III OSK 1647/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędziowie sędzia NSA Mirosław Wincenciak sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka (sprawozdawca) Protokolant asystent sędziego Piotr Rzekiecki po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 2075/22 w sprawie ze skargi A.A. na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia 5 października 2022 r. nr DPA.V.082.26.2022 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 24 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 2075/22, po rozpoznaniu skargi A.A. (dalej: "skarżący") na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich (dalej: "organ" lub "Komisja") z dnia 5 października 2022 r. nr DPA.V.082.26.2022 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej w punkcie 1 uchylił zaskarżoną decyzję, w punkcie 2 zasądził od Komisji na rzecz skarżącego kwotę 200 tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Skarżący pismem z 10 lipca 2022 r. zwrócił się do Ministerstwa Sprawiedliwości o udostępnienie informacji publicznej przez odpowiedź na pytania dotyczące Komisji, tj.: "1. Czy Komisja działa dalej, bo w mediach nie można znaleźć żadnych informacji na ten temat? Przecież jeszcze wiele spraw dotyczących tej reprywatyzacji nie zostało rozwiązanych. 2. Ile decyzji podjęła Komisja i ile tych decyzji zastało zakwestionowanych przez WSA w Warszawie? 3. Czy członkowie Komisji, powołani przez Sejm RP, zgodnie art. 5 ustawy sejmowej, w zakresie pełnienia obowiązków Sekretarzy Stanu otrzymywali i otrzymują wynagrodzenia zgodne z zasadami przysługującymi tym Sekretarzom Stanu? 4. Jaki jest dotychczasowy koszt działalności Komisji w tym w części osobowej? 5. Czy poprzedni przewodniczący Komisji P. J. i aktualny S. K. otrzymywali zgodnie z tą ustawą dodatkowe diety miesięczne i ile one wynosiły w 2017 r., a ile aktualnie? 6. Ile kasacji na wniosek Komisji odrzucił Naczelny Sąd Administracyjny?". Zdaniem skarżącego, skoro działalność Komisji jest utrzymywana z środków publicznych, to ww. pytania należy potraktować jako zgodne z ustawą o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na wniosek z 29 lipca 2022 r. organ wskazał w odniesieniu do pytania 1, że Komisję powołano na podstawie ustawy z 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 79; dalej: "u.repr."), a jej działalność można śledzić za pośrednictwem strony urzędu obsługującego Ministerstwo Sprawiedliwości (dalej: "MS") w tym przez ogłoszenie w Biuletynie Informacji Publicznej (dalej: "BIP"). Komisja odnośnie pytania dotyczącego wynagrodzeń Przewodniczącego i pozostałych członków Komisji poinformowała, że kwestie te szczegółowo reguluje art. 5 u.repr. W zakresie pozostałych pytań zawartych w punktach 2, 4 i 6 wniosku dostępowego organ wyjaśnił, że Departament Prawa Administracyjnego MS nie posiada informacji w żądanej formie, w szczególności nie posiada bazy danych, której funkcjonalność umożliwiałaby proste wygenerowanie ww. danych. Przygotowanie wnioskowanych informacji będzie wymagało przeprowadzenia szeregu czynności. W związku z tym, na mocy art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 902; dalej: "u.d.i.p."), skarżącego wezwano do wykazania, w terminie 7 dni, że udostępnienie informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W odpowiedzi z 9 sierpnia 2022 r. skarżący wskazał, że środki finansowe przeznaczone na działalność Komisji są środkami publicznymi i obywatel ma prawo wiedzieć, jak i w jakiej skali są one wydawane. Z kolei efekty działań Komisji w postaci postanowień w wielu przypadkach są dyskusyjne, a nawet skażone wieloma błędami, o czym świadczą wyroki WSA w Warszawie i NSA. Dodatkowo skarżący wyjaśnił, że wszystkie pytania zawarte we wniosku związane są z szeroko pojmowanym interesem ogółu, a nie z zaspokojeniem ciekawości. Skarżący pismem z 6 września 2022 r. ponownie wniósł o udzielenie przez Komisję odpowiedzi na ww. wniosek z 10 lipca 2022 r. oraz o odpowiedź na pytanie, jaki jest aktualny skład Komisji. Skarżący przypomniał, że z odpowiedzi uzyskanej z Ministerstwa Finansów z 30 sierpnia 2022 r. wynika, iż możliwe ustalenie kosztów działalności Komisji leży jedynie po stronie Ministerstwa Sprawiedliwości. W odpowiedzi z 14 września 2022 r. Komisja wskazała ilość wydanych przez siebie decyzji oraz poinformowała, że o wszczętych postępowaniach i jej innych czynnościach można się zapoznać w BIP MS. Komisja podała, że żadna z wniesionych przez nią do NSA skarg kasacyjnych nie została odrzucona, a informacje odnośnie orzeczeń WSA w Warszawie można uzyskać na stronie internetowej sądu. Komisja wskazała również stronę internetową, pod którą znajdują się ogólne informacje o Komisji oraz podała swój aktualny stan osobowy. Komisja decyzją z 