III OSK 1900/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski po rozpoznaniu w dniu 25 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku A. C. o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 31 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Sz 1039/23 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi kasacyjnej A. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SA/Sz 1039/23 w sprawie ze skargi A. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 6 października 2023 r., nr SKO.Ke.482/3304/2023 w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: oddalić wniosek.

Skarżąca wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z 6 października 2023 r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Prawomocnym postanowieniem z 31 stycznia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Wyrokiem z 4 kwietnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił przedmiotową skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia wniosła skarżąca. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że z uwagi na uzyskanie w niniejszej sprawie od ZWiK sp. z o.o. warunków przyłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej realizuje obecnie inwestycję wykonania przyłącza do sieci kanalizacyjnej. Na ostatniej stronie uzasadnienia skargi kasacyjnej podniosła, że "konieczne jest więc wstrzymanie wykonania postanowienia Prezydenta Miasta Szczecin z 17 lipca 2023 roku, o co wnoszę z uwagi na przedstawioną dotychczas argumentację.". Wcześniejsza argumentacja odnosi się do meritum sprawy, tj. zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259; zwanej dalej "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanki jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu takiego wniosku w sposób wyczerpujący zostały określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., w myśl którego są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Wykazanie istnienia tych przesłanek spoczywa na stronie. Z powyższego wynika, że strona powinna we wniosku przedstawić taką argumentację, która przekona, iż konsekwencje wykonania zaskarżonego aktu mogą spowodować znaczną szkodę lub doprowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków. Brak uzasadnienia wniosku lub niewykazanie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi wystarczającą podstawę do negatywnego rozpoznania wniosku. Zatem, żądając udzielenia ochrony tymczasowej, strona skarżąca powinna we wniosku wskazać, na której przesłance opiera swoje żądanie oraz je uzasadnić, a także w miarę potrzeby przedstawić stosowne dowody. Z kolei zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony do zmiany zapadłego w sprawie prawomocnego postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli w sprawie zmianie uległy okoliczności sprawy. Również i w tym przypadku sąd, tym razem II instancji, orzeka na podstawie okoliczności przytoczonych we wniosku, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności stanowiących podstawę do zmiany prawomocnego postanowienia i wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy. W okolicznościach niniejszej sprawy postanowieniem z 31 stycznia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, podnosząc, że wniosek skarżącej nie został w istocie uzasadniony, skarżąca nie przytoczyła w nim bowiem okoliczności, których obowiązek podania wynika z art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem tego sądu uzasadnienie wniosku o wstrzymanie powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na to, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Tymczasem skarżąca wskazała jedynie, że wykonanie postanowienia organu I instancji może spowodować dalsze działania względem skarżącej, w tym zastosowanie wykonania zastępczego, z czym skarżąca się nie zgadza, bowiem twierdzi, że jest na etapie realizacji inwestycji, tj. przyłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej. Zdaniem sądu brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznawany wniosek nie dawał podstaw do zmiany ww. prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Skarżąca kasacyjnie nie podjęła nawet próby wykazania, że w sprawie zaistniały nowe okoliczności uzasadniające zastosowanie ochrony tymczasowej. Podobnie, jak na wcześniejszym etapie postępowania, skarżąca nie wykazała jakiejkolwiek ustawowej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Wniosek ten jest lakoniczny i w istocie w ogóle nie został uzasadniony. Ogólne odwołanie się do argumentacji skargi kasacyjnej nie mogło zostać uznane za wystarczające. Sąd nie jest bowiem uprawniony do poszukiwania w jej treści argumentów na poparcie wniosku. Zadaniem wnioskodawcy jest takie sformułowanie wniosku, żeby sąd mógł na jego podstawie ocenić czy w sprawie w istocie zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Dodatkowo, w związku z brzmieniem art. 61 § 4 p.p.s.a., wnioskodawca powinien powołać się na nowe okoliczności – niemniej, z uwagi na nieuzasadnienie wniosku złożonego przed sądem I instancji, za nowe okoliczności można by było uznać jakiekolwiek merytoryczne uzasadnienie wniosku, czego jednak zabrakło. Powyższe braki przedmiotowego wniosku w istocie uniemożliwiły Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu jego merytoryczne rozpoznanie. Wskazując na powyższe, wobec ponownego braku uprawdopodobnienia przez skarżącą przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia organu administracji, stwierdzić należało, że nie było podstaw w okolicznościach rozpoznawanej sprawy do zmiany zapadłego w sprawie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na podstawie art. 61 § 4 p.p.s.a. W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a., oddalił rozpoznawany wniosek.