III OSK 1867/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 20 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Bd 1073/23 w sprawie ze skargi M. T. na decyzję K. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w B. z dnia 17 lipca 2023 r., nr WIWfk.1331.2.2023 w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w punkcie 1 wyroku z dnia 20 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Bd 1073/23 uchylił decyzję K. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w B. (dalej także jako: organ) z dnia 17 lipca 2023 r., nr WIWfk.1331.2.2023 o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w R. (dalej także jako: organ I instancji) z dnia 30 maja 2023 r., nr SOP.082.3.2023, a w punkcie 2 wyroku zasądził od organu na rzecz M. T. (dalej także jako: skarżąca) kwotę 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Pismem z dnia 3 kwietnia 2023 r. skarżąca zwróciła się do organu I instancji, na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, o udostępnienie następujących informacji: 1. kwoty brutto ogółem wydatkowanej w 2022 roku na dodatki zadaniowe ze wskazaniem liczby pracowników Powiatowego Inspektoratu Weterynarii R., którzy otrzymali ww. dodatki z podaniem oddzielnie sumy brutto oraz liczby pracowników dla działu administracyjnego i osobno dla działu finansowo-księgowego, wraz z uzasadnieniem przyznania dodatków zadaniowych w tych działach; 2. kwoty brutto ogółem wydatkowanej w 2022 roku na nagrody dla pracowników oraz liczby pracowników, którzy otrzymali nagrody w 2022 roku razem z kadrą zarządzającą; 3. liczby kontroli weterynaryjnych przeprowadzonych przez pracowników Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w R. w okresie od dnia 10 grudnia 2021 r. do dnia 31 marca 2022 r. oraz oddzielnie od dnia 10 grudnia 2022 r. do dnia 24 marca 2023 r. z podaniem liczby kontroli oraz liczby pracowników, którzy wykonywali te czynności; 4. liczby wystawionych w 2022 roku w powiecie r. świadectw eksportowych wystawionych w związku z Brexitem; 5. liczby kontroli przeprowadzonych w okresie od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r. przez pracowników nowozatrudnionych w pierwszej połowie 2022 roku z podaniem liczby nowozatrudnionych pracowników do dnia 30 czerwca 2022 r. oraz liczby kontroli przeprowadzonych przez tych pracowników samodzielnie, tj. wykonanych przez jedną osobę; 6. liczby kontroli przeprowadzonych w 2022 roku w zakresie pasz oraz liczby pracowników, którzy je wykonali; 7. aktualnych zakresów czynności referenta, starszego referenta i księgowej w dziale finansowo-księgowym Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w R.; 8. liczby wystawionych w 2021 i 2022 roku tytułów egzekucyjnych oraz liczby dokumentów księgowych za 2021 i 2022 rok; 9. miesięcznej wysokości czynszu najmu za garaż w 2022 roku otrzymywanego od najemcy; 10. wakatów dotyczących ogłoszenia nr 110232 oraz informacji, czy etat został zlikwidowany i jak zostały zagospodarowane środki z tego etatu; 11. kopii sprawozdań RB70 za lata 2020, 2021 i 2022; 12. uzasadnienia dla zwiększenia zatrudnienia w dziale finansowo-księgowym Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w R.. Organ I instancji uznał wnioskowane dane za informację publiczną o charakterze przetworzonym i pismem z dnia 17 kwietnia 2023 r. wezwał skarżącą do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego przetworzenia żądanej informacji publicznej. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca wskazała, że organ I instancji błędnie zakwalifikował żądane przez nią informacje jako przetworzone, bowiem jej wniosek dotyczy udostępnienia informacji prostych, które albo są w posiadaniu organu albo dotyczą informacji przekształconych – ich prostego zebrania lub zsumowania. Skarżąca oszacowała czas konieczny do przygotowania odpowiedzi na poszczególne punkty jej wniosku i podała, że w jej ocenie przygotowanie żądanych przez nią informacji zajęłoby organowi I instancji około 3 godziny. Organ I instancji decyzją z dnia 30 maja 2023 r., nr SOP.082.3.2023, na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił udostępnienia skarżącej żądanej przez nią informacji publicznej. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że analiza wniosku skarżącej wykazała, że żądane przez nią informacje mają charakter przetworzony. Natomiast prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. W niniejszej sprawie skarżąca, mimo wezwania, istnienia interesu publicznego w udostępnieniu żądanych informacji. Organ I instancji wyjaśnił, że charakter żądanych przez skarżącą informacji wymaga przeglądu materiałów źródłowych obejmujących m.in. dokumenty finansowo-księgowe i dokumenty z działów merytorycznych, ich wyselekcjonowania, analizy, sporządzenia zestawień, wydobycia dokumentów z archiwum, skopiowania dokumentów. Organ I instancji zaznaczył, że wniosek skarżącej składa się z 12 punktów, z których każdy mógłby stanowić samodzielny wniosek informacyjny. Organ I instancji podkreślił, że nie przygotowuje raportów z kontroli z podziałem na te sporządzone przez nowozatrudnionych pracowników i te przez pozostałych z nich. Co więcej, dla organu I instancji niezrozumiałe jest wskazywane we wniosku przez skarżącą pojęcie "nowozatrudnionego pracownika". Organ I instancji dodał, że raporty z przeprowadzonych kontroli dotyczą okresów rocznych, a zatem przygotowanie informacji z rozbiciem na żądane okresy i poszczególnych pracowników wymaga selekcji dokumentów i przygotowania zestawienia wyłącznie na potrzeby skarżącej. Organ I instancji wskazał ponadto, że decyzja o zwiększeniu zatrudnienia (pkt 12 wniosku) była decyzją organu nadrzędnego i została podjęta w oparciu o zgromadzone przez ten organ dane i ich analizę. Natomiast czas niezbędny do przygotowania żądanych danych skarżąca ustaliła – zdaniem organu I instancji – w sposób subiektywny i nieodpowiadający faktycznemu nakładowi pracy wyznaczonych pracowników organu do przygotowania żądanych zestawień. Organ I instancji podkreślił, że przygotowanie żądanej przez skarżącą informacji wymaga takiego nakładu środków i zaangażowania pracowników z różnych działów, że wpłynęłoby to negatywnie na tok realizacji przez organ I instancji zadań ustawowych. Ponadto, zdaniem organu I instancji nie sposób przyjąć, aby uzyskanie przez skarżącą żądanych informacji miało wpłynąć na poprawę i usprawnienie działania Inspektoratu. Wskutek złożonego przez skarżącą odwołania od decyzji organu I instancji K. Wojewódzki Lekarz Weterynarii decyzją z dnia 17 lipca 2023 r., nr WIWfk.1331.2.2023, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że prawidłowo organ I instancji zakwalifikował zakres żądanych przez skarżącą danych, obejmujący 12 różnorodnych informacji, jako informację przetworzoną i w konsekwencji słusznie domagał się wykazania przez skarżącą istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego w ujawnieniu tych danych oraz uzależnił ewentualne rozstrzygnięcie od wykazania tej przesłanki. Organ zgodził się także z organem I instancji, że skarżąca nie wykazała istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego w udostępnieniu żądanych przez nią danych i wskazał, że podała ona jedynie do jakich celów są jej potrzebne te informacje, co jednak nie oznacza, ze chodzi o ochronę interesu publicznego. Organ wskazał także, że skarżąca zdaje się wywodzić swoje społeczne prawo do kontroli finansów publicznych Powiatowego Lekarza Weterynarii w R., pomijając jednocześnie okoliczność, że nad finansami Powiatowego Lekarza Weterynarii w R. nadzór sprawuje szereg instytucji kontrolnych, takich jak chociażby Wojewódzki Lekarz Weterynarii, Wojewoda, czy też Najwyższa Izba Kontroli. Zdaniem organu, społeczna kontrola jest oczywiście uzasadniona, jednak nie pełni kluczowej roli. W ocenie organu interes publiczny jest w tej sytuacji chroniony poprzez instytucje i organy powołane do kontrolowania środków publicznych Powiatowego Lekarza Weterynarii w R.. Natomiast odnosząc się do polityki kadrowej organ wskazał, że powiatowy lekarz weterynarii prowadzi ją samodzielnie i z zachowaniem limitów przyznanych mu na wynagrodzenia dla pracowników, w ramach widełek wynagradzania, zgodnie z kwalifikacjami poszczególnych pracowników. Z kolei informacja o zakresie obowiązków poszczególnych pracowników zdaniem organu nie jest informacją publiczną. W piśmie z dnia 22 sierpnia 2023 r. skarżąca wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na powyższą decyzję organu i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wedle norm przepisanych, zarzuciła organowi naruszenie: 1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa do informacji; 2) art. 61 ust. 1 i 2 w związku z art. 61 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na ograniczeniu konstytucyjnego prawa, które to ograniczenie nie spełnia przesłanek konieczności i proporcjonalności, a ponadto nie znajduje uzasadnienia w potrzebie ochrony wskazanych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP wartości prawnie chronionych; 3) art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że przedmiotem wniosku była informacja przetworzona, 4) art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że przesłanka szczególnej istotności dla interesu publicznego nie została spełniona w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że niezasadne jest rozszerzenie przez organy kategorii "informacji przetworzonej" również na taką informację, która składa się z informacji prostych. Skarżąca podkreśliła, że wydobycie wnioskowanych przez nią informacji nie