5 października 2022 r., nr DPA.V.082.26.2022, po rozpatrzeniu wniosku dostępowego z 10 lipca 2022 r., na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. i art. 104 k.p.a. w zw. z art. 10 i art. 38 ust. 1 u.repr. odmówiła skarżącemu udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w części wniosku dotyczącej pytania: "Jaki jest dotychczasowy koszt działalności Komisji w tym w części osobowej ?". Uzasadniając swoje stanowisko Komisja wyjaśniła, że z uwagi na wielość elementów przedmiotowych, jak i podmiotowych związanych z kosztami jej działalności, nie posiada informacji publicznej w żądanej formie. Wytworzenie tej informacji w następstwie selekcji i analizy nie należy do zwykłych czynności organu i wymagałoby zaangażowania pracowników do zadań innych niż te, które wynikają ze zwykłych zakresów obowiązków. Powyższe miałoby istotny wpływ na działalność organu. Komisja, powołując się na zakres wniosku oraz to, że żądane informacje stanowią informację publiczną przetworzoną, podniosła, że konieczne było wykazanie przez skarżącego istnienia szczególnego interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), czego w ocenie organu skarżący nie uczynił. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który przywołanym wyrokiem z 24 marca 2023 r. uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259; dalej: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu pierwszej instancji wydanie zaskarżonej decyzji było co najmniej przedwczesne. Wskazują na to zarówno udzielane skarżącemu przez Komisję odpowiedzi, jak również stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Komisja w ramach postępowania toczącego się w związku z niektórymi pytaniami zawartymi we wniosku dostępowym, a dotyczącymi kwestii finansowych, które doprowadziły do wydania zaskarżonej decyzji, nie rozważyła wszystkich istotnych, a nawet fundamentalnych kwestii, z uwagi na konstytucyjne rozwiązania prawne, w tym zasadę transparentności finansów publicznych. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w piśmiennictwie wielokrotnie podkreślano, że przepisy u.d.i.p. powinny być stosowane łącznie z przepisami ustawy z 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: "u.f.p."), ponieważ te ostatnie precyzują zakres informacji publicznej dotyczącej finansów publicznych oraz szczegółowe przejawy jawności finansów publicznych. Natomiast w u.d.i.p. określono szczegółową procedurę udostępniania informacji publicznej, znajdującą zastosowanie również w odniesieniu do informacji z zakresu finansów publicznych i gospodarowania środkami publicznymi. Brak rozważenia przez Komisję, czy żądane przez skarżącego informacje nie powinny być mu udostępnione z uwagi na obowiązującą zasadę jawności finansów publicznych (art. 33 u.f.p. w zw. z art. 1 i art. 4 ust. 1 Konstytucji RP), realizowaną także z uwzględnieniem art. 34 ust. 1 pkt 5 lit. a u.f.p. w związku z art. 3 ust. 3 u.repr., nie budzi zaufania do Komisji, naruszając art. 8 § 1 k.p.a., jak również nie respektuje zasady prawdy materialnej, o której mowa w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a Za naruszenie ww. przepisów k.p.a. Sąd pierwszej instancji uznał brak wezwania skarżącego do sprecyzowania, czy żąda on podania ogólnych kwot wynagrodzeń, czy też z rozbiciem na poszczególnych członków Komisji, jak również wyjaśnienia, czy chodzi o wskazanie wynagrodzeń osób pełniących funkcje publiczne, czy też zwykłych urzędników. Od powyższego wyroku Komisja wniosła skargę kasacyjną, zarzucając orzeczeniu na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. oraz art. 7, art. 8 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 33 i art. 34 ust. 1 pkt 5 lit. a u.f.p. w zw. z art. 5 ust. 3 i 4 u.repr., poprzez nieprawidłowe wykonanie funkcji kontrolnej i uznanie, że zaskarżona decyzja nie spełnia kryterium legalności, w tym nie respektuje zasady prawdy materialnej, nie budzi zaufania społecznego, a przy jej wydaniu Komisja nie rozważyła, czy informacje powinny być ujawnione wnioskodawcy ze względu na ogólną zasadę jawności finansów publicznych, podczas gdy: a) Komisja kompleksowo rozważyła całą treść korespondencji z Wnioskodawcą i udostępniła Wnioskodawcy wszelkie informacje, którymi dysponowała (tzw. informacje proste); b) Komisja oraz Ministerstwo Finansów i Ministerstwo Sprawiedliwości wskazały, że środki budżetowe są przekazywane łącznie według klasyfikacji budżetowej do dysponenta części 37 budżetu "Sprawiedliwość" i są rozdysponowywane przez właściwych dysponentów w ramach tej części (tj. przede wszystkim MS), bez wyszczególniania wydatków związanych z Komisją, za to w układzie określonym przez klasyfikację budżetową, a ponadto informacje np. o wynagrodzeniach sędziów delegowanych do pełnienia