III OSK 1675/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 31/19 w sprawie ze skargi B.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od E. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na rzecz B.S. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 28 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 31/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na skutek skargi B.S. (skarżąca) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia uchylił zaskarżone postanowienie (pkt I) oraz zasądził zwrot kosztów postępowania (pkt II). Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie prawnym i faktycznym. Wnioskiem z [...] września 2018 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2012r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu elektrowni wiatrowych w obrębach geodezyjnych: [...],[...],[...],[...],[...],[...], w gminie [...] wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą - [...], z uwagi na okoliczność, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa. Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2012 r. wniosła również M.D. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] października 2018r., nr SKO [...], na podstawie art. 61a k.p.a., po rozpatrzeniu wniosków: B.S. z dnia [...] września 2018r. i M.D. z dnia [...] września 2018r., odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...] marca 2012r., nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że na mocy art. 1 pkt 11 ustawy z dnia 3 grudnia 2010r. (Dz.U. z 2011 r. Nr 6, poz.18) zmieniającej m.in. Kodeks postępowania administracyjnego, dodano art. 61a, w którym ustawodawca wskazuje dwie sytuacje uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania. Wyjaśniło, iż unormowanie zawarte w tym przepisie wskazuje przyczyny podmiotowe i przedmiotowe, które uniemożliwiają procedowanie w sprawie i załatwienie wniosku w procesowej formie decyzji administracyjnej oraz że aby organ mógł odmówić wszczęcia postępowania na podstawie przepisu art. 61a §1 k.p.a., wystarczające jest ziszczenie się choćby jednego z przedstawionych we wskazanym przepisie warunków. W ocenie organu taką uzasadniona przyczyna, o której mowa w art. 61a k.p.a. wystąpiła, bowiem zaskarżona decyzja korzysta z powagi rzeczy osądzonej. Podniosło, iż okoliczność występowania w obrocie prawnym decyzji ostatecznej rozstrzygającej sprawę z odwołania Stowarzyszenia w sprawie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu 7 elektrowni wiatrowych, zamyka drogę do prowadzenia postępowania w sprawie nieważności, mającego za przedmiot tę samą decyzję administracyjną. Następnie wyjaśniło, iż rozstrzygając w 2012 r. sprawę z odwołań złożonych przez Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2011 r. a także, że bezspornym jest, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, rozstrzygając w dniu [...] stycznia 2013 r. sprawę ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na decyzję Kolegium z dnia [...] marca 2012 r.- wyrokiem o sygn. akt II SA/Sz 510/12 oddalił skargę ww. Stowarzyszenia. Organ przypomniał, iż uzasadniając wyrok Sąd stwierdził, że wydając zaskarżoną decyzję SKO nie naruszyło przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego, zaś wyrokiem z dnia 25 lutego 2015r. sygn. akt II OSK 1642/13, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając sprawę ze skargi kasacyjnej Stowarzyszenia- oddalił skargę kasacyjną. Ponadto organ wskazał, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu – zgodnie z art. 153 p.p.s.a. wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia, zaś związanie oceną prawną w rozumieniu tego przepisu oznacza, że organ - bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach - nie może formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się orzeczeniu Sądu w pełnym zakresie. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się skarżąca i wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając mu naruszenie art. 45 ust. 1, art. 78, art. 176, art. 184 Konstytucji RP, art. 61a k.p.a. w zw. z art. 170, art. 171 p.p.s.a., art. 156 § 1 k.p.a, art. 7 k.p.a., art. 61a k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę wskazał, iż w przedmiotowej sprawie powodem wydania rozstrzygnięcia o wskazanej wyżej treści było przyjęcie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], że powodem odmowy wszczęcia postępowania była "inna uzasadniona przyczyna", tj. okoliczność, że decyzja, której stwierdzenia nieważności domaga się skarżąca korzysta z powagi rzeczy osadzonej, albowiem występowanie