wymaga pracy kreatywnej, czy intelektualnego wysiłku zasobów kadrowych organu I instancji, czy też jakiegokolwiek wytworzenia nowej informacji, lecz wyłącznie wyszukania określonych danych i ich zestawienia, zupełnie jak w przypadku każdej innej informacji prostej. Zdaniem skarżącej gdyby przyjąć interpretację pojęcia informacji przetworzonej przyjętej przez organ praktycznie każda czynność wyszukania informacji byłaby równoznaczna z jej przetworzeniem, a podstawowa zasada ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którą od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego stałaby się fikcją. Skarżąca podniosła także, że organy obu instancji nie przedstawiły żadnych działań koniecznych do podjęcia w celu realizacji wniosku, które miałyby charakter kreatywny (twórczy) i opierają swoje stanowisko wyłącznie na okoliczności, że realizacja wniosku byłaby czasochłonna. Wyjaśnienia przedstawione przez organy są w ocenie skarżącej zdawkowe i mgliste i nie przedstawiają konkretnych czynności koniecznych do realizacji wniosku, czy też konkretnych danych dotyczących zaangażowania pracowników niezbędnego do udostępnienia żądanej informacji. Skarżąca zwróciła także uwagę na to, że organy obu instancji w żaden sposób nie odnoszą się do jej twierdzeń, że większość informacji, o udostępnienie których wnioskowała, jest znana organowi I instancji, ponieważ dane te były gromadzone na potrzeby sprawozdań statystycznych, księgowych, czy sprawozdań z działalności jednostki. W żaden sposób organy nie odniosły się także do twierdzeń skarżącej o posiadanych przez nie rejestrach i prowadzonej informatycznej ewidencji czynności i protokołów. Dlatego w ocenie skarżącej udostępnienie wnioskowanej informacji nie wiąże się ze znacznym zaangażowaniem pracowników czy podjęciem skomplikowanych i długotrwałych zabiegów informatycznych, nie mówiąc już o istotnych zmianach w organizacji pracy pracowników organu I instancji. Zdaniem skarżącej, organy nie wykazały w sprawie w sposób wystarczający i przekonujący, że wnioskowana informacja ma charakter przetworzony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w punkcie 1 wyroku z dnia 20 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Bd 1073/23 uchylił decyzję organu z dnia 17 lipca 2023 r., nr WIWfk.1331.2.2023 o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia 30 maja 2023 r., nr SOP.082.3.2023, a w punkcie 2 wyroku zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji uznał, że analizując zarówno treść skierowanego do strony wezwania z dnia 17 kwietnia 2023 r. do wykazania - w trybie art. 3 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej - że udostępnienie informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, jak i decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji, nie sposób uznać, aby organ wykazał, że w niniejszej sprawie w istocie chodzi o informację przetworzoną. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, stanowisko organu w tym zakresie nie zawiera bowiem wystarczającego uzasadnienia, ograniczając się do przytoczenia treści art. 3 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i teoretycznych rozważań na ten temat oraz lakonicznego stwierdzenia, że informacja, której udostępnienia żądała strona, jest informacją przetworzoną. Tym samym Sąd I instancji stwierdził, że decyzja wymyka się kontroli Sądu, albowiem niemożliwe jest zweryfikowanie przesłanek, którymi organ kierował się przy jej wydawaniu. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów z art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż w żadnej mierze nie wyjaśnia, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z informacją publiczną przetworzoną. Ten brak należytego rozważenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy (naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego) musi prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyjaśnił, że ocena, czy żądana informacja publiczna ma postać przetworzoną, musi być jednak dokonana w sposób zindywidualizowany w tym sensie, że powinna uwzględniać uwarunkowania konkretnej sprawy zainicjowanej wnioskiem o udzielenie informacji. Nie można wobec tego, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie, łącznie zakwalifikować 12 pytań zawartych we wniosku jako informacji przetworzonej. Sąd I instancji wskazał, że organy obu instancji nie wskazały w swoich decyzjach w odniesieniu do poszczególnych żądań wniosku, które z żądanych przez skarżącą informacji są informacjami prostymi, a które przetworzonymi, ogólnie pisząc o wszystkich informacjach jako o informacji przetworzonej. Następnie organ zbiorczo odniósł je do trudności organizacyjnych w ich uzyskaniu. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy stwierdził, że w zaskarżonej decyzji brak jest szerszej oceny stanowiska organu, bowiem z uzasadnienia decyzji nie wynikają jakiekolwiek konkretne dane wskazujące na określony choćby w przybliżeniu nakład czy czas pracy konieczny do sporządzenia żądanej informacji. Zdaniem Sądu I instancji, organy w wydanych decyzjach nie przeprowadziły szczegółowej analizy dlaczego żądane przez skarżącą informacje mają charakter przetworzony. Taki sposób uzasadnienia zaskarżonej decyzji uniemożliwia Sądowi dokonanie rzeczywistej kontroli jej poprawności. W uzasadnieniach decyzji brak jest szczegółowych rozważań organów, jakie konkretnie czynności należy wykonać, aby udostępnić żądane informacje, dla każdej z nich z osobna. Sąd I instancji przypomniał, że skarżąca akcentowała, że przedmiotem wniosku jest m.in. żądanie udostępnienia danych liczbowych, które organ posiada w swoich zbiorach: dane były już policzone dla potrzeb sprawozdania z wykonania planu działalności, budżetu zadaniowego, sprawozdań statystycznych. Udostępnienie ich nie wymaga nadzwyczajnych działań o charakterze intelektualnym ani twórczym i nie powinno utrudnić wykonywania przypisanych jednostce działań. Nakład pracy, w związku z odpowiedzią na wniosek, nie pozwala zdaniem skarżącej na uznanie, że wnioskowana informacja ma charakter przetworzonej. W części wymaga jedynie odszukania konkretnych danych i ich prezentacji, a w części przeprowadzenia prostych działań matematycznych. Traktowanie informacji publicznej jako informacji przetworzonej tylko dlatego, że miałaby być przygotowana specjalnie dla wnioskującego o nią podmiotu, a owo przygotowanie ogranicza się do odnalezienia odpowiednich dokumentów, pozostaje w sprzeczności z zasadą dostępu do informacji publicznej. Przykładowo, jeżeli chodzi chociażby o punkt 9 wniosku, nie sposób uznać, aby podanie miesięcznej wysokości czynszu najmu za garaż w 2022 r. mogło stanowić informację przetworzoną. Natomiast organy zdaniem Sądu I instancji nie udowodniły faktu konieczności przetworzenia informacji celem zadośćuczynienia wnioskowi. Brak jest danych, które mogłyby stanowić realną i wiarygodną podstawę twierdzenia, że konieczne jest zaangażowanie znacznych sił i środków celem przygotowania wnioskowanych informacji. Skoro zasadą jest udostępnienie informacji, wyjątkiem zaś odmowa, to uzasadnienie odmowy winno być wyczerpujące i niedające się podważyć. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni wskazane poglądy prawne i rozpozna ponownie wniosek skarżącej. Rozważy, jakie czynności należy wykonać, rozpoznając zagadnienia z wniosku skarżącej, zakwalifikuje każde z pytań do informacji prostej bądź przetworzonej (ze szczegółowym uzasadnieniem spełniającym kryteria wynikające z art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego) i ewentualnie rozpozna wniosek przez udzielenie posiadanej informacji, odmówi udzielenia informacji publicznej, podając szczegółowo przyczynę zajętego stanowiska, bądź poinformuje wnioskodawcę w przypadku braku posiadania informacji. Jeżeli organ uzna, że część żądania wniosku dotyczy informacji przetworzonej, rozważy, czy informacja ta jest szczególnie istotna dla interesu publicznego. Reasumując, Sąd I instancji stwierdził naruszenie prawa materialnego polegające na wadliwej wykładni, a przez to błędne zastosowanie określonych w art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przesłanek odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł organ i zaskarżając ten wyrok w całości oraz oświadczając, że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi z uwagi na jej bezzasadność, a także o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono: I. naruszenie przepisów postepowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 107 § 3, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na tym, że WSA w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej uwzględnił skargę, mimo że zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów art. 107 § 3 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego polegającym na braku należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, poprzez niewskazanie w niej faktów, które uznano za udowodnione, dowodów, na których się oparto oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej i prawidłowo uznano, że zakres żądanej informacji stanowi informację przetworzoną oraz że żądana przez skarżącą informacja nie posiada przymiotu szczególnej istotności dla interesu publicznego; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 141 § 4, art. 133 § 1 oraz art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez uwzględnienie skargi, chociaż postępowanie prowadzone przed organami administracji nie było dotknięte żadną z wad wskazanych przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, a w