III OSK 188/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego nr [...] im. [...] w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 listopada 2024 r., sygn. akt I SA/Sz 374/24 w sprawie ze skargi Prezesa Okręgowej Rady Lekarskiej w S. na decyzję Dyrektora Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego nr [...] im. [...] w S. z dnia 7 maja 2024 r., nr OP-046-1039(2)/2023 w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Prezesa Okręgowej Rady Lekarskiej w S. (dalej także jako: skarżący) na decyzję Dyrektora Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego nr [...] im. [...] w S. (dalej także jako: organ) z dnia 7 maja 2024 r., nr OP-046-1039(2)/2023 w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, w punkcie I wyroku z dnia 6 listopada 2024 r., sygn. akt I SA/Sz 374/24 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu z dnia 30 sierpnia 2023 r., nr OP-046-1039/2023, a w punkcie II zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 697 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Pismem z dnia 1 sierpnia 2023 r. skarżący, na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwrócił się do organu o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej zatrudniania lekarzy w latach 2021-2023 pytając: 1) ile było przeprowadzanych postępowań konkursowych poprzedzających zawarcie umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych przez lekarzy i pozostały personel medyczny oraz jakie były ich wyniki z podziałem na poszczególne poradnie oraz oddziały? 2) z iloma lekarzami i na jakich oddziałach oraz w jakich poradniach została nawiązana współpraca w oparciu o umowy cywilnoprawne i kontrakty? 3) czy obecnie są nieobsadzone stanowiska na oddziałach oraz poradniach? Jeśli tak, to ile jest tych stanowisk oraz gdzie? 4) czy w związku z ewentualnymi brakami istnieje zagrożenie dla przerwania ciągłości udzielania świadczeń medycznych? Organ pismem z dnia 17 sierpnia 2023 r. wezwał skarżącego do wykazania jaki szczególnie istotny interes publiczny przemawia za udostępnieniem wnioskowanych informacji, ze względu na to, że mają one charakter informacji przetworzonej zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pismem z dnia 21 sierpnia 2023 r. skarżący odpowiadając na wezwanie organu wskazał, że jego zdaniem żądane informacje stanowią informacje publiczne proste, gdyż ich udostępnienie nie wiąże się z koniecznością dokonania odrębnych prac i analiz, lecz są to czynności techniczne związane wyłącznie z udostępnieniem informacji posiadanych przez podmiot, bez potrzeby wykonywania odpowiednich analiz, zestawień i wyciągów. Niezależnie od powyższego skarżący dodał, że nawet gdyby uznać, że żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną, to przesłanka ważnego interesu publicznego w niniejszej sprawie występuje, albowiem uzyskanie żądanych informacji pozwoli na weryfikację przez Okręgową Radę Lekarską czy istnieje zagrożenie dla ciągłości udzielania świadczeń zdrowotnych i podjęcie odpowiednich działań mających na celu pomoc i wsparcie. Decyzją z dnia 30 sierpnia 2023 r., nr OP-046-1039/2023 organ, działając na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, odmówił udostępnienia informacji publicznej, o której mowa w pytaniu nr 2 oraz w części pytania nr 1 wniosku w zakresie dotyczącym informacji o wynikach przeprowadzonych postępowań konkursowych wraz z podziałem na poszczególne poradnie oraz oddziały. Jednocześnie organ udostępnił informację publiczną w zakresie ilości przeprowadzonych postępowań konkursowych w latach 2021-2023 poprzedzających zawarcie umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych (częściowa odpowiedź na pytanie 1). Organ wyjaśnił, że w roku 2021 przeprowadzono 9 postępowań konkursowych, w roku 2022 przeprowadzono 8 postępowań, a w roku 2023 przeprowadzono 1 postępowanie konkursowe. Natomiast w odniesieniu do pytania nr 3 i 4 organ podkreślił, że w chwili obecnej nie ma w Szpitalu nieobsadzonych stanowisk na oddziałach i w poradniach, wobec czego nie zachodzą braki, o których mowa w pytaniu nr 4 wniosku. Wskutek ponownego rozpoznania sprawy organ decyzją z dnia 29 września 2023 r., nr OP-046-1039(1)/2023 utrzymał w mocy wydaną przez siebie decyzję z dnia 30 sierpnia 2023 r. Pod obiema decyzjami widniał podpis Dyrektora Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego nr [...] im. [...] w S. K. J.. