II SA/Wa 2231/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Sławomir Fularski, Protokolant specjalista Wiesława Jesiotr po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej oddala skargę.

Rada Wydziału [...] Akademii Sztuk Pięknych [...] w [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2017 r., na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595, z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 22 września 2011 r. odmówiła przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej [...] J. M. Rada w uzasadnieniu wskazała, że uchwała została podjęta po wysłuchaniu pozytywnej opinii promotora pracy [...] I. P. i dwóch recenzji - [...] M. B. (negatywna) i [...] J. S. (pozytywna). Uwzględniono również przebieg obrony pracy doktorskiej. Rada podniosła, że w przedłożonej dysertacji, doktorant wykorzystał w całkowicie nieuprawniony sposób publikację pod redakcją W. D., [...]. Wydawnictwo Naukowe [...], [...]. W rozdziale I i II (strony 7-37) zamieścił znaczące akapity wspomnianej publikacji zaczerpnięte ze stron: 89-91, 93, 96-97,114-115, 124,126,128-130, 151-153, 155, 158-159, 162, 172-173, 265-267, 270, 274, 277-283, 285-293, 295, 302,309, 312, 316-321, 323-327. Doktorant nie umieścił powołania na wspomnianą pozycję traktując ten tekst jak swój własny - uznano więc ten fakt jako całkowicie nieuprawnione przywłaszczenie sobie cudzej własności intelektualnej. Rada wskazała, że wymienienie publikacji [...] D. jedynie w bibliografii nie usprawiedliwia doktoranta w najmniejszym stopniu. Wskazano, że autor dysertacji nie pokusił się nawet o zmianę tytułów podrozdziałów i przeniósł je do swojego tekstu. Rada podała, że podobnie [...] J. M. wykorzystał informacje pochodzące ze stron internetowych - nie powołał się na nie w dysertacji, pomimo przytaczania znaczących fragmentów - wręcz budowania rozdziałów w oparciu o pozyskane informacje. Wskazano strony internetowe. Podniosła, że podobne uwagi dotyczą treści rozdziału III, który niemalże wprost przepisano ze stron internetowych firmy [...] ([...]), która świadczy usługi [...]. Wskazano, że tytuły wszystkich podrozdziałów odpowiadają kolejnym zakładkom umieszczonym na wspomnianej stronie. Autor dysertacji nie wykazał również rzetelności posiłkując się materiałami z dokumentacji konserwatorskiej własnego autorstwa, która zawierała opracowanie [...] P. P. Zamieścił pod własnym nazwiskiem kilkanaście stron wspomnianego tekstu zachowując nawet autorskie tytuły rozdziałów - uwagi dotyczą podrozdziałów na stronach 80-96 dysertacji. Rada wskazała, że przytoczone powyżej zastrzeżenia do przedłożonej rozprawy doktorskiej [...] J. M. wskazują jednoznacznie, że doszło do kilkukrotnego naruszenia własności intelektualnej osób. Dysertacja nie spełnia warunków stawianych rozprawie doktorskiej w myśl obowiązujących przepisów. Nosi znamiona plagiatu. Rada wskazała także, że podczas obrony pracy doktorant nie wykorzystał możliwości odniesienia się do stawianych zarzutów. Podała m.in., że tłumaczenie doktoranta dotyczące zamieszczenia pod własnym nazwiskiem opracowania [...] P. P. świadczy, iż nie rozumie on zasad obowiązujących autorów prac naukowych - pozostaje to w sprzeczności z prawem i obyczajem akademickim. Liczba osób uprawnionych do głosowania na posiedzeniu Rady Wydziału w dniu [...] października 2017 r. wynosiła 15 osób. Oddano 15 głosów ważnych: 10 głosów przeciw przyjęciu publicznej obrony rozprawy doktorskiej [...] J. M., 2 głosy za, a 3 osoby wstrzymały się od głosu. Quorum głosujących w chwili podejmowania uchwały zostało zachowane. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, po rozpatrzeniu odwołania J. M., decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...], utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] Akademii Sztuk Pięknych [...] w [...]