w obrocie prawnym decyzji ostatecznej rozstrzygającej sprawę z odwołania Stowarzyszenia [...] w [...] zamyka drogę do prowadzenia postępowania w sprawie nieważności, mającego za przedmiot tę samą decyzję administracyjną (decyzje SKO w [...] z dnia [...] marca 2012 r.). Ponadto organ podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 510/12 oddalił skargę Stowarzyszenia, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1642/13 oddalił skargę kasacyjną potwierdzając w ten sposób legalność wydanej decyzji. Sąd wskazał, że Kolegium rozstrzygając odwołania Stowarzyszenia oraz m.in. skarżącej odrębnymi decyzjami w istocie, nawet wobec korzystnych dla skarżącej wyroków WSA w Szczecinie, pozbawił skarżącą dowiedzenia jej statusu w postępowaniu zwykłym i zamknął drogę do rozpoznania jej zarzutów merytorycznych dotyczących decyzji środowiskowej. Podkreślił, że wniosek skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z dnia [...] marca 2012 r. oparty jest na zarzutach proceduralnych i chociażby z tego powodu oparcie postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania jest chybione. Ponadto Sąd wyjaśnił, iż w wyrokach z dnia 1 kwietnia 2005 r. OSK 1230/04, z dnia 31 sierpnia 2010 r. II OSK 1198/09 oraz z dnia 27 października 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny zaprezentował stanowisko, że decyzja organu odwoławczego, która została wydana z pominięciem zasady łącznego rozpatrzenia odwołań wniesionych przez dwie lub więcej stron postępowania administracyjnego, dotknięta jest wadą nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydana bez podstawy prawnej. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania przepisu art. 61a § 1 k.p.a. albowiem przy tak sformułowanych zarzutach wniosku wydanie postanowienia w oparciu o ten przepis oznacza, że organ administracji nie będzie prowadził postępowania zmierzającego do wyjaśnienia istoty spraw, zaś taka ocena wniosku skarżącej, mając na uwadze okoliczności tej sprawy, jest nieprawidłowa. Sąd stanął na stanowisku, iż kategoryczne sformułowanie przepisu art. 138 k.p.a., nie pozwala organowi odwoławczemu wydać kilku decyzji, po rozpoznaniu kilku odwołań, lecz wprost wskazuje, że organ "wydaje decyzję". Oznacza to, że w sytuacji wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji przez wiele podmiotów, obowiązkiem tego organu jest ich łączne rozpoznanie w jednym terminie i wydanie jednej decyzji, w której organ powinien rozstrzygnąć o wszystkich odwołaniach. Organ odwoławczy może więc zawrzeć w jednej decyzji różne rozstrzygnięcia w stosunku do jednego lub kilku odwołujących się. Warunkiem zgodności z prawem takiej decyzji jest to, aby rozstrzygnięcia te nie pozostawały ze sobą w sprzeczności. Dopuszczalna jest zatem sytuacja, w której organ II instancji jedną decyzją umorzy postępowanie odwoławcze w stosunku do tych odwołujących się, którzy nie posiadają interesu prawnego, dającego im legitymację do udziału w postępowaniu w charakterze strony oraz w wyniku rozpoznaniu odwołań pozostałych osób utrzyma decyzję organu I instancji w mocy, uznając, że jest ona zgodna z prawem. Nie oznacza to jednak, że odwołujący nie mogą kwestionować legalności decyzji umarzającej wobec nich postępowanie i powoływać okoliczności, które doprowadzą do przyznania im statusu strony postępowania, a co za tym idzie- czynnego uczestniczenia w postępowaniu odwoławczym, w tym zgłaszania własnych zarzutów. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się E. Sp. z o.o. w skardze kasacyjnej zarzucając mu: - na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy to jest: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 61a § 1 k.p.a., a także art. 170 p.p.s.a. i art. 171 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi w sytuacji, gdy organ dokonał prawidłowych i pełnych ustaleń w przedmiocie przyczyn odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności prawomocnej decyzji, która była przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej; 2) art. 170 p.p.s.a. art. 171 p.p.s.a. poprzez stwierdzenie dopuszczalności wszczęcia przez organ administracji publicznej postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności aktu administracyjnego, który stał się prawomocny w wyniku kontroli sądowoadministracyjnej. W oparciu o przytoczone zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz zasądzenie zwotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych. Ponadto wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca kasacyjnie wskazała, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] jest