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył argumentację tożsamą z tą przedstawioną w uzasadnieniu decyzji wydanej w pierwszej instancji, zgodnie z którą informacje, których udostępnienia odmówiono, stanowią informację publiczną o charakterze przetworzonym, co organ uzasadnił tym, że informacje o poszczególnych pracownikach, jako rozproszone, wymagałyby przetworzenia do postaci określonej we wniosku. Czynność musiałaby zostać wykonana ręcznie poprzez wpisanie informacji do wykazów sporządzonych dla wnioskodawcy. W efekcie powstałyby nowe dokumenty, których organ nie posiadał nawet w szczątkowej formie, przed datą złożenia wniosku. W ocenie organu podjęcie takich działań wymagałoby oddelegowania co najmniej kilku pracowników merytorycznych Działu Kadrowo-Płacowego, a realizacja wniosku nie byłaby zabiegiem technicznym, lecz musiałaby się wiązać z poniesieniem znacznego nakładu intelektualnego, w tym merytorycznej analizy zasobów, zmierzających do wytworzenia nowych dokumentów, zawierających wybrane informacje dotyczące każdego z pracowników kontraktowych, który znalazł się w jednej z sytuacji opisanych we wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 17 stycznia 2024 r., sygn. akt I SA/Sz 634/23 uchylił zaskarżoną decyzję organu z dnia 29 września 2023 r., nr OP-046-1039(1)/2023 oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego stwierdzając, że wniesiona w sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie, a to z uwagi na naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 17 i art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd I instancji wyjaśnił, że zaskarżona decyzja została obarczona wadą, wynikającą z naruszenia zasad i przepisów postępowania, skutkującą koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego, gdyż obie decyzje wydane w sprawie zostały podpisane przez tę samą osobę, tj. Dyrektora Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego nr [...] im. [...] w S. K. J.. Niezależnie od powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, że w jego ocenie informacje objęte wnioskiem są typowymi informacjami prostymi, które podlegają udostępnieniu bez konieczności wykazania przez wnioskodawcę jakiegokolwiek interesu w ich pozyskaniu. Ponadto Sąd I instancji dodał, że w uzasadnieniu decyzji brak jest argumentów odnoszących się do niewykazania przez skarżącego interesu publicznego i wyjaśnił, że nawet gdyby skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie i nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego, to organ zobowiązany był we własnym zakresie zbadać jego istnienie i dopiero w razie ustalenia jego braku, wydać decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej i wyjaśnić tę kwestię w uzasadnieniu wydanej decyzji. Organ ponownie rozpoznając sprawę wydał w dniu 7 maja 2024 r. decyzję nr OP-046-1039(2)/2023, którą utrzymał w mocy decyzję z dnia 30 sierpnia 2023 r. i odmówił udostępnienia informacji publicznej, o której mowa w punkcie 2 oraz w części punktu 1 wniosku w zakresie dotyczącym informacji o wynikach przeprowadzonych postępowań konkursowych wraz z podziałem na poszczególne poradnie oraz oddziały z uwagi na fakt, iż organ nie dysponował na dzień złożenia wniosku informacją, a jej udostępnienie wymagałoby podjęcia dodatkowych czynności polegających na sięgnięciu do dokumentacji źródłowej oraz dokonaniu analiz zgodnie z wnioskiem, zaś wytworzenie dokumentu żądanej treści, wskazywałoby na proces jej przetworzenia, co miałoby skutkować uznaniem jej za informację przetworzoną. W treści uzasadnienia decyzji organ stwierdził, że żądana przez wnioskodawcę informacja stanowi informację przetworzoną, zaś wnioskodawca nie wykazał istotnego interesu w jej uzyskaniu. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb, w postaci uzyskiwania informacji dotyczących wprawdzie kwestii publicznych, lecz przeznaczonych dla celów handlowych, edukacyjnych, zawodowych czy też na potrzeby toczących się postępowań sądowych. Organ odnosząc się do zarzutów "odwołania" wskazał, że wbrew zapatrywaniu skarżącego zaskarżona decyzja rozstrzyga sprawę co do istoty, a w decyzji wydanej w pierwszej instancji organ odmawiając udostępnienia informacji w części, uzasadnił swoje stanowisko z podaniem podstawy prawnej jak i faktycznej. Organ przyznał, że uzasadnienie faktyczne decyzji jest dość lakoniczne, jednakże jednoznacznie wynika z niego, iż organ nie dysponuje danymi wskazanymi we wniosku, bowiem nie posiada zestawienia, z którego wynikałoby jakie były wyniki przeprowadzonych postępowań konkursowych poprzedzających zawarcie umowy o udzielania świadczeń zdrowotnych przez lekarzy oraz pozostały personel medyczny oraz jakie były ich wyniki z podziałem na poszczególne poradnie oraz oddziały, jak również nie posiada zestawienia ilościowego zawierającego dane w zakresie ilości lekarzy, z którymi zawarte zostały umowy cywilnoprawne/kontrakty z podziałem na oddziały i poradnie. Organ wyjaśnił, że ich stworzenie wymagałoby podjęcia licznych czynności związanych z koniecznością dokonania przeglądu i analizy, po wcześniejszym wyszukaniu w archiwum, kilkuset indywidualnych zbiorów dokumentów prowadzonych w Dziale Kadrowo-Płacowym, dotyczących poszczególnych pracowników personelu białego i opracowania na tej podstawie bardzo obszernej informacji. Organ w uzasadnieniu decyzji podkreślił, że żądane przez skarżącego informacje mają charakter rozproszony i znajdują się w teczkach aktowych, prowadzonych indywidualnie dla każdego pracownika wyłącznie w postaci papierowej, a przez to przesłanie skarżącemu zestawienia, poza przeglądem wskazanej powyżej liczby zbiorów dokumentów, wymagałoby dokonania obliczeń, co wiązałoby się z określonym nakładem intelektualnym. Organ wskazał również, że w okresie objętym zapytaniem w szpitalu przeprowadzono 18 konkursów ofert. Do konkursu ofert obejmującego największą liczbę zakresów udzielania świadczeń