III OSK 178/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia del. WSA Beata Jezielska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Okręgu Polskiego Związku W. z siedzibą w N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 676/21 w sprawie ze skargi Okręgu Polskiego Związku W. z siedzibą w N. na decyzję Prezesa Wód Polskich z dnia 19 stycznia 2021 r. nr 9/2021/KUZ w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z 6 sierpnia 2021 r. (sygn. akt VII SA/Wa 676/21) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Okręgu Polskiego Związku W. z siedzibą w N. na decyzję Prezesa Wód Polskich z 19 stycznia 2021 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity na dzień orzekania przez WSA Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku podano, że decyzją z 17 września 2020 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w N., na wniosek S.F. i T. S., udzielił pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę stopnia wodnego w km 223+313 potoku X. wraz z wykonaniem ubezpieczenia dna koryta potoku poniżej jazu, przebudowę obiektu [...] wraz z przebudową kanału derywacyjnego (doprowadzającego i odprowadzającego), wykonanie dwóch przepławek dla ryb przy stopniach w km 23+313 oraz 223+230, wznoszenie obiektów budowlanych, wykonanie robót, składowanie materiałów budowlanych oraz poruszanie się sprzętu na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, a także na piętrzenie wód potoku X. w granicach 709,35 - 710,34 m n.p.m., pobór wody na potrzeby [...] w zakresie 0,6 - 7,8 m3/s oraz odprowadzanie spracowanej wody kanałem wylotowym w km 223+149 potoku. Decyzją tą zatwierdzona została także instrukcja gospodarowania wodą dla zadania "Rozbudowa [...] oraz budowa przepławki na potoku X. w km 223+313 w m. P.", a także stwierdzone zostało wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego z 19 czerwca 1990 r. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził m.in., że wielkość przepływu nienaruszalnego jest zgodna z wymogami wynikającymi z Warunków korzystania z wód regionu wodnego Y., a zmiana długości przepławki uwzględnia uwagi Polskiego Związku W. oraz, że wydane pozwolenie nie narusza ustaleń decyzji środowiskowej. Wyjaśniono, że na uprawnionego nie nałożono obowiązku uczestniczenia w kosztach zarybiania wód, gdyż przebudowa stopnia nie pogorszy warunków ukształtowanych w minionych latach w wyniku zabudowy potoku korekcją stopniową składającą się z 29 stopni, przy których brak jest sprawnie działających przepławek, a wnioskodawca, budując nowe przepławki przy stopniach w km 223+230 oraz 223+313, poprawi lokalne warunki migracji ryb. Odwołanie od powyższej decyzji złożył skarżący zarzucając, że pozwolenie narusza ustalenia nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji środowiskowej oraz nie uwzględnia wniosku o nałożenie obowiązku uczestniczenia w kosztach zarybiania wód, a także stwierdza wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego z 1990 r. mimo, że w tym zakresie toczy się równolegle inne postępowanie. Po rozpatrzeniu odwołania, zaskarżoną decyzją, Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 122 i art. 128 ust. 1 pkt 7 i ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz.U. z 2017r. poz. 1121, dalej jako: P.w. z 2001 r.) oraz art. 11 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U, 2005 poz.1087), uchylił pkt III decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w N. z 17 września 2020 r., stwierdzający wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego na pobór wody z potoku X., udzielonego J.S. decyzją Wojewody N. z 19 czerwca 1990 r. wraz ze zmianami i w tym zakresie umorzył postępowanie organu I instancji, zaś w pozostałym zakresie decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska skarżącego odnośnie do niezgodności decyzji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wskazując że plan miejscowy nie dopuszcza możliwości realizacji nowych [...] wykorzystujących wody potoku X., a przedmiotowa decyzja nie obejmuje budowy nowej [...] ani budowy nowych obiektów piętrzących, a jedynie ich modernizację, gdyż dotyczy przebudowy urządzeń wodnych