniał w dacie wydania rozkazu personalnego KWP z dnia 13 października 2023 r. Jednocześnie wskazania wymaga, że pojęcie "nowej okoliczności" faktycznej nie jest tożsame z pojęciem nowego dowodu". Okoliczność faktyczna to fakt podlegający stwierdzeniu, natomiast dowód to środek dowodowy służący dokonaniu ustaleń faktycznych. Wznowienie postępowania powinno następować nie tylko z uwagi na wyjście na jaw nowych dowodów, ale także i nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, przy czym ujawnienie się tych okoliczności może być rezultatem przeprowadzenia dowodów (ujawnienia się dowodów) po wydaniu decyzji, byle by tylko rzecz dotyczyła faktów mających miejsce przed wydaniem decyzji, które są istotne dla sprawy, a nie były znane organowi w momencie jej podejmowania. W art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. posługując się kategorią "nowych okoliczności faktycznych" oraz "nowych dowodów", ustawodawca użył bowiem alternatywy zwykłej, a nie koniunkcji. W rezultacie wznowić postępowanie należy także wtedy, gdy wprawdzie nowe dowody powstaną po wydaniu decyzji, ale ujawnione równocześnie zostaną wynikające z nich nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, o których organ w chwili wydawania decyzji nie wiedział (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1347/16, z dnia 9 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 2970/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). Trafnie zatem organ, a zanim Sąd I instancji wskazał, że nowe okoliczności faktyczne wywiedzione z dowodów mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania i uchylenia decyzji dotychczasowej, o ile są dla sprawy istotne, to znaczy muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 429/06 oraz z dnia 18 maja 2017 r. sygn. akt I OSK 45/17, orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobne stanowisko zostało wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2025 roku w sprawie sygn. akt III OSK 1630/24. Sąd stwierdził, że spełnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., otwierającej ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, wymaga wystąpienia łącznie trzech warunków. Pierwszy przewiduje, że zgłoszone okoliczności faktyczne lub dowody są nowe, a zatem nie były znane organowi rozpoznającemu sprawę w postępowaniu zwykłym. Drugi warunek wymaga, by nowe okoliczności faktyczne, nowe dowody miały istotne znaczenie dla sprawy. Występuje tu związek z regulacją materialnoprawną. Trzeci warunek, to istnienie okoliczności faktycznej, istnienie dowodu w dniu wydania decyzji objętej żądaniem wznowienia postępowania. Spełnienie łącznie tych trzech warunków daje podstawy do stwierdzenia, że postępowanie zakończone ostateczną decyzją zostało dotknięte istotnym naruszeniem przepisów prawa procesowego co do ustalenia stanu faktycznego, uzasadniając ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy. Istotność nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów odnosić trzeba do tego wyróżnika charakteryzującego określone okoliczności faktyczne lub dowody, który sprawia, że odnosząc się do przedmiotu sprawy załatwionej decyzją, dane okoliczności faktyczne lub dowody mają wpływ na sposób konkretyzacji normy administracyjnego prawa materialnego. Jej rozumienie powinno mieć za podstawę stwierdzenie, że tylko te okoliczności faktyczne lub dowody są istotne, gdy zakładać należy, iż w sytuacji ich wyjścia na jaw i zapoznania się z nimi przez organ, w oparciu o nie same lub zestawiając je z innymi znanymi okolicznościami faktycznymi, organ, przeprowadzając postępowanie dowodowe, w sposób odmienny mógłby określić podstawę faktyczną wydawanej decyzji, a w konsekwencji inaczej rozstrzygnąć merytorycznie sprawę. Zasadnie zatem organ przyjął, że za "nową okoliczność" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie może być też uznana inna od dokonanej przez organ w pierwotnym postępowaniu ocena znanych wówczas temu organowi okoliczności i dowodów, gdyż w takiej sytuacji nie ma miejsca ujawnienie nowych okoliczności lub dowodów, a tylko odmienna ocena tego samego stanu faktycznego. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Za prawidłowe Sąd uznał stwierdzenie KGP, że w przedmiotowej sprawie, nawet w sytuacji uznania, że powołany przez skarżącą wyrok Sądu Okręgowego w [...] IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 19 stycznia 2024 r., sygn. akt IV Ua 56/23 w dniu 24 stycznia 2024 r., ujawnił dopiero w swej treści uzasadnienia nowe fakty (okoliczności), które istniały już przed wydaniem kwestionowanej decyzji KWP (w dacie jej wydania), to okoliczności te (przyznanie prawa do jednorazowego odszkodowania pieniężnego z tytułu trwałego uszczerbku na zdrowiu w związku z uznaniem zdarzenia z dnia 24 października 2022 r. za wypadek w służbie), w żaden sposób nie wpływają na treść ostatecznego i prawomocnego rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącej ze służby w Policji, a tym samym nie stanowią podstawy do jego uchylenia i wydania innej decyzji niż dotychczasowa. Zwolnienie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji uzasadnione było długotrwałą absencją, tj. wskazano, że skarżąca od 2020 roku przez łącznie 970 dni nie pełniła służby z powodu choroby. Organ podkreślił przy tym, że w okresie od 24.01.2022 r. do 31.08.2023 r. tj. przez 1 rok i 8 miesięcy strona do służby stawiła się wyłącznie jednego dnia tj. 23.01.2023 r.. W tych okolicznościach na co zasadnie wskazywał Sąd I instancji za ustaleniami KWP i KGP oraz wyciągniętymi na ich postawie wnioskami, że skala nieobecności skarżącej w służbie w okresie kilku ostatnich lat, była na tyle istotna, że mogła stanowić podstawę zwolnienia ze służby ze względu na ważny interes służby wyrażający się w konieczności zapewnienia właściwego funkcjonowania jednostki oraz realizacji zadań nałożonych na Policję. KGP podniósł, także że skarżąca od września 2020 r. do października 2023 r. (ok. 3 lata) pełniła służbę jedynie nieco ponad 4 miesiące, zatem przez większość czasu nie wykonywała żadnych czynności służbowych, a w konsekwencji obowiązani je byli wykonywać jako czynności dodatkowe inni funkcjonariusze. KWP w rozkazie personalnym o zwolnieniu ze służby wskazywał, że przedłużanie takiego stanu "odbywałoby się z ewidentną szkodą dla służby". W odniesieniu do powyższego podkreślić należy, że fakt długotrwałego przebywania na zwolnieniach lekarskich nie był i nie jest przez skarżącą kwestionowany. Organy nie kwestionował też zasadności wystawianych skarżącej zwolnień lekarskich. Przedmiotem sprawy i oceny organu w rozkazie personalnym z dnia 13 października 2023 r. nie było też badanie zasadności wystawionych zwolnień lekarskich. W sprawie nie wystąpiły też obligatoryjne przesłanki zawieszenia postępowania (art. 97 k.p.a.), jak również fakultatywne wynikające z art. 98 k.p.a. Organ nie miał więc podstaw do zawieszenia postępowania, a jedyną potencjalną możliwością doczekania się przez skarżącą nowego według niej dowodu, na który się powołuje w postaci wyroku Sądu Okręgowego w [...] IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 19 stycznia 2024 r., sygn. akt IV Ua 56/23, było odwołanie się od rozkazu personalnego z dnia 13 października 2023 r. nr [...] KWP, czego jednak nie uczyniła. Wyrok ten, na który powołuje się skarżąca pozostaje jednak bez wpływu, na treść rozkazu personalnego KWP z dnia 13 października 2023 r. nr [...] i nie uzasadniał by jego uchylenia. Zważywszy na powyższe, nie mogło więc dojść też, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego do naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, gdyż brak wykazania zasadności skargi o wznowienie postępowania nie dawał podstaw do ponownej analizy podstaw prawnych rozkazu personalnego KWP z dnia 13 października 2023 r. nr [...]