zdrowotnych złożono w przybliżeniu 800 ofert. Udostępnienie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem, wiązałoby się zatem z koniecznością dokonania badania każdej ze złożonej oferty (kilka tysięcy na przestrzeni wnioskowanego okresu) oraz przyporządkowania jej do poszczególnych zakresów oraz jednostek wskazanych przez skarżącego (poradnie i oddziały). Zatem w celu przyporządkowania danej osoby do konkretnej komórki organizacyjnej (zgodnie z treścią wniosku), organ musiałby dokonać jej analizy, a więc nakładu intelektualnego. Ponadto wskazano, że organ nie posiada takich analiz oraz są one dla niego nieprzydatne. Organ zwrócił uwagę, że poza katalogiem czynności, niezbędnych do tego, aby rozproszone informacje o poszczególnych pracownikach przetworzyć do postaci określonej we wniosku, dodać należało konieczność ręcznego wpisania informacji do wykazów sporządzanych dla wnioskodawcy, a do podjęcia tychże działań konieczne byłoby oddelegowanie co najmniej kilku pracowników merytorycznych Działu Kadrowo-Płacowego. W tym czasie pracownicy ci nie mogliby wykonywać swoich podstawowych obowiązków, co z pewnością miałoby negatywne przełożenie na tok realizacji ogółu zadań ustawowych przez cały dział. Organ podkreślił, że realizacja wniosku nie byłaby jedynie zabiegiem technicznym, lecz musiałaby się wiązać z poniesieniem znacznego nakładu intelektualnego, w tym merytorycznej analizy zasobów organu, zmierzających do wytworzenia nowych dokumentów, zawierających wybrane informacje dotyczące każdego z pracowników kontraktowych, który znalazł się w jednej z sytuacji opisanych we wniosku. Za bezzasadny organ uznał również zarzut polegający na naruszeniu art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ podkreślił, że w aktualnym stanie prawnym do kompetencji organów administracji należy zapewnienie obywatelom dostępności do świadczeń zdrowotnych i pozostaje to poza kognicją samorządu lekarskiego. W ocenie organu, na szczególną uwagę zasługiwał fakt, iż wskazana przez wnioskodawcę okoliczność dotycząca rzekomego istotnego interesu publicznego nie ma żadnego zastosowania w świetle powyższego oraz zasad logicznego rozumowania, do personelu pielęgniarskiego oraz ratowników medycznych, bowiem skarżący prowadzi działania w zakresie samorządu lekarskiego. Jako bezzasadny organ ocenił zarzut naruszenia art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem w jego ocenie decyzja została wydana w sposób zgodny z regulacjami wynikającymi z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji można wyprowadzić wnioski w zakresie motywów działania organu. Organ wskazał, że spór w niniejszej sprawie dotyczy oceny, czy żądanie zawarte we wniosku skarżącego w zakresie udzielenia informacji publicznej stanowi informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, stanowiącego podstawę prawną zaskarżonej decyzji, co wymagałoby wykazania przez skarżącego, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Organ nie podzielił przekonania skarżącego, że wnioskowana informacja jest informacją prostą. W ocenie organu niewątpliwie czynności takie jak: wyszukiwanie danych w aktach osobowych, czy wypisanie z niej określonych danych albo wykonanie ich kserokopii nie są czynnościami skomplikowanymi. Są to - jak wskazuje skarżący - czynności proste. Istota tkwi jednak w ilości akt, z których te dane muszą zostać pozyskane. Następnie organ dodał, że przyjęcie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej, obligowało go do zbadania czy skarżący żąda jej udostępnienia w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W związku z powyższym organ analizując powody, dla których skarżący żądał udostępnienia określonych we wniosku informacji, uznał, że ww. przesłanka ustawowa nie została zrealizowana w niniejszej sprawie. Organ podkreślił, że w zakresie prawa dostępu do informacji publicznej interes publiczny występuje wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia państwa, a skarżący na takie znaczenie wnioskowanych informacji nie wskazał. W piśmie z dnia 22 maja 2024 r. skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na ww. decyzję organu z dnia 7 maja 2024 r., nr OP-046-1039(2)/2023 w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej i wnosząc o uwzględnienie skargi w całości poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji, ewentualnie uwzględnienie skargi w całości poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji oraz nakazanie organowi udostępnienia informacji publicznej, o której mowa w punkcie 2 oraz w części punktu 1 wniosku z dnia 1 sierpnia 2023 r. w zakresie dotyczącym informacji o wynikach przeprowadzonych postępowań konkursowych wraz z podziałem na poszczególne poradnie oraz oddziały, a także informacji z iloma lekarzami i na jakich oddziałach, w jakich poradniach została nawiązana współpraca w oparciu o umowy cywilnoprawne i kontrakty oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów wynagrodzenia reprezentującego skarżącego adwokata według norm przepisanych, zarzucił zaskarżonej decyzji: I. naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności: 1) art. 170 w zw. z art. 171 