szczególności nieuprawnione uznanie przez Sąd, iż argumentacja zawarta w decyzji organu była zbyt ogólnikowa, w sytuacji gdy organ w sposób wyczerpujący uzasadnił podstawy swojego rozstrzygnięcia – co znalazło wyraz w wadliwym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i w efekcie braku oddalenia skargi; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 oraz art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez uchylenie zaskarżonej skargą decyzji organu oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i uwzględnienie skargi, a tym samym błędne podjęcie działań mających na celu usunięcie naruszeń prawa, mimo że decyzja organu nie była wadliwa i odpowiadała prawu; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, polegające na błędnej jego wykładni i uznaniu, jakoby dokonanie wyszukań wielu informacji w wielu różnych dokumentach, przeprowadzenie analizy tychże dokumentów i informacji oraz sporządzenie na ich podstawie zestawień, nie stanowiło "przetworzenia" informacji, skutkujące błędnym uznaniem tych informacji za informacje proste bez konieczności wykazywania szczególnie ważnego interesu publicznego w ich udostępnieniu, a w konsekwencji niezasadnym uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ skarżący kasacyjnie podniósł, że wbrew twierdzeniom Sądu I instancji uzasadnienie faktyczne i prawne zawarte w decyzjach organów było prawidłowe i zupełnie wystarczające do oceny charakteru żądanej przez skarżącą informacji publicznej. W ocenie organu skarżącego kasacyjnie organy obu instancji należycie i szeroko uzasadniły przyczynę odmowy udostępnienia informacji publicznej i brak wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, odwołując się również do poglądów judykatury i przepisów prawa w tym zakresie oraz jasno wskazały okoliczności faktyczne przemawiające za wydanym rozstrzygnięciem. Odnosząc się do zarzutu, że w uzasadnieniach decyzji organów zabrakło odniesień do poszczególnych żądań zawartych we wniosku, organ skarżący kasacyjnie wskazał, że zupełnie irrelewantne jest to czy rozstrzygnięcie w decyzji sformułowano poprzez wyliczenie konkretnych punktów wniosku, jeżeli odnosi się ono do całości wniosku, co wprost wynika z uzasadnień decyzji. Co więcej, zdaniem organu skarżącego kasacyjnie wręcz ujemne w skutkach dla pożądanej zasady czytelności aktów administracyjnych i pism urzędowych byłoby tworzenie niepotrzebnie rozwlekłej decyzji. Jak podkreślił zresztą organ skarżący kasacyjnie, istota zaskarżonego rozstrzygnięcia sprowadza się do tego, że suma żądanych informacji jest informacją przetworzoną, a zatem nieprawidłowe byłoby sformułowanie rozstrzygnięcia w odniesieniu do poszczególnych punktów wniosku, gdy w uzasadnieniu organ odnosi się do jego całokształtu. W nawiązaniu zaś do zarzutu niewykazania konkretnych czynności, liczby pracowników i szczegółowego uzasadnienia związanego z niemożnością przetworzenia żądanej informacji organ skarżący kasacyjnie podniósł, że nie był to element obligatoryjny uzasadnienia, gdyż przesłanką rozstrzygnięcia było niewykazanie przez skarżącą istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego w udostępnieniu żądanych informacji, a ponadto tak szczegółowe uzasadnienie byłoby bezcelowe. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według art. 182 § 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie organ skarżący kasacyjnie złożył stosowny wniosek, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2023 r., II GSK 1458/19; wyrok NSA z dnia 1 marca 2023 r., I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2022 r., I OSK 931/22). W ramach pierwszego zarzutu naruszenia przepisów postępowania organ skarżący kasacyjnie podnosi naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z naruszeniem art. 107 § 3 i art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.) – dalej zwanej: k.p.a. polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej uwzględnił skargę, mimo że zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów art. 107 § 3 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegającym na braku należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, poprzez niewskazanie w niej faktów, które uznano za udowodnione, dowodów, na których się oparto oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej i prawidłowo uznano, że zakres żądanej informacji stanowi informację przetworzoną oraz że żądana przez skarżącą informacja nie posiada przymiotu szczególnej istotności dla interesu publicznego. Zarzut ten nie mógł odnieść skutku. W związku z konstrukcją omawianego zarzutu podkreślenia wymaga przede wszystkim to, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., którego naruszenie zarzuca organ skarżący kasacyjnie, podobnie zresztą jak art. 151, czy też art. 149 § 