. W sprawie nie było też podstaw z powyższych względów do prowadzenia analizy zasadności, bądź nie zastosowania przepisu art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, który nie był podstawą rozstrzygnięcia. Należy również podzielić stanowisko Sądu I instancji, że Organ nie naruszył też art. 145 § 1 pkt 3 w zw. z art. 24 § 3 k.p.a., który nie mógł znaleźć w tym przypadku zastosowania. Nadto, organ rozważył wszechstronnie podnoszone przez wnioskodawczynię okoliczności, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaszła wymieniona przesłanka wznowieniowa. Zauważyć należy, że podnoszone przez skarżącą na etapie postępowania wznowieniowego kwestie bezstronności dotyczą piastuna organu, tj. ówczesnego KWP, a nie dopuszczenia się ich przez pracownika tej jednostki Policji. W sprawie nie zostały wykazane okoliczności wskazujące na zaistnienie podstawy wyłączenia piastuna organu. Podkreślenia wymaga, że przepis art. 24 § 3 k.p.a. odnosi się tylko do pracownika organu (co w niniejszej sprawie nie zachodzi), nie ma zastosowania do osoby piastującej funkcję monokratycznego organu. W sprawie nie zachodziła podstawa do zastosowania art. 25 k.p.a., a zatem wyłączenia organu od załatwienia sprawy. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy dotyczącej interesów majątkowych: 1) jego kierownika lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3; 2) osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z nim w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3. W odniesieniu do piastuna organu nie ma zatem zastosowania art. 24 k.p.a. (uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2010 r. sygn. akt I OPS 13/09, wyrok NSA z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1186/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Strona nie wykazała, aby w tej sprawie wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 25 § 1 k.p.a., stanowiące podstawę do wyłączenia organu. Na co zasadnie też organ wskazał w zaskarżonej decyzji, że nie można przypisać organowi podstaw wyłączenia wymienionych w art. 24 § 3 k.p.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akr IOSK1186/12, z dnia 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 354/07, z dnia z 14 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 33 79/15 z dnia 19 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 382/18, z dnia 2 grudnia 2021 r., sygn. akt II OSK 2550/21). Niezasadny jest też zarzut naruszenia przepisów art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez brak przeprowadzenia przez organ dowodu z akt dyscyplinarnych dla wykazania podstaw wyłączenia KWP od rozpoznania sprawy. Wywody na ten temat zostały przedstawione powyżej, co wskazuje na całkowicie bezzasadne wnioski dowodowe. Nadto w zakresie tak postawionych zarzutów stwierdzić należy, że wskazano w nich jako naruszone tylko i wyłącznie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, bez powiązania ich z przepisami procedury sądowoadministracyjnej. Zauważyć należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stosował przepisów k.p.a. Mógł je jedynie naruszyć podczas dokonywania kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, czyli w sposób pośredni. Ewentualne naruszenie związane zatem było z naruszeniem przepisów p.p.s.a. W konsekwencji, aby skutecznie postawić zarzut naruszenia przepisów k.p.a. należało powiązać te przepisy z regulacjami p.p.s.a. Samodzielne wskazanie w zarzutach kasacyjnych przepisów k.p.a. powoduje, iż zarzuty takie są nieskuteczne. Zarzuty skargi kasacyjnej muszą odnosić się do tych przepisów prawa, które legły u podstaw rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku Sądu pierwszej instancji, bowiem skarga kasacyjna jest skierowana przeciwko wyrokowi sądowemu, a jedynie pośrednio przeciwko rozstrzygnięciom administracyjnym, które podlegały kontroli sądowej. Przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu przed sądem kasacyjnym jest wyrok Sądu pierwszej instancji, a nie akt lub czynność organu administracji publicznej. Tylko zarzut procesowy, skierowany przeciwko wyrokowi wojewódzkiego sądu administracyjnego, a nie przeciwko decyzji organu administracji publicznej, podlega merytorycznej kontroli Sądu kasacyjnego (por. wyroki NSA z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 4444/16, z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 488/15; wyrok NSA z dnia 23 marca 2022 r., sygn. akt III OSK 1250/21). Wobec powyższego skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a. o czym orzeczono w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w punkcie drugim sentencji wyroku na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.