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy i odmowie udostępnienia informacji publicznej, mimo iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 17 stycznia 2024 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 634/23 uchylając decyzję z dnia 29 września 2023 r., wskazał, że: a) informacje objęte wnioskiem są typowymi informacjami prostymi, które podlegają udostępnianiu bez wykazania przez skarżącego jakiegokolwiek interesu w ich pozyskaniu, b) organ bezzasadnie uznał, że w sprawie zastosowanie znajdzie przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i wezwał skarżącego do wykazania, że pozyskanie przez niego żądanej informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, c) skarżący w odpowiedzi na wezwanie organu uczynił zadość nałożonemu na niego obowiązku wykazania, że uzyskanie wnioskowanej przez niego informacji jest podyktowane szczególnie istotnym interesem publicznym, d) żądana przez skarżącego informacja jest zapewne przez organ znana (winna być znana) niejako z urzędu, bowiem dysponuje on wydzielonymi w wewnętrznej strukturze jednostkami organizacyjnymi, które są w stanie przygotować informacje opisane w żądanych kwestiach, e) nie podziela stanowiska organu, że udostępnienie żądanych informacji wymagałoby przetworzenia informacji rozproszonych, a także że w efekcie powstałyby nowe dokumenty, których organ nie posiadał nawet w szczątkowej formie przed złożeniem wniosku, a więc, że realizacja żądania wymagałaby rzekomo oddelegowania co najmniej kilku pracowników merytorycznych Działu Kadrowo-Płacowego, f) udostępnienie żądanej przez skarżącego informacji nie staje się informacją nową jakościowo, a jej udostępnienie nie wymaga podjęcia przez organ ponadprzeciętnych czynności oraz ponadprzeciętnej analizy, a jedynie prostego udostępnienia w formie pisemnej, co doprowadziło do wydania przez organ decyzji, która nie respektuje mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego, który w uzasadnieniu wyraźnie wskazał, że organ winien udostępnić skarżącemu żądaną informację we wskazanym we wniosku zakresie, podczas gdy organ jest związany mocą wiążącą prawomocnego orzeczenia sądowego; 2) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy i odmowie udostępnienia informacji publicznej, mimo iż została podjęta z naruszeniem zasad swobodnej oceny materiału dowodowego oraz dotknięta wadą, polegającą na arbitralnej, niewszechstronnej i dowolnej ocenie materiału dowodowego, pomimo że całokształt okoliczności przedstawionych przez skarżącego, które zostały potwierdzone w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 stycznia 2024 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 634/23, przesądza wprost, że wniosek o udostępnienie informacji z dnia 1 sierpnia 2023 r. dotyczy informacji publicznej prostej, stąd skarżący nie jest zobowiązany do wykazania przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego, co tym samym powoduje, że organ winien udzielić skarżącemu żądanych informacji w całości, a zaskarżona decyzja powinna być wyeliminowana z obrotu prawnego; 3) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu, potwierdzającego zasadność odwołania, a w ślad za nim wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 1 sierpnia 2023 r., w tym błędne przyjęcie przez organ, że sąd ww. wyrokiem uchylił zaskarżoną decyzję ze względu na naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 17 ust. 1 i 2 i w zw. z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz wskazał, że przedmiotem oceny sądu nie może być na tym etapie sprawa kwestii prawidłowości zastosowania prawa materialnego, podczas gdy sąd w przedmiotowym wyroku wyraźnie wskazał, iż ze względu na obawę, że dostrzeżone uchybienia zostaną powielone przez organ co wpłynie na ekonomikę postępowania, to wskazał, że żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji publicznej prostej, a niezależnie od powyższego skarżący wykazał przesłankę szczególnego interesu publicznego, co winno skutkować udzieleniem skarżącemu żądanej informacji w całości, 4) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu, potwierdzającego zasadność odwołania, a w ślad za nim wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 1 sierpnia 2023 r., w tym błędne przyjęcie przez organ, że żądane informacje mają charakter informacji publicznej przetworzonej, a skarżący nie wykazał przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego, w sytuacji gdy przedmiotowy wniosek dotyczył udostępnienia informacji publicznej prostej, co zresztą zostało potwierdzone w ww. wyroku, stąd wykazanie żądanej przez organ przesłanki szczególnie istotnego dla interesu publicznego nie znajduje na gruncie niniejszej sprawy zastosowania, przez co wydano decyzję, która narusza słuszny interes obywateli; 5) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 61 Konstytucji RP w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu potwierdzającego zasadność odwołania, a w ślad za nim wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 1 sierpnia 2023 r., w tym błędne przyjęcie, iż skarżący nie wykazał interesu publicznego, podczas gdy każdy obywatel ma prawo do uzyskiwania żądanych