wykonanych w latach 60-tych ubiegłego wieku. Organ nie stwierdził także niezgodności pozwolenia wodnoprawnego z warunkami ustalonymi dla przepławki dla ryb w decyzji środowiskowej, mimo że jej długość została zwiększona w stosunku do długości wskazanej w decyzji środowiskowej. Podano, że sam skarżący nie wyklucza konieczności takiego wydłużenia w wyniku przyjęcia parametrów ustanowionych w decyzji środowiskowej, wydłużającej baseny przepławki do 4,0 m, przy różnicy poziomów między basenami -15 cm. Organ odwoławczy podzielił natomiast zarzut skarżącego odnośnie do orzeczenia w zakresie stwierdzenia wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego z 19 czerwca 1990 r. wskazując, że na mocy art. 11 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy Prawo wodne i niektórych innych ustaw, decyzja ta wygasła z mocy prawa i brak jest podstaw do stwierdzania jej wygaśnięcia. Z kolei odnosząc się do kwestii odmowy ustalenia obowiązku uczestniczenia w kosztach zarybiania wód przez inwestora, organ odwoławczy podniósł, że nie kwestionuje wskazywanych przez skarżącego okoliczności dotyczących zmniejszenie populacji ryb spowodowanych przez ograniczenia powierzchni siedlisk na skutek obniżenia przepływu w korycie X. do przepływu nienaruszalnego, a także na skutek powstania cofki powyżej piętrzenia. Jednakże wskazano, że zjawiska te nie powstaną w związku z wykonywaniem przedmiotowego pozwolenia, co w myśl przepisu art. 128 ust. 1 pkt 7 P.w. z 2001 r. jest warunkiem nałożenia obowiązku, gdyż powstały już z chwilą wykonania jazu piętrzącego wody X. oraz kanału derywacyjnego, który na odcinku między wlotem a wylotem ogranicza przepływ w korycie X. do przepływu nienaruszalnego. W związku z tym pozwolenie wodnoprawne nie wprowadza nowych ograniczeń w gospodarowaniu wodami, a jedynie utrzymuje stosunki wodne powstałe w minionych latach i brak jest podstaw do zastosowania powołanego przepisu. Podano, że podstaw do nałożenia obowiązku nie daje również przepis art. 128 ust. 2 pkt 6 P.w. z 2001 r., bowiem także ten przepis wiąże zmniejszenie populacji ryb z realizacją pozwolenia wodnoprawnego. W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił naruszenie przepisów k.p.a. oraz P.w. z 2001 r., a także ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Oddalając skargę WSA wskazał, że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy P.w. z 2001 r. ze względu na brzmienie art. 545 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, która weszła w życie 1 stycznia 2018 r. Podniesiono, że przepisy art. 128 ust. 1 pkt 7 oraz art. 128 ust. 2 pkt 6 P.w. z 2001 r. przewidują, że dla nałożenia na inwestora wskazanych w nich obowiązków, niezbędny jest wymóg związku pomiędzy szkodami wyrządzonymi podmiotowi uprawnionemu do rybactwa (skarżącemu) oraz pomiędzy realizacją pozwolenia wodnoprawnego a zmniejszeniem populacji ryb lub utrudnieniem ich migracji. Sąd I instancji wskazał, że nie kwestionuje negatywnych zjawisk opisanych w przedłożonej przez skarżącego opinii ichtiologa, jednakże podkreślił, że istniały one wcześniej i powstały w związku wybudowaniem jazu piętrzącego wody X. oraz kanału derywacyjnego, który na odcinku między wlotem a wylotem ogranicza przepływ w korycie X. do przepływu nienaruszalnego. Podano, że za odcinku potoku X. w km 216+660 do 224+140 (około 7,5 km) wybudowano w latach 70-tych i 80-tych XX wieku korekcję stopniową składającą się z 29 sztuk stopni betonowych o spadach od 0,6 do 3,5 m. Stopień ze spadu, z którego będzie korzystać przedmiotowa [...] jest 25. licząc od pierwszego stopnia w km 216+660, a żaden z istniejących stopni nie posiada sprawnej, prawidłowo funkcjonującej przepławki. Przedmiotowe pozwolenie nie wprowadza zatem nowych ograniczeń w gospodarowaniu wodami, a jedynie utrzymuje stosunki wodne powstałe w minionych latach. W związku z tym brak jest podstaw do zastosowania regulacji, o których mowa w art. 128 ust. 1 pkt 7 i art. 128 ust. 2 pkt 6 P.w. z 2001 r., gdyż brak jest związku pomiędzy zmniejszeniem populacji ryb lub utrudnieniem ich migracji a realizacją pozwolenia wodnoprawnego. Dodatkowo wskazano, że w celu poprawy stanu zasobów ryb