III OSK 1911/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 2231/18 w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia 24 września 2018 r. nr BCK-VII-O/RW-122/18 w przedmiocie odmowy przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od J. M. na rzecz Rady Doskonałości Naukowej kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 2231/18 w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z 24 września 2018 r. nr BCK-VII-O/RW-122/18 w przedmiocie odmowy przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) dalej "p.p.s.a." oddalił skargę. Sąd pierwszej instancji uznał, iż zaskarżona decyzja oraz utrzymana w nią w mocy uchwała organu pierwszej instancji o odmowie przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej mgr. J. M. nie naruszają prawa. W sprawie nie doszło do naruszenia podniesionych w skardze przepisów art. 7, art. 9, art. 10, art. 68, art. 77 § 1, art. 73, art. 80, art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a." Zdaniem Sądu organ dokonał pełnej i wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a uzasadnienie zarówno uchwały organu I instancji, jak i decyzji organu II instancji wskazuje na zasadniczy powód odmowy przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej. Okoliczność, iż jedna z recenzji rozprawy doktorskiej była pozytywna, nie zmienia faktu, iż w sprawie sformułowano także recenzję negatywną. Nie ma wątpliwości co do tego, że w przedłożonej rozprawie doktorskiej doszło do kilkukrotnego naruszenia własności intelektualnej osób trzecich, zaś sama praca nosi znamiona plagiatu. W postępowaniu odwoławczym powołani recenzenci wystawili dwie negatywne opinie, zaś sam wynik głosowania był jednoznacznie negatywny. Sąd podkreślił, że postępowanie przed sądem administracyjnym nie pozwala na merytoryczną ocenę recenzji i nie jest miejscem na prowadzenie polemiki z oceną w niej wyrażoną. W konsekwencji w ocenie Sądu pierwszej instancji zaskarżona decyzja nie nosi znamion dowolności i znajduje oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Skargę kasacyjną złożył J. M., zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zarzucił naruszenie następujących przepisów: 1. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. "przez jego niezastosowanie – pomimo ciążącego na Sądzie obowiązku przeanalizowania z urzędu ewentualnej nieważności postępowania, oraz pomimo wyraźnego wskazania Sądowi, że na liście obecności i w protokole widnieje i wypowiada się osoba, która faktycznie w nim nie uczestniczyła, a zatem niezgodności tychże dokumentów z rzeczywistym stanem faktycznym, a tym samym zaistnienia uzasadnionych wątpliwości, które obligowały Sąd do analizy sprawy pod kątem przesłanek art. 156 k.p.a. - Sąd nie zbadał okoliczności wynikających z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., tj. nieważności uchwały z powodu rażącego naruszenia prawa oraz nie uznał, że uchwała została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a nadto utrzymał w mocy decyzję Centralnej Komisji, która to utrzymuje w mocy uchwałę Rady Wydziału", 2. naruszenie przepisów postępowania sądowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 9, art. 10, art. 68, art. 77 § 1, art. 73, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. przez wadliwą kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz uchwały, w szczególności przez brak uzasadnienia twierdzenia, iż nie doszło do naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, 3. naruszenie przepisów postępowania sądowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 106 § 3 p.p.s.a. przez nieuzasadnione niedopuszczenie jakichkolwiek dowodów przedstawionych przez skarżącego, w szczególności oświadczenia A. M. w przedmiocie m.in. nieobecności na posiedzeniu Rady Wydziału profesora W. Z., wpisanego na liście obecności oraz uwzględnionego w protokole części zamkniętej posiedzenia - co stanowiło dowód, iż protokół z Rady Wydziału oraz lista obecności były sprzeczne z rzeczywistym stanem faktycznym oraz zawierały informacje nieprawdziwe oraz powinno stanowić podstawę do uznania przez Sąd, iż uchwała Rady Wydziału została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Wydziału z 23 października 2017 r. z uwagi na okoliczność, iż została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a tym samym uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji, uchylenie decyzji Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów oraz uchylenie Uchwały Rady Wydziału z 23 października 2017 roku. Na wypadek nieuznania przez Sąd powyższego wniosku wniósł o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w odmiennym składzie. Ponadto wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów kasacji, w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego wskazała, że uchwała organu I instancji została wydana na podstawie protokołu, w którym stwierdzono okoliczności niemające pokrycia w rzeczywistości. W protokole z posiedzenia Rady Wydziału z 23 października 2017 roku, w części zamkniętej, widnieje wypowiedź prof. W. Z., który przybył na uczelnię po zakończeniu posiedzenia Rady Wydziału, a zatem zgodnie z zasadami logiki nie jest możliwe by zabierał głos na posiedzeniu. Widniejące w protokole i liście obecności sprzeczności z rzeczywistym stanem faktycznym powinny być równoznaczne z uznaniem uchwały za wydaną z rażącym naruszeniem prawa, a tym samym nieważną w świetle obowiązujących przepisów prawa. Ponadto zdaniem autorki skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji nie poddał gruntownej analizie wątpliwości strony skarżącej, ograniczając się do ogólnikowej aprobaty ustaleń i stanowiska organów obu instancji. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pełnomocnik organu podniósł, że zgodnie z listą obecności na posiedzeniu Rady Wydziału brał udział m.in. emerytowany prof. W. Z.. Z protokołu wynika, że ww. "przysłuchiwał się dyskusji na Radzie Wydziału". Autorka skargi kasacyjnej powołując się na rażące naruszenie prawa nie wskazuje, który przepis został naruszony i w jaki sposób to nastąpiło. Swoje twierdzenia przedstawia w oparciu o dowody przedstawione dopiero przed Sądem pierwszej instancji, które w zestawieniu z dokumentami wytworzonymi i podpisanymi przez uprawnione do tego osoby nie mogą stanowić podstawy do ich uwzględnienia. Zarządzeniem z 2 stycznia 2023 r. Przewodnicząca Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.) skierowała sprawę na posiedzenie niejawne, informując strony o możliwości uzupełnienia argumentacji uzasadnienia skargi kasacyjnej albo żądania jej oddalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej, w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Strony w niniejszej sprawie zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska, co oznacza, że standardy ochrony praw stron i uczestników zostały zachowane. Powyższe zaś przesądziło o przyjęciu przez Naczelny Sąd Administracyjny, że rozpoznanie niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym jest dopuszczalne. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające z regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować (zob. wyrok NSA z 8 grudnia 2015 r., II OSK 909/14). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto (zob. wyrok NSA z 25 listopada 2014 r., II GSK 1253/13). Nie ma on kompetencji do konkretyzowania czy uzupełniania zarzutów kasacyjnych, bądź ich uzasadnienia, a brak konkretnego i popartego stosowną argumentacją zakwestionowania stanowiska wyrażonego w danej kwestii przez wojewódzki sąd administracyjny powoduje związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem sądu pierwszej instancji w danym zakresie i niemożność zbadania jego zasadności (zob. wyrok NSA z 21 stycznia 2015 r., II FSK 3171/12; por. też wyrok NSA z 6 grudnia 2012 r., II OSK 1426/11). A zatem Naczelny Sąd Administracyjny upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej (por. wyrok NSA z 11 grudnia 2012 r., II OSK 2724/12). W orzecznictwie wielokrotnie powtarzano w związku z powyższym, że związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej, oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego kasacyjnie – uchybił sąd, określenia jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności (zob. wyrok NSA z 29 kwietnia 2016 r., I OSK 2490/14; wyrok NSA z 14 stycznia 2015 r., I OSK 2096/13; wyrok NSA z 16 listopada 2012 r., I OSK 892/12). W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, ponieważ niepodważenie w skardze kasacyjnej ustaleń, na których organy administracji oparły zaskarżone rozstrzygnięcie a zaakceptowanych przez Sąd I instancji, powoduje, że stanowią one podstawę oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutu naruszenia prawa materialnego. Nie można uznać za zasadny zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 106 § 3 p.p.s.a., przez odmowę przeprowadzenia dowodów