1 i 1a, art. 146 § 1, art. 147, czy też art. 161 § 1 p.p.s.a. ma charakter ogólny (blankietowy) i określa kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Tego typu przepis nie może zatem stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. zobowiązana jest więc bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie ww. przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (por. wyroki NSA: z dnia 30 kwietnia 2015 r., I OSK 1701/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1595/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1596/14, z dnia 24 kwietnia 2015 r., I OSK 1088/14, z dnia 8 kwietnia 2015 r., I OSK 71/15, z dnia 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14). W ramach omawianego zarzutu organ skarżący kasacyjnie powiązał zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. z art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz przepisami k.p.a., tj. art. 107 § 3, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Odnosząc się w pierwszej kolejności do art. 3 § 1 p.p.s.a. wskazać należy, że przepis ten określa zakres kognicji sądu administracyjnego i w istocie nie zawiera samodzielnej treści normatywnej, określa wyłącznie zakres postępowania sądowoadministracyjnego i również nie może być podstawą zarzutu kasacyjnego z art. 174 pkt 2 tej ustawy bez powiązania z innymi przepisami procesowymi (por. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2008 r., I FSK 277/07; wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r., I OSK 266/08, LEX nr 490087; postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 2009 r., II OSK 1375/09, LEX nr 582850). Przepis ten ma charakter ustrojowy, określając w sposób najbardziej ogólny i generalny zakres sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez sądy administracyjne. Zawarte w nim unormowania nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem sądy administracyjne realizują swoje ustawowe kompetencje w ramach wykonywania kontroli legalności administracji publicznej na podstawie i w trybie szeregu konkretnych, określonych przepisów prawa, które w przypadku zarzutu ich naruszenia, winny być wskazane w skardze kasacyjnej z towarzyszącym temu sprecyzowaniem i umotywowaniem: do jakiego przekroczenia bądź niedopełnienia prawa doszło i na czym ono polegało. Organ skarżący kasacyjnie zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. powiązał zarówno z zarzutem naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., jak i z zarzutem naruszenia art. 107 § 3, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Powiązanie takie nie mogło jednak okazać się skuteczne w realiach niniejszej sprawy, w której wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 902) – dalej: u.d.i.p. Dla skuteczności podważenia stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy co do uznania konieczności uchylenia wydanych przez organy decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej z uwagi na wadliwość ich uzasadnienia konieczne było bowiem nie tylko przywołanie przepisów k.p.a., ale przede wszystkim wskazanie odpowiednich przepisów postępowania zawierających unormowania dotyczące postępowania w sprawie zainicjowanej wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, tj. art. 16 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym "Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (...)". Skarga kasacyjna wymogu tego nie spełnia. Tymczasem sprawa, której przedmiotem jest kwestia udostępnienia informacji publicznej, jest z tego względu sprawą specyficzną, bowiem dotyczy oświadczenia wiedzy, a nie oświadczenia woli organu, jakie jest właściwe dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 1 k.p.a., a przewidziana w u.d.i.p. forma decyzji dla odmowy udostępnienia informacji publicznej służy przede wszystkim zagwarantowaniu praw procesowych, w tym zwłaszcza prawa do odwołania na drodze administracyjnej. Z tego względu konieczna stała się wyraźna deklaracja ustawodawcy wyrażona w art. 16 ust. 2 u.d.i.p. o dopuszczalności stosowania w tym zakresie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W konsekwencji dla skuteczności zarzutu wadliwego oddalenia skargi na decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej konieczne jest wskazanie na naruszenie art. 16 ust. 2 u.d.i.p. poprzez zastosowanie w sprawie określonych przepisów k.p.a., z wyjaśnieniem, w jaki sposób odnoszą się one do specyfiki sprawy dostępu do informacji publicznej. Skoro rozpoznawana skarga kasacyjna wymogu tego nie spełnia, to czyni to rozpatrywany zarzut nieskutecznym. Na podstawie następnego zarzutu naruszenia przepisów postępowania organ skarżący kasacyjnie powiązał zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. – o jak już wskazywano ogólnym charakterze – z zarzutem naruszenia art. 141 § 4, art. 133 § 1 i art. 151 p.p.s.a., którego upatruje w uwzględnieniu skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, mimo że postepowanie prowadzone przed organami administracji nie było dotknięte żadną z wad wskazanych przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, a w szczególności w nieuprawnionym uznaniu przez Sąd I instancji, iż argumentacja zawarta w decyzji organu była zbyt ogólnikowa, w sytuacji, gdy organ w sposób wyczerpujący uzasadnił podstawy swojego rozstrzygnięcia, co znalazło wyraz w wadliwym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i w efekcie braku oddalenia skargi. Zarzut ten także okazał się bezzasadny. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a, wyjaśnić należy, że przepis ten podobnie jak art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a, ma ogólny (blankietowy) charakter i nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ale przede wszystkim nie mógł zostać naruszony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, który uwzględniając skargę w niniejszej sprawie na podstawie art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., nie stosował art. 151 p.p.s.a. określającego kompetencje sądu w razie oddalenia skargi. Niezależnie od tego z uwagi na to, że zarzut naruszenia ww. ogólnych przepisów organ skarżący kasacyjnie powiązał z zarzutem naruszenia art. 141 § 4 i art. 133 § 1 p.p.s.a. dodać należy, w pierwszej kolejności odnosząc się do pierwszego z wymienionych przepisów, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to, jak już wskazywano, musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 22 maja 2014 r., II OSK 481/14). Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji odniósł się do wszystkich kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i wskazał powody, dla których uznał, że skarga skarżącej zasługiwała na uwzględnienie i tym samym, że wydane w sprawie decyzje należało uchylić. Treść uzasadnienia zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy czyni go w pełni poddającym się kontroli kasacyjnej i wprost wynika z niego rezultat i wnioski przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej. Z kolei odnosząc się do zarzutu naruszenia art. art. 133 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy (..)" wyjaśnić należy, że orzekanie "na podstawie akt sprawy" wyjaśnić należy, że oznacza to, że sąd w procesie kontroli sądowoadministracyjnej bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania przed tym organem oraz przed sądem (uwzględniając treść art. 106 § 3 p.p.s.a.). Wskazany wyżej przepis mógłby zostać naruszony, gdyby sąd wyszedł poza ten materiał i dopuścił na przykład dowód z przesłuchania świadków. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza bowiem jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach sprawy (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2013 r., II GSK 2374/11, LEX nr 1296049). Należy przy tym odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, z przyjęciem np. odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2012 r., I OSK 1749/11, LEX nr 1145067). Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu oceny materiału dowodowego, jak i ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego, dokonanych przez sąd pierwszej instancji (por. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2011 r., I OSK 1350/11, LEX nr 1149159; wyrok NSA z dnia 17 listopada 2011 r., II OSK 1609/10, LEX nr 1132105). Do naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. dochodzi zatem wówczas, gdy sąd oddali skargę, mimo niekompletnych akt sprawy, gdy pominie istotną część tych akt, gdy przeprowadzi postępowanie dowodowe z naruszeniem przesłanek wskazanych w art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz gdy oprze orzeczenie na własnych ustaleniach, tzn. dowodach lub faktach, nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika więc nakaz wyprowadzania oceny prawnej na gruncie faktów i dowodów znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2010 r., I FSK 497/09, LEX nr 594014; wyrok NSA z dnia 19 października 2010 r., II OSK 1645/09, LEX nr 746707; wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2012 r., II OSK 763/12, LEX nr 1219174). Sąd I instancji analizując i oceniając w niniejszej sprawie znajdujące się w aktach dokumenty, nie mógł zatem naruszyć art. 133 § 1 p.p.s.a., a prawidłowość tej oceny dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, również w zakresie oceny uzasadnień zaskarżonych w sprawie decyzji jako niewyczerpujących, nie może być skutecznie kwestionowana w drodze zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Dlatego omawiany zarzut również nie mógł odnieść skutku. Nieskuteczne okazało się również