informacji mających charakter informacji publicznej prostej, natomiast w sytuacji gdy jest to informacja publiczna przetworzona skarżący musi wykazać interes publiczny, co też uczynił na gruncie niniejszej sprawy, co zresztą zostało potwierdzone w ww. wyroku, co doprowadziło organ do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, że żądane informacje stanowią informację publiczną przetworzoną a skarżący nie wykazał przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego, a tym samym do wydania decyzji, która narusza słuszny interes obywateli; 6) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu potwierdzającego zasadność odwołania, a w ślad za nim wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 1 sierpnia 2023 r., w tym błędne przyjęcie przez organ, że nieposiadanie na dzień złożenia wniosku gotowego zestawienia we wnioskowanej formie i zakresie przesądza o tym, iż żądana informacja jest informacją publiczną przetworzoną, podczas gdy czynności techniczne związane wyłącznie z udostępnieniem informacji posiadanych przez organ, bez potrzeby wykonywania odpowiednich analiz, zestawień i wyciągów przesądzają o tym, iż żądana informacja nie jest informacją publiczną przetworzoną, co zresztą zostało potwierdzone w ww. wyroku, co doprowadziło organ do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, że żądane informacje stanowią informację publiczną przetworzoną, a skarżący nie wykazał przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego, a tym samym do wydania decyzji, która narusza słuszny interes obywateli; 7) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu, potwierdzającego zasadność odwołania, a w ślad za nim wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 1 sierpnia 2023 r., w tym błędne przyjęcie przez organ, że na gruncie niniejszej sprawy mamy do czynienia z informacją publiczną przetworzoną, podczas gdy należy oddzielić pojęcie przetworzenia informacji od jej przekształcenia, które oznacza przede wszystkim proste, techniczne czynności, które niezbędne są do udzielenia wszelkiej informacji, w tym także prostej, a takie proste czynności musiałby podjąć organ na gruncie niniejszej sprawy, co zresztą zostało potwierdzone w ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, co doprowadziło organ do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, iż żądane informacje stanowią informację publiczną przetworzoną; 8) naruszenie art. 6, art. 7 i art. 9 w zw. z art. 104 i art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na błędnym wskazaniu, że zaskarżona decyzja rozstrzyga sprawę co do istoty, albowiem organ odmawiając udostępnienia informacji, uzasadnił swoje stanowisko z podaniem podstawy prawnej i faktycznej, podczas gdy organ nie podał przyczyny odmowy udostępnienia informacji, wskazując wyłącznie na konieczność podjęcia dodatkowych czynności polegających na przyporządkowaniu danej osoby do konkretnej komórki organizacyjnej, co wymaga nakładu intelektualnego, co nie przesądza, iż nie jest to informacja publiczna przetworzona, wymagająca wykazania przez skarżącego interesu publicznego, co zresztą zostało potwierdzone w ww. wyroku, co doprowadziło organ do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, iż żądane informacje stanowią informację publiczną przetworzoną; 9) naruszenie art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem reguł wymienionych w przepisie, w szczególności brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób; 10) art. 80, art. 11 w zw. z art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów uznanych za udowodnione i dowodów, na których organ się oparł oraz przyczyny, z powodu której innym dowodom odmówił wiarygodności, co spowodowało nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa; 11) art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uniemożliwienie skarżącemu przed wydaniem decyzji wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, tym samym pozbawienie strony możliwości czynnego udziału w postępowaniu, co doprowadziło do nieuzasadnionego utrzymania w mocy decyzji wydanej w pierwszej instancji i odmowy udostępnienia informacji publicznej wobec braku odniesienia się przez organ do treści podnoszonych w odwołaniu zarzutów, a jedynie ograniczenie się do lakonicznego stwierdzenia, że żądana przez skarżącego informacja jest informacją publiczną przetworzoną, a skarżący nie wykazał interesu publicznego, podczas gdy przedmiotowa informacja stanowi informację publiczną prostą, niemniej jednak skarżący w toku postępowania wykazał przesłankę szczególnie ważnego interesu publicznego, tym samym organ nie zebrał i nie rozpatrzył całości materiału dowodowego oraz nie zweryfikował stanu tej sprawy, a w konsekwencji nie odniósł się do tego w swoim rozstrzygnięciu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz podkreślając, że rozpoznając ponownie sprawę uwzględnił prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 stycznia 2024 r., sygn. akt I SA/Sz 634/23. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w punkcie I wyroku z dnia 6 listopada 2024 r., sygn. akt I SA/Sz 374/24 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu z dnia 30 sierpnia 2023 r. nr OP-046-1039/2023, a w punkcie II zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 697 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał na wstępie, że pomimo multiplikowania zarzutów skargi w istocie spór w rozpoznawanej sprawie sprowadzał się do oceny czy informacja ma charakter przetworzony, a zatem czy organ prawidłowo odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zaznaczył, że rozważania należy rozpocząć od znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy stanowiska Sądu I instancji zawartego w wyroku z dnia 17 stycznia 2024 r., sygn. akt I SA/Sz 634/23 którym uchylono zaskarżoną decyzję z uwagi na stwierdzenie naruszenia przez organ art. 24 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 17 ust. 1 i 2 i w zw. z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, polegającego na wydaniu decyzji w obu instancjach przez tę samą osobę. W związku z powyższym Sąd I instancji zauważył, że obecnie kontrolowana decyzja organu została wydana przez inną osobę, tym samym uznać należało, że pierwotne naruszenie zostało w kontrolowanej decyzji wyeliminowane. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, zaś organ ponownie rozpoznając sprawę nie tylko odniósł się do wniesionego przez stronę środka odwoławczego, lecz także wskazał na okoliczności dotychczas w sprawie nieprzedstawiane, a dotyczące przede wszystkim zakresu dokumentacji związanej z zapytaniami wnioskodawcy oraz zakresem działań jakie organ obowiązany jest podjąć celem udzielenia odpowiedzi na zadane przez wnioskodawcę pytania. W związku z powyższym, w ocenie Sądu I instancji uznać należało, że w rozpoznawanej sprawie w istocie występuje odmienny stan faktyczny od tego, do którego odnosiły się uwagi zawarte w uzasadnieniu wyroku WSA w Szczecinie z dnia 17 stycznia 2024 r., sygn. akt I SA/Sz 634/23, gdzie sąd niezależnie od zaistnienia podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji, uznał za potrzebne wskazanie dalszych naruszeń prawa ze względu na ekonomikę postępowania. W konsekwencji sąd obecnie rozpoznający sprawę nie jest w sposób bezwzględny tymi uwagami związany - jako odnoszącymi się do odmiennego stanu faktycznego i okoliczności sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zaznaczył, że osią sporu między stronami jest charakter (kwalifikacja) żądanej przez skarżącego informacji publicznej, prowadzący w konsekwencji do odmowy jej udostępnienia. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, że w niniejszej sprawie organ wykazał, iż informacji, których musi on skarżącemu udzielić jako adresat wniosku, nie można uznać za tzw. prostą informację publiczną, lecz za informację publiczną przetworzoną. Sąd I instancji ocenił jako słuszną argumentację organu co do tego, że nie dysponuje danymi wskazanymi we wniosku, bowiem nie posiada zestawienia, z którego wynikałoby, jakie były wyniki przeprowadzonych postępowań konkursowych poprzedzających zawarcie umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych przez lekarzy oraz pozostały personel medyczny oraz jakie były ich wyniki z podziałem na poszczególne poradnie oraz oddziały, jak również nie posiada zestawienia ilościowego zawierającego dane w zakresie ilości lekarzy, z którymi zawarte zostały umowy cywilnoprawne/kontrakty z podziałem na oddziały i poradnie, a ich stworzenie wymagałoby podjęcia licznych czynności związanych z koniecznością dokonania przeglądu i analizy, po wcześniejszym wyszukaniu w archiwum, kilkuset indywidualnych zbiorów dokumentów prowadzonych w Dziale Kadrowo-Płacowym, dotyczących poszczególnych pracowników personelu białego i opracowania na tej podstawie bardzo obszernej informacji. Ponadto, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał za przekonujące wskazanie, że w okresie objętym zapytaniem w szpitalu przeprowadzono 18 konkursów ofert, a do konkursu ofert obejmującego największą liczbę zakresów udzielania świadczeń zdrowotnych złożono w przybliżeniu 800 ofert, co prowadzi do wniosku, że udostępnienie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem skarżącego, wiązałoby się z koniecznością dokonania badania każdej złożonej oferty oraz przyporządkowania jej do poszczególnych zakresów oraz jednostek wskazanych przez skarżącego. Sąd I instancji uznał za wiarygodne wyjaśnienia organu dotyczące tego, że w celu realizacji wniosku skarżącego, byłby on obowiązany podjąć szereg czasochłonnych czynności, bowiem nie posiada gotowych informacji żądanych przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zgodził się z organem, że w celu udostępnienia żądanej informacji musiałby dokonać analiz, które są dla niego nieprzydatne, a ponadto musiałby ręcznie wpisać informacje do wykazów sporządzanych dla wnioskodawcy, w efekcie czego powstaną nowe dokumenty, których organ nie posiadał nawet w szczątkowej formie, przed datą złożenia wniosku. Sąd I instancji zauważył także, że organ wskazywał w zaskarżonej decyzji, że podjęcie działań zmierzających do realizacji wniosku skarżącego wymagałoby oddelegowania co najmniej kilku pracowników merytorycznych Działu Kadrowo-Płacowego. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał za uprawniony wniosek o wykazaniu przez organ, iż żądana w rozpoznawanej sprawie informacja ma charakter informacji przetworzonej. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie organ bowiem w zaskarżonej decyzji dokonał oceny obszerności informacji (dokumentacji), których miałby udzielić na zapytanie skarżącego, uzasadnił swoje twierdzenia o ponadstandardowym nakładzie pracy, wymagającym użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych danych. Zasadnie zatem zdaniem Sądu I instancji domagano się w sprawie wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem zawnioskowanych informacji. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przypomniał, że realizując zobowiązanie organu do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem zawnioskowanych informacji, skarżący wskazał, że uzyskanie żądanych informacji pozwoli na weryfikację przez Okręgową Radę Lekarską w S. czy istnieje zagrożenie dla ciągłości udzielania świadczeń zdrowotnych. W ocenie Sądu I instancji wykazanie w taki sposób szczególnego interesu publicznego uznać należy za wystarczające, bowiem ciągłość udzielania świadczeń zdrowotnych niewątpliwie leży w interesie publicznym. Natomiast skarżący jako Prezes Okręgowej Rady Lekarskiej w S. może mieć wpływ na szerzenie informacji odnośnie do konieczności obsady wolnych etatów związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, co w konsekwencji może przyczynić się do pełnego obsadzenia w organie miejsc pracy związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, co z kolei wiąże się z wskazywanym przez skarżącego zapewnieniem ciągłości udzielania świadczeń zdrowotnych. Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy spełnione zostały przesłanki kryterium podmiotowego i przedmiotowego uzyskania informacji przetworzonej przez skarżącego. Sąd I instancji dodał, że wskazania co do dalszych czynności wynikają wprost z treści uzasadnienia tego wyroku i sprowadzają się do uwzględnienia dokonanej przez sąd wykładni przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej w odniesieniu do sytuacji faktycznej ustalonej w sprawie. Następnie organ zobowiązany będzie do ponownego rozpatrzenia złożonego wniosku, na podstawie właściwie zastosowanych przepisów ww. ustawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł organ i zaskarżając ten wyrok w całości, oświadczając, że zrzeka się rozprawy i wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi w całości, ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia ww. wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych, zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 231 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz art. 25 ustawy o Izbach Lekarskich, przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżący wykazał istnienie szczególnego interesu publicznego uzasadniające uwzględnienie wniosku, bowiem uzyskanie żądanych informacji pozwoli na weryfikację przez Okręgową Radę Lekarską w S. czy istnieje zagrożenie dla ciągłości udzielania świadczeń zdrowotnych, podczas gdy skarżący nie jest podmiotem upoważnionym i odpowiedzialnym za zapewnienie ciągłości udzielania świadczeń zdrowotnych na gruncie powszechnie obowiązujących przepisów prawa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ skarżący kasacyjnie podkreślił, że za sprawę szczególnie istotną dla interesu publicznego należy – w ocenie organu skarżącego kasacyjnie - uznać taką sprawę, która - ze względu na rodzaj, czas, miejsce, sposób i okoliczności rozstrzygania i późniejszej realizacji - w istotnym zakresie wpływa lub może wpływać na wykonywanie przez podmioty władzy publicznej ich uprawnień i obowiązków. Następnie organ skarżący kasacyjnie wskazał, że w art. 5 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych jednoznacznie przesądzono, co należy rozumieć pod pojęciem ciągłości udzielanych świadczeń. I tak z ww. przepisu wynika, że ciągłość udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej oznacza organizację udzielania świadczeń opieki zdrowotnej zapewniającą kontynuację procesu diagnostycznego lub terapeutycznego, w szczególności ograniczającą ryzyko przerwania procesu leczenia świadczeniobiorców w ramach danego zakresu świadczeń opieki zdrowotnej realizowanego na podstawie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, w dniu złożenia oferty w postępowaniu w sprawie zawarcia umów. Organ skarżący kasacyjnie podkreślił jednak, że to Narodowy Fundusz Zdrowia zapewnia ciągłość udzielania świadczeń zdrowotnych ubezpieczonym, a zadanie to nie zawiera się w katalogu zadań skarżącego, tj. Okręgowej Rady Lekarskiej, której zadania zostały wskazane w art. 25 ustawy o Izbach Lekarskich. Organ skarżący kasacyjnie podniósł, że sam ustawodawca uznał, iż w zakres zadań Okręgowej Rady Lekarskiej nie wchodzi zajmowanie stanowiska w sprawach stanu zdrowotności społeczeństwa, polityki zdrowotnej państwa oraz organizacji ochrony zdrowia, z czego zatem w ocenie organu skarżącego kasacyjnie wynika, iż Okręgowa Rada Lekarska nie jest ani upoważniona ani odpowiedzialna za weryfikację zagadnienia czy istnieje zagrożenie dla ciągłości udzielania świadczeń