. W uzasadnieniu CK wskazała, że Sekcja [...] Centralnej Komisji na posiedzeniu w dniu [...] września 2018 r. po zapoznaniu się z odwołaniem, po wysłuchaniu opinii 2 recenzentów Centralnej Komisji oraz po przeprowadzeniu dyskusji, w tajnym głosowaniu wypowiedziała się przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały Rady Wydziału (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały - 0 głosów, przeciw - 14głosów, wstrzym. - 0 głosów). Prezydium Centralnej Komisji w dniu [...] września 2018 r., po zapoznaniu się z materiałem dowodowym, ze stanowiskiem Sekcji i po dyskusji postanowiło w głosowaniu tajnym utrzymać w mocy uchwałę Rady Wydziału (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały - 1 głos przeciw - 8 głosów, wstrzym. - 0 głosów). Temat pracy doktorskiej brzmi: "[...]" Centralna Komisja stwierdziła, że Rada Wydziału prawidłowo przeprowadziła postępowanie. Organ wskazał, że autor rozprawy bezkrytycznie cytował materiały reklamowe firm zajmujących się [...], co jest niedopuszczalne w opracowaniach naukowych. Dobre rezultaty prac uzyskane przez autora w kaplicy [...] w [...] wynikały z faktu, że kamień był w bardzo dobrym stanie i był suchy, na powierzchni nie było typowych nawarstwień korozyjnych a tylko zabrudzenia. Metody tej nie można stosować w pomieszczeniach zamkniętych ze względu na możliwość gromadzenia się dwutlenku węgla przy posadzce i systematyczne obniżanie stężenia tlenu w powietrzu. W pierwszej części pracy oprócz wspomnianych materiałów reklamowych rozdziały 1 i 2 są kompilacją rozdziału 3,4 i 6.3 książki "[...]" pod redakcją W. D., Wyd. Naukowe [...], [...]. Nie tylko treści zostały zaczerpnięte bez jednego przypisu odwołującego się do pierwowzoru, ale autor dysertacji skopiował tytuły rozdziałów i podział materiałów. Kolejnym przyczynkiem naruszenia dobrych obyczajów w nauce jest wykorzystanie, również bez powołania się na autora pracy [...] P. P. z zakresu opracowania dzieła przez historyka sztuki. W ocenie CK odwołanie doktoranta dowodzi braku zrozumienia bezprawnych działań, które są niedopuszczalne w środowisku akademickim. Kandydat nie docenia w jak dużym stopniu korzystał z łagodnej linii postępowania Rady Wydziału podczas, gdy nie respektował zasad ochrony prawnej dóbr intelektualnych w pracy doktorskiej. Sprawa kwalifikowała się do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego odnośnie zarzutu plagiatu. Źródła, z których doktorant zaczerpnął liczne fragmenty w rozprawie doktorskiej nie były w bazie wprowadzonych prac w programie [...]. CK podała, że w niniejszym postępowaniu zostały dochowane wymagania, jakie przewidują przepisy ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, nie uchybiono także stosowanym odpowiednio przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ wskazał, że w postępowaniu przed CK nie wyznacza się rozprawy z udziałem strony, jak również nie przesłuchuje się świadków. CK stwierdziła, że doktorant nie spełnia wymagań z art. 13 ust.1 ustawy. Jego rozprawa doktorska nie stanowi oryginalnego dokonania artystycznego w dyscyplinie sztuki plastyczne w dyscyplinie: [...]. Decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2018 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi J. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił: - naruszenie § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodzie doktorskim, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora z [...] września 2016 r., poprzez oparcie decyzji administracyjnej na wyłącznie jednej recenzji pozbawionej przymiotu bezstronności; - § 6 ust. 4 rozporządzenia z 26 września 2016 r. poprzez wydanie decyzji na podstawie recenzji nieposiadającej szczegółowego uzasadnienia warunków określonych w art. 13 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki; - naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów administracji państwa; - naruszenie art. 9 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie: - naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania; - naruszenie art. 68 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie zarówno przez organ pierwszej jak i organ drugiej instancji; - naruszenie art. 80 w związku z art. 7 k.p.a. poprzez dokonanie wybiórczych ustaleń i dowolne uznanie wbrew zebranemu materiałowi dowodowemu; - naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy tj. art. 7. 