zgłoszonych przez skarżącego w postępowaniu przed Sądem I instancji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego działanie Sądu I instancji niedopuszczające dowodów zawnioskowanych przez skarżącego w skardze należy uznać za prawidłowe. Uprawnienia Sądu sprowadzają się bowiem wyłącznie do sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracyjnej pod względem zgodności z prawem aktów administracyjnych. Ocena ta co do zasady jest dokonywana na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W związku z tym Sąd nie prowadzi własnego postępowania dowodowego, nie gromadzi dokumentów, a także nie przesłuchuje świadków co postuluje skarżący. Podkreślić również należy, że skarżący w postępowaniu administracyjnym nie kwestionował prawidłowości sporządzonego protokołu z posiedzenia Rady Wydziału. Uzupełniające postępowanie dowodowe, ograniczone tylko do dowodu z dokumentu, może być przeprowadzone przez sąd jedynie wówczas, gdy powstanie konieczność wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a ich wyjaśnienie nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Dopuszczalność przeprowadzenia przez Sąd administracyjny dowodów uzupełniających z dokumentów ma charakter wyjątkowy. Sąd nie ma bowiem obowiązku przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, a może to uczynić wówczas, gdy poweźmie istotne wątpliwości co do ustaleń poczynionych przez organy oraz o ile postępowanie takie nie naruszy przewidzianej w art. 7 p.p.s.a. zasady szybkości postępowania sądowego. Dopuszczalny jest jedynie dowód z dokumentu, pełniący rolę uzupełniającą. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami procedury administracyjnej, a następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. Zauważyć należy, iż sąd administracyjny nie powinien przeprowadzać środków dowodowych i dokonywać ustaleń, które miałyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwianej decyzją administracyjną. Powołany przepis, nie stanowi instrumentu służącego podważaniu ustaleń faktycznych, z którymi strona skarżąca się nie zgadza (por. wyrok NSA z 20 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1306/08). Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśnił dlaczego oddalił wnioski dowodowe. W skardze kasacyjnej nie odniesiono się do argumentacji Sądu I instancji w tym zakresie. Sąd stwierdził, iż w świetle art. 106 § 3 p.p.s.a. brak jest wystarczających podstaw do dopuszczenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym dowodów, które to nie stanowią dokumentów, w tym z przesłuchania zawnioskowanego świadka, wydruków stron internetowych czy kserokopii artykułów prasowych. Także oświadczenie zawnioskowanego świadka, jako mające w istocie zastąpić jego zeznanie, nie mogło stanowić dowodu uzupełniającego przeprowadzonego w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. Zatem stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego należy uznać za trafne, bowiem przed sądem administracyjnym możliwe jest jedynie uzupełniające postępowanie dowodowe, ograniczone do możliwości przeprowadzenia dowodu z dokumentu. Przeprowadzenie tego postępowania z innych środków dowodowych jest niedopuszczalne. Zatem wnioski dowodowe skarżącego zmierzające do podważenia prawdziwości zapisów w protokole z posiedzenia Rady Wydziału nie mogły odnieść zamierzonego skutku a także z tego powodu, że treść protokołu w kwestionowanym przez skarżącego zakresie nie miała wpływu na wynik sprawy. Po pierwsze, kwestia obecności na posiedzeniu Rady Wydziału 23 października 2017 r. emerytowanego prof. ASP W. Z. nie miała wpływu na ważność uchwały Rady Wydziału z 23 października 2017 r. odmawiającej przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej skarżącego, ponieważ osoba ta nie była członkiem Rady Wydziału i uczestniczyła w posiedzeniu tylko jako gość bez prawa głosowania w sprawie przyjęcia publicznej rozprawy doktorskiej skarżącego. Należy tu dodać, że zgodnie z listą obecności, na posiedzeniu Rady Wydziału brał w niej udział prof. W. Z.. Natomiast z protokołu posiedzenia Rady Wydziału podpisanego przez protokolanta J. H., Dziekana Wydziału M. L. i członków komisji skrutacyjnej wynika, że W. Z. "przysłuchiwał się dyskusji" na Radzie Wydziału (str. 14 protokołu). Z protokołu w sposób jasny wynika, że W. Z. nie brał udziału w głosowaniu nad uchwałą w sprawie odmowy przyjęcia publicznej rozprawy doktorskiej skarżącego. Podpis tej osoby na liście