powiązanie – w ramach ostatniego z zarzutów naruszenia przepisów postępowania – zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisów o blankietowym charakterze, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i niestosownego w sprawie art. 151 p.p.s.a. z art. 135 p.p.s.a., bowiem przepis ten nie dotyczy uprawnień procesowych stron, lecz odnosząc się do fazy orzekania przez sąd administracyjny kształtuje kompetencje tego sądu uwzględniającego skargę. W konsekwencji przepis ten nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 12 marca 2013 r., I OSK 1199/12, LEX nr 1305295; wyrok NSA z dnia 13 lipca 2010 r., I OSK 91/10, LEX nr 672934; wyrok NSA z dnia 28 maja 2008 r., II FSK 1424/07, LEX nr 488559; wyrok NSA z dnia 19 listopada 2015 r., I OSK 2852/14zob. też: T. Woś: Komentarz do art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, teza 16, LexiNexis 2012), zwłaszcza w powiązaniu z innymi przepisami ogólnymi. W związku z nieskutecznością podniesionych przez autora skargi kasacyjnej zarzutów w oparciu o drugą podstawę kasacyjną, wskazać należy, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania służą m.in. kwestionowaniu ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy, co oznacza, że brak tego rodzaju zarzutów w niniejszej sprawie powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny w procesie kontroli instancyjnej przyjmuje, jako niezakwestionowany punkt odniesienia, stan faktyczny i jego ocenę przyjęte przez Sąd I instancji. Przechodząc zatem do oceny zarzutu sformułowanego przez organ skarżący kasacyjnie w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej przypomnieć należy, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada lub nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinna być rozumiana norma zawarta w stosowanym przepisie prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091). W ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego organ skarżący kasacyjnie wytyka Sądowi I instancji dokonanie błędnej wykładni art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., której upatruje w uznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy jakoby dokonanie wyszukań wielu informacji w wielu różnych dokumentach, przeprowadzenie analizy tychże dokumentów i informacji oraz sporządzenie na ich podstawie zestawień, nie stanowiło "przetworzenia" informacji, skutkujące błędnym uznaniem tych informacji za informacje proste bez konieczności wykazywania szczególnie ważnego interesu publicznego w ich udostępnieniu, a w konsekwencji w niezasadnym uwzględnieniu skargi i uchyleniu zaskarżonej decyzji. Zarzut ten nie mógł odnieść skutku. W związku z treścią omawianego zarzutu podkreślenia wymaga to, że podnosząc zarzut błędnej wykładni określonych przepisów prawa strona skarżąca kasacyjnie powinna wskazać, na czym polega błędne rozumienie tych przepisów i jaka, jej zdaniem, powinna być ich prawidłowa wykładnia. Tymczasem w niniejszej sprawie organ skarżący kasacyjnie nie tylko nie wykazał na czym polega w jego ocenie błędne rozumienie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, ani też jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, lecz w ogóle nie odnosił się do kwestii rozumienia tego przepisu przyjętego przez Sąd I instancji. Przede wszystkim jednak o nieskuteczności omawianego zarzutu naruszenia prawa materialnego świadczy jego treść, która ewidentnie wskazuje na to, że organ skarżący kasacyjnie na podstawie zarzutu dokonania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy błędnej wykładni art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. kwestionuje ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy. Organ skarżący kasacyjnie przytaczając w uzasadnieniu zarzutu czynności konieczne do podjęcia w celu realizacji żądania skarżącej upatruje wadliwości działania Sądu I instancji w niewłaściwej ocenie treści konkretnego dokumentu i płynących stąd konsekwencjach, tj. w ocenie wniosku skarżącej jako dotyczącego udostępnienia informacji prostej, a nie - jak twierdzi organ - o charakterze przetworzonym. W związku z tym należy podkreślić, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny, zaś zarzut naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię – niezasadny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). Z tych wszystkich powodów zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. okazał się niezasadny. Na marginesie jedynie należy dodać, w związku z treścią zarzutu, że Sąd I instancji nie stwierdził, że żądane przez skarżącą informacje mają charakter prosty, a uznał jedynie, że w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji nie wykazano w sposób wyczerpujący, że mają one charakter przetworzony. Skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a.