oraz zachowania ciągłości w potoku, inwestor wykona jedną przepławkę nową, a drugą odbuduje, co nie tylko nie pociągnie za sobą szkód w środowisku, ale spowoduje, że migracja ryb w potoku X. ulegnie znacznej poprawie. Podniesiono, że skarżący wskazuje na fakt zarośnięcia kanału derywacyjnego roślinnością lądową oraz nieużywania jazu klapowego od kilku lat, ale nie uwzględnia okoliczności, że stan ten ulegnie zmianie w związku z realizacją inwestycji. Zatem w wyniku realizacji pozwolenia wodnoprawnego nie nastąpi zmniejszenie populacji ryb oraz nie nastąpi utrudnienie ich migracji, gdyż zostanie zachowana ciągłość potoku i przepływ biologiczny. Odnośnie do zarzutu niezgodności pozwolenia wodnoprawnego z warunkami określonymi w decyzji Wójta Gminy X. z 19 marca 2014 r. o środowiskowych uwarunkowaniach w zakresie długości przepławki w km 223+230, która została wydłużona o ponad ¼ wyjaśniono, że jej długość w decyzji środowiskowej została określona sformułowaniem "około 75 metrów". Zatem zmiany długości przepławki o 20 metrów nie można oceniać jako zmiany istotnej, wymagającej również zmiany decyzji środowiskowej, co potwierdza postanowienie Wójta z 18 maja 2020 r., w którym odmówił wydania zaświadczenia o zgodności pozwolenia z decyzją środowiskową wyjaśniając, że parametr długości przepławki został określony jako parametr orientacyjny - "około", a zatem wielkość tą należy traktować jako przybliżoną, a nie wiążącą. Od wyroku tego skargę kasacyjną wywiódł Okręg Polskiego Związku W. w N. zaskarżając go w całości i zarzucając, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art.. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 128 ust. 1 pkt 7 i art. 128 ust. 2 pkt 6 P.w. z 2001 r. poprzez oddalenie skargi pomimo wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy przez organy administracyjne odnośnie do wpływu zamierzonego korzystania z wód na stan ichtiofauny w potoku X., co w konsekwencji spowodowało nieokreślenie w pozwoleniu wodnoprawnym obowiązków wobec uprawnionego do rybactwa, narażonego na szkody w związku z wykonywaniem tego pozwolenia wodnoprawnego, w tym w szczególności pominięcie obowiązku podjęcia działań służących poprawie stanu zasobów ryb lub uczestniczenia w kosztach zarybiania wód powierzchniowych, skoro w wyniku realizacji pozwolenia wodnoprawnego nastąpi zmniejszenie populacji ryb. W oparciu o tak sformułowany zarzut strona skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz oświadczyła, że zrzeka się rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że koryto rzeki X. w rejonie zamierzonego korzystania z wód na przestrzeni ostatnich dziesięcioleci ulegało antropogenicznym przeobrażeniom. Do lat 60/70 XX wieku rzeka miała całkowicie naturalny charakter, a stan ichtiofauny nie był zakłócony. Następnie wybudowano kaskadę progów stabilizujących dno cieku i w wyniku tej regulacji rzeki migracja ryb doznała znaczącego uszczerbku, ale populacja ryb, choć w ograniczonym zakresie, przetrwała na tym odcinku. Po wykonaniu kaskady progowej poprzednik prawny wnioskodawców wybudował [...], wraz z jazem piętrzącym i kanałem derywacyjnym doprowadzającym wodę do siłowni [...], w wyniku czego ichtio fauna na odcinku objętym wpływem [...] uległa dalszym niekorzystnym przeobrażeniom. Stan ten uległ poprawie na przełomie 2015/2016 r., kiedy to, na skutek wygaśnięcia poprzedniego pozwolenia wodnoprawnego oraz planów gruntownej przebudowy przestarzałej [...], została ona wyłączona. Jednocześnie drewniany jaz piętrzący wodę został rozebrany i usunięty z koryta (pozostała jedynie niska betonowa podbudowa), piętrzenie zlikwidowane, a kanał derywacyjny zamknięty. W konsekwencji całość przepływu wody wróciła do koryta X. zwiększając napełnienie koryta i odtwarzając utracone w nim siedliska ryb, zaś piętrzenie i powiązana z nim cofka wody przed zaporą — zlikwidowane, co pozwoliło odtworzyć siedliska również na obszarze tejże cofki. Podniesiono, że w wyniku realizacji nowego pozwolenia wodnoprawnego, wykonania nowego jazu piętrzącego, powstania cofki wody przed nowym jazem oraz poboru wody ponad przepływ biologiczny do kanału [...], ponownie ilość siedlisk i ryb ulegnie zmniejszeniu — do poziomu znanego z funkcjonowania starej [...]