obecności i zapis w protokole o jego udziale świadczy o tym, że brał udział w posiedzeniu Rady Wydziału, co nie naruszało prawa, bowiem obrona rozprawy doktorskiej jest publiczna. Zarzuty skarżącego co do sfałszowania protokołu co do obecności tej osoby na posiedzeniu Rady Wydziału nie znajdują żadnego potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Potwierdzenie takiego przebiegu zdarzeń odnaleźć można w skardze kasacyjnej, w której na stronie 4 wyraźnie podano, że A. M. "był świadkiem spóźnienia się przez Pana Profesora". Tymczasem spóźnienie się na posiedzenie Rady Wydziału może potwierdzać jego obecność przynajmniej na części tego posiedzenia i umożliwiało podpisanie się na liście obecności i potwierdzenie jego obecności w protokole posiedzenia Rady Wydziału. Po wtóre kwestia udziału W. Z. w posiedzeniu Rady Wydziału w sprawie publicznej obrony rozprawy doktorskiej skarżącego, nie miała jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy, ponieważ przyczyną odmowy przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej były oczywiste wady pracy doktorskiej, w szczególności nierespektowanie w pracy doktorskiej zasad ochrony prawnej dóbr intelektualnych innych podmiotów i zamieszczenie w niej dorobku tych podmiotów jako własnego. Szczegóły w tym zakresie podały oba organy w uzasadnieniach uchwały i decyzji. Wady te bez wątpienia skutkować musiały podjęciem niekorzystnej dla skarżącego uchwały a następnie zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji. W rezultacie zbędne było przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego przez Sąd I instancji w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 9, art. 10, art. 68, art. 77 § 1, art. 73, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. Naruszenia tego przepisu autor skargi kasacyjnej upatruje w wadliwej kontroli zaskarżonej decyzji oraz uchwały, przez brak uzasadnienia twierdzenia, iż nie doszło do naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze. Wyjaśnić zatem należy, iż przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku. Powinno ono zawierać: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy obejmuje zarówno przytoczenie ustaleń dokonanych przez organy administracji publicznej jak i ich ocenę pod względem zgodności z prawem, a w konsekwencji przytoczenie stanu taktycznego przyjętego przez sąd. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak szczegółowego odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwe, o ile te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 2633/04, Lex 173345). Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. zobowiązuje sąd do rozważenia w uzasadnieniu wyroku wszystkich zarzutów strony oraz stanowisk pozostałych stron, jeżeli mogą one mieć wpływ na wynik sprawy, a zatem zarzutów istotnych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na stwierdzenie, że zawiera ono wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., a zawarty w nim wywód prawny, w toku kontroli instancyjnej pozwala na ocenę prawidłowości akceptacji przez Sąd I instancji ustaleń poczynionych przez Radę Wydziału i Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów, które stanowiły podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku. Podkreślić należy, iż za pomocą zarzutu naruszenia tego przepisu nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska Sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji odniósł się do wszystkich istotnych dla sprawy zarzutów podniesionych przez skarżącego w jego skardze w zakresie, w którym jest to możliwe w sprawie, której przedmiotem jest kontrola uchwały i decyzji wydanych w postępowaniu w przedmiocie odmowy przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej skarżącego, jak to bowiem trafnie podkreślił Sąd I instancji, postępowanie przed sądem administracyjnym nie jest miejscem na prowadzenie polemiki z oceną wyrażoną w recenzji. Sąd administracyjny nie rozstrzyga sporów merytorycznych powstałych w świecie nauki. Kontrola sądu administracyjnego ogranicza się do stwierdzenia, czy w postępowaniu przed Centralną Komisją nie doszło do naruszenia norm postępowania określonych w ustawie o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki, a także stosowanych odpowiednio przepisów k.p.a. Obszerne uzasadnienie zarzutów podniesionych w skardze w istocie opierało się na merytorycznym kwestionowaniu negatywnych dla skarżącego stanowisk recenzentów powołanych przez organy obu instancji, co nie może być jednak przedmiotem oceny sądu administracyjnego. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji, nie poprzestał na stwierdzeniu, iż nie doszło do naruszenia przepisów, które wskazano w skardze kasacyjnej lub, że zarzut jest niezrozumiały. Sąd ten wskazał, że "[w] sprawie nie doszło do naruszenia żadnego z przepisów postępowania wskazanych w skardze, w tym m.in. art. 7, art. 9, art. 10, art. 68, art. 77 § 1, art. 73, art. 80, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę całość akt postępowania, ocena zgromadzonego materiału dowodowego przez organ nie była dowolna (art. 80 k.p.a.). Organ dokonał pełnej i wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a uzasadnienie zarówno uchwały organu I instancji, jak i decyzji organu II instancji wskazuje jednoznacznie na zasadniczy powód odmowy przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej i pozwala na kontrolę zaskarżonej decyzji. Rada Wydziału, wbrew zarzutom skargi wzięła pod uwagę wszystkie recenzje przygotowane przez recenzentów, w tym tę pozytywną, co jednoznacznie wynika z uzasadnienia uchwały z dnia 23 października 2017 r. Nie zmienia to jednak tego, że uwzględniono również recenzję negatywną. Wynik głosowania nad uchwałą jest jednoznaczny i nie pozostawia wątpliwości co do stanowiska Rady Wydziału. Nie ma też wątpliwości, co do tego, że w uchwale stwierdzono, iż w przedłożonej rozprawie doktorskiej doszło do kilkukrotnego naruszenia własności intelektualnej osób. Jednoznacznie wskazano, że dysertacja nie spełnia tym samym warunków stawianych rozprawie doktorskiej w myśl obowiązujących przepisów. Wskazano, że nosi ona znamiona plagiatu. Uchwała ta została utrzymana w mocy po przeprowadzeniu przez Centralną Komisję należytego postępowania. W postępowaniu przed CK powołano dwóch recenzentów, których opinie były negatywne. Także wynik głosowania był jednoznaczny. Za uchyleniem uchwały oddano 1 głos, przeciw jej uchyleniu opowiedziało się 8 osób, nikt się nie wstrzymał się od głosu. Wprost wskazano, że rozprawa doktorska nie stanowi oryginalnego dokonania artystycznego w dyscyplinie sztuki plastyczne w dyscyplinie konserwacja i restauracja dział sztuki." Następnie na stronach 10 - 13 uzasadnienia Sąd I instancji w stopniu wystarczającym odniósł się do wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy argumentów skarżącego zawartych w skardze. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., którego to skarżący upatruje w jego niezastosowaniu w stanie faktycznym przedstawionym przez skarżącego i nieprzeanalizowaniu z urzędu przez Sąd ewentualnej "nieważności postępowania z powodu rażącego naruszenia prawa", która jakoby wynika z tego, że na liście obecności i w protokole posiedzenia Rady Wydziału widnieje i wypowiada się osoba, która faktycznie w nim nie uczestniczyła. Przede wszystkim należy zatem wyjaśnić, że stosownie do treści art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Autor skargi kasacyjnej wskazuje na rażące, według niego, naruszenie prawa, ale nie wskazuje, które to przepisy prawa zostały rażąco naruszone. To uniemożliwia odniesienie się do tego zarzutu z punktu widzenia zgodności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją uchwały z prawem, w szczególności co do zaistnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa. Już tylko ta wada omawianego zarzutu kwalifikuje go jako nieuzasadniony. Ponadto, swoje twierdzenie o rażącym naruszeniu prawa skarżący oparł na stanie faktycznym sprzecznym ze stanem faktycznym przyjętym przez Sąd I instancji, w szczególności oparł je na zapisach protokołu stwierdzających obecność emerytowanego profesora W. Z. na posiedzeniu Rady Wydziału pomimo, że według skarżącego osoba ta nie uczestniczyła w jej obradach. Jednak okoliczność ta nie wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ponadto, nie powtarzając tego co już stwierdzono wyżej, kwestia obecności W. Z. na obronie rozprawy doktorskiej skarżącego nie miała żadnego wpływu na wynik sprawy, tym bardziej na ważność podjętej uchwały o odmowie przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej. Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego od skarżącego na rzecz Rady Doskonałości Naukowej jako następcy prawnego Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, ograniczających się do wynagrodzenia radcy prawnego, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.