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, tj. nieprzeprowadzenie w sposób rzetelny, wyczerpujący, kompletny postępowania dowodowego dotyczącego podstaw wydania zaskarżanego postanowienia; - naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki - polegające na jego niezastosowaniu - poprzez uzasadnienie zaskarżanej decyzji w sposób ewidentnie uchybiający wymogom wskazanym w tym przepisie; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej uchwały, podczas gdy zaistniały podstawy nakazujące uchylenie tej uchwały; - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 10 § 1 w zw. z art. 73 § 1 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki poprzez jego niezastosowanie, polegające na braku pouczenia skarżącego o przysługującym mu prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów i złożonych żądań w sprawie, a także uniemożliwienie skarżącemu, dostępu do akt sprawy i zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, wobec czego i pozbawienie go skorzystania z prawa złożenia końcowego oświadczenia w sprawie; - naruszenie przepisu art. 33 pkt 1b ustawy o stopniach i tytułach naukowych, mające wpływ na wynik sprawy, poprzez jego niezastosowanie; - naruszenie art. 42 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez stwierdzenie, iż skarżący popełnił plagiat. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uchylenie uchwały Rady Wydziału oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżący zwrócił się o przeprowadzenie dowodów wskazanych w skardze na okoliczności tam wskazane; przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka A. M. na okoliczności wskazane w skardze. Skarżący wniósł o zobowiązanie Rady Wydziału do przedstawienia uchwał za okres od dnia [...] kwietnia 2017 roku do dnia [...] września 2017 roku; zobowiązanie Centralnej Komisji do przedłożenia dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nr [...], zobowiązanie Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w [...] do udostępnienia Wysokiemu Sądowi oryginału "dokumentacji konserwatorskiej Wnętrze Kaplicy [...] w [...] - przechowywanej przez ten urząd dla celów archiwalnych (pismo z dnia [...] sierpnia 2014 roku). W obszernym uzasadnieniu skarżący przedstawił przebieg postępowania. Zwrócił uwagę m.in. na rozbieżność pomiędzy dwiema recenzjami a recenzją [...] M. B. Wskazał na okoliczności dotyczące konkursu na stanowisko adiunkta w Katedrze [...], podniósł, że zna recenzentkę od lat, co w ocenie skarżącego wzmacnia naruszenie przez recenzentkę zasady bezstronności. Przedstawił informacje wskazujące w ocenie skarżącego na stronniczość Rady Wydziału, wskazał że wielokrotnie utrudniano skarżącemu podejście do rozprawy doktorskiej. Wskazał, że Rada Wydziału, a następnie Centralna Komisja swą decyzję oparły wyłącznie na recenzji [...] M. B., nie odwołując się w żadnym zakresie do pozostałych pozytywnych recenzji i opinii. Podniósł, że recenzja przygotowana przez [...] M. B. zawiera złośliwości, a zarzuty w niej zawarte są bezpodstawne i formułowane w złej wierze. Przedstawił uwagi dotyczące recenzji. Skarżący podniósł też m.in., że zgodnie z brzmieniem orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 1983 roku sygn. akt I CR 92/83 zarzut popełnienia plagiatu narusza dobra osobiste tego, któremu zarzuca się jego popełnienie, czyli w niniejszym stanie faktycznym zarzut organu administracyjnego, iż skarżący popełnił plagiat narusza jego dobra osobiste, a tym samym godzi w dobre imię skarżącego jak i w jego własną twórczość artystyczną i naukową. Stwierdzenie poczynione przez Centralną Komisję nie jest poparte żadnymi dowodami ani merytorycznymi stwierdzeniami. Skarżący podniósł, że organ administracyjny poprzestał na stwierdzeniu, iż pierwsze dwa rozdziały pracy stanowią kompilację