. Wskazano, że kwestia ta została przedstawiona w załączonej do akt ekspertyzie ichtiologicznej. W związku z tym, zdaniem skarżącego kasacyjnie, organy administracyjne, a także WSA wadliwie oceniają stan faktyczny uznając, że straty w ichtiofaunie wynikają wyłącznie z kaskadyzacji rzeki i zaburzenia migracji. Wykonanie i eksploatacja nowej [...] na podstawie zaskarżonego pozwolenia wodnoprawnego ponownie odbiorze rybom siedliska i ponownie zmniejszy ich populację w stosunku do stanu obecnego, a zatem zmniejszenie populacji ryb będzie wynikiem korzystania z nowego pozwolenia wodnoprawnego i jest niezależne od szkód spowodowanych kaskadyzacją rzeki w poprzednim wieku. Fakt nałożenia na inwestora obowiązku zachowania przepływu nienaruszalnego (biologicznego) nie oznacza, że populacja ryb nie ulegnie zmniejszeniu, gdyż przepływ nienaruszalny ma jedynie zabezpieczyć ryby i pozostałe organizmy wodne przed całkowitym wyginięciem (zapewnić przetrwanie ekosystemu wodnego) i osuszeniem koryta, natomiast nie prowadzi do utrzymania wielkości populacji na dotychczasowym poziomie. Ponadto zdaniem skarżącego kasacyjnie nawet gdyby stara [...] wciąż funkcjonowała, a pomiędzy nową a starą instalacją nie byłoby wieloletniej przerwy w funkcjonowaniu, to również art. 128 ust. 2 pkt 6 P.w. miałby zastosowanie, gdyż przepis ten należy w ocenie skarżącego interpretować w ten sposób, że każde zmniejszenie populacji ryb w stosunku do stanu, gdyby pozwolenia nie udzielono, powoduje zasadność jego zastosowania, gdyż korzystanie z tych urządzeń poprzez piętrzenie i pobór wody na podstawie nowego pozwolenia zmniejszy populację ryb, zaś zaprzestanie korzystania -co ma miejsce obecnie w odniesieniu do starej instalacji - odtwarza utracone siedliska. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny, przy rozpoznaniu sprawy, związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skuteczne wniesienie takiego zarzutu wymaga zatem uprawdopodobnienia istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a treścią rozstrzygnięcia, polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia podjętego wyrokiem byłaby inna. Należy także podkreślić, że zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego określa autor skargi kasacyjnej podnosząc naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub przepisu postępowania. Pominięcie zatem określonych zagadnień w skardze kasacyjnej, czy odniesienie się do nich w sposób wybiórczy i ogólnikowy skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego przez wojewódzki sąd administracyjny. Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oparte jest bowiem na zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie. W związku z tym obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych i zarzutów skargi, a także ich uzasadnienie, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z 19 lutego 2009 r., sygn. akt II SK 1688/07). Wprawdzie nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych w sytuacji, gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 p.p.s.a. (por. uchwała NSA z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09), jednakże Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2140/13, wyrok NSA z 13 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 1420/14). Skarżący kasacyjnie podniósł zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art.. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 128 ust. 1 pkt 7 i art. 128 ust. 2 pkt 6 P.w. z 2001 r. poprzez oddalenie skargi, pomimo wadliwego – w jego ocenie - ustalenia stanu faktycznego sprawy przez organy administracyjne odnośnie do wpływu zamierzonego korzystania z wód na stan ichtiofauny w potoku X., co spowodowało nieokreślenie w pozwoleniu wodnoprawnym obowiązków wobec uprawnionego do rybactwa, narażonego na szkody w związku z wykonywaniem pozwolenia wodnoprawnego. Wskazać zatem należy, że zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów - art. 80 k.p.a.). Po przeprowadzonym postępowaniu, jeśli sprawa jest dostatecznie wyjaśniona oraz taką formę rozstrzygnięcia przewidują odpowiednie