III OSK 1627/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Korzeniowski, Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, Sędzia del. WSA Arkadiusz Windak (spr.), po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2023 r. sygn. akt VIII SA/Wa 985/22 w sprawie ze skargi P.H. na decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2022 r. nr BDG.0143.143.2022.KS w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z 9 marca 2023 r. sygn. akt VIII SA/Wa 985/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi P.H. na decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w Warszawie z 19 sierpnia 2022 r. nr BDG.0143.143.2022.KS w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, oddalił skargę. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z 20 maja 2022 r. skierowanym do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Lublinie, P.H. zwrócił się o udzielenie informacji publicznej m.in. w postaci kopii wystąpień pokontrolnych kontroli przeprowadzonych przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Lublinie w Areszcie Śledczym w L. w latach "2018-2022". Wnioskodawca został wezwany do wykazania, że uzyskanie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W odpowiedzi poinformował, że celem uzyskania informacji jest nagłośnienie stwierdzonych w Areszcie Śledczym w L. nieprawidłowości wśród innych osadzonych, ich rodzin i kontrahentów oraz obnażenie przez wnioskodawcę słabości systemu kontrolnego. Ponadto, informacje miałyby zostać wykorzystane do prowadzonej pracy naukowej oraz mają posłużyć jako dowód w procesach sądowych jakie zamierza wytoczyć Dyrektorowi Aresztu Śledczego w L. Decyzją z 8 lipca 2022 r. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Lublinie, na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej jako: "u.d.i.p.", po rozpatrzeniu pkt 1 wniosku, odmówił udostępnienia informacji publicznej, twierdząc, że wnioskowana informacja publiczna ma walor informacji publicznej przetworzonej. Organ I instancji wyjaśnił, że z uwagi na specyficzną działalność Aresztu Śledczego w L. związaną z ochroną społeczeństwa przed przestępczością, przygotowanie żądanej informacji publicznej wymagałoby przeprowadzenia dokładnej i szczegółowej analizy treści dokumentów pod kątem informacji, które nie mogą zostać udostępnione. Organ I instancji wskazał, że usunięcie danych chronionych nie jest wyłącznie czynnością techniczną polegającą na mechanicznym zaczernieniu danych, lecz czynnością analityczną, połączoną z wysiłkiem intelektualnym, polegającą na uniemożliwieniu identyfikacji występujących tam osób poprzez anonimizację fragmentów tekstu, a także analizą pod katem stwierdzenia, czy i jakie informacje chronione prawem się w nich znajdują. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej obejmował dokumentację z ok. 251 kontroli, z której każda liczyła średnio ok. 100-150 stron, co daje łącznie ok. 25 000 - 37 500 stron dokumentacji zgromadzonej łącznie w ok. 30 segregatorach. W konsekwencji proces przygotowania żądanej informacji określono jako wymagający dużego nakładu pracy, który wstępnie oszacowano na ok. 2 miesiące pracy, co wpłynęłoby na funkcjonowanie jednostki i utrudniło wykonywanie zadań określonych w art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej. Analiza każdego z anonimizowanych dokumentów musiałaby odbyć się bardzo starannie, ze względu na informacje wrażliwe oraz informacje, których ujawnienie może zagrażać porządkowi i bezpieczeństwu. Przygotowanie żądanej dokumentacji wiązałoby się z dużym wysiłkiem intelektualnym. Co ważne, Okręgowy Inspektorat Służby Więziennej w Lublinie nie posiada specjalistycznego programu komputerowego służącego do przygotowania pism w celu ich udostępnienia, nie posiada również wyspecjalizowanej w tym zakresie komórki czy pracownika. Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie złożył wnioskodawca. Dyrektor Generalny Służby Więziennej decyzją z 19 sierpnia 2022 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 16 i art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., utrzymał w mocy decyzję z 8 lipca 2022 r. W ocenie organu odwoławczego, przygotowanie żądanej informacji publicznej wymagałoby przeprowadzenia analizy, zestawienia, wyciągów z dokumentów o bardzo dużej objętości w celu wyselekcjonowania treści odnoszących się do przedmiotu wniosku z usunięciem danych chronionych prawem, przy czym chodzi tu o wszelkie dane, których ujawnienie potencjalnie naruszyć mogłoby przepisy prawa odnoszące się do ochrony danych osobowych, w tym art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i art. 24b ust. 3 ustawy o Służbie Więziennej. Co istotne, czynności niezbędne do przygotowania informacji, wedle kryteriów zakreślonych przez wnioskodawcę, nie mają charakteru wyłącznie technicznego, lecz stanowią pracę analityczną. Organ odwoławczy podzielił argumenty Dyrektora Okręgowego świadczące o zakwalifikowaniu żądanej informacji jako informacji publicznej przetworzonej i przyjął je jako własne. Podał, że podjęcie działań organizacyjnych i zaangażowanie środków osobowych