rozdziałów 3.4 i 6.3 książki "[...]" pod red. W D. Organ zarzuca skarżącemu, ze skopiował zarówno treść fragmentów książki, jak i tytuły rozdziałów oraz podział materiałów. Organ nie przeprowadził jakiejkolwiek analizy stanu faktycznego i stanu prawnego, nie odniósł się w żadnej mierze do jakichkolwiek argumentów skarżącego. W zupełności organ pominął fakt, iż ów fragment książki został dwukrotnie przebadany przez system antyplagiatowy zarówno w stosunku do całości bazy jaką posiada [...], jak i wyłącznie w stosunku do tego konkretnego dzieła [...] W. D. Skarżący podniósł, że recenzenci przedstawili dwie pozytywne recenzje oraz jedną negatywną. Fakt ten został całkowicie pominięty podczas głosowania uchwały Rady Wydziału, co ma odzwierciedlenie w uzasadnieniu uchwały. Wskazał, że nie otrzymał protokołu z posiedzenia Rady Wydziału, protokołu Komisji Skrutacyjnej, ani kompletu dokumentacji z publicznej obrony rozprawy doktorskiej pomimo, że składał do Centralnej Komisji prośbę o zobowiązanie Rady Wydziału do przedłożenia owego protokołu. Podał, że posiadał uzasadnione obawy, iż w skład organu kolegialnego był nienależycie obsadzony. Skarżący podniósł, że Centralna Komisja stwierdziła jedynie, że "Rada Wydziału prawidłowo przeprowadziła postępowanie" bez jakichkolwiek rozważań na temat zarzutów i twierdzeń podnoszonych w odwołaniu, a także bez wskazania dowodów na podstawie, których doszła do takich twierdzeń. Centralna Komisja nie tylko nie przedstawiła motywów swojej decyzji ale także wydała decyzję przekraczając ustawowy termin do jej złożenia. Centralna Komisja nie pouczyła skarżącego o przysługującym mu prawie do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów, materiałów i złożonych żądań w sprawie, a także uniemożliwiła skarżącemu, dostępu do akt sprawy i zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, wobec czego i pozbawienie go skorzystania z prawa złożenia końcowego oświadczenia w sprawie. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, reprezentowana przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, jak też oddalenie pozostałych wniosków. Pełnomocnik wskazał, że nie można podzielić zarzutów skarżącego odnoszących się do naruszenia w sprawie przepisów proceduralnych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sekcja [...] powołała dwóch recenzentów, którzy opracowali negatywne recenzje i jednogłośnie odmówiła poparcia wniosku skarżącego (14 głosów na nie), podobnie Prezydium Centralnej Komisji odmówiło uwzględnienia odwołania (8 głosów na nie). Rada Wydziału prawidłowo przeprowadziła postępowanie i podjęta uchwała znajduje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Pełnomocnik wskazał, że odwołanie doktoranta, jak również niniejsza skarga dowodzi braku zrozumienia bezprawnych działań, które są niedopuszczalne w środowisku akademickim. Nie respektował zasad ochrony prawnej dóbr intelektualnych w pracy doktorskiej. Źródła, z których doktorant zaczerpnął liczne fragmenty w rozprawie doktorskiej nie były w bazie wprowadzonych prac w programie [...], na którą tak usilnie się powołuje. Stopnie podobieństwa są znacznie wyższe niż podaje to zainteresowany. Wynika to ze szczególnego charakteru naruszenia tej normy (prawo autorskie) i znajduje swe źródło w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym. Przywłaszczenie autorstwa cudzego utworu stanowi nie tylko naruszenie prawa, ale przede wszystkim stanowi naruszenie godności zawodu i negatywny czynnik społeczny, nie akceptowany przez środowisko akademickie, mający swe odzwierciedlenie w Kodeksie Etyki Pracownika Naukowego. Ustawodawca uznaje, że plagiatowanie jest niedopuszczalną formą przewinienia przeciwko innym badaczom, a przywłaszczanie cudzych idei, wyników badań, bez podania źródła, stanowiąc naruszenie praw własności intelektualnej dyskredytuje i dyskwalifikuje ich sprawcę jako naukowca. Uchwała Rady Wydziału i decyzja Centralnej Komisji zawiera uzasadnienie stosowne do obowiązujących w tym zakresie