łącznikiem przedmiotowym pomiędzy niniejszą sprawą, a dokonanym już procesem kontroli sądowoadministracyjnej zakończonej wyrokiem NSA o sygn. akt II OSK 1643/13. Wyjaśniła, iż po dokonaniu sądowoadministracyjnej kontroli będącej przedmiotem wniosku o stwierdzenie nieważności, decyzji organu oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oraz Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdziły ich nieważności czyniąc je prawomocnymi, zatem przyjąć należy, że decyzje te są ostateczne i prawomocne, a przede wszystkim korzystają z powagi rzeczy osądzonej. Zdaniem Spółki twierdzenia ferowane przez skarżącą zawierają w sobie założenie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie i Naczelny Sąd Administracyjny nie sprostały obowiązkom przewidzianym ustawą p.p.s.a, pozostawiając w obrocie prawnym decyzję dotkniętą wadą nieważności. Skarżąca kasacyjnie zwróciła uwagę, że instytucja nieważności aktu administracyjnego uregulowana w przepisie art. 156 §1 k.p.a. i nie pozostaje niezależna od tego, czy akt ten był już przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, podczas gdy dokonany przez Sąd wywód pomija istotę współzależności zachodzącej pomiędzy sądową kontrolą legalności aktów administracyjnych a postępowaniem administracyjnym prowadzonym w trybach nadzwyczajnych. Wskazała, iż w piśmiennictwie i judykaturze dominuje stanowisko, że nie jest możliwe stwierdzenie nieważności decyzji prawomocnej. Zwróciła uwagę, iż prawomocność jest szczególną kwalifikacją decyzji ostatecznej, którą uzyskuje ona w efekcie utrzymania jej w mocy przez sąd administracyjny jako zgodnej z prawem. Takich kwalifikacji nie uzyskują żadne inne decyzje. W ocenie skarżącej kasacyjnie, zależność postępowania sądowoadministracyjnego i administracyjnego nadzwyczajnego trybu stwierdzenia nieważności decyzji skutkuje zróżnicowaniem skutków decyzji prawomocnej i decyzji ostatecznej, która nie była poddana kontroli sądowej. Tymczasem prezentowane w zaskarżonym wyroku zapatrywanie Sądu sprowadza się do nierozróżniania decyzji, które mają przymiot ostateczności lub prawomocności. Zdaniem Spółki, Sąd nie zastosował norm prawnych, wynikających z art. 170 p.p.s.a. i art. 171 p.p.s.a., co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowej oceny prawnej w przedmiocie zasadności zastosowania art. 61a k.p.a. jako podstawy zaskarżonego postanowienia. Zwróciła uwagę, że zaprezentowany przez Sąd pogląd posiada walor prawny w odniesieniu do wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności w odniesieniu do decyzji ostatecznych. Tymczasem w niniejszym postępowaniu żądanie wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności dotyczy decyzji prawomocnej, zatem nie może być przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w trybach nadzwyczajnych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całosci oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przpeisanych, o ile nie zostanie przedstawiony odrębny spis kosztów. Ponadto wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżony wyrok pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Nie są oparte na usprawiedliwionych podstawach zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 61a § 1 k.p.a. oraz z art. 170 i 171 p.p.s.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a. odmówiło wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji tego organu z [...] marca 2012 r. utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza [...] z [...] grudnia 2011 r. w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu elektrowni wiatrowych w obrębach geodezyjnych: [...],[...],[...],[...],[...],[...]w gminie [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. W ocenie Kolegium decyzja, której stwierdzenia nieważności domaga się B.S. korzysta z powagi rzeczy osądzonej, albowiem postępowanie odwoławcze w sprawie decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. zostało zakończone poprzez rozpatrzenie odwołania Stowarzyszenia [...] decyzją Kolegium z dnia [...] marca 2012 r. Legalność decyzji została zbadana w postępowaniu sądowym przez sądu obu instancji. Organ uznał, że okoliczności te przesądzają o istnieniu negatywnej przesłanki przedmiotowej, która uniemożliwia wszczęcie postępowania nieważnościowego w sprawie. Z takim stanowiskiem organu nie sposób się zgodzić. Wbrew bowiem twierdzeniom organu administracji okoliczność, że decyzja, do której odnosi się wniosek o stwierdzenie nieważności jest prawomocna, gdyż była przedmiotem oceny legalności dokonanej przez sądy administracyjne nie skutkuje automatycznym przyjęciem, że zaszła inna uzasadniona przyczyna z art. 61 § 1 k.p.a., dająca podstawę do odmowy wszczęcia postępowania nieważnościowego. Należy bowiem mieć na względzie treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09 zgodnie, z którą "Żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji, na którą skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 K.