w celu udostępnienia wnioskodawcy żądanych informacji mogłoby zakłócić normalny tok funkcjonowania jednostki i utrudniłoby wykonywanie powierzonych przez ustawodawcę zadań. Szereg czynności faktycznych niezbędnych do udostępnienia informacji publicznej, nierozłącznie wiązałoby się z wytworzeniem nowej rodzajowo dokumentacji i wyłączeniem funkcjonariuszy zaangażowanych w przedmiotowe działania od realizacji obowiązków służbowych na znaczny okres. Zdaniem organu II instancji, skarżący nie wykazał szczególnie uzasadnionego interesu publicznego oraz aby dysponował realnymi możliwościami wykorzystania informacji dla celów publicznych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P.H. zarzucił organowi naruszenie art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 3 i art. 31 Konstytucji RP oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że żądana przez niego informacja jest informacją przetworzoną oraz, że nie wykazał interesu publicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 9 marca 2023 r. sygn. akt VIII SA/Wa 985/22 oddalając skargę przytoczył treść art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i wyjaśnił, że informacją przetworzoną jest informacja, która w dniu złożenia wniosku nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, zaś dla jej wytworzenia konieczne jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste. Jest to więc jakościowo nowa informacja, nieistniejąca dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, organy służby więziennej zasadnie przyjęły, że pozytywne rozpatrzenie wniosku skarżącego wymagałoby podjęcia czynności, które powodowałyby powstanie informacji przetworzonej. Sąd wskazał na dane liczbowe, tj. około 251 dokumentów kontroli, po średnio 100-150 stron każda, łącznie około 25 000 - 37 500 stron dokumentacji, zgromadzonych w około 30 segregatorach. Proces przygotowania żądanej informacji oszacowano w przybliżeniu na 2 miesiące pracy jednego pracownika. Sąd Wojewódzki zgodził się z organem odwoławczym, że specyfika dokumentacji z kontroli powoduje, że przygotowanie dokumentów wymagałoby czynności analitycznych (a nie wyłącznie technicznych), bowiem protokoły zawierają często opisy konkretnych zdarzeń na terenie danej jednostki, co może wiązać się z koniecznością usunięcia określonych fragmentów podlegających prawnej ochronie, które umożliwiałyby identyfikację poszczególnych osób lub okoliczności. To z kolei wymaga przeprowadzenia czynności także intelektualnych. Opisanych czynności nie można zrealizować przy pomocy użycia programu komputerowego. Sąd I instancji uznał, że w takiej sytuacji skarżący powinien był wykazać istnienie szczególnego interesu publicznego. Niewykazanie takiego interesu skutkować musiało odmową udzielenia spornej informacji publicznej. Sąd wyjaśnił, że za udostępnieniem przetworzonej informacji musi przemawiać nie "jakiś" interes publiczny, ale musi być to interes szczególny, czego skarżący nie dostrzega. Tymczasem, w piśmie z 7 czerwca 2022 r. skarżący podał, że informacja ma znaczenie dla osadzonych, rodzin osadzonych, zwykłych obywateli - celem wykazania jak wygląda system i mechanizm kontroli służby więziennej. Skarżący wskazał także, że żądana informacja będzie wykorzystana w pracy naukowej w zakresie wyeliminowania nepotyzmu, kumoterstwa oraz posłuży jako dowód w procesach, które zamierza wytoczyć. Sąd I instancji podkreślił, że w art. 3 ust. 1 pkt 1 chodzi m.in. o to, czy uzyskanie danej informacji przetworzonej może mieć realne znaczenie dla funkcjonowania określonych struktur publicznych w konkretnej dziedzinie życia społecznego i wpływać na usprawnienie wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego danej społeczności. W ocenie Sądu Wojewódzkiego, nie można uznać za wykazanie szczególnego interesu wskazanie, że dane posłużą do publikacji naukowej. Nie ma również podstaw do przyjęcia, że nieudostępnienie spornej informacji może mieć wyraźnie i znacząco negatywny wpływ na funkcjonowanie państwa (służby więziennej,) ani że z powodu nieudostępnienia tej informacji ucierpią istotnie i bezpośrednio obywatele. P.H., reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, wniósł skargę kasacyjną od opisanego wyżej wyroku. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: - art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie będące wynikiem błędnej wykładni tego przepisu, polegającej na zakwalifikowaniu informacji publicznej, o której udostępnienie wnosił, za informację publiczną przetworzoną do której uzyskania konieczne jest wykazanie szczególnego interesu publicznego, podczas gdy ta informacja publiczna jest informacją prostą, ponieważ jej udostępnienie polega na przekształceniu informacji prostych, tj. wystąpień pokontrolnych kontroli przeprowadzonych w Areszcie Śledczym w L. w latach 2018 - 2022, będących w posiadaniu organu, a więc nie wymaga przetwarzania jakichkolwiek informacji; 2. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi, podczas gdy decyzja Dyrektora Generalnego Służby Więziennej została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., w szczególności polegającym na błędnym ustaleniu stanu faktycznego w zakresie w jakim uznano, że realizacja wniosku wiązałaby się z koniecznością przeprowadzenia przez organ szeregu konkretnych czynności merytorycznych i fizycznych przekraczających możliwości organu, podczas gdy udostępnienie informacji o które wnosił polegałoby na prostych i niewymagających zaangażowania merytorycznego czynnościach, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zakwalifikowania informacji publicznej jako informacji przetworzonej, a nie informacji prostej; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi, podczas gdy decyzja Dyrektora Generalnego Służby Więziennej została wydana z naruszeniem przepisów art. 7 k.p.a. przez nieprawidłowe ustalenie, że informacje, o których udostępnienie wnosił, nie są szczególnie istotne dla interesu publicznego. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi w trybie art. 188 p.p.s.a. albo przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu zważywszy, że koszty te ani w części ani w całości nie zostały uiszczone, zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto, w trybie art. 176 § 2 p.p.s.a., oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. Skarżący kasacyjnie przedstawił definicję informacji przetworzonej i podkreślił, że "przetworzenie" informacji polega na dokonaniu zmian w jej treści, a nie jak na gruncie niniejszej sprawy, na odjęciu z niej pewnych elementów poprzez chociażby jej anonimizację. W takim stanie rzeczy należy przyjąć, że tzw. anonimizacja nie stanowi jej przetworzenia w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ reprezentowany przez pełnomocnika wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty dotychczas podnoszone w postępowaniu sądowym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) - zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Istota sporu sprowadza się do oceny, czy informacja, o którą wystąpił skarżący kasacyjnie, została właściwie zakwalifikowana jako informacja przetworzona, a w konsekwencji, czy prawidłowo Sąd Wojewódzki uznał, że skarżący kasacyjnie nie wykazał, że udzielenie przedmiotowej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Żądanie skarżącego kasacyjnie obejmowało udostępnienie mu informacji publicznej w postaci kopii wystąpień pokontrolnych kontroli przeprowadzonych przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Lublinie w Areszcie Śledczym w L. w latach 2018-2022. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), określanej dalej jako "u.d.i.p.", prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wobec braku definicji legalnej pojęcia "informacja publiczna przetworzona" należy wskazać, że na gruncie orzecznictwa sądowego wypracowany został pogląd, który Sąd odwoławczy w tym składzie podziela, że informacja publiczna przetworzona to taka informacja publiczna, która: - w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste (por. wyrok NSA z 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 1746/14); - jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego wymagającego użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębniana w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych; jest to informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów (por. wyrok NSA z 14 listopada 2024 r. sygn. akt III OSK 5506/21); - jest wynikiem działań wykraczających poza zakres działań mieszczących się w ramach podstawowych kompetencji organu (wyroki NSA z: 5 września 2013 r. sygn. akt I OSK 953/13, 11 kwietnia 2025 r. sygn. akt III OSK 813/24). Zgodzić się należy z Sądem Wojewódzkim, że również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wielkości nakładu pracy, dodatkowych czynności technicznych, intelektualnych, organizacyjnych jakie musi podjąć organ, ich czasochłonności, w tym dodatkowego zaangażowania pracowników, może być traktowana jako informacja przetworzona. Biorąc pod uwagę przedstawione aspekty pojęcia informacji publicznej przetworzonej i odnosząc je do realiów sprawy Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że informacja publiczna, której udostępnienia domagał się skarżący kasacyjnie, trafnie została uznana za informację publiczną o charakterze przetworzonym. Jak wynika z danych przedstawionych przez organy służby więziennej, realizacja wniosku skarżącego kasacyjnie wymagałaby analizy całości dokumentacji sporządzonej z 251 kontroli, z której każda liczy średnio ok. 100-150 stron, w celu wyselekcjonowania dokumentów wystąpień pokontrolnych. Po wyodrębnieniu wystąpień pokontrolnych ze zbioru dokumentów zgromadzonych w około 30 segregatorach, dokumenty te wymagałyby dokładnej analizy treści pod względem danych, które podlegają ustawowej ochronie i nie mogą być udostępnione. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 5 ust. 2 zdanie pierwsze u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Stosownie jednak do art. 24b ust. 3 ustawy o Służbie Więziennej, danych osobowych funkcjonariuszy oraz pracowników nie udziela się na wniosek osób pozbawionych wolności lub innych podmiotów. Należy zatem zaakceptować stanowisko Sądu Wojewódzkiego, że ze względu na specyfikę wnioskowanych dokumentów i rodzaj danych w nich ujętych anonimizacja wystąpień pokontrolnych nie ograniczałaby się wyłącznie do prostych czynności technicznych wyeliminowania z dokumentacji imion i nazwisk poszczególnych osób. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przygotowanie informacji o którą wnosił skarżący kasacyjnie, przy uwzględnieniu specyfiki działalności i rodzaju zadań aresztu śledczego, wymagałoby szczególnej staranności od organu i wiązało się z dodatkowymi czynnościami analitycznymi oraz zwiększonym zaangażowaniem intelektualnym i czasowym pracowników tej jednostki. Jak wyjaśniły organy służby więziennej, przygotowanie dokumentów z rezultatu 251 kontroli wymagałoby usunięcia z każdego dokumentu określonych fragmentów tekstów, to jest takich części, które umożliwiałyby z kontekstu w jakikolwiek sposób identyfikację funkcjonariuszy (także i osadzonych), czy innych informacji wrażliwych oraz informacji, których ujawnienie zagrażałoby porządkowi i bezpieczeństwu (por. wyrok NSA z 2 marca 2018 r. sygn. akt I OSK 1991/17). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uwzględniając obszerny zakres dokumentacji do przejrzenia oraz nakład pracy technicznej i intelektualnej niezbędny do przygotowania informacji, podzielić należy stanowisko Sądu Wojewódzkiego, że realizacja żądania skarżącego kasacyjnie zagrażałaby prawidłowemu funkcjonowaniu podmiotu zobowiązanego. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że opisanych czynności analitycznych organ nie możne zrealizować przy pomocy programu komputerowego. Jak wyjaśnił organ I instancji, proces przygotowania żądanej informacji wstępnie oszacowano na ok. 2 miesiące pracy oddelegowanego do tego zadania pracownika, co wpłynęłoby na funkcjonowanie jednostki i utrudniło wykonywanie zadań określonych w art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej. Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że przedstawione przez organy informacje i dane usprawiedliwiały zakwalifikowanie wnioskowanej informacji jako informacji przetworzonej, o czym prawidłowo orzekł Sąd Wojewódzki. Z tego względu zarzut naruszania reguł procedury administracyjnej w powyższym zakresie podlegał oddaleniu. Dodatkowo zauważyć należy, że autor skargi kasacyjnej poza stwierdzeniem, że realizacja wniosku polegałaby na prostych czynnościach, nie przedstawił żadnych własnych merytorycznych argumentów, które pozwoliłyby to stwierdzenie zweryfikować. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zarzut błędnego zastosowania art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie mógł odnieść oczekiwanego skutku, ponieważ w sytuacji żądania przez skarżącego kasacyjnie informacji przetworzonej warunkiem koniecznym jej udostępnienia było ustalenie, że jest ona szczególnie istotna dla interesu publicznego. Zgodzić się należy z Sądem Wojewódzkim, że skarżący kasacyjnie nie wykazał szczególnego interesu natury publicznej w przygotowaniu i udostępnieniu mu żądanej informacji publicznej. Skarżący kasacyjnie nie wykazał również, jakoby nieudostępnienie spornej informacji miałoby mieć negatywny wpływ na funkcjonowanie służby więziennej oraz że z powodu nieudostępnienia tej informacji ucierpią istotnie i bezpośrednio obywatele. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a. na skutek nieprawidłowego ustalenia, że żądane informacje nie są szczególnie istotne dla interesu publicznego. Autor skargi kasacyjnej w żaden sposób nie uzasadnił i nie rozwinął w treści skargi kasacyjnej zgłoszonego zarzutu. Skarżący kasacyjnie wezwany przez organ do wykazania szczególnego interesu publicznego wskazał na cele naukowe, bez jakiegokolwiek ich sprecyzowania i określenia. Przedstawiając zamiar nagłośnienia stwierdzonych nieprawidłowości wśród innych osadzonych, ich rodzin, obywateli, nie przedstawił w jaki sposób miałoby to wpłynąć na poprawę funkcjonowania organu. Wskazując na cele dowodowe w przyszłych procesach w istocie uzasadnił istnienie własnego interesu w uzyskaniu żądanych informacji, nie zaś interesu publicznego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawione przez skarżącego kasacyjnie argumenty nie wskazują istotnego celu ich pozyskania dla interesu publicznego. Ponadto, skarżący kasacyjnie odbywając karę pozbawienia wolności nie wykazał posiadania realnych możliwości publicznego wykorzystania otrzymanych informacji w celu ochrony interesu publicznego (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2022 r. sygn. akt III OSK 5040/21). W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 p.p.s.a. W oparciu o art. 207 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 204 pkt 1 p.p.s.a., odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości od skarżącego kasacyjnie na rzecz organu, z uwagi na stan majątkowy i sytuację życiową skarżącego kasacyjnie. Wniosek o przyznanie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny pozostawił do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu (art. 254 § 1 p.p.s.a.).