przepisów. Pełnomocnik wskazał, że w ugruntowanym orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż recenzje są wyrazem osobistej oceny dokonanej przez recenzenta zarówno wkładu kandydata w rozwój określonej dyscypliny naukowej/artystycznej, jak i dorobku naukowego/artystycznego, z którą to oceną kandydat nie może polemizować. Zarzuty doktoranta pod adresem recenzenta [...] M. B. są niczym nieuzasadnione i wysoce krzywdzące. Opinia ta została sporządzona rzetelnie i w sposób bezstronny. Rozprawa doktorska, która zawiera tego typu wady, że nie może podlegać uzupełnieniu, czy poprawieniu. Wbrew twierdzeniu kandydata rola Centralnej Komisji nie sprowadza się li tylko do formalnej oceny czynności prawnych przeprowadzonego postępowania, ale również na samodzielnej ocenie merytorycznej rozprawy doktorskiej pod kątem spełnienia przesłanek ustawy. Stąd też zostało przeprowadzone postępowanie opiniodawcze z udziałem 2 recenzentów powołanych przez Centralną Komisję, którzy wydali negatywne opinie, a następnie tak zgromadzony materiał dowodowy był przedmiotem oceny przez sekcję [...] i Prezydium Centralnej Komisji. Pełnomocnik wskazał, że Centralna Komisja składa się z wybitnych specjalistów z danej dyscypliny naukowej/artystycznej z tytułem profesora potrafiących sposób obiektywny ocenić, czy dorobek naukowy/artystyczny kandydata spełnia wymogi ustawy. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 19 czerwca 2019 r., pełnomocnik skarżącego podtrzymał wnioski dowodowe zawarte w skardze. Nadto, pełnomocnik wniósł o przeprowadzenie dowodu z oświadczenia A. M. z dnia [...] czerwca 2018 r. oraz z wydruku ze strony internetowej "[...]" pod tytułem "[...]" [...] J. L. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. nie uwzględnił wniosków dowodowych zawartych w skardze i zgłoszonych na rozprawie. Przeprowadzenie dowodu uzupełniającego nie było w niniejszej sprawie niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, jak wymaga tego art. 106 § 3 P.p.s.a. Nadto, brak jest podstaw do przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z zeznań świadka. Oświadczenie, wydruk ze strony internetowej, czy inne materiały wymienione przez skarżącego nie stanowią dokumentów, o których mowa w art. 106 § 3 P.p.s.a. Natomiast opinie recenzentów zawarte są w aktach postępowania administracyjnego, na podstawie których Sąd dokonuje kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i postępowania, w ramach którego decyzja została wydana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie podlegała uwzględnieniu, albowiem zaskarżona decyzja i uchwała organu I instancji nie naruszają prawa. Zarzuty skargi Sąd uznał za nieuzasadnione. W sprawie jest bezsporne, że Rada Wydziału [...] Akademii Sztuk Pięknych [...] w [...] na posiedzeniu w dniu [...] października 2017 r. w głosowaniu nie przyjęła publicznej obrony rozprawy doktorskiej J. M. Wynika to wprost z uchwały z dnia [...] października 2017 r., jak i z protokołu z posiedzenia Rady Wydziału z [...] października 2017 r. Za przyjęciem publicznej obrony rozprawy doktorskiej J. M. głosowały 2 osoby, przeciw jej przyjęciu publicznej obrony rozprawy doktorskiej głosowało 10 osób, a 3 wstrzymały się od głosu. Z protokołu posiedzenia Rady Wydziału wynika, że uchwała podjęta została po wyczerpującej dyskusji. Protokół z posiedzenia Rady Wydziału z dnia [...] października 2017 r. stanowi akta sprawy, na podstawie których organ wydał zaskarżoną decyzję. W sprawie nie doszło do naruszenia żadnego z przepisów postępowania wskazanych w skardze, w tym m.in. art. 7, art. 9, art. 10, art. 68, art. 77 § 1, art. 73, art. 80, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm), zwanej dalej k.p.a. Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę całość akt postępowania, ocena zgromadzonego materiału dowodowego przez organ nie była dowolna (art. 80 k.p.a.). Organ dokonał pełnej i wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a uzasadnienie zarówno uchwały organu I instancji, jak i decyzji organu II instancji wskazuje jednoznacznie na zasadniczy powód odmowy przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej i pozwala na kontrolę zaskarżonej decyzji. Rada Wydziału, wbrew zarzutom skargi wzięła pod uwagę wszystkie recenzje przygotowane przez recenzentów, w tym tę pozytywną, co jednoznacznie wynika z uzasadnienia uchwały z dnia [...] października 2017 r. Nie zmienia to jednak tego, że uwzględniono również recenzję negatywną. Wynik głosowania nad uchwałą jest jednoznaczny i nie pozostawia wątpliwości co do stanowiska Rady Wydziału. Nie ma też wątpliwości, co do tego, że w uchwale stwierdzono, iż w przedłożonej rozprawie doktorskiej doszło do kilkukrotnego naruszenia własności intelektualnej osób. Jednoznacznie wskazano, że dysertacja nie spełnia tym samym warunków stawianych rozprawie doktorskiej w myśl obowiązujących przepisów. Wskazano, że nosi ona znamiona plagiatu. Uchwała ta została utrzymana w mocy po przeprowadzeniu przez Centralną Komisję należytego postępowania. W postępowaniu przed CK powołano dwóch recenzentów, których opinie były negatywne. Także wynik głosowania był jednoznaczny. Za uchyleniem uchwały oddano 1 głos, przeciw jej uchyleniu opowiedziało się 8 osób, nikt się nie wstrzymał od głosu. Wprost wskazano, że rozprawa doktorska nie stanowi oryginalnego dokonania artystycznego w dyscyplinie [...] w dyscyplinie [...]. Organ odniósł się do odwołania. Wskazał też, że źródła, z których doktorant zaczerpnął liczne fragmenty w rozprawie doktorskiej nie były w bazie wprowadzonych prac w programie [...]. Podniesione w skardze argumenty dotyczące naruszenia dobra osobistego nie mogą być przedmiotem rozważań Sądu w tej sprawie. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazania wymaga, że zasadniczym dowodem i podstawą podejmowanych decyzji są recenzje przygotowane przez powołanych w tym celu recenzentów, będących specjalistami w określonej dziedzinie sztuki. Z akt postępowania wynika, że skarżący uzyskał jedną recenzję pozytywną i jedną negatywną. Recenzja negatywna nie pozostawiała jednakże wątpliwości, co do tego, że – jak wskazała to Rada Wydziału w uchwale – w przedłożonej rozprawie doktorskiej doszło do kilkukrotnego naruszenia własności intelektualnej osób. Powyższe było zasadniczym powodem stwierdzenia, że rozprawa doktorska skarżącego nie spełnia warunków stawianych rozprawie doktorskiej. Odnosząc się do uwag i zarzutów skarżącego dotyczących recenzji sporządzonej przez [...] M. B., wskazania wymaga, że nie mogą być one uwzględnione. CK nie stwierdziła, aby recenzja nie odpowiadała wymogom prawa. [...] J. L. w swej opinii dotyczącej odwołania stwierdziła, że zarówno recenzja [...] M. B., jak i [...] J. S. nie wykazują znamion stronniczości. Recenzent CK wskazał, że obie wymienione recenzje są rzetelne, a "wskazane uchybienia w pracy po prostu występują". Także drugi z recenzentów CK nie miał wątpliwości, że odwołanie jest niezasadne. Za nietrafne Sąd uznał zarzuty dotyczące naruszenia § 6 ust. 2 i 4 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 26 września 2016 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodzie doktorskim, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. z 2016 r. poz. 1586), Odnosząc się do zarzutów skargi wskazania wymaga także, że postępowanie przed sądem administracyjnym nie jest miejscem na prowadzenie polemiki z oceną wyrażoną w recenzji. Sąd administracyjny nie rozstrzyga sporów merytorycznych powstałych w świecie nauki. Kontrola sądu administracyjnego ogranicza się do stwierdzenia, czy w postępowaniu przed Centralną Komisją nie doszło do naruszenia norm postępowania określonych w ustawie o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki, a także stosowanych odpowiednio przepisów k.p.a. W sprawie tej Sąd stwierdził, że postępowanie, w wyniku którego podjęta została uchwała Rady Wydziału z dnia [...] października 2017 r., a także zaskarżona decyzja Centralnej Komisji przeprowadzone zostało prawidłowo, z zachowaniem wszelkich reguł wymaganych dla tego rodzaju postępowania. Zaskarżona decyzja Centralnej Komisji nie jest decyzją dowolną. Znajduje ona oparcie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Z akt sprawy nie wynika, aby organy uniemożliwiały stronie dostęp do akt sprawy. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazania wymaga, że postępowanie, którego dotyczy niniejsza sprawa różni się znacznie od typowego postępowania administracyjnego. W postępowaniu tym nie znajduje zastosowania zasada czynnego udziału strony w rozumieniu art. 10 k.p.a. (v. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1614/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano nadto, że uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji nie może być wyczerpujące i nie musi ściśle odpowiadać wymogom art. 107 § 3 k.p.a. (v. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 902/09, wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1226/09, orzeczenia.nsa.gov.pl). Decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów jest decyzją organu kolegialnego i zapada w głosowaniu tajnym. Ograniczenie uzasadnienia decyzji Centralnej Komisji wynikające z odpowiedniego stosowania, na mocy art. 29 ustawy o stopniach (...) art. 107 § 3 k.p.a. nie stanowi naruszenia prawa (v. wyrok NSA z dnia 30 maja 2008 r. sygn. akt I OSK 212/08, orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji pozwala na stwierdzenie, że organ należycie rozpatrzył sprawę w postępowaniu odwoławczym. Z akt postępowania wynika, że recenzenci Centralnej Komisji przedstawili argumentację przeciwko przyjęciu odwołania. Recenzje te są jednoznaczne i nie pozostawiają wątpliwości, co do braku podstaw do uwzględnienia odwołania. Zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. nie jest trafny, albowiem przepis ten nie znajduje w sprawie zastosowania. Podstawę prawną podjęcia przez CK decyzji utrzymującej w mocy uchwałę Rady Wydziału stanowi art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, który zresztą powołany został w podstawie prawnej decyzji. Przepis ten zastosowany został w niniejszej sprawie prawidłowo. Trafnie wskazała też Centralna Komisja, że w postępowaniu przed CK nie wyznacza się rozprawy z udziałem strony i nie przesłuchuje się świadków. Zarzut naruszenia art. 33 pkt 1 b ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki nie jest zrozumiały. Z akt sprawy nie wynika, aby CK nie kierowała się zasadą rzetelności i bezstronności, czy przejrzystości realizowanych działań. Nie jest zrozumiały także zarzut naruszenia art. 42 Konstytucji RP w tej sprawie. Postępowanie przed organem dotyczyło odmowy przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej. CK jednoznacznie w zaskarżonej decyzji stwierdziła, że doktorant nie spełnia wymagań z art. 13 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, albowiem rozprawa doktorska nie stanowi oryginalnego dokonania artystycznego. Powołany przepis wymaga zaś, aby rozprawa doktorska stanowiła oryginalne dokonanie artystyczne. Próba wykazania w skardze, że organ pominął, iż fragment książki pod red. W. D. "został dwukrotnie przebadany przez system antyplagiatowy zarówno w stosunku do całej bazy jaką posiada [...], jak i wyłącznie w stosunku do tego konkretnego dzieła [...] D.", nie może odnieść zamierzonego skutku. CK w zaskarżonej decyzji wskazała, że "źródła, z których doktorant zaczerpnął liczne fragmenty w rozprawie doktorskiej nie były w bazie wprowadzonych prac w programie [...]". Organ odniósł się zatem do zarzutów odwołania. Decyzja CK znajduje oparcie w materiale dowodowym. Postępowanie przeprowadzone zostało w niniejszej sprawie w sposób należyty. Organy nie naruszyły także art. 8 k.p.a., tj. zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej. Odmienna ocena skarżącego od oceny organów w zakresie przyjęcia publicznej obrony jego rozprawy doktorskiej nie stanowi podstawy do uwzględnienia skargi. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.