zdrowotnych. Ponadto, organ skarżący kasacyjnie zaznaczył, że oceniając wskazany przez skarżącego ważny interes publiczny, prawidłowo wskazał, iż uzyskanie informacji publicznej przetworzonej w celu dokonania jej weryfikacji pod kątem istnienia zagrożenia dla ciągłości udzielania świadczeń zdrowotnych i podjęcie odpowiednich działań mających na celu wsparcie, jest sprzeczne z ustawą o izbach lekarskich, w szczególności zakresem zadań samorządu lekarskiego określonym ustawowo oraz z innymi, wskazanymi przez organ, powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Z tego względu, zdaniem organu skarżącego kasacyjnie, wskazana przez skarżącego okoliczność dotycząca rzekomego istotnego interesu publicznego nie ma żadnego zastosowania w świetle powyższego oraz zasad logicznego rozumowania do personelu pielęgniarskiego oraz ratowników medycznych, bowiem skarżący prowadzi działania w zakresie samorządu lekarskiego. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według art. 182 § 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie organ skarżący kasacyjnie złożył stosowny wniosek, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. W skardze kasacyjnej sformułowano wyłącznie jeden zarzut naruszenia prawa materialnego, poprzez dokonanie przez Sąd I instancji błędnej wykładni art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902) – dalej także jako: u.d.i.p., w zw. z art. 231 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1461 z późn. zm.) oraz art. 25 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1342). Rozpoznając jednak skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim na wstępie wskazać należy, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada lub nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinna być rozumiana norma zawarta w stosowanym przepisie prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091). Przechodząc zaś do analizy zarzutu sformułowanego w skardze kasacyjnej, na podstawie którego organ skarżący kasacyjnie wytyka Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie dokonanie błędnej wykładni art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., w zw. z art. 231 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz art. 25 ustawy o izbach lekarskich, którego to naruszenia upatruje w błędnym w jego ocenie przyjęciu, że skarżący wykazał istnienie szczególnego interesu publicznego uzasadniającego udostępnienie mu żądanej przez niego informacji, wskazać należy, że zarzut ten nie mógł odnieść skutku. Wyjaśnić bowiem należy, że podnosząc zarzut błędnej wykładni określonych przepisów prawa strona skarżąca kasacyjnie powinna wskazać, na czym polega błędne rozumienie tych przepisów i jaka, jej zdaniem, powinna być ich prawidłowa wykładnia. Tymczasem w niniejszej sprawie organ skarżący kasacyjnie nie tylko nie wykazał na czym polega w jego ocenie błędne rozumienie przywołanych przepisów u.d.i.p., ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ustawy o izbach lekarskich przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, ani też jaka powinna być ich prawidłowa wykładnia, lecz w ogóle nie odnosił się do kwestii rozumienia tych przepisów przyjętego przez Sąd I instancji, koncentrując się w rzeczywistości na próbie podważenia prawidłowości ustaleń poczynionych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w zakresie stanu faktycznego sprawy. O nieskuteczności omawianego zarzutu świadczy zatem przede wszystkim jego treść, która ewidentnie wskazuje na to, że organ skarżący kasacyjnie na jego podstawie kwestionuje ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy, upatrując wadliwości działania Sądu I instancji w niewłaściwym przyjęciu, że skarżący wykazał istnienie w okolicznościach niniejszej sprawy szczególnego interesu publicznego uzasadniającego uwzględnienie jego wniosku i tym samym udostępnienie mu informacji o charakterze przetworzonym. Organ skarżący kasacyjnie w ramach zarzutu dokonania błędnej wykładni przepisów prawa materialnego podnosi bowiem, że Sąd I instancji błędnie upatruje spełnienia ww. przesłanki uzasadniającej udostępnienie informacji o charakterze przetworzonym w tym, że uzyskanie żądanych danych pozwoli na weryfikację przez Okręgową Radę Lekarską w S. czy istnieje zagrożenie dla ciągłości udzielania świadczeń zdrowotnych. Tymczasem, na co zwrócił uwagę organ skarżący kasacyjnie, skarżący nie jest podmiotem upoważnionym i odpowiedzialnym za zapewnienie ciągłości udzielania świadczeń zdrowotnych na gruncie powszechnie obowiązujących przepisów prawa. W związku z treścią omawianego zarzutu wyjaśnić zatem należy, że tego rodzaju oceny i ustalenia można skutecznie kwestionować zarzutami naruszenia przepisów postępowania, a nie zarzutami naruszenia prawa materialnego. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny, zaś zarzut naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię – niezasadny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). Dlatego omawiany zarzut okazał się nieskuteczny. Skoro podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut okazał się nieskuteczny, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a.