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - ze względu na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych wypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty, stosując art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 K.p.a." W uzasadnieniu tej uchwały wskazano, że w razie oddalenia skargi prawomocnym wyrokiem, ustalenie, czy żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji poddanej ocenie sądu powinno zostać załatwione przez organ administracji publicznej rozstrzygnięciem podjętym na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a., czy też decyzją o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.), wymaga zbadania co było przedmiotem rozstrzygnięcia. Niezbędne jest zatem stwierdzenie, czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia (art. 156 § 1 k.p.a.). Jeśli tak, wydany wyrok zamknie organowi administracji drogę do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż wniesione żądanie wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej (materii prawnej, co do której wiążąco wypowiedział się sąd formułując zwrot stosunkowy o zgodności z prawem zakwestionowanej decyzji). W sytuacji, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji ustali wystąpienie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym, powinien wydać decyzję o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.). Zauważyć należy, że na podstawie art. 1 pkt 25 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2011 r., Nr 6, poz. 18), przepis 157 § 3 k.p.a. został uchylony, a jego rolę w obecnie obowiązującym stanie prawnym pełni art. 61a § 1 k.p.a. Organ administracji odmawiając wszczęcia postępowania dokonał tego automatycznie uznając, że samo oddalenie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, a następnie oddalenie skargi kasacyjnej od tego wyroku skutkuje zaistnieniem przesłanki stanowiącej podstawę odmowy wszczęcia postępowania w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a. Organ nie dokonał oceny, czy okoliczności podniesione we wniosku o wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji były przedmiotem badania sądów administracyjnych. Zasadnie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na te okoliczność. Podkreślić jednak należy, że rozważania Sądu I instancji w tym zakresie dotyczyły nie tylko oceny czy zaistniały przesłanki do wszczęcia postępowania nieważnościowego, ale odnosiły się także do kwestii związanych z merytorycznym rozstrzygnięciem dotyczącym zaistnienia okoliczności stwierdzenia nieważności decyzji. Przedmiotem postępowania na obecny etapie jest zaś jedynie ocena czy istnieją przesłanki uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2020 r. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej podkreślić należy, że zgodnie z art. 171 p.p.s.a., prawomocny wyrok ma powagę rzeczy osądzonej "tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia". Z kolei art. 170 p.p.s.a. stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd, że fakt utrzymania w mocy decyzji na skutek oddalenia skargi na nią przez sąd administracyjny zamyka organom administracji legitymowanym do uruchomienia nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego możliwość pozbawienia jej mocy wiążącej, jednakże tylko "w takim zakresie, w jakim przyczyny tej wadliwości objęte są zakresem rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego" (T. Woś /w:/ T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 515). Mając na względzie powyższe rozważania przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ dokona analizy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 510/12 i wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1642/13 w zestawieniu z treścią wniosku skarżącej kasacyjnie dotyczącego wszczęcia postępowania nieważnościowego, i oceni czy żądania objęte tym wnioskiem były przedmiotem merytorycznego rozpoznania w postępowaniu sądowym. Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 2 p.p.s.a. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875). Zgodnie z nim, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.