czynności administracyjnych są w posiadaniu dysponentów części 15 - tj. dyrektorów właściwych sądów apelacyjnych; c) art. 5 ust. 3 i 4 u.repr. przewiduje, że obsługę biurową Komisji zapewnia urząd obsługujący MS, a więc także realizacja zasady jawności finansów i realizacja obowiązków wynikających ze sprawozdawczości budżetowej następuje w ramach obowiązków nałożonych na MS, w sposób i w formie realizowanych obecnie przez ten organ; d) wnioskodawca mimo wezwania o wskazanie interesu publicznego, który miałby uzasadniać przetworzenie informacji, przedstawił jedynie ogólne względy związane ze swoimi zainteresowaniami i wskazywał dotychczasowe osiągnięcia, np. w formie publikowanych artykułów oraz kwestionował sens pojęcia prawnego "interesu publicznego", co jednak nie przekłada się automatycznie na skuteczne wykazanie przesłanki uzyskania informacji "przetworzonej", o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.; e) zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na: 1) jednoznaczne określenie zakresu żądanych informacji i woli skarżącego, 2) stwierdzenie, że żądana informacja wykracza poza zakres informacji zapewnianych w ramach zasady jawności finansów publicznych, 3) stwierdzenie, że skarżący nie wykazał interesu publicznego, który uzasadniałby przetworzenie informacji, a tym samym skarga powinna zostać oddalona jako niezasadna; 2) art. 141 § 4 p.p.s.a w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zw. z art. 5 ust. 3 i 4 u.repr. i art. 4, art. 9, art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 1 pkt 5 lit. a u.f.p., poprzez niewyjaśnienie w zakresie uzasadnienia zaskarżonego kasacyjnie wyroku, w jakim zakresie odpowiedzialna za realizację jawności finansów publicznych jest Komisja, a w jakim zakresie obowiązek udostępnienia informacji o wydatkach związanych z realizacją zadań przez Komisję ciąży na MS, który realizuje te obowiązki w ramach sprawozdawczości budżetowej, podczas gdy: a) Sąd uznał, że Komisja nie rozważyła, w jakim zakresie była zobowiązana ujawnić dane o finansowaniu zadań wynikających z przepisów u.repr. w ramach ogólnych zasad wynikających z art. 33 § 1 i 34 ust. 1 pkt 5 u.f.p., choć taki obowiązek ze względu na przepis szczególny, jakim jest art. 5 ust. 3 i 4 ustawy o Komisji, jest nałożony nie na Komisję, a na MS; b) brak prawidłowego określenia przez Sąd zakresu podmiotowego obowiązku wynikającego z przepisów u.f.p. w stosunku do u.d.i.p., który mógłby powodować modyfikację zakresu udzielanej informacji, uniemożliwia prawidłowe wykonanie tego obowiązku w przyszłości i może naruszać zasady sprawozdawczości realizowane przez właściwych dysponentów budżetowych, w rym w zakresie autonomicznej części 15 budżetu (w związku z tym, że określenie wysokości wydatków związanych z delegowaniem sędziów do MS należy do kompetencji dyrektorów sądów apelacyjnych); c) zaskarżony kasacyjnie wyrok ze względu na brak wyjaśnień co do zakresu podmiotowego obowiązków informacyjnych wynikających z art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 1 pkt 5 u.f.p. nie pozwala na kasacyjną kontrolę poprawności rozstrzygnięcia opartego na takim wnioskowaniu, jak wskazane w pkt a) niniejszego zarzutu. Wobec powyższych zarzutów Komisja wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie wyroku i oddalenie skargi jako nieuzasadnionej oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Komisja przedstawiła argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz w piśmie z 13 maja 2025 r. skarżący wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. W piśmie procesowym z 30 czerwca 2025 r. Komisja odniosła się do ww. pism skarżącego, podtrzymując jednocześnie stanowisko przedstawione w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143; dalej: "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. W skardze kasacyjnej zarzucono wyłącznie naruszenie przepisów postępowania. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy podnieść, że zarzuty skargi kasacyjnej i ich uzasadnienie winny być ujęte precyzyjnie i zrozumiale, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów, nie może bowiem zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 176 p.p.s.a.); por. wyrok NSA z 21 listopada 2025 r., I OSK 1671/25. W skardze kasacyjnej został sformułowany zarzut opierający się na naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w związku z art. 5 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa i art. 4, art. 9, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, poprzez niewyjaśnienie w zakresie uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w jakim zakresie odpowiedzialna za realizację jawności finansów publicznych jest Komisja, a w jakim zakresie obowiązek udostępnienia informacji o wydatkach związanych z realizacją zadań przez Komisję ciąży na Ministrze Sprawiedliwości, który realizuje te obowiązki w ramach sprawozdawczości budżetowej. W kontekście tak sformułowanego zarzutu należy wskazać, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie (uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie; jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania) i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09 i wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, jak i niemożliwe jest także kwestionowanie w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z 22 maja 2014 r., II OSK 481/14). Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawiera wszystkie wymagane elementy, w tym: przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd pierwszej instancji odniósł się do kwestii istotnych z punktu widzenia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i wskazał powody, dla których uznał, że skarga skarżącego zasługiwała w niniejszej sprawie na uwzględnienie. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie czyni go więc w pełni poddającym się kontroli kasacyjnej i wprost wynika z niego rezultat i wnioski przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej. Przedstawiona przez Sąd pierwszej instancji argumentacja jest czytelna sprawiając, że wyrok poddaje się kontroli instancyjnej, a to wszystko czyni zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. bezskutecznym. Dokonując analizy omawianego zarzutu, oznaczonego jako 2) należy też podnieść, że art. 4 i 9 u.f.p. składają się z wielu jednostek redakcyjnych, zaś skarżący kasacyjnie nie wskazał, która z jednostek wskazanych przepisów została w jego ocenie naruszona przez Sąd pierwszej instancji. Przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd pierwszej instancji zarzuca skarga kasacyjna, a w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (tak m.in. NSA w wyroku z 11 lutego 2026 r., I GSK 326/23). Należy też zaznaczyć wyraźnie, że o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie decyduje każde im uchybienie, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Związek ten powinien być wykazany przez autora skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie ma znaczenia, który podmiot ma ustawowy obowiązek udostępniania danych zgodnie z regulacjami ustawy o finansach publicznych, gdyż sprawa niniejsza dotyczy wniosku o udostępnienie informacji publicznej, natomiast w ramach podniesionych zarzutów kasacyjnych nie usiłowano podważać statusu Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich jako podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Nie ma znaczenia na tym etapie postępowania okoliczność, który podmiot jest zobligowany do realizacji obowiązku wynikającego z art. 34 ust. 1 pkt 5 u.f.p., gdyż przepis ten nie dotyczy udostępniania informacji publicznej w trybie wnioskowym. Strona skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje natomiast swojego statusu jako podmiotu zobowiązanego, ani nie podnosi, że nie posiada żądanych we wniosku dostępowym informacji. Z tych przyczyn omawiany zarzut skargi kasacyjnej nie jest zasadny. Odnosząc się do zarzutu oznaczonego jako 1) należy podnieść, że zarzut ten został powiązany z podstawą kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., co nie pozwala na odniesienie się do kwestii związanych z naruszeniami prawa materialnego, w szczególności kwestii zastosowania art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W odniesieniu do powyższego zarzutu w zakresie koncentrującym się na ocenie ustaleń stanu faktycznego sprawy należy podnieść, że zarzut ten nie jest zasadny. Ustalenia mające znaczenie dla rozstrzygnięcia koncentrują się na treści wniosku dostępowego. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że rolą podmiotu zobowiązanego było ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości treści żądania wniosku dostępowego, gdyż to właśnie treść żądania wniosku determinuje procedowanie organu i w konsekwencji stanowi – w przypadkach wskazanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej – podstawę do wydania decyzji administracyjnej. Końcowo należy podnieść, że sposób sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej uniemożliwia odniesienie się do kwestii merytorycznych (stosowania prawa materialnego), albowiem w skardze kasacyjnej nie sformułowano żadnego zarzutu opartego na pierwszej podstawie kasacyjnej, to jest na naruszeniu prawa materialnego, poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani uprawnienia wywodzenia podstaw skargi kasacyjnej z treści jej uzasadnienia. Rolą skarżącego kasacyjnie jest ich jasne i niebudzące wątpliwości sformułowanie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.