przepisy, organ wydaje decyzję, uwzględniając wytyczne co do jej elementów składowych, wskazanych w art. 107 k.p.a., przedstawiając m.in. przyjęty w sprawie stan faktyczny (art. 107 § 3 k.p.a.). Uchybienie przez organy normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. ma zatem miejsce wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego. Z kolei skuteczne zarzucenie naruszenia przepisu art. 80 k.p.a. wymaga wykazania, że przy ocenie zebranego materiału dowodowego uchybiono zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Natomiast do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. dochodzi wówczas, gdy uzasadnienie decyzji nie odzwierciedla wyników przeprowadzonego postępowania i nie wyjaśnia toku rozumowania, który doprowadził organ do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Zatem prawidłowo sporządzone uzasadnienie to takie, które daje możliwość pełnej i merytorycznej weryfikacji decyzji w postępowaniu sądowym. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o wyczerpujący zgromadzony materiał dowodowy, a ocena zebranych dowodów, a także wyprowadzone z tych dowodów wnioski stanowiły wystarczającą podstawę do jej wydania. Przy czym Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie tylko przedstawił analizę materiału dowodowego, z której wynika, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie oceny dowodów, która nie jest dowolna i odpowiada wymaganiom określonym w art. 80 k.p.a., ale odniósł się także szczegółowo do zarzutów podnoszonych w skardze. Z uzasadnienia tego wynika, że przedłożona przez skarżącego kasacyjnie opinia ichtiologa była zarówno przedmiotem oceny w toku postępowania administracyjnego, jak i kontroli dokonanej przez WSA, a wnioski z niej wynikające nie zostały zanegowane. Jednakże zarówno organy administracji, jak i Sąd I instancji wskazały, że zjawiska opisane w opinii ichtiologa istniały wcześniej, zaś przedmiotowe pozwolenie wodnoprawne nie wprowadza żadnych nowych ograniczeń w zakresie stanu ichtiofauny, lecz utrzymuje stosunki wodne powstałe w minionych latach. Skarżący kasacyjnie nie podważył skutecznie takiej oceny materiału dowodowego, dokonanej przez organy administracji, a zaakceptowanej przez Sąd I instancji. Co więcej sam skarżący kasacyjnie nie kwestionuje okoliczności, że zmniejszenie populacji ryb miało związek z wcześniej istniejącą [...], zaś swoje twierdzenie o wpływie realizacji przedsięwzięcia objętego kwestionowanym pozwoleniem wodnoprawnym na poziom populacji ryb odnosi do stanu istniejącego po wygaśnięciu poprzedniego pozwolenia wodnoprawnego. Zatem zarzut skarżącego kasacyjnie nie zmierza de facto do podważenia ustalonego stanu faktycznego, lecz do przyjętej przez organy administracji oraz WSA wykładni przepisów art. 128 ust. 1 pkt 7 i ust. 2 pkt 6 P.w., które określają obowiązki, jakie powinny być nałożone w pozwoleniu wodnoprawnym wobec innych zakładów posiadających pozwolenie wodnoprawne lub uprawnionych do rybactwa, narażonych na szkody w związku z wykonywaniem tego pozwolenia wodnoprawnego oraz obowiązki w zakresie podjęcia działań służących poprawie stanu zasobów ryb lub uczestniczenia w kosztach zarybiania wód powierzchniowych, jeżeli w wyniku realizacji pozwolenia wodnoprawnego nastąpi zmniejszenie populacji ryb lub utrudnienie ich migracji. Jednakże w skardze kasacyjnej nie zostały sformułowane zarzuty w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., czyli naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Skoro zaś autor skargi kasacyjnej nie tylko nie wskazał, na czym miałoby polegać naruszenie prawa materialnego przez Sąd I instancji, ale nie wykazał także, że Sąd I instancji mylnie zrozumiał zastosowany przepis prawa lub stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie uzupełnić w tym zakresie skargi kasacyjnej. Zgodnie bowiem z art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w procesie kontroli kasacyjnej ma obowiązek odniesienia się tylko do tych zarzutów, które zostały przytoczone w podstawach kasacyjnych. W związku z tym podniesiony zarzut naruszenia przepisów postępowania nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.